Chapter 09 - part 1
@Wongrawhippedنانی با صدای بلند و گوشخراش ساعت زنگدار از خواب بیدار شد. توی تاریکی، دستش رو کورمالکورمال دراز کرد تا خاموشش کنه، اما بهجاش ساعت رو از روی پاتختی انداخت پایین. یه سنگینی روی گردنش بود که باعث میشد نتونه درست تکون بخوره. چند لحظه بیحرکت موند تا بالاخره فهمید اون سنگینی، سر خودش بوده.
وقتی به سمت سینت چرخید، نالهای کرد.
«سینت...» زیر لب زمزمه کرد و دستش رو به سمت جای خالی کنارش دراز کرد. حرف زدن ضربان کوبندهی سرش رو بدتر میکرد. اما بهجای لمس کردن یه بدن گرم، دستش به چیز دیگهای خورد. نرم، پشمالو و بیجان.
چند لحظه طول کشید تا چشمهاش به تاریکی عادت کنن. اولین چیزی که متوجهش شد، نبودن سینت بود؛ همون سینتی که معمولاً بالای سرش خم میشد و طوری نگاهش میکرد انگار یه کشف تازهست. دومین چیزی که توجهش رو جلب کرد، رنگ ملحفههاش بود.
صحنههای دیشب مثل سیل از شکاف یه سد شکسته، یکدفعه توی ذهنش هجوم آوردن.
هر دوتا دستش رو روی سرش گذاشت و زیر بار خاطرات غرق شد.
سینت.
بوسههاشون.
خداحافظی اشکآلودشون.
خداحافظیشون...
نانی یه نفس عمیق کشید و با نالهای گرفته و ناامید بیرونش داد.
خونه بود.
بالاخره برگشته بود خونه و لعنتی، از این بابت خیلی خوشحال بود، اما...
اما چی؟
سینت چی میشد؟
از یه طرف، آرامش و آسودگیِ برگشتن به خونه رو داشت و از طرف دیگه، دردِ چیزی که پشت سرش جا گذاشته بود؛ چیزی که دیگه هیچوقت نمیتونست پسش بگیره.
چطور میتونست برای کسی توضیح بده که عاشق یه نفر از یه جهان دیگه شده بود؟
با احتیاط، طوری که زیاد بدنش رو تکون نده تا سردردش بیشتر نشه، به سمت حمام رفت و جلوی آینه ایستاد.
چهرهی خودش بهش خیره شده بود.
در ظاهر آروم، اما در درون آشفته.
همیشه همینطور بود.
افکار و احساساتش رو پشت یه چهرهی تقریباً بیحالت پنهان میکرد. فقط به اندازهای لبخند میزد که بقیه رو خوشحال کنه و باقی احساساتش رو میذاشت برای بعد؛ برای وقتی که تنها میشد.
به چشمهاش خیره شد.
هنوز همون رنگ و همون شکل رو داشتن.
اصلاً مگه انتظار داشت تغییر کرده باشن؟
موهاش نسبتاً بلند شده بود که طبیعی هم بود؛ چون وقتی اونجا بود، موهاش رو کوتاه نکرده بود. پوستش زیر کف دستش زبر به نظر میرسید. آلرژی و نرسیدنِ درست به مراقبتهای پوستی میتونست باعثش شده باشه.
در کل، هنوز همون شکلی بود.
بهجز اون کبودی و جای بوسهای که سینت بالای خال روی گردنش به جا گذاشته بود، کاملاً عادی به نظر میرسید.
درست مثل نانی.
فقط نانی.
نه شین.
نه هیچکس دیگهای.
دانهی تازهای از دل ناامنیهایی که توی ذهنش ریشه داشتن، جوونه زد.
اگه طرفدارها شین رو بیشتر دوست داشته باشن چی؟
اگه نتونه به پای اون برسه چی؟
آره، میتونست وانمود کنه شینه، اما خیلی زود خستهکننده میشد.
اون نمیخواست شین باشه.
خودش بودن رو دوست داشت.
به اتاق خوابش برگشت و پردهها رو کنار زد و اجازه داد نور صبح، تاریکی اتاق رو پس بزنه. اما تاریکیِ درونش همچنان لجوجانه و سمج سر جاش موند.
ایستادن توی اتاق خودش حس عجیبی داشت.
احساس میکرد غریبهست.
بیشتر از سه ماه بود که توی اتاق سینت و شین میخوابید. به راحتی و صمیمیت تخت سینت و شین عادت کرده بود. به گرمای سینت...
و میدونست که چقدر دلش برای اون تخت و برای خودِ سینت تنگ میشه.
توی اتاقش چرخید و دنبال نشونهای از شین گشت.
شین اینجا زندگی کرده بود؟
این اتاق رو دوست داشت؟
وقتی اونجا بود، هیچوقت به این سؤالها فکر نکرده بود. نانی امیدوار بود که شین دوستش داشته.
امیدوار بود شین هم وقتی توی تختش میخوابید، همون گرمایی رو حس کرده باشه که خودش حس میکرد.
به سمت قفسهی عروسکهاش رفت.
همهچیز دقیقاً همونطور بود که ولش کرده بود.
پس شین احتمالاً اهل عروسک نبود.
یکی از عروسکهای مای ملودی رو برداشت.
نوازشش کرد و همزمان سعی کرد فکرِ هدیهی صادقانهی سینت، خود سینت، یا مردی که دقیقاً شبیه خودش بود رو از ذهنش بیرون کنه.
حالش چطور بود؟
میتونست اونها رو از هم تشخیص بده؟
یا این مدت با شین میگشت، در حالی که فکر میکرد نانیه؟
سینت از همون نگاه اول فهمیده بود که اون شین نیست، اما خب، اونها عاشق هم بودن.
اسکای اونقدر میشناختش که بتونه فرقشون رو بفهمه؟
تماسی که ناگهان دریافت کرد، رشتهی افکارش رو پاره کرد. پیسوم بود.
«نانی، کجایی؟»
«تازه بیدار شدم.»
«برنامهات یادت رفته؟»
«امروز؟»
«شش ژانویهست! لایو رویال کنین، ساعت نه صبح؟ شما دوتا امروز چتونه؟»
صدای پیسوم مثل یه مادر خسته بود.
«یه ساعت دیگه اینجا باش.»
نانی به ساعت گوشهی بالای سمت چپ صفحهی گوشیاش نگاه کرد.
۷:۱۵ صبح بود.
باید الان توی اتاق میکاپ میبود.
«باشه، میبینمت.»
اون هیچوقت سر کار دیر نمیرسید.
حداقل دنیا میتونست اونقدر باهاش مهربون باشه که قبل از این اتفاقات یه هشدار کوچیک بهش بده.
مثلاً چی میشد توی گوشش زمزمه کنه:
«هی نانی، ششم ژانویه یه لایو داری.»
نانی توی راه حمام یهو ایستاد.
یه چیزی درست نبود.
ژانویه...
ژانویه تقریباً سه ماه پیش بود!
با عجله برگشت و گوشیاش رو قاپید. موهای تنش مثل موجی از ترس، یکییکی سیخ شدن.
روی صفحه نوشته بود: ۶ ژانویه.
با تردید، تاریخ امروز رو توی گوگل سرچ کرد.
وقتی نتیجه روی صفحه ظاهر شد، از حیرت نفسش بند اومد. ششم ژانویه روزی بود که به یه سیاره و دنیای دیگه منتقل شده بود.
زمان...
تمام مدتی که اونجا بود، زمان متوقف شده بود.
اگه اون کبودی و جای بوسهی روی گردنش و لباسهای رنگورورفتهی شین که هنوز روی پوستش بود نبود، شاید خودش هم شک میکرد که اصلاً اون جابهجایی اتفاق افتاده یا نه.
لباس رو به دماغش نزدیک کرد و بوی نرمکنندهی مرکباتِ پارچه رو نفس کشید.
سینت همین بو رو میداد.
ملحفههاشون هم همین بو رو میداد.
بعد اپلیکیشن اینستاگرام رو باز کرد.
بهجز همون پستی که چند ماه پیش گذاشته بود—نه... دیشب—هیچ پست جدیدی نبود.
یه استوری هم بود که نصف صورتش توش دیده میشد و روش نوشته بود:
«فردا میبینمتون. #royalcaninxskynani»
اون استوری رو چند شب پیش، وقتی وسط خواب و بیداری بود، گذاشته بود.
گوشی از دستهای لرزونش افتاد. ضربان کوبندهی شقیقههاش همراه با میگرنش شدیدتر شد. میدونست جهان بیرحمه، اما امیدوار بود حداقل یه ذره بهش رحم کنه.
مثلاً با پاک کردن خاطراتش...
یا شاید دادنِ یه نفر بهش که بتونه دردش رو باهاش تقسیم کنه.
اما حالا اینجا بود؛ تنها، با خاطراتش و احساساتی که هیچکس دیگهای ازشون خبر نداشت.
***
وقتی بعد از ماهها برای اولین بار دوباره اسکای رو دید، پاهاش توی هوا سکندری خورد و سر جاش میخکوب شد.
شاید زمان هم برای اونها همینطور شده بود. سر جاش میخکوب شده بود و ایستاده بود...
یعنی همیشه همینطور بود؟
یا این ماههایی که دور از این دنیا گذرونده بود، خرابش کرده بودن؟
یعنی سرنوشت یا خودِ کائنات همیشه برای اونا قوانین رو میشکست؟
اصلاً قرار بود از این کار چی به دست بیارن؟
شاید فقط برای این بود که بشنوه قلبش چقدر وحشیانه میتپه وقتی اون لبخند بزرگی که همین دیروز دیده بود، دوباره جلوی چشمش ظاهر شده.
یا شاید برای این بود که ببینه تمام وجودش چطور از دلتنگی میلرزه و چطور دلش میخواد بغلش کنه.
اینهمه مدت ازش دور بود.
خیلی دلش براش تنگ شده بود.
اسکای حتی از سینت هم قشنگتر لبخند میزد.
نانی این رو دوست داشت.
همیشه به این غبطه میخورد که لبخند زدن برای اسکای چقدر راحت بود.
کنجکاو بود چه حسی داره...
چه مزهای داره...
نه.
نه، نه، نه!
افکارش با صدای تیزی توی سرش متوقف شدن. محکم سرش رو تکون داد تا اون فکرها رو از ذهنش پاک کنه.
اسکای دوستش بود.
داداشش بود.
رفیقش بود.
نباید اجازه میداد همچین افکار منحرفی دربارهی اون توی ذهنش شکل بگیره.
«نانی؟»
پیوایت، میکاپآرتیست، صداش زد.
نانی تنها نبود. یه عالمه آدم دوروبرش بودن و همه طوری نگاهش میکردن که انگار عقلش رو از دست داده.
احتمالاً واقعاً هم همینطور به نظر میرسید.
نگاهش رو به زور از اسکای گرفت.
صورتش از شدت خجالت مثل یه کوره داغ شده بود.
«نانی حالش خوبه.»
بعد رفت سمت صندلی خودش، درست کنار اسکای.
«خون نانی.» اسکای با همون لحن شیطنتآمیز همیشگی صداش زد.
نانی برای لحظهای توی آینهی گریم به چشمهای اسکای نگاه کرد، اما خیلی زود نگاهش رو دزدید و دوباره روی پیوایت ثابت کرد.
به اسکای نگاه نمیکرد. با این حال، سنگینی نگاهش رو روی خودش حس میکرد و همینطور همون لبخند کوچیکی که احتمالاً گوشهی لبهای اسکای بود.
نبض نانی تندتر شد.
نباید این کار رو میکرد.
اون اسکای بود.
بهترین دوستش.
نانی از لرز کوچیکی به خودش اومد و همچنان سعی کرد نگاهش با اسکای تلاقی نکنه.
اما اسکای همچین قصدی نداشت.
«اون چیه، نانی؟»
مجبور شد دوباره به اسکای نگاه کنه.
اسکای دیگه لبخند نمیزد. نگاهش از صورت نانی پایین رفت و روی گردنش ثابت موند.
«چی؟»
«اونی که روی گردنته چیه؟»
نانی دستش رو روی جایی گذاشت که میدونست اسکای منظورش همونه.
تو این کارو کردی.
یا یه نسخهی دیگه از تو این کارو کرد.
نگاهی به آینه انداخت و پیوایت رو دید که تمام تلاشش رو میکرد وانمود کنه به حرفهاشون گوش نمیده.
واقعیت اونقدر مسخره بود که نمیشد گفت. و نانی هم اصلاً دروغگوی خوبی نبود.
«نانی زمین خورده.»
یه دروغ خجالتآور.
خودش میدونست. میدونست اسکای هم میتونه بهراحتی بفهمه که داره دروغ میگه. اما اسکای بعد از اینکه چند ثانیهی دیگه به گردن نانی خیره شد، فقط سرش رو تکون داد.
«به پیوایت بگو روشو بپوشونه.»
این رو گفت و نگاهش رو به جلو برگردوند.
بعدش نانی دیگه نگاهش رو روی خودش حس نکرد.
کار کردن راحت بود.
کار کردن کنار اسکای حتی راحتتر بود.
نانی همون متن از پیش تعیینشدهای رو دنبال میکرد که چند ماه پیش خونده بود و اسکای هم مثل همیشه آماده بود هر وقت نانی مکث میکرد یا اشتباه میرفت، به دادش برسه.
اما وقتی اسکای شروع کرد به لمس کردن نانی، همهچی یه کم سخت شد.
لمسها دوستانه بودن، اما برای نانی دردناک به نظر میرسیدن؛ انگار یه مُهر داغ و سوزان روی پوستش میخورد.
وقتی اسکای نگاهش میکرد، نانی احساس میکرد مثل یه موجود زنده زیر میکروسکوپه؛ انگار اسکای میتونست افکارش رو ببینه و میدونست این مدت چه کارهایی کرده.
برای همین، وقتی لایو تموم شد، نانی یه داستان سرهم کرد که زودتر میخواد بره خونه تا با مادرش حرف بزنه. صبح، توی راه محل کار، به مادرش زنگ زده بود، اما هیچکس اینو نمیدونست. پس بهجای اینکه بره خونه، یه ماشین گرفت و راه افتاد سمت محلهی شین.
اون خونهی سفید و بلند، همونقدری که نانی روز قبل ترکش کرده بود، زیبا بود اما حالا متروکه به نظر میرسید.
دروازهای که دور خونه کشیده شده بود، با یه قفل بزرگ و سنگین بسته شده بود؛ قفلی که حتی از بازوی نانی هم سنگینتر بود.
با این وجود، نانی آروم دروازه رو تکون داد و گردنش رو دراز کرد، انگار ممکن بود سینت رو ببینه که با عجله از در خونه بیرون میاومد تا بهش برسه.
موجی از دلتنگی با تمام قدرت بهش هجوم آورد.
کل روز منطقی رفتار کرده بود.
قوی مونده بود.
اما حالا توی احساساتش داشت غرق میشد.
دلش برای سینت تنگ شده بود.
سینت بخش مهمی از زندگیاش بود.
اولینهای زیادی رو با هم شریک شده بودن.
و با این حال، از تمام اون چیزها هیچی نداشت که به کسی نشون بده واقعاً اتفاق افتاده... جز این درد سنگینی که توی سینهاش نشسته بود.
بعد از مدتی، به آپارتمانش برگشت.
همهچی به شکل عجیبی عادی بود.
زندگی دقیقاً همونطوری پیش میرفت که همیشه پیش میرفت.
همه همون آدمهای همیشگی بودن.
همهچیز همونطوری بود که همیشه بود.
با این حال، چیزی درون نانی تغییر کرده بود.
احساس پوچی میکرد.
انگار یه چیزی کم بود.
یه چیزی گم شده بود.
گوشیاش رو برداشت و تگ مربوط به برنامهی امروز رو بالا و پایین کرد. چند تا توییت نوشته بودن که امروز عجیب یا مریض به نظر میرسیده. بعضیها هم آرزو کرده بودن بیشتر مراقب خودش باشه.
فکر میکرد خوب مخفیش کرده. فکر میکرد تونسته جوری رفتار کنه که از اون موقعیت ناخوشایند جون سالم به در ببره و قضیه رو جمع کنه. اما بازم شکست خورده بود. نانی توی نقش بازی کردن افتضاح بود. هر احساسی که داشت از صورتش معلوم میشد. ولی مگه نباید بهتر از این عمل میکرد؟ نباید اجازه میداد زندگی شخصیش روی کارش تأثیر بذاره. طرفدارها بهش اعتماد داشتن و تحسینش میکردن. بهش تکیه میکردن تا شادشون کنه. برای همین یه توییت نوشت و بابت هر اشتباهی که ممکن بود مرتکب شده باشه عذرخواهی کرد و قول داد از این به بعد بهتر عمل کنه. بعد هم عکسی از خودش و اسکای گذاشت که میکاپآرتیست ازشون گرفته بود و از طرفدارها بابت حمایت همیشگیشون تشکر کرد.
گوشیش رو زیر بالش قایم کرد و چشمهاش رو بست. خستگی خیلی زود از پا درش آورد و به خواب رفت.
خواب لبهای نرمی رو دید که روی گردنش مینشستن. بهجای بوی نرمکنندهی لباس با رایحهی مرکبات، ترکیبی از بوی خسخس و وانیل رو حس میکرد؛ عطر اسکای.
نانی با ضربان تند قلبش از خواب پرید، عرق از امتداد ستون فقراتش سرازیر شده بود. آهی کشید و با اخم به برآمدگی شلوارش خیره شد.
نانی از اون آدمهایی نبود که از روبهرو شدن با مشکلات فرار کنن، اما این یکی دیگه از توانش خارج بود. دو روز گذشته، مدام از دعوت اسکای برای غذا خوردن طفره رفته بود. این دیگه یه رویارویی ساده نبود. بدن هوسبازش از کنترل خارج شده بود. قلبش دست از دلتنگی برنمیداشت و ذهنش مدام سناریوهایی با حضور اسکای میساخت. به سینت فکر میکرد و دلش براش تنگ میشد، اما وقتی خوابش میبرد، کسی که توی خواب میدید اسکای بود. اون دوتا صورت و بدن یکسانی داشتن، ولی نانی میدونست کسی که میبینه اسکایه. میدونست، چون قلبش این رو میفهمید.
حتی وقتی از خواب بیدار میشد هم نمیتونست از دست اسکای خلاص بشه، چون اسکای براش پیام میفرستاد و حالش رو میپرسید. نانی هم مؤدبانه جواب میداد، ولی هیچ سؤالی نمیپرسید که باعث بشه گفتوگوشون ادامه پیدا کنه.
خوشبختانه، کارهای دو روز گذشتهش انفرادی بودن و لازم نبود با اسکای روبهرو بشه؛ اما فردا باید توی یه مراسم مربوط به گرَب باهاش روبهرو میشد. همین که بهش فکر کرد، ضربان قلبش بالا رفت.
نانی نالهای کرد و بالش رو محکم روی صورتش کوبید. عروسک پولیشی غولپیکر مای ملودیاش طوری بهش نگاه میکرد که انگار عقلش رو از دست داده.
که البته واقعاً هم همینطور بود.
بعد از یه ساعت بالا و پایین کردن اینستاگرامش و تعامل با پستهای چند تا از همکارهاش، ذهن بیکار و بیهدفش دوباره اونو به خونهی شین کشوند.
درست مثل دیروز و روز قبلش که به اونجا رفته بود، در همچنان قفل بود.
وقتی چشمهاش رو میبست، شین و سینت رو میدید که توی حیاط با هم بازی میکردن؛ درست مثل وقتهایی که خودش با سینت بازی میکرد و خورشید داشت غروب میکرد.
سینت گفته بود که اونها یکی هستن، اما نانی دیده بود که نبود شین چطور از درون اونو شکسته بود.
حتماً حالا خوشحال بود.
نانی بهجای تلخی و حسرت، برای سینت خوشحال بود. اگه قرار بود کسی بیشتر از بقیه لبخند بزنه، اون شخص سینت بود. اون بیشتر از همه لایقش بود.
سینت دیگه مال اون نبود؛ درواقع، هیچوقت هم واقعاً برای اون نبود. بااینحال، نانی به دروازهی آهنی چسبید و دوباره چشمهاش رو بست. میترسید اگه همین رو هم رها کنه، دیگه هیچچیزی براش باقی نمونه.
ساعت چهار، هرچی از قلبش باقی مونده بود رو با خودش برداشت و به آپارتمانش برگشت.
توی راهرو قدمهاش سست شد؛ چون چشمش به پشت آشنایی افتاد. پشت پهن و قدبلندش... درست مثل یه خرس، همونطور که نانی از روی محبت صداش میکرد.
قلبش دوباره جون گرفت.
«خون سکای.»
اسکای برگشت و رو بهش ایستاد. یه قدم به جلو برداشت، اما بعد مکث کرد.
«نی.»
تازه اون موقع بود که نانی متوجهی کیسهای شد که توی دست اسکای بود. اسکای کیسه رو بالا گرفت.
«برات غذا آوردم.»
این همون اسکایای بود که نانی میشناخت و دوستش داشت؛ دوستی که بدون اینکه لازم باشه چیزی به زبون بیاره، میفهمید به چی نیاز داره.
نانی به سمتش رفت. حرفی برای گفتن نداشت؛ اونقدر تحتتأثیر قرار گرفته بود که نمیتونست احساسش رو با کلمات بیان کنه. قبل از اینکه فرصت کنه به خودش شک کنه یا پشیمون بشه، خودش رو توی آغوش اسکای انداخت.
اسکای وقتی وزن نانی رو روی خودش حس کرد و گرفتتش، زیر لب گفت: «آو!»
نانی چشمهاش رو بست و نفس خستهای بیرون داد. تحمل این همه خستگی و سنگینی بهتنهایی، براش زیادی بود.
دستی که کیسه توش نبود، دور نانی حلقه شد.
«اشکالی نداره. اشکالی نداره. چیزی نیست.»
***