Chapter 09 - part 2
@Wongrawhippedاسکای تماشاش میکرد. نانی رو. نانیِ خودش رو. نانی لقمهلقمه غذا میخورد؛ آروم و بیعجله. درست برخلاف شین.
اسکای دستش رو جلو برد. انگشتهاش تقریباً داشتن به انگشتهای نانی روی میز وسط اتاق میرسیدن، اما برای اینکه نانی رو نترسونه، دستش رو عقب کشید.
نانی مثل شین نبود. اسکای میترسید اگه زیادی بهش فشار بیاره، فرار کنه؛ درست مثل کاری که توی دو روز گذشته مدام انجام داده بود.
وقتی اسکای با همون تصویر پسزمینهای که سه ماه پیش روی صفحهاش گذاشته بود از خواب بیدار شد، فهمید که کائنات چه بلایی سرشون آورده.
به سقف فحش داد و داد و فریاد کرد.
وقتی کمی از عصبانیتش خالی شد، نگرانی به جونش افتاد. نکنه نانی هم دوباره به حالت اولش برگشته بود؟ نکنه همهچیز برای اون هم از نو شروع شده بود؟
اما همین که نانی رو دید، تمام شکوتردیدهاش از بین رفت. نانی جلوی درِ اتاق لباس ایستاده بود و با چنان ذوق و شوقی به اسکای خیره شده بود که انگار سالها بود اونو ندیده بود.
البته باید اعتراف میکرد که دیدن اون کبودی و جای بوسه روی گردن نانی، یهکم حرصش رو درآورده بود.
دلیلش رو میدونست؛ چون دقیقاً شبیه همون جای بوسهای بود که خودش روی گردن شین گذاشته بود.
اسکای میدونست که حق اعتراضی نداره، چون خودش هم با شین بود. اما این مانعش نمیشد و جلوشو نمیگرفت که به سینت فحش نده.
فاک!
لعنت به سینت!
لعنت به کائنات!
رابطهش با نانی دیگه مثل قبل روون و هماهنگ پیش نمیرفت. چیزی که اسکای ماهها با عرق ریختن و از جون مایه گذاشتن ساخته بود، حالا از بین رفته بود.
دیگه خبری از اون لمسهای کوچیک و محبتآمیزی که اینهمه بهش آرامش میدادن و قلبش رو پر میکردن، نبود.
نانی با هر لمس، بدنش رو سفت میکرد و از جا میپرید و اسکای هم هر بار بیشتر به کائنات و سینت فحش میداد.
و اینطوری بود که بازی طاقتفرسای موش و گربهشون شروع شد.
نانی هیچوقت برای غذا خوردن وقت نداشت.
نه وقتی اسکای پیشنهاد شابو شابو میداد، نه حتی وقتی پیشنهاد یه قرار کارائوکهی دونفره رو میداد که توش فقط آهنگهای جیدراگون رو بخونن!
هیچکدوم نتونست نانی رو راضی کنه.
اون دوباره خودش رو توی لاک تنهاییاش فرو برده بود؛ درست مثل روزهای اول آشناییشون، قبل از اینکه اسکای با صبر و حوصله لایهلایه از حصار دورش کنار بزنه و مثل خوندن یه دفتر خاطرات، وجودش رو بخونه و بشناسه.
اسکای کلافه شده بود، اما بااینحال صبر کرد. منتظر موند تا نانی خودش قدم اول رو برداره، چون نانی این شکلی بود. نانی همیشه وقتی خودش آمادگی داشت، پیشقدم میشد.
اسکای سعی کرد صدای شین رو توی سرش نادیده بگیره؛ همون صدایی که مدام بهش میگفت ترسوئه. تا جایی که دیگه نتونست تحمل کنه.
پس دست از رفرش کردن مداوم صفحهی اینستاگرام نانی و هشتگش توی توییتر برداشت تا شاید بتونه یه نشونی ازش پیدا کنه و به سمت آپارتمان نانی راه افتاد؛ البته اول از رستورانش چند تا ساندویچ برداشت.
وقتی نانی توی پنج دقیقهی اول در رو باز نکرد، اسکای با خودش فکر کرد که احتمالاً از حد و مرزهاش عبور کرده. اما درست وقتی میخواست برگرده و بره، صدای نانی رو شنید که اسمش رو صدا زد.
چطور ممکن بود حتی شنیدن اسم خودش از زبون نانی اینقدر آرومش کنه؟
وقتی نانی خودش رو توی آغوشش انداخت، اسکای فهمید چه حسی داره. اونم از وقتی تنها بیدار شده بود، دقیقاً همین احساس رو تجربه میکرد.
شاید از حالا به بعد دوباره حالشون بتونه خوب بشه.
«آب میخوای؟»
بطری آبی به نانی تعارف کرد و صبورانه منتظر موند تا نانی لقمهای رو که توی دهنش بود بجوه و بعد بطری رو ازش بگیره.
نانی بعد از آب خوردن، زیر لب گفت: «ممنون.»
قلب اسکای یه ضربان جا انداخت. توی عمرش چیزی به این نازی و بامزگی ندیده بود. خیلی دوستداشتنی بود.
نانی آروم غذا میخورد، اما بالاخره ساندویچی رو که اسکای براش آورده بود تموم کرد. حتماً خیلی گرسنه بود.
اسکای با خودش فکر کرد نکنه با حفظ فاصلهش از نانی اشتباه کرده. نکنه نانی این مدت حتی غذا خوردن رو هم نادیده گرفته؟
شاید از ظاهرش معلوم نبود، اما نانی اشتهای زیادی داشت.
تماشای غذا خوردن نانی یکی از کارهای موردعلاقهی اسکای بود؛ چون نانی موقع غذا خوردن صداهای کوچیک و دلنشینی از رضایت درمیآورد. وقتی از چیزی خوشش میاومد، ناخودآگاه با ذوق تکون میخورد و گاهی هم زیر میز پاهاش رو آروم تاب میداد.
«دوست داشتی؟»
«آره، ممنون. خیلی گرسنه بودم.»
«معلوم بود. حدس میزدم. نباید وعدههای غذاییت رو حذف کنی.»
نانی برای لحظهای به چشمهای اسکای خیره شد.
طولانیترین تماس چشمیای بود که از زمان جابهجایی دنیاهاشون با هم داشتن و اسکای با هر ثانیهای که میگذشت، محکمتر شدن ضربان قلبش رو احساس میکرد.
چشمهای قهوهای عسلی نانی زیر نور مصنوعی اتاق نشیمنش تیرهتر به نظر میرسیدن.
نانی گفت: «خیلی چیزها توی ذهنم بود.»
«مثلاً چی؟»
«مثلاً...» گلوش رو صاف کرد. «خیلی چیزها.»
«میتونیم دربارهشون حرف بزنیم.»
اگه قرار نبود همین حالا حرف بزنن، پس کِی؟ اگه میخواستن از این وضعیت بلاتکلیفی که توش گیر افتاده بودن بیرون بیان، باید با هم صحبت میکردن.
درسته که اسکای دلش برای نانی تنگ شده بود، اما بااینحال، هنوز توی جهانی بود که براش آشنا بود و کلی از چیزهایی که دوست داشت، دوروبرش وجود داشتن. نانی از این امتیاز برخوردار نبود.
اسکای پرسید: «چه حسی داشت؟ چهجوری بود؟»
ابروهای مرتب و خوشفرم نانی توی هم رفت.
«چی چه حسی داشت؟»
اسکای هم مثل خودش اخم کرد و برای لحظهای گیج شد. اما بعد تازه متوجه شد که نانی نمیدونه خودش از ماجرا خبر داره.
نانی بیشتر وقتها اونقدر غرق افکار خودش میشد که به اتفاقات و آدمهای اطرافش توجه نمیکرد. اما اسکای فرق داشت. اون نانی رو زیر نظر داشت، رفتارش رو بررسی میکرد و مثل موضوع موردعلاقهش با دقت مطالعهش میکرد. پس معلوم بود که میتونه بفهمه چه اتفاقی افتاده.
بااینحال، نانی احتمالاً توی این چند روز احساس تنهایی کرده بود. حتماً فکر میکرد هیچکس رو نداره که بتونه باهاش حرف بزنه.
اسکای دلش میخواست دوباره بغلش کنه، اما این کار رو نکرد.
صدای شین دوباره توی سرش پیچید: «ترسو!»
اسکای سعی کرد نادیدهش بگیره.
«منظورم جابهجاییه. کل قضیهی چندجهانی و این چیزها.»
کمکم حالت چهرهی نانی نشون داد که موضوع رو فهمیده.
حتی تماشای همین لحظه هم برای اسکای لذتبخش بود. انگار بچهای بود که کمکم داشت متوجه محیط اطرافش میشد. چشمهاش گرد و گشاد شدن و مثل دو تا نعلبکی بزرگ باز موندن. انگار توی ذهنش جنگی در جریان بود؛ چون با هر چیزی که میفهمید، حالت چهرهش تغییر میکرد.
مدتی طول کشید تا همهچیز رو هضم کنه.
بعد با صدایی که انگار نفسش بند اومده بود، گفت: «خون اسکای.»
«بله، نانی؟»
«اما...» اخم کرد. «چرا فقط ما دوتا همهچی رو یادمونه؟»
«احتمالاً چون فقط ما از وجودش خبر داشتیم.»
«اوه، منطقیه. پس تو... تو اونو دیدی؟»
«آره. شین رو دیدم. دیوونهکنندهست، نه؟»
نانی سر تکون داد.
«من هم سینت رو دیدم.»
اسکای سعی کرد از شدت کلافگی چشمغره نره.
«آره.»
نانی پرسید: «چهجوری بود؟»
اسکای جواب داد: «خودت که شین رو میشناسی. دقیقاً همونجوری بود. تامنیتیت چطور بود؟» امیدوار بود صداش بهاندازهی فشاری که توی گلوش احساس میکرد، گرفته و عصبی به نظر نرسه.
نانی شونهای بالا انداخت.
«خودت که سینت رو میشناسی. دقیقاً همونجوری بود.»
«با تو خوب بود؟ کن و بقیه رو هم دیدی؟»
«سینت با من خوب بود. چینگچینگ و مادر شین رو هم دیدم. کن نبود. یه رئیس باند جدید اونجا بود.»
اسکای یادش افتاد که شین هم به این موضوع اشاره کرده بود.
نانی ادامه داد: «یه بار دیدمشون، ولی خیلی ترسناک بودن. سینت با همهشون جنگید.»
اسکای مکثی کرد و پرسید: «شبیه من بود؟ دقیقاً خودم بود؟ هیچ فرقی نداشت؟»
نانی سرش رو تکون داد.
«دقیقاً شبیه تو بود.»
«حس عجیبی نداشتی؟ معذب نشدی؟»
«تو با شین حس عجیبی نداشتی؟»
«نه، اون دقیقاً خودت بود، منتها با یه شخصیت متفاوت.»
«سینت هم همینطوری بود. شبیه تو بود، ولی یه کم زمختتر و خشنتر رفتار میکرد.»
اسکای از طرز حرف زدن نانی دربارهی سینت خوشش نیومد.
نانی ادامه داد: «برام غذا درست میکرد و دو شیفت کار میکرد تا بتونه برام عروسک مای ملودی بخره.»
«به نظر آدم خوبی میاد...»
«اون دقیقاً مثل توئه.»
اون مرد اصلاً شبیه من نیست.
«ممنون.»
مدتی هر دو ساکت موندن. نانی با لبهی کاغذ دور ساندویچش بازی میکرد و اسکای هم طبق معمول فقط کاری رو میکرد که همیشه میکرد؛ به نانی خیره شده بود.
«میدونی...»
خب، رسیدیم به قسمت سخت ماجرا.
«سینت و شین با هم بودن.»
«آره.»
اسکای مکث کرد تا نانی چیز بیشتری بگه، اما نانی ساکت موند.
«اِم... خب، شین اومد اینجا و... میدونم که این موضوع به تو ربطی نداره. اگه بهش فکر کنی، شما دوتا دو آدم متفاوتین.»
یقهی لباسش رو کشید و کمی بازش کرد. یهو احساس میکرد هوا خیلی گرم شده، درحالیکه نانی فقط پلک میزد و صبورانه منتظر بود حرفش تموم بشه.
«من و شین... یه اتفاقاتی...» نگاهی دزدکی به صورت بیحالت نانی انداخت. «...بین من و اون افتاد. ما... آه... ما یه مدت با هم بودیم. منظورم اینه که، اِم... با هم میخوابیدیمـــ»
«میدونم این یعنی چی. بچه که نیستم.»
«بـ... باشه. فقط میخواستم بدونی.»
نانی خیلی عادی گفت: «منم با سینت خوابیدم.»
جوری این حرف رو زد که انگار داشت پیشبینی وضعیت آبوهوا رو میخوند.
اسکای اینو میدونست. از همون لحظهای که اون کبودی و جای بوسه رو روی گردن نانی دیده بود، حدس زده بود که چنین اتفاقی افتاده؛ اما امیدوار بود اشتباه کرده باشه.
اسکای آدم حسودی نبود، ولی...
فاک! لعنت بهش، چرا، بود! حسابی هم حسود بود!
اما حسادت کردن به کسی که هیچوقت مال اون نبوده، احمقانه نبود؟ اینطور نبود که نانی بهش خیانت کرده باشه. اونها فقط همکار بودن. دوست بودن.
اینکه اسکای عاشق نانی بود، اهمیتی نداشت؛ چون هیچوقت به نانی نگفته بود چه احساسی داره.
شاید اگه گفته بود، حالا از درون احساس نمیکرد که داره توی آتیش میسوزه.
شین راست میگفت... اون ترسو بود.
چون حتی همین حالا هم نمیتونست به نانی بگه که از این موضوع ناراحته.
پس بهزور لبخندی زد و گفت: «سینت به نظر پسر باحال و خفنی میاد، نه؟»
این دیگه چه کوفتی بود که گفت؟
سینت اصلاً پسر باحالی نبود! اون مرد کلاً شاید دو هزار بات توی حسابش داشت و مثل یه تولهسگ گمشده دنبال شین راه میافتاد.
البته این نظرش از روی نفرت نبود؛ حقیقت داشت!
نانی دوباره شونهای بالا انداخت و جوابی نداد.
اصلاً تا اون لحظه به هیچکدوم از سؤالهای اسکای جواب نداده بود. یا شونه بالا میانداخت یا سؤال اسکای رو دوباره از خودش میپرسید.
اسکای باید یادش میموند که آروم باشه. اون اسکای وونگراوی بود؛ پسر باحال و خونسردی که معمولاً هیچچیزی خیلی بهش برنمیخورد.
باید خودش رو کنترل میکرد. اما با وجود تمام این حرفهایی که برای آروم کردن خودش توی ذهنش میزد، حس میکرد لبهاش دارن ناخودآگاه جمع میشن و ابروهاش بالا میرن.
از این وضعیت خوشش نمیاومد.
«پس سینت، آره؟»
باید جلوی خودش رو میگرفت.
«به خاطر این بود که احساس تنهایی میکردی یا واقعاً ازش خوشت میاومد؟»
نانی پرسید: «تو از شین خوشت میاومد؟»
«نانی، میشه اول به سؤال من جواب بدی؟»
نانی آهی کشید و سر تکون داد.
«نانی ازش خوشش میاومد. سینت مهربون بود و... نانی هم تنها بود. بودن کنارش برام آشنا بود.»
اسکای میخواست بپرسه منظورش از آشنا بودن دقیقاً چی بود، اما نانی فرصت نداد و دوباره پرسید: «تو از شین خوشت میاومد؟»
اسکای شین رو دوست داشت، اما نه به اون شکلی که نانی رو دوست داشت.
اگه بخواد صادق باشه، دوست داشتن شین فقط راههای تازهای رو بهش نشون داده بود که از طریقشون میتونست نانی رو دوست داشته باشه؛ صادقانهتر، بیپردهتر و بدون احساس گناه. بهش فهموند چطور میتونه نانی رو آزادانهتر و با صداقت بیشتری دوست داشته باشه.
«آره، عاشقش بودم.»
چند لحظه سکوت برقرار شد.
بعد صدای مچاله شدن کاغذ دور ساندویچ که توی دستهای نانی بود، سکوت اتاق رو شکست.
نانی بلند شد و فاصلهی کوتاهِ تا آشپزخونهش رو طی کرد.
اسکای هم مثل آهنی که به سمت آهنربا کشیده میشه، دنبالش راه افتاد و دید که نانی کاغذ ساندویچ 'برنت' رو توی سطل زباله انداخت.
نانی به سمت سینک رفت و دستهاش رو زیر آب گرفت. بعد با یه دستمال خشکشون کرد.
سرش رو بالا آورد و نگاهش با نگاه اسکای تلاقی کرد.
مدتی بهش خیره موند، بعد سرش رو تکون داد و به سمت اتاق نشیمن برگشت.
«سینت هم عاشق شینه.»
«میدونم. شین دیوونهی سینت بود. حتی توی سریال هم همینطور بود.»
نانی گفت: «از ساندویچ خوشم اومدم.»
تغییر موضوعش اونقدر ناگهانی بود که اسکای اخم کرد.
«چی؟»
نانی وسط راه رفتن ایستاد. اسکای بهسختی تونست خودش رو کنترل کنه تا بهش برخورد نکنه.
نانی برگشت. لبهاش به هم فشرده بود و مژههای بلندش بهآرومی تکون میخوردن.
«ممنون بابت ساندویچ. نانی ازش خوشش اومد. حالا باید بری.»
«چی؟»
«نانی خستهست.»
به نظر یهو خیلی ازپاافتاده و بیرمق میرسید.
«فردا سر کار میبینمت، خون اسکای.»
حالا دیوارهای زیادی بینشون کشیده شده بود؛ دیوارهایی که اسکای نمیتونست ازشون بالا بره.
برای اینکه بتونه به نانی برسه، خود نانی باید دروازهها رو باز میکرد و بهش اجازه میداد وارد بشه.
اسکای امیدوار بود این اتفاق زودتر بیفته، چون نمیدونست تا کی میتونه جلوی خودش رو بگیره که با یه بیل مکانیکی به جون اون دیوارها نیفته و همهشون رو خراب نکنه!
اسکای یه قدم عقب رفت و از نانی فاصله گرفت.
«باشه. فردا سر کار میبینمت.»
نانی دوباره خواست چیزی بگه، اما منصرف شد و لب پایینش رو گاز گرفت.
اسکای همیشه به این میبالید که نانی رو خوب میشناسه، اما حقیقت این بود که هنوز چیزهای زیادی دربارهش وجود داشت که نمیفهمید.
با قلبی غمگینتر از وقتی که اومده بود، از آپارتمان نانی بیرون رفت.
وقتی دوباره سوار ماشینش شد، یک بار دیگه به کائنات فحش داد و بعد نوبت سینت تامنیتیت بود که سهم مفصلتری از ناسزاهاش رو دریافت کنه.
لعنت بهت، سینت تامنیتیت!
ادامه دارد...