Chapter 08 - part 2
@Wongrawhippedظاهراً قلب شین واقعاً نرمتر شده بود؛ بیقاعده و دیوانهوار شروع به تپیدن کرد.
«اگه واقعا منظورت این نیست، این حرف رو نزن.»
«من از دروغ گفتن به تو چی گیرم میاد؟ تو که همین الانشم مال منی.»
«پس نانی چی؟»
«کسی که توی بغلم گرفتم تویی.»
لبهاش رو روی لبهای شین گذاشت و بوسید. شاید فقط برای این بود که نذاره سؤال بیشتری بپرسه، ولی شین با خوشحالی به بوسهش جواب داد.
چون حالا، این بوسه کاملاً حس بوسیدن سینت رو داشت؛ بوسهی کسی که دوستش داره. کسی که شاید واقعاً اونو انتخاب کنه.
شین گفت: «دوستت دارم.»
واقعاً جدی بود. خودش هم از اینکه چقدر جدی و از ته دل این حرف رو میزنه، شوکه شده بود.
قبلاً از گفتن این کلمات به سینت خودداری میکرد، چون میترسید از دستش بده.
ولی دیگه نمیترسید.
عشق چه با صدای بلند باشه چه پنهان، وقتی وقت رفتنش برسه، میره.
باید عشقش به سینت رو بلندتر و واضحتر نشون میداد. باید دست سینت رو میگرفت و باهاش وارد کلاس میشد و به همه نشون میداد که بزرگترین عشقی که توی عمرش شناخته، همینه.
«منم دوستت دارم، نی.»
وقتی بدن انسان میمیره، تقریباً دو ساعت طول میکشه تا جمود و سفتی جسد شروع بشه. اما وقتی روح انسان میمیره، کمتر از دو ثانیه زمان میبره.
شین دیگه پاهاش، انگشتهاش یا حتی اشکهایی رو که روی صورتش جاری میشدن رو حس نمیکرد، با اینکه مطمئن بود داره گریه میکنه.
اسکای با سردرگمی معصومانهای بهش نگاه کرد و پلک زد، بعد یهو خشکش زد؛ انگار تازه صدای حرف خودش توی ذهنش پخش شد.
«شین. منظورم شین بود.»
شنیدن اسمش شین رو بیدار کرد و به خودش آورد و از لبهی مرگ برش گردوند.
این همون کابوسش بود که جلوی چشمهاش داشت اتفاق میافتاد.
از روی پای اسکای بلند شد.
پاهاش سست و بیجون بود.
«همیشه وقتی با من رابطه داشتی، به اون فکر میکردی؟»
«نه، نه!»
اسکای بلند شد، اما قبل از اینکه بتونه تمامقد با اون هیکلش بایسته، شین هلش داد و دوباره اونو روی مبل انداخت.
«فاک یو!»
«بهم گوش میدی؟»
صدای اسکای شبیه دیوونهها بود؛ انگار این اون بود که قلبش همین الان توسط یه آدم بیرحم از وسط دو نیم شده بود.
«فکر میکنی من احمقم، لعنتی؟ دیگه چی میتونی بگی که حرفی که الان زدی رو از بین ببره؟»
«یه اشتباه بود.»
«میدونی چی اشتباه بود؟ اینکه با تو خوابیدم و دروغهای لعنتیت رو باور کردم.»
«پس چرا اینقدر ناراحتی وقتی از موقعی که اومدی اینجا، هر شب سینت رو صدا زدی؟»
اسکای حالا خودش هم عصبی به نظر میرسید و سوراخهای کوچیک بینیش از شدت خشم باز و بسته میشد.
«تنها دلیلی که با منی اینه که من شبیه اونم!»
«این دوتا اصلاً یکی نیستن!»
«چون این یکی بدتره! تو توی بغل من خوابیدی، در حالی که خواب یه مرد دیگه رو میدیدی!»
«من که نمیتونم انتخاب کنم چی خواب ببینم!»
«این باعث میشه من کمتر درد بکشم؟!»
شین دیگه نمیتونست سرپا بمونه و خم شد. احساساتش اونقدر سنگین بودن که انگار داشتن لهش میکردن.
اما تقریباً بلافاصله دوباره بلند شد.
نزدیک زمین بودن حتی بیشتر بهش حس خفگی میداد.
اشکهاش بند نمیاومدن.
هرچی بیشتر به اسکای نگاه میکرد، قلبش بیشتر میشکست؛ مخصوصاً وقتی میدید اسکای درست مثل سینت داره بهش نگاه میکنه.
«نانی هم تو رو داره، هم سینت رو داره. من چی گیرم میاد؟ هان؟ اون چه چیز لعنتیِ خاصی داره که هر دوتون حاضرید به خاطرش منو کنار بذارید؟»
اسکای دوباره بلند شد و دستش رو به سمت شین دراز کرد.
«بهم دست نزن!»
شین خودش رو عقب کشید و وقتی اسکای لمسش کرد، فریاد زد: «امیدوارم دیگه هیچوقت کوفتیای نبینمت.»
گوشیش رو از روی مبل برداشت و بدون اینکه به صدای وحشتزدهای که اسمش رو صدا میزنه کوچیکترین توجهی بکنه، با قدمهایی محکم از خونه زد بیرون.
***
باقیموندهی نور غروب کمکم داشت از آسمون محو میشد.
بهزودی بیرون هوا کاملاً تاریک میشد؛ تقریباً به تاریکی گودال عمیقی که داشت توی روح شین شکل میگرفت.
دلش میخواست هر جایی باشه جز نزدیک اسکای. اما آدم دیگهای رو نمیشناخت و اصلاً هم حوصله نداشت کسی دیگهای رو بشناسه.
میتونست بره آپارتمان نانی و تهدیدش رو عملی کنه و عروسکهاش رو آتیش بزنه.
خوشبختانه، البته برای اون بازیگر بیچاره، شین آدرس نانی رو بلد نبود. پس به تنها جایی که آدرسش رو بلد بود رفت.
تاکسی جلوی یه رستوران چینی توقف کرد.
روی تابلو با چراغهای نئونی قرمز رنگی نوشته شده بود:
رستورانِ "طعم جهان"
تابلوی «باز است» که کنار در میدرخشید، مثل یه چراغ راهنما جلوی چشمهاش چشمک میزد.
شین با گوشیـش کرایه رو پرداخت کرد و از تاکسی پیاده شد.
اشکهاش هنوز بیوقفه روی صورتش جاری میشدن، ولی این بار حتی زحمت پنهون کردنشون رو هم به خودش نداد.
اسکای راست میگفت؛ شین همیشه وقتی پای سینت وسط بود، یه آدم احساساتی و دلنازک بود.
ولی حالا به نظر میرسید برای اسکای هم همینطور شده.
رستوران درست همون لحظهای که شین به ورودی رسید، باز شد؛ انگار از قبل منتظرش بودن.
«به رستورانِ 'طعم جهان' خوش اومدین. رزرو داشتین؟»
زن میانسال همون جملهی همیشگی رو تکرار کرد. یه لباس بدون آستین به رنگ قرمز تیره پوشیده بود؛ دقیقاً همرنگ رژ لب چشمگیرش.
رستوران درست مثل روزی که شین برای اولین بار دیده بود، خالی و سوتوکور بود. نگاهی به دوروبرش انداخت.
«نه، ولی جای دیگهای ندارم که برم.»
«بفرمایید بشینید. توی این دنیا برای همه یه جایی هست.»
شین دقیقاً همون صندلیای رو انتخاب کرد که روز اول روی اون نشسته بود.
هنوز دو ثانیه نگذشته بود که یه بسته دستمال کاغذی جلوش گذاشته شد.
«ممنون.»
اشکهایی که دیگه نمیتونست کنترلشون کنه رو پاک کرد. انتظار داشت زن خودش رو کنار بکشه و یه کم تنهاش بذاره تا بتونه با خیال راحت برای خودش زار بزنه، ولی سایهی زن برای لحظهای روی سرش افتاد و بعد، صندلی روبهروش رو عقب کشید و نشست.
«میخوای دربارهش حرف بزنی؟»
«نه. به هر حال بگم هم شما نمیفهمین.»
«جهان خیلی عظیم و بزرگه و پر از احتمالات بیشماره. بهم یه شانس بده. میتونی امتحانم کنی.»
شین چند لحظه بهش خیره شد.
به هر حال به یکی نیاز داشت که بتونه خودش رو خالی کنه. چه اهمیتی داشت اگه این زن فکر میکرد دیوونهست؟
چندتا دستمال دیگه برای اشکهاش برداشت و شروع به تعریف کردن داستان کرد؛ از همون لحظهای که توی تخت نانی از خواب بیدار شده بود تا الان.
وقتی داستانش تموم شد، زن گفت:
«اگه اشتباه میکنم، اصلاحم کن.»
زن اصلاً طوری نگاهش نمیکرد که انگار دیوونهست.
«از چیزی که من همین الان شنیدم، تو نسبت به اسکای حسی داری؟»
«متأسفانه.»
«و سینت رو دوست داری؟»
«بیشتر از هر چیزی.»
زن اخم کرد.
«تو میتونی دو تا مرد رو دوست داشته باشی، ولی اون نمیتونه؟»
«اونم میتونه، ولی...»
شین حرفش رو نصفه رها کرد. وقتی زن اینطوری مطرحش میکرد، عصبانیت خودش یهجورایی احمقانه به نظر میرسید.
«ولی چی؟»
«نباید اسمش رو میآورد. اون لحظه تنها چیزی که میدیدم این بود که سینت مثل خوابهام، نانی رو به من ترجیح داده.»
حدود یه هفته بود که دیگه بابت این ماجرا گریه نمیکرد، ولی حالا دوباره اشکهاش داشتن سرازیر میشدن.
«و من دلم برای سینت تنگ شده. آخرین خاطرهای که اون از من داره، خاطرهی خوبی نیست. من دیدم نانی چه جور آدمیه؛ میتونه جایگزین فوقالعادهای برای من باشه. سینت عاشقش میشه. حتی خود منم وقتی ویدئوهاش توی فیدم میاد، نمیتونم جلوی خودمو بگیرم و ازش خوشم نیاد.»
زن لبخند زد.
«بیرون رو نگاه کن.»
شین به بیرون نگاه کرد.
بنز اسکای وارد پارکینگ شد.
«اومده دنبالت.»
«هنوز از دستش عصبانیام. نمیخوام ببینمش.»
«اگه امشب بری بخوابی و فردا توی دنیای خودت بیدار بشی چی؟ میخوای آخرین حرفهایی که بهش زدی هم چیزی باشه که تا آخر عمر بابتش پشیمون بمونی؟»
«نه.»
این دیگه واقعاً وحشتناک میشد.
زنگ بالای در به صدا دراومد و اسکای سراسیمه وارد رستوران شد. با عجله اطراف رو نگاه میکرد تا اینکه بالاخره چشمش به شین افتاد.
یه نفس راحت کشید و با قدمهایی سریع به سمتش اومد.
کنارش دو زانو نشست.
چشمهاش از اشک برق میزد.
«خیلی نگرانت بودم. فکر کردم یه جایی از حال رفتی یا بدتر از اون، ناپدید شدی.»
قلب بیچارهی شین نرم شد. خشمش دود شد و رفت هوا. فقط یه غم عمیق ازش به جا موند.
«چطوری پیدام کردی؟»
«تگهای نانی رو زیر و رو کردم. چند تا از طرفدارها تو رو این اطراف دیده بودن.»
«شما دوتا رو تنها میذارم.»
زن از جا بلند شد و اسکای جای اون نشست.
«براتون یه نوشیدنی گرم درست میکنم.»
«ممنون.»
وقتی زن دور شد، اسکای گفت: «ببخشید. ببخشید که عاشق یه نفر دیگهام، ولی این چیزی از احساسی که نسبت به تو دارم کم نمیکنه. فقط... همهچی خیلی پیچیدهست. من قصد نداشتم عاشقت بشم. حتی فکرشم نمیکردم عاشقت بشم. تو منو به جاهایی هل میدی که هیچکس قبل از تو نتونسته بود. منو به سمت مسیرهایی میبری که همیشه از قدم گذاشتن توشون میترسیدم. تو چیزی رو بهم دادی که خیلی خیلی دلم میخواست. فکر کنم...» یه خندهی کوتاه و غمگین کرد. «تو کاری کردی که دیگه نتونم بدون تو زندگی کنم.»
شین اشکهاش رو پاک کرد.
«بلدی چطوری آدمو به گریه بندازی.»
«قصدم این نبود. ببخشید.»
«دیگه عذرخواهی نکن، فقط باعث میشی بیشتر گریه کنم.»
اسکای دستش رو جلو آورد، صورت شین رو لمس کرد و با نوک انگشت شستش اشک گوشهی چشمهاش رو پاک کرد.
«من باعث شدم اون چشمهای قشنگت به گریه بیفتن.»
«خفه شو.»
شین مطمئن بود که صورتش از خجالت سرخ شده.
«مثل سینت نباش. اینقدر کلیشهای و لوس حرف نزن.»
«پس باید همهمون از سینت یاد بگیریم، اگه باعث میشه اینطوری سرخ بشی.»
شین سرش رو پایین انداخت و با لبخند گندهای روی لبش گفت: «بس کن.»
«باشه، باشه، دیگه بس میکنم. چیکار کنم که جبران بشه؟»
«پول نوشیدنیمو بده و منو ببر خونه.»
اسکای به دلایلی غمگینتر به نظر میرسید.
نگاهی به اطراف رستوران انداخت و با لبخندی خیس از اشک گفت: «شین، فکر نکنم برای این کارا وقت داشته باشیم—»
«نوشیدنیهاتون آمادهست.»
زن با صدای شیرینی حرفشون رو قطع کرد.
«مهمون من.»
بعد برگشت و اضافه کرد:
«بهخاطر تمام دردسرهایی که کشیدین.»
وقتی زن دوباره پشت پیشخوان مستقر شد، شین یه جرعه از نوشیدنیش رو خورد و مزه کرد. طعمش شبیه هیچ چیزی که شین تا حالا توی عمرش خورده بود، نبود. ولی فوقالعاده خوشمزه بود.
انگار داشت... خب، انگار داشت خودِ جهان رو مینوشید!
نوشیدنی فوراً یه اثر آرامبخش روش گذاشت. تمام نگرانیهایی که تا چند لحظه پیش داشت، دیگه بیاهمیت به نظر میرسید.
اسکای هم انگار از نوشیدنیش لذت میبرد. شین از پشت لبهی لیوانش نگاهش کرد و هر بار که نگاههاشون به هم گره میخورد، لبخند میزد.
شین زندگی نسبتاً پرماجرایی داشت.
هر چیزی که یه پسر از طبقهی اجتماعی خودش میتونست تجربه کنه رو تجربه کرده بود، حتی بیشتر از اون.
زندگی کردن در قالب نانی، یه دنیای متفاوت رو بهش نشون داده بود.
بودن کنار اسکای هم بهش فهمونده بود که هنوز چیزهای خیلی بیشتری برای دیدن وجود داره.
زندگیِ اینجا، خودش یه جور ماجراجویی متفاوت بود.
توی دنیای شین، آشوب میتونست به قیمت جون آدمها تموم بشه. ولی اینجا، آشوب بیخطر بود و شین تا جایی که میتونست مرزها رو زیر پا گذاشته بود.
هر لحظهای که با اسکای گذرونده بود، یه جور آشوبِ آروم و دوستداشتنی بود.
«چی باعث شده اینطوری لبخند بزنی؟» اسکای پرسید.
«تو. یاد اون موقع افتادم که به خبرنگارا گفتم با هم زندگی میکنیم و تو یه دقیقهی کامل خشکت زد و تبدیل به میم شدی.»
«اون دیوونهکننده بود. تو دیوونهای.»
«تو قبل از مراسم بهم گفتی نانی همیشه به سؤالها صادقانه جواب میده و منم باید همین کارو بکنم.»
«نه دیگه در این حد صادقانه! خودت میدونستی داری چیکار میکنی.»
«میدونستم. به من نگو چطوری نقش نانیِ خودت رو بازی کنم.»
«تو گفتی سینت از من جذابتره.»
«هست.»
«اون یه بدبختِ بیپوله—»
«یه پسر بدبختِ بیپول و بیآینده. هر بار اسمش میاد همین جمله رو تکرار میکنی. انگار از قبل تمرینش کردی. فقط اعتراف کن یه جورایی اون روی مخت میره.»
اسکای مکثی کرد.
«آره، میره روی اعصابم.» اعتراف کرد. «بدجوری روی اعصابم راه میره، ولی در عین حال میفهمم چرا دوستش داری. من چند ماه جای اون بودم. فهمیدم چقدر دوستت داشت، فهمیدم برای تو حاضر بود چقدر خودش رو فدا کنه. تو میگی منو دوست داری، ولی خودم میدونم احتمالاً نسبتش نود به دهه.»
شین میخواست از این حرف دفاع کنه، ولی اسکای سرش رو تکون داد.
«من خوششانسم که همون ده درصد رو هم دارم. کاش میتونستم ازش متنفر باشم چون بیشتر قلبت رو گرفته. آره، یه بخشی از وجودم حسودیش میشه، ولی یه بخش دیگهم... اسمش رو بذار سرایت شخصیت... خوشحاله که مردی که دوستش داره، دقیقاً به همون اندازه دیوونهی اونه.»
شین چشمهاش رو پاک کرد.
«چرا احساس ناراحتی میکنم؟ خیلی غمگینم، یهجورایی خیلی حالم بده.»
«خودت میدونی چرا.»
سرش رو تکون داد.
«نمیخوام بدونم. ما تازه شروع کردیم.»
«این پایانش نیست. حداقل برای تو. یکی از ما قراره پایان خوشی داشته باشه.»
«تو هم لیاقت یه پایان خوش رو داری. یا حداقل یه شروع خوش.»
«من فقط با برگشتنش خوشحال میشم. دلم براش تنگ شده.»
شین سر تکون داد. بهجای حسادت، یه آرامش عجیبی توی قلبش احساس میکرد.
دستش رو روی میز جلو برد و دست اسکای رو گرفت. انگشتهاشون توی هم گره خوردن؛ نخ قرمز روی نخ قرمز.
همون لحظه اهمیت این صحنه شین رو تکون داد. عاشقهای ازپیشمقدّرشده توی هر دنیایی با یه نخ قرمز به هم وصل شدن.
صحنهی قشنگی بود. برای همین شین گوشیش رو درآورد و ازش عکس گرفت.
انگشتهای درهمتنیدهشون با نخهای قرمز و لیوانهای نیمهخالیشون توی کادر قرار گرفتن.
لیوانها از نظر رنگ و طرح کاملاً شبیه همدیگه بودن؛ قرمز و سفید، با یه جمله روشون که شاید برای بقیه گیجکننده باشه، ولی برای شین کاملاً واضح بود: «درِ ورود به جهانِ هستی، همانجاییست که تو در آن آرمیدهای.»
شین این عکس رو توی X و اینستاگرام منتشر کرد: «من مزهی جهان رو چشیدم و عاشقش شدم. @skywongravee»
تگ کردن اسکای اصلاً لازم نبود، چون همه میتونستن بفهمن منظورش کیه، ولی شین میخواست حتی ذرهای شک هم برای هیچکس باقی نمونه.
وقتی گوشی اسکای با نوتیفیکیشن جدیدی لرزید، برش داشت و به صفحهش نگاه کرد و لبخند زد.
لبخندش واقعا بزرگ و زیبا بود...
اما وقتی میخواست حرف بزنه، لبهاش لرزید و اشک از چشمهاش سرازیر شد.
«دوستت دارم.» صداش شکست.
«خیلی دلم برات تنگ میشه.»
«اگه منو فراموش کنی، پیدات میکنم و میکشمت. هرچی نباشه من بودم که باکرگیت رو ازت گرفتم.»
«شین، الان نه. داریم یه لحظهی احساسی رو تجربه میکنیم.»
«من میخواستم برگردم خونه و در حالی که یه عالمه پول به پوستم چسبوندم برم، ولی چیزی که گیرم اومد فقط این نخ قرمزه. کمکم کن بازش کنم.»
«چرا؟»
«میخوام بذارمش توی جیبم. یه زیپ کوچولو داره. دارم خودمو برای یه سفر طولانی آماده میکنم.»
مچ دستش بدون نخ قرمز خالی به نظر میرسید.
با دقت نخ رو توی جیبش گذاشت و زیپش رو بست.
اسکای پرسید: «اون تو برای منم جا داری؟»
شین خندید و اشکها روی گونههاش سر خوردن.
«میتونی نزدیکتر بیای؟ انگار دیگه نمیتونم پاهامو تکون بدم.»
اسکای صندلیش رو دور میز کشید و اومد کنار شین.
وقتی به اندازهی کافی نزدیک شدن، شین سرش رو روی شونهی اسکای گذاشت.
دست اسکای رو محکم گرفت؛ اونقدر محکم که انگار میخواست اسکای رو هم با خودش ببره.
شین سرش گیج میرفت، سعی میکرد روی نمادها و نوشتههایی که اطراف رستوران آویزونن تمرکز کنه.
فکر میکرد اگه به اندازهی کافی تلاش کنه، شاید بتونه بخونتشون؛ با اینکه حتی یه حرف چینی هم بلد نبود.
«برام لالایی بخون.»
«هیچی بلد نیستم.»
«هر آهنگی شد بخون.»
اسکای با صدای نرم و آرومی شروع به خوندن کرد:
« میتونم دنیا رو بهت نشون بدم...
درخشان، خیرهکننده، باشکوه...
بهم بگو، ناروبت، آخرین بار کی گذاشتی قلبت تصمیم بگیره؟ »
شین بعد از اون دیگه نمیتونست کلمات رو تشخیص بده. فقط لرزش صدای اسکای رو حس میکرد. فهمید کی صداش لرزید و کی صدای آوازش کمکم جای خودش رو به گریه داد.
حتماً صدای گریهای بود که اسمش رو صدا میزد.
حتماً شونههاش تکون میخوردن.
حتماً لبهای سردی روی لبهای شین فشرده شده بودن.
اشکهای یه آدم غریبه روی صورتش ریخته بود.
حتماً یه «دوستت دارم» هم گفته شده بود.
یا شاید چهار پنجتا...
یه دنیای کاملاً جدید
با افقهای تازهای که باید دنبالشون بریم
هر جا که باشن، دنبالشون میرم
هنوز وقت داریم
بذار این دنیای جدید رو با تو شریک بشم
شین همهجا رو سیاه میدید...
ادامه دارد...