Chapter 07 - part 2

Chapter 07 - part 2

@Wongrawhipped


‌ ‌ ‌ !! +۱۸ !!


یه بوسه‌ی کوتاه روی لب‌های نانی زد.

«سینت دلش می‌خواد داخل نانی باشه.»

کمرش رو کمی از روی مبل بالا آورد تا برآمدگی سفت خودش رو به باسن نانی فشار بده.


«سونامی رو حس می‌کنی؟»


نانی سرش رو عقب انداخت و خندید.

«به کیرت نگو سونامی.»


سینت خودش رو جلو کشید و درست روی خال قشنگ نانی یه بوسه‌ی عمیق کاشت. محکم مک می‌زد و می‌بوسید.


«جاش کبود می‌شه.»


«می‌دونم.»


با انگشت شستش پوستش رو که سریع قرمز شده بود، آروم فشار داد تا اینکه نانی لب‌هاش رو از هم باز کرد و سینت دوباره لب‌هاش رو تصاحب کرد.


بعد از روی مبل بلند شد و هم‌زمان نانی رو هم با خودش بلند کرد. وقتی پاهای نانی دور کمرش حلقه شد، لبخند زد.

قبلاً بارها شین رو همین‌طوری بغل کرده بود.


گاهی شین موقع تلویزیون دیدن روی مبل خوابش می‌برد و سینت مجبور می‌شد بغلش کنه و تا اتاق ببرتش. اما همین که به پاگرد پله‌ها می‌رسیدن، شین پاهاش رو دور کمرش قفل می‌کرد، گردنش رو می‌بوسید و نرمه‌ی گوشش رو گاز می‌گرفت. بعد با عجله خودشون رو به اتاق خواب می‌رسوندن، در حالی که با اشتیاق همدیگه رو می‌بوسیدن و سعی می‌کردن تا جای ممکن بی‌صدا باشن.


اما حالا دیگه لازم نبود آروم باشن.

و نانی هم هیچ تلاشی برای پنهان کردن ناله‌ها و صداهای از روی لذتش نمی‌کرد.


وقتی سینت پاهاش رو از پایین تا داخل رونش بوسید، از سر لذت ناله‌ای کرد و با گذاشتن عضوش توی دهنش، دستش رو لای موهای سینت گذاشت و کشید.

توی این مورد هم مثل شین بود و مثل شین موهاش رو از بالا می‌کشید و با ولع اون رو می‌بوسید و لب‌های سینت رو می‌چشید.


«لوبریکانت...»

نانی بین نفس‌های بریده‌ش زمزمه کرد.

دستش هنوز محکم لای موهای سینت مشت شده بود.


«لوبریکانت رو بیار.»


سینت با خنده گفت: «با این وضع تا آخرش کچل می‌شم. می‌شه یه کم موهامو ول کنی؟»


«ببخشید.»


سینت یه بوسه‌ی کوتاه روی لب‌هاش زد و دستش رو سمت لوب دراز کرد.


بعد از اون، دیگه بدن‌هاشون به جای خودشون با احساساتشون با هم حرف می‌زدن.


سینت با نهایت احتیاط و لطافت پاهای نانی رو از هم باز کرد و در آغوش گرفت. بینش با بوسه‌ها سعی می‌کرد بهش آرامش بده و بعد خودش رو در گرمای نانی دفن کرد.


تمام مدت تلاش می‌کرد به شین فکر نکنه...

اما موفق نشد.

نتونست...

چطور می‌تونست؟

وقتی این‌قدر شبیه هم بودن...

وقتی لمسشون، احساسشون و حتی صدا زدن اسمش از زبونشون این‌قدر شبیه هم بود.

وقتی توی اون چشم‌ها، انگار از آن‌سوی دنیاهای موازی، هنوز شین رو می‌دید.


شینِ خودش...

عشقش...

همه‌چیزش و هیچ‌چیزش...


«نانی؟»


فقط برای اینکه مطمئن بشه، آروم صداش زد.


«سینت...»

نانی نفس‌زنان جواب داد.


درحالی که از شدت ارگاسم و اوج لذت می‌لرزید، بازوهاش رو دور گردن سینت حلقه کرد.


«سینت...»

دوباره اسمش رو زیر لب زمزمه کرد.

بعد چشم‌هاش برگشت، بدنش شل شد و بی‌حرکت روی بالش‌ها افتاد.


‌ ‌ ‌ ‌ ***


«اسکای...؟» نانی در حالی که بین اشک‌هاش می‌لرزید، زمزمه کرد. «خون اسکای...»


سینت به ساعتش نگاه کرد. این بار بیشتر از سی دقیقه بود که نانی بیهوش شده بود.


توی این مدت بدنش رو تمیز کرده بود، ملحفه‌ها رو عوض کرده بود و پیراهن خودش و شلوارک شین رو تنش کرده بود.


«یه کابوس دیدم، اسکای...»

صداش از ترس می‌لرزید.

«کجاییم؟ نانی می‌ترسه... خیلی می‌ترسه.»


سینت آروم گفت: «منم می‌ترسم.»


بعد نانی رو توی آغوشش کشید و به سینه‌ش چسبوند.


اشک‌های گرم نانی روی سینه‌ی سینت می‌ریخت و خیلی زود سرد می‌شد.


سینت آروم موهای آشفته‌ و به‌هم‌ریخته‌ش رو نوازش می‌کرد، در حالی که نانی هق‌هق می‌کرد و مدام اون رو «اسکای» صدا می‌کرد.


کم‌کم لرزش بدنش و گریه‌ش قطع شد.

از آغوش سینت فاصله گرفت و مستقیم توی چشم‌هاش نگاه کرد.


«...دوباره اتفاق افتاد؟»


سینت می‌خواست قوی باشه.

اون می‌تونست مقابل هزاران دشمن بایسته...

اما جلوی عشق، هیچ قدرتی نداشت.


«آره.» لب‌هاش لرزید.

«تقریباً یه ساعت بیهوش بودی، نانی.»

صداش شکست. صورتش درهم شد و اشک‌ها از چشم‌هاش روی گونه‌هاش سرازیر شدن.


«حق نداری ترکم کنی. اجازه نداری بری. من نمی‌ذارم بری.»


«می‌خوای چیکار کنی؟ منو ببندی که نتونم برم؟»


«اگه لازم باشه... آره.»


نانی آهی کشید و اشک‌های سینت رو پاک کرد.

اما هرچی بیشتر پاک می‌کرد، سینت بیشتر اشک می‌ریخت.

با این حال دست از پاک کردن برنداشت.

دست‌هاش با عجله روی صورت سینت حرکت می‌کرد تا اینکه... کم‌کم کنار بدنش افتاد.

همون لحظه اشک از چشم‌های خودش هم جاری شد.


و این بار...

سینت مطمئن بود که نانی برای خودش گریه می‌کنه.


چند دقیقه بعد، روبه‌روی هم روی تخت دراز کشیده بودن.


نانی توی این حالت واقعاً قشنگ بود؛ گونه‌هاش از خجالت گل انداخته بود، لب‌هاش از بوسه‌ها کمی ورم کرده بود، موهاش به‌هم ریخته بود و مردمک چشم‌هاش هنوز گشاد بود.


«به چی داری نگاه می‌کنی؟»


سینت لبخند زد.

«خودت رو... خیلی خوشگلی.»


اگه شین بود، حتماً بهش می‌گفت: «وای، چقدر لوسی!» یا «چقدر کلیشه‌ای حرف می‌زنی.» اما نانی فقط لبخند زد.


«تو هم همین‌طور.»


سینت با شیفتگی گفت: «نه... تو خیلی، خیلی، خیلی خوشگلی.»


رنگ صورت نانی از قبل هم قرمزتر شد. برای چند لحظه صورتش رو برگردوند، بعد دوباره به سینت نگاه کرد.


«تو هم خیلی، خیلی، خیلی خوشگلی.»


سینت آروم گفت: «دوستت دارم، نانی هیرانکیت چانگخام.»


نانی دوباره دستش رو لای موهای سنت برد؛ این بار خیلی آروم‌تر.


بوسه‌هاش هم لطیف‌تر شده بودن؛ انگار دیگه ساعتی وجود نداشت که لحظه‌های باهم بودنشون رو بشمره.


«منم دوستت دارم، سینت تامنیتیت...»

مکث کرد و خندید.

«فامیلیت رو یادم نیست.»


سینت از سر آسودگی قهقهه‌ای زد.


نانی دوستش داشت.

و هیچی نمی‌تونست از این خوشحال‌ترش کنه.


«شین چی؟ فامیلی اونو می‌دونی؟»


«فقط شین ناروبت.»


«من اسمت رو فراموش نمی‌کنم. تو هم قول بده اسم من رو یادت نره. اسم کامل من اینه... سینت تامنیتیت نیتیروج.»


«نیتیروج...»


«دوباره بگو.»


«خون سینت تامنیتیت نیتیروج.»


«باید اسمم رو روی بدنت تتو کنی.»


نانی سریع اخم کرد.

«خیلی درد داره.»


سینت خیلی دوست‌داشتنی خندید و با محبت نگاهش کرد.


«باشه... پس فقط یه بار دیگه اسمم رو بگو.»


نانی با شیطنت گفت: «یادم رفت.»


«نه... یادت نرفته.»


«چرا، یادم رفته. نانی یادش نمیاد.»


سینت لبخند زد.

«اگه قلقلکت بدم یادت میاد؟»


«نه نه، این کارو نکن.»

هم‌زمان سعی کرد ازش دور بشه، اما سینت دست‌هاش رو دور شکمش حلقه کرد و دوباره به طرف خودش کشید.


«نیتیروج! سینت تامنیتیت نیتیروج! گفتمش دیگه!»


سینت خندید.

«فرار زیرکانه‌ای بود.»


نانی توی بغلش چرخید تا باهاش رو در رو بشه.

«اسم تو هیچ‌وقت یادم نمی‌ره.»

آروم به چشم‌هاش نگاه کرد.

«لازم نیست روی پوستم حکش کنم تا یادم بمونه... هم اسمت رو یادم می‌مونه، هم خودت رو.»


«وقتی این حرفا رو می‌زنی... قبول کردن اینکه قراره زیاد پیشم نباشی سخت‌تر می‌شه.»


نانی لبخند کم‌رنگی زد.

«شاید هنوز دو ماه دیگه وقت داشته باشیم.»


«قول می‌دی؟»


«قول.»


همون لحظه زنگ در به صدا دراومد و حرفشون نیمه‌ تموم موند.

هر دو با اخم به سمت صدا نگاه کردن.


سینت گفت: «مگه چینگ‌چینگ و آنیا قرار نبود دو روز دیگه برگردن؟»


«آره.»


سینت از تخت پایین اومد و صدای قدم‌های نانی رو هم پشت سرش شنید که دنبالش می‌اومد.


از پنجره بیرون رو نگاه کرد.

یه خانم با موتور مخصوص پیک جلوی در ایستاده بود.


«تو غذا سفارش دادی؟»


«نه... گرسنه‌مه، ولی سفارش ندادم.»


«حتماً آدرس رو اشتباه اومده. برم بهش بگم. همینجا منتظر بمون.»


«نانی هم میاد.»


«باشه.»


هر دو با هم به سمت در رفتن. هوا تاریک شده بود، اما نور چراغ‌های خیابون به اندازه‌ای بود که صورت زن معلوم باشه.


سینت همون لحظه بلافاصله شناختش.

همون خانم مهربونی بود که روز اول ورود نانی، براش یه لیوان آب آورده بود.


روی جعبه‌ی موتور نوشته شده بود:

Taste of the Universe

«طعم جهان.»


زن مثل همون روز با مهربونی لبخند زد.


سینت دست‌هاش رو به نشونه‌ی احترام بالا آورد.

«عصر بخیر. فکر کنم آدرس رو اشتباه اومدین.»


زن سرش رو تکون داد.

«نه. آدرس درسته.»

بعد به برگه نگاه کرد.

«اینجا نوشته برای سینت و شین.»

به هر دو نگاه کرد.

«یکی از شماها هستین؟»


«آره.»


زن با آسودگی لبخندی زد.

«جهان هیچ‌وقت اشتباه نمی‌کنه.»


بعد از داخل جعبه یه پاکت کاغذی بیرون آورد و مستقیم به سینت زل زد.

«از غذا لذت ببری، سینت.»


بعد رو به نانی سری تکون داد و گفت:

«و شین؟»


سینت پاکت رو ازش گرفت.

«اوم ممنون... به امید دیدار.»


زن خندید.

«امیدوارم دوباره نبینمتون.»

بعد سوار موتورش شد و رفت و نانی و سینت رو که با تعجب و اخم بهش نگاه می‌کردن، تنها گذاشت.


سینت گفت: «فکر می‌کنی مامان سفارش داده باشه؟ امروز صبح پرسید غذا خوردیم یا نه. منم گفتم هنوز نه. شاید نگران شده که خوب غذا نمی‌خوریم.»


در رو بستن و برگشتن داخل.


نانی گفت: «آنیا واقعاً مهربونه... نانی دیگه داره از گرسنگی می‌میره.»


سینت خندید.

«یعنی داری میگی سونامی سیرت نکرد؟»


نانی خجالت‌زده اخم کرد.

«باز شروع کردی. بس کن انقدر چرت و پرت نگو.»

نوک گوش‌هاش دوباره سرخ شد.


«توی پاکت چیه؟»


«عوض کردن بحث، آره؟ باشه.»


پاکت رو باز کرد.

داخلش چند مدل غذا بود؛ میگوی بخارپز با سس لیمو، توفوی مالا، برنج سرخ‌شده، سبزیجات تفت‌داده شده و نودل سبزیجات.


نانی چشم‌هاش گرد شد.

«وااای... چطوری این همه رو بخوریم؟»

روبه‌روی سینت روی زمین نشست.


«شکمم داره قاروقور می‌کنه.»


چاپستیک‌ها رو برداشت و دو بار به زمین زد تا روکش پلاستیکیش باز بشه.


سینت با لبخند نگاهش می‌کرد که چطور بین غذاها مردد مونده بود کدومشون رو اول امتحان کنه.


آخر سر میگو رو انتخاب کرد.

یکی برداشت و اول به سینت داد.

بعد برای سینت برنج کشید و بعد برای خودش.

هم‌زمان که غذا می‌خوردن، درباره‌ی اینکه فردا چیکار کنن حرف می‌زدن.


سینت گفت: «دوباره کیک درست کنیم؟ بهت یاد می‌دم چطوری پای درست کنی.»


نانی خمیازه‌ای کشید.

«چطوره به جاش فقط بخوابیم؟ می‌تونیم کل روز همدیگه رو بغل کنیم.»


سینت خندید.

«قبوله.»


بعد درباره‌ی وعده‌ی غذایی فرداشون و اینکه چی بخورن، صحبت کردن. آخر سر تصمیم گرفتن باقی‌مونده‌ی همین غذاها رو فردا بخورن.


حرف زدن، بیشتر از غذا خوردن سیرشون کرده بود. با اینکه گرسنه بودن، نتونستن حتی یک‌سوم غذاها رو تموم کنن.


نانی شکمش رو مالید.

«دیگه نمی‌تونم بیشتر بخورم. جا ندارم.»


سینت غر زد.

«تو خیلی کم غذا می‌خوری.»


بعد از داخل پاکت چند تا کوکی شانس بیرون آورد. یکی رو کف دست نانی گذاشت و یکی دیگه رو شکست.


نانی پرسید: «چی نوشته؟»


سینت اخم کرد و خوند. «درِ ورود به جهان... همان جایی‌ست که تو در آن آرمیده‌ای.»


«یعنی چی؟»


نانی هم کوکی خودش رو باز کرد.

«مال منم همینو نوشته.»


بعد خمیازه کشید.

«چرا این‌قدر خوابم میاد؟ سینت... خوابم گرفته.»


سینت یکی دیگه برداشت.

داخل اونم همون جمله بود.

به کاغذ توی دستش نگاه کرد و اخمش عمیق‌تر شد. چرخ‌دنده‌های ذهنش شروع به کار کردن. ناگهان سرمایی توی وجودش دوید.

شاید آدم خیلی باهوشی نبود...

اما این نمی‌تونست اتفاقی باشه.


رستورانی به اسم «طعم جهان» دقیقاً هم‌زمان با اومدن نانی ظاهر شده بود. در حالی که سینت هر روز از اون خیابون رفت‌وآمد می‌کرد و حتی یادش نمی‌اومد ساختمونش رو ساخته باشن.

انگار یه‌شبه از ناکجاآباد سبز شده بود.


همون‌طور که یکی‌یکی کوکی‌ها رو می‌شکست، ضربان قلبش تندتر می‌شد.


توی همه‌شون یه جمله نوشته بود: «درِ ورود به جهان، همان جایی‌ست که تو در آن آرمیده‌ای.»


«نانی!» سینت سریع خودش رو بهش رسوند و شونه‌هاش رو تکون داد.


«حق نداری بخوابی!»


نانی گیج گفت: «چی شده؟»


«وقتشه...»


«وقت چی؟»


سینت با چشم‌هایی پر از اشک نگاهش کرد.

«وقتشه که ترکم کنی...»


نانی آروم اخم کرد.

«نه... نمی‌شه.»

با صدایی خواب‌آلود ادامه داد:

«ما برای فردا برنامه داشتیم.»


«می‌دونم...»

سینت دست‌هاش رو دورش حلقه کرد.

«برای همین باید بیدار بمونی. پیشم بمون.»


نانی لبخند کم‌رنگی زد.

«من همینجام... نانی پیشته.»


«ولی تو...»

سینت نتونست جمله‌ش رو تموم کنه.

«لعنتی... ما برای فردا برنامه داشتیم.»


بعد به هوا نگاه کرد.

انگار داشت با خود جهان حرف می‌زد.

«فقط یه روز دیگه بهمون مهلت بده.»


دوباره به نانی نگاه کرد.

«نانی، تو گفتی فردا کل روز همدیگه رو بغل می‌کنیم... می‌شه یه کم بیشتر بمونی؟»


تقریباً تمام وزن نانی روی دست‌های سینت افتاده بود.

نانی با حرکت آهسته‌ای دستش رو بالا آورد.

سینت مچ دستش رو گرفت و روی گونه‌ی خودش گذاشت.



«تامنیتیت نیتیروج...» همون‌طور که اشک از گوشه‌ی صورتش پایین می‌اومد، لبخند زد. «یادم نمی‌ره.»

بعد آروم زمزمه کرد:

«دوستت دارم.»


سینت هم با بغض جواب داد:

«منم دوستت دارم.»


نانی لبخند محوی زد.

«مواظب دخترمون مای ملودی باش.»


با وجود دردی که سینه‌ش رو می‌فشرد، سینت خندید.

خودش هم احساس ضعف می‌کرد.


احتمالاً تمام این فشارها بالاخره اثرش رو گذاشته بود.


آروم نانی رو روی تخت خوابوند.

بعد خودش هم کنارش دراز کشید.

مدتی طولانی فقط به چشم‌های قهوه‌ای و مهربونش خیره موند.

یکی‌یکی مژه‌هاش رو شمرد.

و خیلی آروم زمزمه کرد: «شین.»

بعد، خودش هم در تاریکی پشت پلک‌هاش فرو رفت.


ادامه دارد...

Report Page