Chapter 06 - part 2

Chapter 06 - part 2

@Wongrawhipped

«لطفاً... سینت.»

اسکای همون لحظه خشکش زد.

انگار دستش به آتیش خورده باشه، فوری شین رو رها کرد.


اعتراضش تا نوک زبونش اومده بود، اما همین که لبخند موذی و شیطنت‌آمیزی رو دید که کم‌کم روی صورت شین می‌نشست، حرفش توی گلو موند.


شین با خنده پرسید: «خوش گذشت؟»


«یه بار دیگه منو به اسمِ اون صدا کنی، کارت تمومه.»


شین با قدم‌هایی نمایشی ازش دور شد و مثل یه جادوگر خنده‌ی بلندی سر داد.

اسکای باید عصبانی می‌شد.

برای چیزهای خیلی کوچیک‌تر از این هم قبلاً عصبانی شده بود.

اما حالا...

نمی‌شد.


پشت گردنش رو خاروند و حس کرد قلبش دیوونه‌وار و وحشیانه می‌کوبه.


آره...

واقعاً حسابی تو دردسر افتاده بود.


‌ ‌ ‌ ‌ ‌***


بیست دقیقه بعد، هر دو کنار دریاچه روی یه زیرانداز نشسته بودن. بینشون یه سینی بزرگ پر از میوه، آبمیوه، آب، بیسکوییت و سیخ‌های مرغ قرار داشت.


اسکای توی دلش اسمش رو گذاشته بود «سدِ حفظ عفت»؛ تنها چیزی که بین خودش و شین فاصله انداخته بود.


شین یه رکابی و شلوارک خیلی کوتاه پوشیده بود.

پاهاش رو جمع کرده بود و وزنش رو روی دست‌هاش انداخته بود، صورتش هم رو به آفتاب گرفته بود.


اسکای آروم تکه‌های گریپ‌فروت رو می‌جوید و بی‌صدا محو تماشای منظره‌ی روبه‌روش بود.


بدون اینکه نگاهش رو از شین برداره، دستش رو روی سینی کشید، یه بیسکویت برداشت، نصفش کرد و یه تیکه‌ش رو به سمت شین پرت کرد.


شین برگشت سمتش و همون اول لبخند زد.

«اوه... می‌خوای کثیف بازی کنی، هان؟»


اسکای جواب نداد و یه تیکه‌ی دیگه پرت کرد.

شین با مهارت، همون وسط هوا، با دهنش گرفت.


بعد با خنده گفت: «یه دونه انگور بنداز.»


اسکای هم اطاعت کرد.

شین اون رو هم گرفت و در حالی که می‌جوید، خندید.

«حالا نوبت منه. تو چی می‌خوای؟»


تو رو.


این فکر، قبل از اینکه خودش بفهمه، از ذهنش رد شد.


«فاک...»

بی‌اختیار بلند گفت.

از شوکِ فکر خودش جا خورده بود.


با دیدن قیافه‌ی شین، سریع سرش رو تکون داد.

«نه... منظورم اون نبود. نه... نه اون "فاک" نه.»


شین با یه لبخند پرشیطنت گفت:

«اوه... چه پسر کثیفی.»


اسکای سریع از جاش بلند شد.

«من می‌رم شنا.»


این بحث برنده‌ای نداشت.


شین با خنده صداش زد: «وقتی برگشتی، کاری رو که شروع کردی تموم کن، آقا.»


بعد با صدای بلندتر گفت:

«بیا اینجا، خون اسکای.»


اسکای تی‌شرتش رو کنار ساحل انداخت و شیرجه زد توی آب.

وقتی کاملاً زیر آب رفت، سعی کرد ذهنش رو آروم کنه.

اون همیشه بیشتر از این‌ها روی خودش کنترل داشت.

اما...

هیچ‌کس تا حالا این‌طوری صبر و خویشتن‌داریش رو امتحان نکرده بود.

شاید اصلاً تا حالا کسی ارزش امتحان کردنش رو نداشت.


تا نزدیک قسمت عمیق دریاچه شنا کرد و برگشت.


فقط یه بار...

شاید فقط یه بوسه کافی باشه تا از این وسواس و جنون نسبت به دوستش خلاص بشه.


بعضی چیزها فقط یه بار باید تجربه بشن تا آدم دیگه دلشون اون‌ها نخواد.

شاید اینم از همون چیزها بود.

شاید رد کردن اون مرز با شین...

تنها راه‌حل مشکل نانیِ اون بود.


وقتی سرش از آب بیرون اومد، شین لب ساحل ایستاده بود. خورشید پشت سرش قرار داشت و نور دور بدنش پخش شده بود؛ مثل فرشته‌ای که از دل تاریکی بیرون اومده باشه.

نفس‌گیر بود.


تی‌شرتی که اسکای کنار ساحل انداخته بود، حالا دور گردن باریک و دراز شین افتاده بود.


شین گفت: «ماهی‌ای چیزی هستی؟ فکر کردم دیگه نمی‌خوای از آب بیای بیرون.»


اسکای دستش رو دراز کرد.

«تی‌شرتم رو بده.»


لبخند بازیگوشی روی صورت شین نشست.

«نه، خون اسکای.»


دل اسکای فرو ریخت.

چیزی توی شکمش تکون خورد.

برای یه لحظه، نانی رو تصور کرد که با اون صدای آروم و نرم و لطیف اسمش رو صدا می‌زنه.


«مجبورم نکن خودم بیام بگیرمش.»


شین با خنده شروع کرد به عقب عقب رفتن.

«بیا بگیرش.»


اسکای از آب بیرون اومد و دنبالش راه افتاد.

اول آروم.

بعد، وقتی دیگه چمن‌های زیر پاش لیز نبود، تندتر.


شین بین درخت‌های کنار دریاچه لیز می‌خورد و می‌دوید.

صدای خنده‌هاش توی هوا پیچیده بود و همه‌جا رو از شور زندگی پر کرده بود.

وسط تعقیبش، اسکای یه حقیقتی رو فهمید؛

اون اصلاً تی‌شرتش رو نمی‌خواست.

فقط...

دلش می‌خواست شین رو توی آغوشش بگیره.


وقتی بالاخره بهش رسید و گرفتتش.

دست‌هاش رو دور کمر شین حلقه کرد و همون‌جا بلندش کرد و دور خودش چرخوند.


شین پاهاش رو توی هوا تکون داد.

«ولم کن!»


اسکای خندید.

«وقت انتقامه، ناروبت.»

و همون‌طور که بغلش کرده بود، اون رو سمت آب برد.


شین با نگرانی گفت: «نه... نه، منو توی آب ننداز!» بعد تقریباً داد زد: «من شنا بلد نیستم! ننداز!»


«بهم التماس کن.»


شین سریع گفت: «خواهش می‌کنم، خون اسکای وونگراوی ناتیتورن، بهترین بازیگر تایلند، خوش‌تیپ‌ترین مرد کل دنیا!»


اسکای خندید.

«کل دنیا؟»


شین شونه‌ای بالا انداخت.

«البته... سینت از تو جذاب‌تره.»


و همون لحظه...

اسکای توی دریاچه ولش کرد.

شین با جیغ افتاد توی آب.

بعد...

سکوت.


اسکای اخم کرد.

«شین؟»


آب دریاچه تکون نمی‌خورد.

«شین؟... شین!»

اضطراب توی صداش پیچید.

«لعنتی، شین!»


بی‌معطلی خودش رو توی آب انداخت و شیرجه زد. «شین!»


درست همون موقع، صدایی از پشت سرش اومد. «دالی!»


اسکای با وحشت برگشت، آب رو از روی چشم‌هاش کنار زد و موهاش رو از روی صورتش عقب داد.

«ترسوندی منو!»

با صدای بلندی داد زد.

لبخند از روی صورت شین محو شد.


این بار صداش رو پایین آورد و آروم‌تر ادامه داد: «دیگه این‌جوری شوخی نکن.»


قبل از اینکه خودش متوجه بشه و بتونه جلوی خودش رو بگیره، هر دوتا دستش دو طرف صورت شین قرار گرفته بود.


نگاهش مستقیم توی چشم‌هاش بود و بهش زل زده بود. «ترسوندی منو.»


شین با صدای ملایمی گفت: «من خوبم.»

یکی از دست‌های سردش رو روی دست اسکای گذاشت. «به این راحتیا نمی‌میرم.»


«من جدی‌ام.»


شین لبخند زد.

«می‌دونم. وقتی جدی می‌شی، دقیقاً همون قیافه‌ی سینت رو پیدا می‌کنی.» بعد آروم خندید. «خیلی بامزه‌ و نازه.»


کمی مکث کرد و با شیطنت ادامه داد: «حالا اگه قصد نداری حسابی منو ببوسی احمق خان، قبل از اینکه خودم بهت حمله کنم و بکارتت رو بگیرم، ولم کن.»


اسکای خنده‌ش گرفت.

«تو واقعاً یه آدم مریضی.»


بعد دوباره هولش داد توی آب و خودش هم پشت سرش شیرجه زد. چند بار تا قسمت عمیق دریاچه شنا کردن و برگشتن. آخرش معلوم نشد واقعاً کی برنده شده، اما شین با اطمینان اعلام کرد که خودش برده و اسکای هم بدون بحث، قبول کرد.


وقتی هر دو خیس و خسته روی زیرانداز ولو شدن و حوصله نداشتن برن داخل خونه حوله بیارن، شین پرسید: «خب... جایزه‌ی برنده چیه؟»


اسکای یه موز برداشت و به سمتش گرفت.

«بگیر.»


و لحظه‌ای که دید ابروهای شین تا نزدیک خط موهاش بالا رفته، فهمید چه اشتباهی کرده.


«اوه... لعنت... ولم کن، گمشو، ناروبت. همیشه این‌قدر شلوغ و غیرقابل پیش‌بینی هستی یا فقط با من این شکلی‌ای؟»


شین شونه‌ای بالا انداخت.

«نمی‌دونم. سینت که زیاد ازم شکایت نمی‌کنه.»


اسکای زیر لب گفت: «بیچاره.»


شین هم با حالت غمگینی سر تکون داد، زانوهاش رو بغل گرفت و توی سینه‌ش جمع کرد. آروم تکرار کرد: «هوممم... بیچاره.»


اسکای چند لحظه بهش نگاه کرد و بعد پرسید: «دلت براش تنگ شده؟»


«چطور ممکنه دلم براش تنگ نشده باشه؟ سینت همه‌ی دنیای منه. تو و نانی زندگی خیلی بزرگ‌تری دارین. همدیگه رو دارین، کلی آدم دیگه هم دوروبرتونه که هواتون رو دارن. ولی من و سینت... تمام چیزی که داریم خودمونیم، ما فقط همدیگه‌ رو داریم. اون الان یه جایی اون بیرون، کاملاً تنهاست.»


اسکای آروم گفت: «تنها نیست. نانی پیششه.»


شین پوزخند تلخی زد.

«از کجا اینو می‌دونیم؟ ما هیچی نمی‌دونیم. نه می‌دونیم من چطور سر از این دنیا درآوردم، نه می‌دونیم چطور یا کی برمی‌گردم. شاید دوست‌پسر کوچولوی تو توی یه دنیای دیگه، کنار یه نسخه‌ی دیگه از تو گیر افتاده باشه... یا بدتر از اون، توی دنیایی باشه که اصلاً تو توش وجود نداری.»


این تصور وحشتناک بود.


اسکای زیر لب گفت: «این حرفو نزن.»


«ولی ممکنه حقیقت داشته باشه. بی‌نهایت احتمال وجود داره که حتی به ذهنمون هم نرسیده. فقط امیدوارم سینت حالش خوب باشه. آخرین باری که دیدمش...»

لب پایینش رو گاز گرفت.

«مـ... من چیزهای خیلی بدی بهش گفتم. امیدوارم فکر نکنه ترکش کردم. من هیچ‌وقت ولش نمی‌کنم.»


بالاخره شین هم آدم بود.


چشم‌هاش پر از اشک شد و وقتی قطره‌های اشک از چشم‌ها و صورتش پایین اومدن، قلب اسکای انگار مثل یه دستمال خیس مچاله شد.


«لعنتی...»

شین با عصبانیت اشک‌هاش رو پاک کرد.

«وقتی اون حروم‌زاده‌ای که باعث این اتفاق شده رو پیدا کنم، خودم می‌کشمش.»


بعد سرش رو بلند کرد و به چشم‌های اسکای نگاه کرد. «من اینجا دارم گریه می‌کنم، همین‌جوری فقط نشین بهم زل نزن.»


اسکای با لحنی که قرار بود طعنه‌آمیز باشه، گفت: «بغل می‌خوای؟»

اما وقتی شین کاملاً جدی سر تکون داد، اسکای خودش رو بهش نزدیک کرد و محکم توی آغوشش گرفت.


شین هم با تمام وجود بغلش کرد و این بار واقعاً زد زیر گریه. اسکای آروم پشتش رو نوازش می‌کرد تا کم‌کم هق‌هقش خوابید.


بعد هر دو، کنار هم، ساکت نشستن و به خورشیدی نگاه کردن که پشت دریاچه غروب می‌کرد.


این احتمالاً طولانی‌ترین سکوتی بود که بینشون اتفاق افتاده بود.

معمولاً شین همیشه یه شوخی یا شیطنتی می‌کرد تا از اسکای واکنش بگیره.

اما امروز...

فقط زانوهاش رو بغل گرفته بود و غرق فکر بود.


اسکای از نیم‌رخ نگاهش کرد و بهش خیره شد.


از بینی صافش...

تا خال‌هایی که سمت راست گردنش مثل صور فلکی کنار هم نشسته بودن...

و بعد شونه‌های صافش که اون‌ها هم پر از خال‌های ریز بودن.


با خودش فکر کرد...

چه حسی داره اگه لب‌هاش اون خال‌ها رو لمس کنن؟


و برای اولین بار...

این فکر، هیچ حس گناهی با خودش نداشت.


شین برگشت سمتش.

چشم‌هاش توی نور غروب طلایی شده بود.

چند لحظه به اسکای خیره موند و بعد خندید.


«تو حتی خواستنت رو هم دقیقاً مثل اون نشون می‌دی.»


گلوی اسکای خشک شد. آب دهنش رو به زور قورت داد و نگاهش رو دزدید.

«نمی‌دونم داری درباره‌ی چی حرف می‌زنی.»


شین لبخند زد.

«تو منو می‌خوای، اسکای.»


«به همین خیال باش.»


«اون نگاه رو اون‌قدر توی صورت سینت دیدم که دیگه از دستم در رفته چند بار. و هر بار هم فقط یه معنی داشته.»


اسکای ساکت بهش خیره شد.

کمی روی زیرانداز جابه‌جا شد و با تردید پرسید: «شما... یعنی...؟»


شین خندید.

«اون بهترین دوستمه. معلومه که داشتیم.»


اسکای نتونست جلوی حسادتش رو بگیره.

نه اینکه حسادت کنه چون سینت و شین با هم بودن...

بلکه حس می‌کرد خودش خیلی دست‌وپاچلفتی‌تره.

انگار سینت، با اون زندگی سخت و آینده‌ی نامعلومش، از خودش توی این جور چیزها خیلی واردتر بود.


زیر لب گفت: «آدم با دوستش نمی‌خوابه.»


شین خندید.

«اسکای، تو و نانی خودتون رو "میتاپاپ" معرفی می‌کنین، ولی الان خودت داری مثل یه آدم گرسنه بهش زل می‌زنی.»


اسکای مستقیم توی چشم‌هاش نگاه کرد.

«من الان به نانی نگاه نمی‌کنم... دارم به تو نگاه می‌کنم، شین.»


شین صورتش رو به صورت اسکای نزدیک کرد. اون‌قدر نزدیک که فقط چند سانتی‌متر بین لب‌هاشون فاصله بود.

اما نبوسیدش.


فقط آروم گفت: «پس مشکل چیه؟ چی جلوتو می‌گیره؟ خودم دارم خودمو تقدیمت می‌کنم. دلت نمی‌خواد بدونی نانی چه طعمی داره؟ یا فکر می‌کنی اون زیادی پاکه که نباید آلوده بشه؟»


بعد عمداً نگاهش روی لب‌های اسکای نشست. «کی می‌دونه... شاید نانیِ تو هم تو رو با هر نسخه‌ای از خودت که الان کنارش گیر افتاده، جایگزین کرده باشه.»


اسکای خیلی آروم زمزمه کرد:

«نانی همچین کاری نمی‌کنه.»


شین شونه بالا انداخت. «شاید یه نسخه‌ی شجاع‌تر از تو این کار رو بکنه.»


اسکای بی‌اختیار جواب داد:

«شاید هم سینتِ تو.»


فقط می‌خواست تلافی کرده باشه...

اما همین تصویر، حالش رو به هم زد.

بلند شد، سینی رو از روی زیرانداز برداشت و گفت: «داره دیر می‌شه. باید زود بخوابیم.» در حالی که تازه ساعت شش و نیم عصر بود.


شین از پشت سرش گفت، تلخی توی صداش موج می‌زد: «حالا می‌فهمم چرا تا حالا با هیچ‌کس وارد رابطه نشدی.»


اسکای بدون اینکه برگرده گفت: «حواست به کار خودت برس، لعنتی.»


شین پوزخند زد.

«مجبورم کن، ترسو.»

بعد زیرانداز رو بغل کرد، تی‌شرت اسکای رو پرت کرد توی صورتش و موقع رد شدن، عمدی با شونه بهش کوبید و رفت سمت خونه.


اسکای آهی کشید و دنبالش داخل رفت.

شین کنار یخچال ایستاده بود و یه بطری آب دستش بود.


اسکای تا حالا کسی رو ندیده بود که این‌قدر با عصبانیت آب بخوره.

فقط برای اینکه جو رو عوض کنه، گفت:

«اگه گرسنه‌ای، هنوز یه کم مرغ مونده.»


شین بدون معطلی جواب داد:

«تنها مرغ اینجا خودتی.»


اسکای خسته گفت: «شین... بی‌خیال، بس کن.»


«نه. الان دیگه ادا درنیار که عاقل و بالغی. این همه مدت منو امیدوار کردی، بعد آخرش جوری رفتار می‌کنی انگار از همه مقدس‌تری. اصلاً لیاقت منو نداری، ترسو.»


بطری خالی رو روی سینی توی دست اسکای پرت کرد و با قدم‌های محکم از اونجا دور شد.


«من توی اتاق مهمون می‌خوابم.»

اسکای این رو با صدایی آروم و ضعیف از پشت در گفت.


شین همون‌طور که ازش دور می‌شد، جواب داد: «عالیه، چون منم دلم نمی‌خواد اون قیافه‌ی لعنتیت رو ببینم.»


‌ ‌ ‌ ‌ ***


شین هر کاری می‌کرد خوابش نمی‌برد.


تقریباً یک ساعت از وقتی که اسکای رو ول کرده بود و خودش رو توی اولین اتاق خواب خونه حبس کرده بود، گذشته بود.


می‌دونست شاید کمی غیرمنطقی رفتار می‌کنه اما دست خودش نبود.

بیشتر از چیزی که انتظار داشت توی این دنیا گیر افتاده بود و حالا، ناخودآگاه انتظار داشت اسکای همون‌طور باهاش رفتار کنه که سینت می‌کرد.


دلش برای سینت تنگ شده بود.

برای بوسه‌های بازیگوشانه‌شون...

و اون بوسه‌هایی که اصلاً شوخی‌بردار نبودن.


تمام وجودش لمس می‌خواست؛ اون‌قدر که انگار تشنه‌ی محبت و تماس جسمی بود.

و بدتر از همه اینکه مردی که دقیقاً شبیه سینت بود، اون‌قدر جرئت نداشت که مطابق احساساتش رفتار کنه.


صدای تقه‌ای روی در، رشته‌ی افکارش رو پاره کرد.


«خوابی؟»

صدای اسکای بود که پرسید.


شین تقریباً می‌تونست تصور کنه که مثل سینت، پیشونی‌ش رو به در تکیه داده.


«آره.»


اسکای خندید. «برای یکی که خوابه، خیلی بیدار به نظر می‌رسی.»


«چی می‌خوای؟»


«خوابم نمی‌بره.»


«فکر کنم توی آشپزخونه دمنوش بابونه دیدم.»


خنده‌ی آروم اسکای از پشت در به گوشش رسید و بی‌اختیار گوشه‌ی لب شین هم بالا رفت.


«فکر کنم چیز قوی‌تری از دمنوش بابونه لازم دارم.» چند لحظه سکوت کرد و بعد ادامه داد: «انگار منم عادت کردم کنار تو بخوابم.»


شین آهی کشید.

«می‌تونی بیای داخل... به شرطی که هر کدوممون یه سر تخت بخوابیم.»


همین حالا هم به اندازه‌ی کافی درگیر بود.

آخرین چیزی که لازم داشت، عذابِ میل برآورده‌نشده بود.

«قبوله.»


در باز شد.


اسکای چند لحظه همون‌جا، دم در ایستاد و فقط نگاهش کرد. بعد وارد اتاق شد و آروم در رو پشت سرش بست.


همون‌طور که قول داده بودن، هر کدومشون یک طرف تخت، روبه‌روی هم دراز کشیدن.


اسکای زیر لب گفت:

«یه‌ جورایی... این از قبلی هم بدتره.»


حق با اون بود.

شین احساس می‌کرد داره کم‌کم دیوونه می‌شه.


آروم پرسید: «واقعاً چه مرگمونه؟»


اسکای نگاهش رو ازش نگرفت. «فکر کنم... بیشتر از حدی که منطقی باشه، جذب تو شدم.»


شین مشتش رو دور پتو محکم کرد تا ذره‌ای خونسردی برای خودش نگه داره.

نبضش دوباره تند شده بود.


این همون حسی بود که وقتی کسی وسوسه‌ت می‌کنه، به آدم دست می‌ده؟


اون هیچ‌وقت مجبور نشده بود برای چنین چیزی التماس کنه.

سینت همیشه با اشتیاقِ خودش قدم جلو می‌گذاشت.


شین آروم گفت: «حرفت یه چیزه... رفتارت یه چیز دیگه.»


اسکای بعد از مکثی کوتاه اعتراف کرد:

«می‌ترسم.»


«از چی؟»


«اگه... یه بار کافی نباشه چی؟ اگه بعدش بازم بیشتر بخوام چی؟»


اون لحظه، بدون اینکه خودشون متوجه بشن، هر دو به وسط تخت کشیده شده بودن. اون‌قدر نزدیک که شین نفس‌هایی رو که اسکای بیرون می‌داد، توی صورتش حس می‌کرد.


آروم گفت: «یه بار کافی نیست.»

چشم از چشم‌های اسکای برنداشت.

«بعدش بازم می‌خوای... و بازم می‌خوای... و بازم.»


«لعنت، شین...»

صدای اسکای نفس‌آلود بود.


توی نگاهش همون میلی دیده می‌شد که شین بارها توی چشم‌های سینت دیده بود.

خیره به لب‌های شین نگاه می‌کرد؛ انگار تموم فکر و ذکرش فقط همون بود.

چشم‌هاش پر از آرزوهایی بود که حتی جرئت بیان کردنشون رو هم نداشت.

و وقتی آخرین ذره‌ی مقاومتش شکست...

شین همون لحظه فهمید.

خودش هم به سمت اسکای خم شد.

شدت کششی که بینشون بود، نزدیک بود نفسش رو بند بیاوره.


لب‌های اسکای داغ بودن...

مثل آتیش.


طوری می‌بوسید که انگار اختیار از کف داده باشه.

انگار خودِ میل، شکل انسان به خودش گرفته باشه.

دست‌هاش پشت گردن شین رو محکم گرفته بود؛ انگار می‌ترسید فرار کنه.


اما مگه شین اصلاً قصد رفتن داشت؟


شین روی پاهای اسکای نشست.

تی‌شرتش رو از تنش بیرون کشید و بی‌خیال گوشه‌ای انداخت.

نگاه گرسنه‌ی اسکای تمام مسیر حرکتش رو دنبال می‌کرد.

در یک چشم به هم زدن، کل بالاتنه‌ی برهنه‌ی شین رو از نظر گذروند.


بعد دوباره خواست لب‌هاش رو بگیره.


شین با صدای کوتاهی گفت: «هیس...»


نوک انگشت اشاره‌ش رو روی لب‌های اسکای گذاشت و آروم اون رو دوباره روی تشک خوابوند.


وقتی خودش رو کمی جابه‌جا کرد، اسکای از شدت اصطکاک نفسش رو با صدا بیرون داد.


شین با لبخندی شیطنت‌آمیز خم شد.

«اسم من چیه، خون اسکای؟»


اسکای با لحنی درمونده جواب داد:

«شین... اسم تو شینه.»


قبل از اینکه شین کاملاً ازش فاصله بگیره، خودش رو بالا کشید. درست قبل از اینکه دوباره لب‌هاشون به هم برسه، خیلی آروم زمزمه کرد: «وقتی نانی باشه... خودم می‌فهمم.»


‌ ‌ ‌ ‌ ‌***


و درست در همون لحظه...

در جهانی دیگر، میلیون‌ها سال نوری دورتر از اون دنیا... نانی برای اولین بار سینت رو بوسید.


ادامه دارد...

Report Page