Chapter 06 - part 1

Chapter 06 - part 1

@Wongrawhipped

این فرضیه که حین رابطه‌، روح آدم‌ها به هم پیوند می‌خوره، حالا بیشتر از هر زمان دیگه‌ای برای شین درست و واقعی به نظر می‌رسید.


از همون لحظه‌ای که شین با سینت آشنا شد، حس می‌کرد نیمی از روحش مثل دودی که از دودکش خارج میشه، توی قلب سینت غلتیده. و شاید برای همین هم بعد از ناپدید شدن سینت از زندگیش، خودش هم انگار فقط نصفه‌نیمه زنده بود؛ درست مثل کسی که نیمی از وجودش گم شده و سرگردونه.


و حالا که توی این رقص خام و غریزی با سینت یکی شده بود، نیمه‌ی باقی‌مونده‌ی روحش هم داشت از وجودش بیرون کشیده می‌شد و به سینت می‌رسید.


اگه سینت بخواد دوباره ترکش کنه...

دیگه چیزی جز یه پوسته‌ی توخالی و یه مرد بی‌روح ازش باقی نمی‌مونه.


در حالی که سینت داخلش حرکت می‌کرد و نگاهش مثل تمام بخش‌های بدنش به شین دوخته شده بود، با خودش فکر کرد...


چرا زودتر این کار رو نکرده بودن؟


جوابش، البته، خودش بود.


وارد رابطه شدن با بهترین دوست می‌تونه یا بهترین اتفاق زندگی یه نفر باشه، یا بدترینش. و با شانسی که اون‌ها داشتن، شین می‌ترسید آخرش محکوم به دومی بشن.


همه‌چی از لاس زدن شروع شد؛ لاس زدنی که از وقتی شین برای نجات سینت یه چاقو توی کمرش خورد، دیگه اون معصومیت سابق رو نداشت.


بعد هم اولین بوسه‌شون...

روی صندلی عقب یه تاکسی

بعد از جشن تولد نوزده سالگی فرست.


هر دوشون مست و بی‌ملاحظه بودن و اصلاً براشون مهم نبود راننده‌ی تاکسی با نگاه‌های سرزنش‌آمیزش از توی آینه بهشون زل زده.


فردای اون روز، قبل از اینکه سینت حتی فرصت حرف زدن پیدا کنه، شین ادعا کرد دچار فراموشی بعد از مصرف الکل شده. «عجب شبی بود، نه؟ راستش از وقتی سوار تاکسی شدیم دیگه هیچی یادم نمیاد.»


امن‌ترین گزینه همین بود.


سینت هم هیچ‌وقت حرفش رو پیش نکشید ولی شین گاهی مچش رو می‌گرفت و می‌دید که خیره به لب‌هاش نگاه می‌کنه. و حدس زدن اینکه توی ذهنش چی می‌گذره، اصلاً کار سختی نبود.


بار دوم که این اتفاق افتاد، شین دیگه مست نبود و هوشیار بود و نمی‌تونست پشت دیوارهای مستی قایم بشه و ازش قسر در بره.

اون موقع دوباره داشتن سر آینده‌ی سینت بحث می‌کردن.


سینت با عصبانیت گفت: «آینده‌ی ما. نگو 'آینده‌ی تو'، انگار فقط مال منه و به خودم مربوطه.»


شین جواب داد: «اگه واسه درس‌ خوندن بیشتر تلاش نکنی، اون آینده فقط مال خودت می‌شه. اینکه برنامه‌ی زندگیت فقط این باشه که هر کاری من می‌کنم، تو هم همونو انجام بدی، اصلاً منطقی نیست.»


سینت شونه‌ای بالا انداخت.

«از دید من که کاملاً منطقیه.»


شین آهی کشید. هر لحظه کلافه‌تر می‌شد.

«اگه جدی نگیری، هرچی بین من و تو بوده تمومه.»


بلافاصله بعد از لحظه‌ای که این کلمات از دهنش بیرون پرید، دلش می‌خواست پسشون بگیره.


«سینت— »


سینت با صدایی گرفته حرفش رو قطع کرد. «دیگه هیچ‌وقت همچین حرفی بهم نزن. حتی به شوخی.»


«ببخشید... معذرت می‌خوام. منظورم این نبود.»


«منصفانه نیست رابطه‌مون رو اهرم فشار برای همچین چیزهای بی‌ارزشی بکنی. ما از مدرسه و نمره‌‌ خیلی مهم‌تریم. لعنت بهش... شین...» صداش شکست. «ما... از... از آینده هم مهم‌تریم.»


همون ‌جا بود که شین بوسیدش.

حرف‌های سینت دقیقاً به هدف خورده بود و روی قلبش نشسته بود.

این فکر که خودشون از چیزی به بزرگی و دست‌نیافتنی بودن آینده هم مهم‌تر باشن، به شکل عجیبی تکونش داد.

اما...

باز هم برای از بین بردن تردیدهای شین کافی نبود.

شین هرچقدر هم که قبول داشت خودشون از آینده مهم‌ترن، دوست داشت آینده‌ای داشته باشه که با یه رابطه‌ی شکسته و پیچیده با سینت لکه‌دار نشده باشه.


پس...

دوست موندن.


سینت تمایل و اشتیاقش رو مثل ردایی زرد و درخشان به تن می‌کرد.

اگه قرار بود یه سیاره باشه، قطعاً زهره بود.

صورتش بوم نقاشی احساساتش بود؛ احساساتی که با هر لمس، رنگ‌های قرمز داغ و تیره‌ای از شدت میل و تشنگی، روی اون لایه لایه نقش می‌بست.


روزهایی که اون میل و اشتیاق از بوم صورتش لبریز می‌شد، شین کوتاه می‌اومد و تسلیم می‌شد؛ فقط برای اینکه عطش و گرسنگی سینت رو مهار کنه و فرو بنشونه.


رابطه‌شون احتیاجی به هیچ برچسب لعنتی جدیدی نداشت.


هر بار که سینت می‌پرسید: «ما دقیقاً چی هستیم؟»


شین فقط جواب می‌داد: «دوست صمیمی.»


و وقتی بقیه به خاص بودن رابطه‌شون اشاره می‌کردن، باز هم اصرار داشت که فقط دوستن.

وانمود می‌کرد ناامیدی‌ای که توی چشم‌های سینت می‌شینه رو نمی‌بینه.

ناامیدی کوچیک الان...

بهتر از یه دل‌شکستگی بزرگ در آینده بود و اون‌ها رو از این دردسر نجات می‌داد.


«شین؟»

شین بااحتیاط چشم‌هاش رو به روی سینت باز کرد.


سینت بالای سرش معلق بود و خم شده بود، بدنش از عرق برق می‌زد. نوک گوش‌هاش هنوز سرخِ سرخ بود و جای دندون و رد گاز روی شونه‌هاش دیده می‌شد.


آروم پرسید: «حالت چطوره؟ زیادی... تند رفتم؟»


شین با تنبلی گفت: «دنبال تعریفی؟»


سینت خندید. «نه. صداهایی که درمی‌آوردی و قیافه‌‌ت، هر چی لازم بود رو بهم گفت.»


«احمق.»

شین به سمت قسمت خالی تخت هلش داد.

«چقدر بهش می‌نازی. خیلی خودشیفته‌ای.»


سینت لبخند زد. نگاهش نرم‌تر شد و دوباره خودش رو به شین نزدیک کرد تا هر دو سرشون روی یه بالش قرار گرفت.


«ولی حالت خوبه، مگه نه؟»


«آره.»


«می‌تونی راه بری؟»


شین پوزخندی زد.

«خیلی از خودت مطمئنی، نه؟»


سینت نیشخند دندون‌نمایی زد و چتری‌های خیس چسبیده به پیشونی شین رو کنار زد.


«من مشکلی ندارم که بغلت کنم ببرمت حموم.»


شین اخم ریزی کرد. «خودم می‌تونم راه برم... فقط... یه چند دقیقه بهم وقت بده.»


وقتی دید لبخند سینت بزرگ‌تر و پهن‌تر شد، ازش فاصله گرفت و پشتش رو بهش کرد.

«خیلی ازت متنفرم.»


سینت دوباره فاصله‌ی بینشون رو کم کرد.

«ولی داری لبخند می‌زنی.»


«به‌خاطر اینه که احمقی. فردا هم قید هر هدیه‌ای رو که فکر می‌کنی قراره از من بگیری، بزن.»


سینت شیطون گفت: «نیازی به کادو از طرف تو ندارم چون— »


شین سریع حرفش رو برید.

«تامنیتیت، اون جمله‌ تموم نکن!»


سینت، انگار که اصلاً نشنیده باشه، ادامه داد: «...چون بهترین کادوی تولدم رو همین الان گرفتم؛ اینکه اولین بار رو با عشقـم تجربه کردم.»


شین با کلافگی پوفی کرد. «فقط تو نبودی. منم اولین بار رو با تو تجربه کردم. بعدشم، بهم نگو "عشقم".»


«پس چی صدات کنم؟»


«شین. فقط شین، کافیه.»


لبخند از صورت سینت محو شد و قیافه‌ش درهم شد. حتما منظور شین رو گرفته بود.


اینکه سکس...

هیچ چیزی رو بینشون عوض نمی‌کنه.


«سینت— »


لبخند دوباره به صورت سینت برگشت، اما این بار آروم‌تر.

«اشکالی نداره. می‌فهمم.»

چند لحظه مکث کرد و با همون لبخند گفت:

«می‌شه یه بوس ازت بگیرم... رفیق؟»


‌ ‌ ‌ ‌ ***


وقتی شین از چرتش بیدار شد، تموم بدنش داغ بود. با ناله‌ای روی کاناپه نشست؛ همون‌جایی که موقع دیدن یکی از فیلم‌های قدیمی اسکای، Oh My Girl، خوابش برده بود.


اینکه شب‌ها خواب سینت رو می‌دید یه چیز بود... اما اون لعنتی حالا دیگه حتی وسط چرت بعدازظهرش هم پیداش می‌شد.


با هر خوابی که می‌دید، خشم و عصبانیت و درموندگیش بیشتر می‌شد. چون هنوز هیچ سرنخی برای اینکه چطور باید به دنیای خودشون برگردن، پیدا نکرده بودن.


البته که دنبالش هم نگشتن.

واقعاً نمی‌دونستن باید از کجا شروع کنن.

اصلا چطوری باید دنبال راه حل بگردن؟

هیچ کتابی نبود که بگه چطور میشه بین دنیاهای موازی سفر کرد...


اسکای همون نزدیکی روی کاناپه‌ی روبه‌رویی نشسته بود و سرش کامل توی یه ورق کاغذ فرو رفته بود.


شین رفت کنارش نشست و گردنش رو کشید تا نگاهی به کاغذ بندازه و ببینه چی می‌خونه.

«داری چیکار می‌کنی؟»


اسکای بدون اینکه سرش رو بلند کنه گفت:

«اِممم... دارم می‌خونم؟»


«چی رو؟»


«فیلمنامه‌ی فردا. همون چیزی که تو هم باید بخونیش.»


شین لبخند کجی زد.

«وقتی تو رو دارم، دیگه چه نیازی هست؟»


اسکای نگاهش کرد.

«زیاد مطمئن نباش که بیام نجاتت بدم.»


شین اخم کرد.

«وقتی نانیِ تو دیالوگ‌هاش رو قاطی می‌کنه و تپق می‌زنه، سریع به دادش می‌رسی و کمکش می‌کنی؛ اما منو ول می‌کنی به امون خدا؟»


«خب، نانیِ من فیلمنامه‌ش رو می‌خونه. اون تلاشش رو می‌کنه.»


این روزها احساسات شین به‌هم‌ریخته‌تر از همیشه بود و همین جمله‌ی سرسری و بی‌خیال اسکای، فقط این گرداب احساسات رو بدتر کرد.


شین با دلخوری گفت: «واسه نانی دنیا رو هم جابه‌جا کن، به من چه.»


دو ثانیه سکوت بینشون افتاد. بعد دوباره با حرص گفت: «جوری حرف می‌زنی انگار خودم انتخاب کردم بیام این دنیا. منو برخلاف میلم آوردن اینجا.»


«بازم می‌خوای کارتِ "من غریبه‌م" رو در بیاری؟»


شین با عصبانیت جواب داد: «من هفته‌هاست خواهرم، مادرم و... سینتِ خودم رو ندیدم. تنها چیز خوبی که این دنیای لعنتی داره، پولیه که درمیارم؛ که اونم به هیچ دردی نمی‌خوره، چون اینجا با تو گیر افتادم و نمی‌تونم به آدمایی که می‌خوام کمک کنم. حتی نمی‌تونم— »


اسکای حرفش رو برید. «اینجا با من گیر افتادی؟» پوزخند کوتاهی زد. «می‌تونستی همین الان هر جای این دنیا باشی، ولی خودت انتخاب کردی اینجا، توی خونه‌ی من بمونی.»


شین بی‌وقفه ادامه داد: «من حتی نمی‌تونم یه پیاده‌روی کوفتی برم و توی خیابون یه قدم بزنم، بدون اینکه دو ثانیه بعد عکسم توی اینترنت پخش بشه و ببینمش. نصف بانکوک فکر می‌کنن دوست‌پسر توام، در حالی که تمام کاری که می‌کنی اینه که فقط غر بزنی چرا من نانی نیستم.»


اسکای کاملاً خونسرد گفت: «چون تو نانی نیستی.»


و همین خونسردی اسکای، آتش خشم و عصبانیت شین رو بیشتر کرد‌. «و تو هم سینت نیستی. تو فقط یه کپی افتضاح از اونی.»


اسکای حتی توهینش رو هم به خودش نگرفت. به نظر نمی‌رسید ناراحت شده باشه. «من اصلاً نمی‌خوام سینت باشم.»


«خوبه، چون هیچ‌وقت هم نمی‌تونی مثل اون باشی.»


شین از روی کاناپه پرید پایین و با قدم‌های محکمی سمت اتاق خواب مهمان رفت.

درِ کمد لباس رو باز کرد، لباس‌هاش رو بی‌دقت بیرون کشید، یه ساک برداشت و هر چیزی که دم دستش بود رو توش چپوند.


صدای اسکای از پشت سرش اومد. دم در ظاهر شد و گفت: «داری چیکار می‌کنی؟»

توی چهارچوب در ایستاده بود و دست‌هاش رو روی سینه‌ی پهنش به هم گره زده بود.


لعنت...

شین واقعاً دلش برای سینت تنگ شده بود.


«دارم از خونه‌ت می‌رم، که دیگه مجبور نباشی تحملم کنی.»


«این بچه‌بازی‌ها چیه.»


شین با طعنه گفت: «ببخشید که مثل نانیِ تو بالغ نیستم.»


هنوز کلی از لباس‌ها و وسایلش بیرون مونده بود و جمع نکرده بود، اما زیپ ساک رو کشید و راه افتاد سمت در، توی دلش به درگاه همه‌ی خداها دعا می‌کرد که اسکای جلوش رو بگیره.

و انگار یکی از اون‌ها دعاش رو شنید. هیکل درشت اسکای درست جلوی در ظاهر شد و راه خروج رو بست.


«عجولانه تصمیم نگیر. ساک رو بذار زمین.»


«نمی‌خوام.»


«اصلاً کجا می‌خوای بری؟»


«همون‌طور که خودت گفتی، هر جای این دنیا. حتی می‌تونم برگردم خونه‌ی نانی.»


«آدرس خونه‌ش رو یادته؟ همون یه باری هم که رفتی، من رسوندمت.»


«خب پس آدرسش رو بهم بگو.»


«نمیگم.»


«باشه، به مامانش پیام می‌دم، از خودش می‌پرسم.»


خواست از کنار اسکای رد بشه، اما اسکای نذاشت. «وایسا، نانـ— شین. می‌شه آروم باشی؟»


شین پوزخندی زد. «من خیلی هم آرومم. حالت غیرآرومم رو که ببینی، اون‌وقت می‌فهمی که اصلا دلت نمی‌خواد ببینیش.»


اسکای آهی کشید. «این چطوره؟ تو می‌خواستی یه جایی بری که دوربین‌ها پیدات نکنن، درسته؟»


«مگه یه همچین جایی هم هست؟»


«من بیشتر از ده ساله که توی این صنعتم. معلومه که همچین جایی رو می‌شناسم. وگرنه تا الان دیوونه شده بودم.»


شین با تمسخر گفت: «من که وقتی تو رو نگاه می‌کنم، یه آدم دیوونه می‌بینم.»


اسکای برخلاف انتظارش به این حرفش خندید.

لبخند اسکای بیشتر حرصش داد.


«تا حالا چند نفر رو بردی اون مخفیگاه بدون دوربینت؟»


«تو اولین نفری.»


«حتی نانیِ خودتم نه؟»


اسکای در حالی که لبخند می‌زد، سرش رو تکون داد.

«حتی نانیِ خودم.»


شین مشکوک نگاهش کرد.

«تو که نمی‌خوای منو بکشی تا دوست‌پسرت رو پس بگیری، می‌خوای؟»


اسکای خندید.

«تو رئیس یه باند بودی. یه بازیگر مثل من نمی‌تونه بهت آسیب بزنه.»


«تو آدم باهوشی هستی. پس فکر هیچ کار احمقانه‌ای به سرت نزنه.»


«جرئتش رو ندارم. خب، میای؟»


شین اخم کرد.

«پس خوندن فیلمنامه‌‌ی مسخره‌ت و نانیِ مسخره‌ت چی؟»


«فیلمنامه‌ی مسخره‌م می‌تونه صبر کنه.»

بعد با لحن جدی‌تری اضافه کرد:

«و درباره‌ی نانی این‌طوری حرف نزن.»


شین یه قدم بهش نزدیک شد، یکی از ابروهاش رو بالا انداخت و گفت:

«وگرنه چی؟»

باز هم نزدیک‌تر رفت.

«تو که حریف من توی دعوا نمی‌شی. پس چی‌کار می‌خوای بکنی؟» نگاه شین برای لحظه‌ای روی لب‌های اسکای میره. «هوم؟»


«هیچی.» اسکای یه قدم عقب رفت. «بریم.»


شین همونطور که پشتش رو به اسکای می‌کرد، زیر لب غر زد: «ترسو...» و در حالی که ازش دور می‌شد، ادامه داد: «فقط بلدی حرف بزنی، خون اسکای.»


بعد پلیوری که تنش بود رو درآورد و از بین کوه لباس‌هایی که از توی کمد روی زمین ریخته بود، یه تی‌شرت برداشت.


اسکای به ریخت و پاش اتاق اشاره کرد.

«وقتی برگشتیم، اینا رو جمع می‌کنی.»


«باشه بابا... هرچی تو بگی. فقط انقدر رو مخم نرو.»


شین از کنار اسکای رد شد و از اتاق بیرون رفت.

اسکای فقط با دیدن ادا اطوارهاش خندید.


پایین پله‌ها، اسکای مثل یه جنتلمن درِ ماشین رو برای شین باز کرد.

شین در حالی که سوار می‌شد، چشم‌هاش رو توی حدقه چرخوند.


«خب بعدش چی؟ می‌خوای کمربندمم خودت برام ببندی؟»


«می‌خوای ببندم؟»


شین مکث کوتاهی کرد.

«می‌دونی چیه؟ آره.»


«حتماً.» اسکای دور ماشین چرخید، پشت فرمون نشست، بعد از روی کنسول وسط خم شد و خودش رو روی شین کشید تا کمربندش رو بگیره.


شین نفسش رو حبس کرد، به این امید که تپش‌های تند و دیوانه‌وار قلبش رو کنترل کنه.


همین که صدای تق قفل شدن کمربند اومد، ناخودآگاه از جا پرید.


اسکای درحالی که صورتش فقط یک سانتی‌متر با صورت شین فاصله داشت، آروم پرسید: «راحتی؟»


واقعاً لازم بود برای پرسیدن این سؤال این‌قدر نزدیکش بشه؟


شین آب دهنش رو قورت داد و فقط سر تکون داد.

«خوبه.»


اسکای خودش رو از روی شین عقب کشید و سر جاش نشست. فقط همون موقع بود که شین بالاخره تونست نفسش رو بیرون بده. برای این احساسات به هم ریخته‌ای که دست از سرش برنمی‌داشت، فقط یه مقصر وجود داشت...


خواب‌هایی که درمورد سینت می‌دید.


این بهونه خیلی راحت‌تر از این بود که اعتراف کنه اسکای اون‌قدر عمیق به وجودش نفوذ کرده که دیگه نمی‌تونه از ذهنش بیرونش کنه.


بازیگر ماشین رو از بانکوک بیرون برد.


هرچقدر شهر توی آینه‌ وسط ماشین کوچیک‌تر می‌شد، شین احساس می‌کرد خودش بزرگ و بزرگ‌تر می‌شه.


گم شدن توی یه همچین جایی خیلی راحته؛ مخصوصاً وقتی حس کنی بهش تعلق نداری.


توی دنیای خودش، وقتی خونه بودن، سینت همیشه شوخی می‌کرد که اگه یه روز کمتر سرشون شلوغ باشه، با هم یه سفر جاده‌ای بیرون از بانکوک برن.


اما هیچ‌وقت سرشون خلوت نشد.


همیشه یه قبض بود که باید پرداخت می‌شد.

یه شیفت اضافه که یکی باید به جاش کار می‌کرد.

یا یه دردسر جدید از طرف باند که باید جمعش می‌کردن و حل می‌شد.


شین آهی کشید و به بیرون پنجره خیره شد.


ساختمون‌های بتنی بلند کم‌کم جاشون رو به دشت‌ها و فضاهای سبزی می‌دادن که با سرعت حرکت ماشین اسکای روی آسفالت، از جلوی چشم‌‌شون رد می‌شدن.


سینت با دیدن این صحنه چی فکر می‌کرد؟

حس می‌کرد بهش خیانت شده؟


همون لحظه شین با خودش عهد بست که وقتی برگشت خونه، بابت تمام حرف‌های وحشتناکی که به سینت زده ازش عذرخواهی کنه و بعد اون رو با خودش بیرون از شهر ببره.


البته...

به شرطی که اصلاً بتونه برگرده.

امیدوار بود برگرده...


این فکر که شاید آخرین حرفش به سینت همون «برام مهم نیست» بوده باشه، از درون نابودش می‌کرد.


اینکه هیچ‌وقت نتونه دوباره سینت رو ببینه، اون رو می‌کشت.


‌ ‌ ‌ ‌ ***


اسکای حسابی توی دردسر افتاده بود.

بدجوری.

یه دردسر معمولی نه.

یه دردسر خیلی خیلی بزرگ.


در حالی که نگاهش روی صورت خواب‌آلود شین بود و سایه‌های نور روی چهره‌ش رو دنبال می‌کرد، این فکر توی سرش می‌چرخید.


وقتی خواب بود، بیشتر از همیشه شبیه نانی می‌شد.


آروم.

لطیف.

یه آشوب مهار شده.

و پر از درخشش.


انگار تمام اون آشوبی که همیشه با خودش داشت، توی خواب مهار شده بود و فقط درخششش باقی مونده بود.


چند ساعت قبل، توی نشیمن، اگه عکس‌العمل سریع اسکای نبود، شین حتماً می‌فهمید که اسکای موقع چرت زدن داشت تماشاش می‌کرد و بهش زل زده بود. شانس آورد که فیلمنامه‌ی فردا دم دستش بود و تونست وانمود کنه که داشت اونو می‌خوند.


هرچی زمان می‌گذشت، حس می‌کرد بیشتر جذب شین می‌شه.

شاید زندگی کردن زیر یه سقف با یه نفر همین اثر رو روی آدم می‌ذاشت.

یا شاید هم شباهت عجیب شین به نانی...


اما شین همون احساسی که نانی توش بیدار می‌کرد رو ایجاد نمی‌کرد.


نسبت به نانی، یه جور پرستش و احساس تحسین عمیق و میل به محافظت داشت؛ اون‌قدر که همیشه می‌ترسید نکنه کاری کنه که به رابطه‌شون آسیب بزنه.


اما با شین...

بی‌پروا حرف می‌زد و از امتحان کردن مرزهایی که هیچ‌وقت جرئت نداشت با نانی ازشون رد بشه، نمی‌ترسید.


زیر لب زمزمه کرد: «زیبای خفته...»

و خدا رو شکر کرد و خودش رو خوش شانس دونست که شین نشنید. وگرنه واقعاً خجالت‌آور می‌شد.


بعد با صدای بلندتری گفت: «هی، خوابالو.»

هم‌زمان شین رو آروم تکون داد.


شین با صدای خواب‌آلودی غر زد:

«رسیدیم؟»


«یه پونزده دقیقه‌‌ای میشه که رسیدیم.»


شین مثل یه گربه دست‌هاش رو بالای سرش کشید و کش‌وقوسی به بدنش داد.


«آه... نکنه نشسته بودی خوابیدنم رو تماشا می‌کردی؟»


اسکای تصمیم گرفت جواب این سؤال رو نده و سؤالش رو نشنیده بگیره. «پرخوابی داری؟ زیادی نمی‌خوابی؟ امروز که تقریباً کل روز خواب بودی.»


شین زیر لب غر زد: «یه بار سعی کن با خودت سر و کله بزنی، اون‌وقت می‌بینی چطور هر ثانیه خسته میشی.»


اسکای خندید و از ماشین پیاده شد.

شین هم در حالی که هنوز خمیازه می‌کشید، دنبالش راه افتاد.


به یه ویلای کنار دریاچه توی نونتابوری رسیده بودن؛ فقط نیم ساعت با شهر فاصله داشت.


دریاچه حدود هجده متر با خونه فاصله داشت و زیر نور آفتاب برق می‌زد.


اطرافش پر از درخت و گیاه بود، اما همه‌جا مرتب و تمیز به نظر می‌رسید؛ به لطفِ «پی‌جوم» که یه کارگر حقوق‌بگیر بود و هفته‌ای یه بار برای رسیدگی به اونجا می‌اومد تا حسابی ازش مراقبت کنه.


اینجا دیگه خبری از رطوبت خفه‌کننده‌ و هوای شرجی بانکوک نبود.


با اینکه خورشید هنوز بالای سرشون وسط آسمون بود، نسیم خنکی می‌وزید که تا مغز استخون آدم نفوذ می‌کرد و لرزه به تن می‌نداخت.


شین با هیجان دور خودش چرخید و دست‌هاش رو باز کرد، انگار می‌خواست نسیم رو در آغوش بگیره و لمس کنه.

«اینجا مال خودته؟»


اسکای درِ صندوق عقب ماشین رو باز کرد و یه کیسه‌ی پلاستیکی بیرون آورد.

«نه. خونه‌ی یکی از دوستامه.»


شین با تعجب نگاهش کرد.

«تو دوست هم داری؟»


اسکای خندید.

«هاها... تا وقتی خارج از کشور درس می‌خونه، من مراقب خونه‌شم.»


«خوبه. یعنی می‌تونیم هرچقدر دلمون خواست اینجا بمونیم، نه؟»


«نه. فردا صبح زود باید برگردیم. کار داریم.»


همون‌طور که انتظار داشت، شین زیر لب شروع کرد به غر زدن.

از این شغل متنفر بود و اسکای هم دلیلش رو می‌فهمید و کاملا درکش می‌کرد.

خودش بازیگری رو دوست داشت و با عشق انجامش می‌داد.

اما این سبک زندگی به شین تحمیل شده بود؛ کسی که تمام عمرش آزاد و بی‌قید زندگی کرده بود.


«بیا، بریم.»

اسکای به سمت خونه راه افتاد.

صدای قدم‌های شین روی سنگ‌ریزه‌های مسیر پشت سرش می‌اومد.


در رو باز کرد.

داخل خونه ترکیبی از سبک مدرن و روستایی بود.


رنگ‌های قهوه‌ای و کرم، با کف‌پوش‌های چوبی، فضایی گرم و دنج ساخته بودن.


بدون اینکه برگرده، از روی شونه گفت:

«راحت باش. خونه‌ی خودته.»


بعد سمت آشپزخونه رفت و کیسه‌ی پلاستیکی رو روی کانتر آشپزخونه گذاشت.


«توش چیه؟»

اسکای نزدیک بود زهره ترک بشه.


فکر کرده بود شین رفته یه گوشه برای خودش راحت بشینه، اما حالا درست پشت سرش ایستاده بود و چونه‌ش رو روی شونه‌ی اسکای گذاشته بود.


اسکای نفسش رو بیرون داد.

«دفعه‌ی بعد یه خبری بده، هیرانـ... ناروبت!»


شین با لحن تهدیدآمیزی گفت: «تیکه تیکه‌ت می‌کنم. یه بار دیگه اون‌طوری صدام کنی، ممکنه بیدار شی و ببینی دیگه زبونی تو دهنت نیست.»


اسکای با خونسردی و بدون تغییر چهره گفت: «چه ترسناک.» بعد ادامه داد: «می‌دونستم زیاد طول نمی‌کشه که یه نفر شروع می‌کنه به غر زدن که گرسنمه. واسه همین، وقتی اون یه نفر مثل یه بچه خوابش برده بود، بین راه چند جا وایسادم و— »


وسط حرفش نفسش بند اومد.

کلماتش توی گلوش گیر کرد.

چون شین آروم دست‌هاش رو دور کمرش حلقه کرده بود.

اسکای یه نفس عمیق کشید و به زحمت ادامه داد: «من... من یه چیزایی برای هر دومون گرفتم.»


شین در حالی که صورتش رو به گردن اسکای چسبونده بود و لب‌هاش نزدیک گردن اسکای بود، آروم پرسید: «چی گرفتی؟»


کیسه‌ی پلاستیکی توی مشت اسکای مچاله شد. «شین...»


شین با شیطنت گفت: «چی شد؟ دیگه هیرانکیت صدام نمی‌کنی؟»


اسکای دست‌های شین رو از دور کمرش باز کرد و برگشت سمتش.

«مؤدب باش.»


شین لبخند کجی زد.

«بگو "لطفاً".»


اسکای لبه‌ی تی‌شرتش رو گرفت و آروم به سمت خودش کشید.

«این همون چیزیه که می‌خوای؟»

این بار خودش دست‌هاش رو دور کمر شین حلقه کرد.

شین فقط سر تکون داد.

چشم‌هاش از میل و تحریک نیمه‌ خمار شده بود.

نگاهی که توی صورتش بود...

اون نگاه...

واقعاً گناه‌آلود بود

و اسکای از اینکه داشت اون نگاه رو می‌دید، از اینکه داشت نانی رو بدون اجازه‌ی خودش این‌طوری می‌دید، احساس گناه می‌کرد...


آروم گفت: «این تویی که باید بگی "لطفاً" »

Report Page