Chapter 05
˛ 𝖠𝗎𝖽𝗋𝖾𝗒ریتم آشنای آهنگ انریکه داخل استودیوی خونگی میپیچید و پووین بین رنگها و قلمموهاش غرق شده بود. نورهای طلایی نرم کف زمین کشیده میشدند و امگا هر از گاهی همراه با موسیقی بدنش رو تکون میداد. قلممویی که پشت گوشش قرار داشت رو برداشت و دست رنگیش رو بیحواس به گونهش کشید. رنگها روی بوم بزرگ مقابلش میدرخشیدند و جادوی دستهای مرد رو به نمایش میذاشتن. پووین طبق عادت بدون پیراهن و تنها با شلوار خونگی مشکیش، داخل استودیوش میچرخید. احساس رنگها روی پوست عسلیش مثل نبضی از زندگی بود. صدای باز شدن در باعث نشد که نگاهش رو از بوم بگیره و چندلحظه بعد دستهای گرمی دور کمر برهنهش حلقه شدند. خندهی نرمی از بین لبهای امگا خارج شد و با آسودگی به سینهی پهن همسرش تکیه داد.
"زود برگشتی."
پوند با دلتنگی بینیش رو روی نبض گردن پووین کشید و عطر هلو رو به داخل ریههاش فرستاد.
"نمیتونستم اینطوری دیدنت رو از دست بدم"
امگا با لبخند شیرینش قلممو رو کناری گذاشت و داخل بغل آلفاش چرخید، انگشتهای رنگیش با بیپروایی سرشونههای مرد نشستند و پیراهن سفید رسمیش رو کثیف کردند.
"الان باید بگم متاسفم؟"
با شیطنت پرسید و به چشمهای مشکی پوند خیره شد، نگاه پوند بین اجزای صورتش میچرخید و روی لبهاش مکث بیشتری کرد.
"دهتا دیگه از این لباس دارم، هرچندتاش رو خواستی میتونی کثیف کنی"
"چه سخاوتمند"
با لبخند شیرینی گفت و پوند بوسهی نرمی روی لبهاش کاشت، عطر برگ افرا و هلو قاطی هم میشد و استودیو کوچیک خونهشون رو در بر میگرفت. پوند دست رنگی پووین رو گرفت و با نجابت لبهای داغش رو روی انگشت حلقهی همسرش گذاشت.
"هرچیزی رو برای این انگشتها فدا میکنم عزیزترین"
سرخی نرمی روی گونههای پووین نشست که از نگاه تیز پوند دور نموند.
"این حرفهای لوس رو از کجا یاد گرفتی ناراویت؟"
"در برابر تو، کمترین چیزی عه که میتونم یاد بگیرم"
پووین چشمهاش رو توی کاسه چرخوند و لبخند ریزش رو مخفی کرد.
"بهجای این کارها میتونی همسرت رو به رقص دعوت کنی"
پوند یک تای ابروش رو بالا برد و تعظیمی اغراقآمیز کرد، دستش رو جلو برد و با چشمهای تیرهش به مردمکهای عسلی پووین خیره شد.
"افتخار این رو دارم که به رقص دعوتتون کنم؟"
امگا بعد از چندلحظه مکث دستش رو به دست مرد سپرد و بدنهاشون بههم چسبید، هردو با ریتم آرومی داخل آغوش هم تکون میخوردند و سایهی نرمشون کف زمین همراهیشون میکرد. پوند بوسهای روی پیشونی همسرش گذاشت و انگشتهاش خطوط نامفهومی روی کمر برهنهی پووین رسم میکردند.
"بهنظرت من پدر خوبی میشم پووین؟"
امگا نگاهی به همسرش انداخت و دستی که روی شونهی پوند قرار داشت رو روی صورت مرد گذاشت.
"هردومون سعی میکنیم که والد خوبی بشیم پوند، هیچکس بدون تلاش نمیتونه توقع داشته باشه که خوب بشه."
آلفا بوسهی نرمی روی شونهی پووین گذاشت.
"امیدوارم که ناامیدتون نکنم"
زمزمهی آرومش درحدی بود که به گوش پووین برسه.
"معلومه که نمیکنی، هیچوقت من رو ناامید نکردی. بیشتر از خودم به تو ایمان دارم"
سکوت اطرافشون پردهای کشید و پوند روی پوست همسرش لب زد:"ممنونم پووین"
***
عقربههای بیرحم ساعت، شیش و نیم صبح رو به رخ میکشیدن. پووین شب گذشته حتی دقیقهای روهم چشم روی هم نذاشته بود؛ پیامی که نیمهشب دریافت کرد به سادگی آرامش رو از چشمهاش دزدید. امگا تا صبح با کوهی از افکار خفهکننده دست و پنجه نرم کرد تا زمانیکه پرتوهای بیرمق خورشید بالا بیان و مطمئن بشه که همسرش در زوریخ، از خواب بیدار شده. پتوی سبکش رو دور تنش پیچید و با اضطراب داخل آپارتمانش شروع به قدم زدن، کرد. میو آروم هانا نشون میداد اون هم از کلافگی پووین حوصلهش سررفته.
"باید به پوند زنگ بزنم و بهش خبر بدم."
آشفتگی داخل صداش مشخص میشد، اما امگا یاد گرفته بود که چطور اوضاع رو تحت کنترل نگه داره. چنگی به موبایلش زد و بدون تردید با همسرش تماس گرفت؛ صدای بوق انتظار شبیه به ناقوسی کشدار داخل حلزونی گوشش میپیچید و قلب پووین تندتر میتپید.
"پووین؟"
صدای پوند بم و خشدار از خواب به گوش رسید، امگا نگاهی به ساعت انداخت و با یادآوری اینکه روز تعطیل آلفاست لبش رو جوید.
"داری نگرانم میکنی عزیزم، چیشده؟"
سکوت طولانی پووین و تماسش در اون ساعت از صبح، به دلشورهی مرد دامن میزد.
"پوند..."
تنها تونست نام همسرش رو به زبون بیاره، انگار تمام شجاعت و خودداریش تموم شده بود. اون طرف خط آلفا تقریبا در جا نیمخیز شد و موبایلش رو بین شونه و گوشش نگه داشته بود.
"الان میام اونجا، چیزی نیست پووین باشه؟ فقط باهام صحبت کن."
"نه! نیا اینجا"
پووین با عجز نالید و جسم خستهش روی سرامیکهای سرد فرود اومد. نفس عمیقی کشید و افسار پاره شدهی احساساتش رو به دست گرفت.
"مادرم داره میاد زوریخ، امروز."
سکوتی ناخوانا بین خط برقرار شد و صدای نفسهای آروم آلفا، تنها حس امن پووین بودند.
"بیام دنبالت؟"
پوند با لحن نرمی پرسید، انگار آلفا میدونست که اگر ضعفی نشون بده، همسرش به فروپاشی نزدیکتر میشه.
"نه... خودم میام، فقط میخواستم که بدونی."
"باشه... منم سعی میکنم یکم اینجا اوضاع رو مرتب کنم"
امگا مکثی کرد و شستش رو روی بافت نرم پتوی دور تنش کشید.
"پس میبینمت"
"منتظرتم پووین"
تماس به پایان رسید و وزنهای سنگین از روی سینه پووین برداشته شد؛ حتی اگر نمیخواست بپذیره، اما پوند هنوز هم دلیل آرامشِخاطرش بود. نگاهی به هانا درحال چرت زدن انداخت و لبخند کمجونی روی لبهاش شکل گرفت.
"حالا با تو چیکار کنم..."
آهی کشید و از روی زمین بلند شد، باید خودش رو جمع و جور میکرد؛ بهخاطر بچههاش، بهخاطر خانوادهش. بیست دقیقه بعدی صرف مرتب کردن خونه و جمع کردن وسایلش شد، میدونست مادرش تا بعد از ظهر به زوریخ نمیرسه پس میخواست همهی کارهاش رو سروسامون بده. یکسری از لباسهای گرمش رو داخل ساک مرتب و تا شده گذاشت، به رئیسش پیام داد و برای چند روزی درخواست دور کاری کرد. بستهی غذاهای هانا رو برداشت و گربهی مشکی رو داخل کیف مخصوصش گذاشت. یک پیراهن سفید و روی اون جلیقهی سرمهای نرمی به تن کرد، پردههای آپارتمانش رو کشید و ساعت هفت و سی دقیقه داخل آئودی مشکی رنگ به سمت خونهای که تنها یکبار در اون حضور داشت، راه افتاد. مچ دستش درد کمرنگی رو با خودش حمل میکرد اما درحدی نبود که طاقتش رو تموم کنه. بین راه دو لیوان قهوه گرفت و عینکی که موقع رانندگی به چشم میزد رو روی تیغهی بینیش بالا فرستاد. مقابل آپارتمان ویلیام پارک و با برداشتن کاپهای قهوه به سمت در حرکت کرد. با ویلیام تماس گرفت و صدای بوق انتظار داخل گوشش پیچید، بعد از چندلحظه صدای گرفتهی پسر جوابش رو داد.
"سلام؟"
"صبح بهخیر ویلیام، یک سرویس قهوهی رایگان دم در منتظرته، انتخاب خودته که تا سه دقیقه دیگه رد یا قبولش کنی"
آلفا هُل شده پشت خط، مشخص بود که داره سرگردون دور خودش میچرخه.
"چی؟ چیشده؟"
"اگر در رو باز نکنی یک سرماخوردگی شدید منتظرمه"
سرش رو بالا برد و تونست پسر کوچیکتر رو دم پنجره ببینه که با ناباوری به پووین نگاه میکرد.
"شما واقعا اینجایین!"
"معلومه که هستم، سرصبح چه شوخیای باهات دارم پسرجون؟"
"ا- الان میام"
در آپارتمان باز شد و امگا به تماس پایان داد، داخل آینه آسانسور نگاهی به خودش انداخت و از مرتب بودنش مطمئن شد. طبقهی سوم ویلیام دم در با شلوار پشمی طرح ابرهای کوچولوی و پلیور آبی انتظارش رو میکشید، موهاش بههم ریخته بودند و چهرهش خوابالودگی رو فریاد میزد. پووین نمادین به ساعت دور مچش نگاهی انداخت و یک تای ابروش رو بالا برد.
"ساعت نزدیک هشت صبحه ویلیام، نباید الان درحال آماده شدن برای سرکارت باشی؟"
آلفا سردرگم سرجاش کمی وول خورد و دستی بین موهاش کشید.
"ی- یک ساعت دیرتر میرم"
پووین استند قهوهی دستش رو بالا گرفت و اشارهای بهش کرد.
"نمیذاری بیام تو؟"
"چرا... چرا وای خدای بزرگ"
از جلوی در کنار رفت و پووین دوباره پا گذاشت به خونهی امن و دوست داشتنی پسر. ویلیام با عجله سعی در جمع کردن بهمریختگیهای روی زمین بود، پووین چندتا از کوسنهای رنگی آلفا رو از روی کاناپه کنار زد و نشست.
"بیا بشین ویلیام، میخوام باهات صحبت کنم"
آلفا با تکون دادن آروم سرش، روی کاناپه کنار ارشدش نشست. پووین کاپ قهوه رو به دستش داد و کمی از آیسلاتهی خودش نوشید.
"بابت اون روز متاسفم، رفتار پوند واقعا زیادهروی بود."
چشمهای گرد پسر روش نشست و خواست چیزی بگه که امگا نذاشت.
"لازم نیست چیزی بگی ویلیام، من میدونم که حرفها و کارهای همسرم تا چه حد اشتباه بودن و اینجام که معذرتخواهی کنم"
نفس عمیقی کشید و ادامه داد: "معمولا تا این حد پیش نمیره، اما خب فکر کنم تا حدی هم تقصیر من باشه که براش موضوع رو شفاف نکردم"
ویلیام سرش رو برای مخالفت تکون داد و با لبههای کاپ قهوهش ور رفت.
"نه مشکلی نیست... فکر کنم منم نباید اونجا میبودم، حضورم کلا دردسره"
نگاه پووین روی گونهی پسر نشست که پذیرای سیلی پوند بود. دستش رو روی دست ویلیام گذاشت و برای اطمینان بخشیدن بهش فشار کمرنگی وارد کرد.
"نه ویلیام، تقصیر تو نیست. من متاسفم که چنین احساسی بهت دادم اما میخوام بدونی که واقعا دوست و همکار خوبی هستی"
رایحه زنبق وحشی رنگی از آسودگی گرفت و امگا لبخندی روی لبهاش نشست.
"و چشمهای تیزی برای تشخیص تابلوهای هنری داری"
"استاد!"
لحن معترض آلفا به گوش رسید و پووین آهسته خندید.
"جدی بودم ولی!"
ویلیام هم به آرومی خندید و مشغول هم زدن محتوای قهوهش شد.
"ممنونم... فکر کنم به شنیدنش نیاز داشتم"
"آه... در برابر کارهای پوند این کمترین کاری بود که میتونستم انجام بدم"
هردو کمی از قهوهشون خوردن و پووین به ساعتش نگاه کرد.
"وقتشه که برم، اما بیا بعد از برگشتنم باهم شام بخوریم خونهی من"
ویلیام لبخندی زد و سرش رو تکون داد.
"بههیچوجه ردش نمیکنم."
"راستی میتونی یک لطفی در حقم بکنی؟"
پووین با امیدواری پرسید و آلفا بدون تردید پذیرفت.
"میشه هانا رو چند روزی نگه داری؟"
***
پووین وقتی به عمارتشون رسید نزدیکی ظهر بود، پوند برای کاری بیرون از خونه رفته و بچهها مدرسه بودند. امگا بهسرعت همهی کارها رو انجام و دستورات لازم برای شام رو داد. لباسهاش رو با یک پیراهن آبی روشن و شلوار مشکی عوض کرد و وقتی بچهها رسیدن بهسرعت فرستادشون سمت حمام. روز به اندازهی یک پلک زدن گذشت و ساعت پنج عصر، چرخهای ماشین سنگفرش ورودی عمارت رو زیر پا گذاشتن. پوند تنها ده دقیقه زودتر رسیده بود و هنوز کت و شلوار محل کارش رو به تن داشت. چشمغرهی پووین هم حتی باعث نشد که آلفا اقدامی برای تعویض لباسهاش بکنه. هردو کنارهم با اضطراب و تشویش و کلی حرفهای نزده، مقابل در ایستاده بودند. صدای پاشنههای کفش مادرش زودتر از خودش اعلام حضور کردند. وایولت لوران در سن پنجاه و پنج سالگی هیچ تفاوتی با روزهای جوانیش نداشت، پووین از وقتی که بهخاطر داشت مادرش همیشه سرد و دستنیافتنی بهنظر میرسید. با چشمهای عسلیای که به پسرش هم ارث رسیده بود و موهای مشکیای که بین اونها تارهای خاکستری دیده میشد و به آراستگی پشت سرش جمع شده بودند. پوست سفید مرمرینش روی تیزی استخوان گونهش کشیده میشد و کت و شلوار برندی که به تن داشت، قدرت و غرور رو فریاد میزد. پووین ناخواسته کمی به پوند نزدیکتر شد، گرمای بدن آلفا رو برای ایستادن نیاز داشت. شکمش از اضطراب بههم میپیچید و نگاههای ارزیابی کننده مادرش کمکی بهش نمیکرد.
امگای مسن با رایحه گل بنفشه، چشمهاش روی نوههاش نشست که کنارهم ایستاده و بهش خیره بودند.
"نوآ... لنا، چقدر قد کشیدین"
و دستهاش رو برای به آغوش کشیدن دوقلوها باز کرد. هردو در بغل مادربزرگشون فرو رفتند و وایولت دستی به موهاشون کشید.
"براتون چندتا چیز از فرانسه آوردم"
چشمهای عسلی روشنش روی پوند نشست و با لحن سردی گفت: "پوند، لطف میکنی چمدونم رو بیاری؟"
آلفا سری تکون داد و انگشتهاش قبل از دور شدن، نوازش کمرنگی روی کمر پووین بهجا گذاشتن. زن نگاهی به سرتاپای تک پسرش انداخت و قدمی نزدیکش شد، پووین از مادرش بلندتر بود اما در مقابل اون نگاه، احساس میکرد بازهم همون پسر بچهی ده ساله و ترسیدهست.
"لاغر شدی اورلین، کسالتی داری؟"
امگا تلاش کرد لبخند بزنه و لبهای رنگپریدهش به دو طرف کشیده شدند.
"منهم دلم برات تنگ شده بود مامان."
وایولت چیزی نگفت و تنها نگاهش چندلحظه طولانیتر روی صورت پسرش موند.
"خب... کی قراره اتاقم رو نشونم بده؟"
دوقلوها داوطلبانه جلوتر راه افتادند و امگای مسن پشت سر هردوشون راه افتاد؛ با دور شدنش پووین برای جلوگیری از سقوط روی زمین به دیوار تکیه داد و نفس عمیقی کشید. احساس میکرد هرلحظه امکان داشت جسمش از هم فروبپاشه. پوند با چمدون مشکیای وارد خونه شد و با دیدن همسرش، گره کمرنگی بین ابروهاش نشست.
"پووین؟"
زمزمهای به نرمی عسل روی زبون مرد سُر خورد و چشمهای خستهی امگا روی همسرش نشست. سیاهی زیر چشمهاش خبر از بیخوابی میداد و پوند میدونست که چه آشوبی درون امگا در جریانه.
"بریم تو اتاق؟"
امگا سری تکون داد و جلوتر از آلفا به راه افتاد، پوند با اشاره به خدمه خونه، چمدون رو بهشون سپرد و پشت سر همسرش حرکت کرد. در بسته شد و هردو بعد از مدتها، داخل اتاقشون تنها شدند. پووین روی تخت نشست و سرش رو بین دستهاش گرفت، کلافگی و خستگی از تکتک حرکاتش احساس میشد. پوند مقابلش روی زمین زانو زد و از پایین بهش خیره شد.
"خستهم پوند"
کلمات ناگهان از بین لبهاش بیرون ریختند و دیوار نجابتش درهم شکست.
"انگار اوضاع از کنترلم خارج شده... حضورش اینجا... نمیدونم"
کلمات در تقلا برای بیان شدن، روی زبونش به دار کشیده میشدند. پوند با نفسی از عطر کلافهی هلو و مگنولیا، دست دردناک پووین رو بین انگشتهاش گرفت.
"من اینجام پووین"
نگاه امگا به چشمهاش گره خورد و بغضش رو فرو فرستاد.
"اگر بفهمه..."
"چی رو بفهمه عزیزم؟"
پووین آهی کلافه کشید و دستش رو از دست آلفا خارج کرد.
"طوری رفتار نکن که انگار همهچیز خوبه پوند، ما داریم جدا از هم زندگی میکنیم. هنوز این رو نپذیرفتی؟"
پوند با دمی عمیق سعی در کنترل کردن تن صداش داشت، اما رایحه تیز شراب زودتر لو میدادش.
"اینجا هنوز هم خونهی توئه پووین و من هم همسرتم!"
پووین از جا بلند شد و نگاه تیزی به مرد انداخت.
"عشق من، برای تو فقط روی کاغذ معنا داره؟ این تنها چیزیه که بهش چنگ زدی؟"
نفسش رو صدادار بیرون فرستاد و به پوندی که ایستاده بود، تنه زد و به سمت در رفت.
"چیزهای بیشتری هم این وسط هستن پوند، اما تو ترجیح میدی که هیچکدوم رو نبینی. امروز من بهت نیاز داشتم، اما تو تقریبا همزمان با مادرم به خونه رسیدی"
قبل از ترک کردن اتاق، زمزمهی خستهش به گوشهای آلفا رسید و صدای بسته شدن در، مثل شلیک گلولهای به شقیقهی پوند عمل کرد. پووین با چشمهایی که از اشک میسوخت، به سمت اتاق مهمان رفت تا به دوقلوها و مادرش سر بزنه. با سری بالا گرفته پلهها رو طی کرد و نگاهش لحظهای نلرزید، پووین هنوز هم مرد این خونه بود و نمیذاشت تصویرش به این راحتی سقوط کنه. اتاق مهمان انتهای راهروی پایین پلهها، انتظارش رو میکشید. موقع عبور از کنار در قهوهای آشنایی که به استودیوی قدیمیش راه داشت، لرزی به کمرش نشست. نگاهش برای چندلحظه روی در باقی موند و تصویر اتاق با پنجرههای بزرگش که به باغ پشتی خونه باز میشدند، پشت پلکهاش نقش بست؛ سهپایههای نقاشی و بومهایی که تن سردشون زیر انگشتهاش جون میگرفتند. پووین مدتها میشد که در اونجا رو باز نکرده بود، انگار شجاعتش هم همراه بومهاش از اونجا رخت بسته بودند. نفسش رو در تقلایی آروم بیرون فرستاد و تقهای به در اتاق مهمان زد. صدای 'بیا تو' مادرش بلیط اجازهای شد برای ورودش، در رو باز کرد و با دیدن دوقلوهایی که سرگرم سوغاتیهاشون بودن، لبخند زد.
"چیزی لازم نداری مامان؟"
زن میانسال سری تکون داد و اشاره کرد تا پووین هم کنارش روی تخت بشینه. امگا نامحسوس دور تا دور اتاق رو از نظر گذروند تا مطمئن بشه در نبودش، اتاق بهطور منظم مرتب و تمیز میشده یا نه.
"بشین اورلین."
صدای مادرش باعث شد به خودش بیاد و روی تشک نرم بشینه.
"بابایی ببین ماما چی برامون آورده!"
صدای هیجانزده نوآ سکوت معذبکننده رو شکست، پووین لبخند شیرینی زد و توجهش به بستههای لگو با قطعات ریزشون جلب شد. مادرش هنوز هم سلیقهی انتخابیش برای تفریح طوری بود که آموزنده هم باشه.
"خیلی خوبه قلبم"
بوسهای روی پیشونی پسرکش کاشت و به لنای ساکت نگاه کرد.
"پرنسس؟ مال تو چه شکلیه؟"
دخترکش بستهی لگو رو بالا آورد و نگاهی ناخوانا بهش انداخت.
"کورومیئه بابایی"
"چقدر خوب، میتونی کنار عروسک کورومیت بذاریش"
لنا سری تکون داد و از جا بلند شد، بازوی برادرش رو کشید و لبخند کوچیکی زد.
"ما میریم که اینا رو درست کنیم"
پووین پلکی برای فرزندانش زد و هردو با تکون دادن دستهای کوچیکشون، اتاق رو ترک کردند. بالاخره لحظهای که از غروب انتظارش رو میکشید، فرا رسید؛ با مادرش در یک اتاق تنها شدند.
"اورلین"
"بله مامان؟"
امگای میانسال بهش خیره شد و آهی کشید.
"متنفرم وقتی فکر میکنی میتونی من رو گول بزنی، چیشده؟"
احساس خفگی گلوی پووین رو فشرد و انگشتهاش با لبههای پیراهنش مشغول شدند. نگاهش بدون لرزش باقی موند اما درون دلش آشوبی بزرگ در جریان بود.
"چیزی نشده مامان"
"بین تو و پوند چخبره؟"
وایولت بدون رحم سوالش رو پرسید و سکوت زنندهای بینشون برقرار شد؛ پووین بزاقش رو پایین فرستاد و اخم کمرنگی بین ابروهاش نشست.
"منظورت چیه؟ چه خبری باید باشه؟"
"بابایی! شام آماده شده"
صدای لنا بیهوا از بیرون اتاق بین بحثشون پرید و پووین تکتک مقدسات رو برای رهاییش شکر کرد. بهسرعت از جا بلند شد و راه خروج رو در پیش گرفت.
"میرم به میز سر بزنم"
مادرش رو تنها گذاشت و آهی از روی آسودگی کشید، تحمل فضای خفهکننده اتاق داشت براش سخت میشد. داخل راهرو با دیدن لنا که لیلی کنان داشت میرفت، لبخندی زد و از پشت بدن ظریف دخترکش رو از روی زمین بلند کرد و در آغوش کشید. صدای جیغ هیجانزده آلفای کوچیکش بلند شد و پووین با صدای بلند خندید.
"ببین کی رو برای شامم شکار کردم! یک پرنسس خوردنی"
لنا با وحشت و خنده دستهاش رو دور گردن پدرش حلقه کرد و بینیش رو به گردنش مالید.
"بابایی! من خوردنی نیستم!"
"جدی؟ از نظر من که میتونی تا یک هفته سیرم کنی"
بوسهی محکمی روی گونهی نرم دخترکش کاشت و به سمت آشپزخونه راه افتاد، بوی غذاهای مختلف انتظارشون رو میکشید و پووین ته دلش دلتنگ این فضا بود.
"قل دیگهت کجاست مادمازل؟"
لنا با ناز یکی از گیسهای بافته شدهش رو کنار زد و شونهای بالا انداخت.
"داشت میرفت پیش پدر تا لگو رو نشونش بده"
"برید کنار! ناراویتها دارن میان که دنیا رو نجات بدن"
صدای پوند باعث شد پووین بچرخه و لنا با کنجکاوی از بالای شونهش سرک بکشه. نوآ پشت کمر آلفا سوار و دستهاش رو دور گردن پدرش حلقه شده بود. نوآ صداهای نامفهوم و عجیبی از خودش در میآورد، انگار که واقعا سوار یک سفینه فضایی باشه.
"اینجا چی داریم؟ نوآ ساما فکر کنم به دنیای موازی رسیدیم! دارم یکی شبیه خودت رو میبینم"
نوآ با دیدن خواهرش، با هیجان دست تکون داد و فریاد زد:
"سلام من!"
خندهای نرم از گلوی پووین خارج شد و همراه دخترکش، نزدیک همسرش و پسرش رفت.
"سلام نوآ سان، از کدوم سیاره برای نجاتمون میای؟"
نوآ لبخندی با دندونهای یکی در میونش تحویل پدرش داد و چشمکی زد.
"از زحل میام، میخوای بعدش همراهم بیای؟ قول میدم خوش بگذره"
پسرش قطعا استعداد ضعیف لاس زدنش رو از پدرش به ارث برده بود. بوسهای پر از عشق روی پیشونی نوآ کاشت و لبخند کمرنگی به پوند زد.
"قبل از نجات دادن دنیا باید شکمتون سیر باشه"
لنا رو زمین گذاشت و با گرفتن زیربغل نوآ کمکش کرد از روی کمر پوند پایین بیاد.
"برید دستهاتون رو بشورید تکسلولیهای من"
دوقلوها طی یک شمارش معکوس که فقط توی ذهنهای خودشون بود، شروع به دویدن کردن و تا دستشویی مسابقه گذاشتن.
"بهتون گفتم ندویین توی خونه!"
صدای داد پووین بلند شد و آهی از روی خستگی کشید، نگاهش روی پوند ساکت نشست و با دلخوری روش رو برگردوند. از سکوتهای طولانی مرد کلافه بود. سمت آشپزخونه و میز چیده شده رفت، مردد سرجای همیشگیش کنار صندلی پوند نشست. مادرش نباید به چیزی شک میکرد. چندلحظه بعد دوقلوها با انرژی اومدند و هرکدوم سرجای خودشون نشستند، پوند بهشون پیوست و با مکث کوتاهی روی چهرهی همسرش، کنارش پشت میز نشست. پووین لبخندی به بچهها زد و ته دلش اعتراف کرد که چقدر دلتنگ این میز و جمع چهارتاییشون شده. وایولت بعد از چند لحظه بهشون اضافه و شام در آرامشی نمادین شروع شد. امگا هرچند لحظه ظرف غذای نوآ و لنا رو پر میکرد و حواسش بود که پوند از سیر کنار سالاد برنداره.
"از این میخوری؟"
با لحن آرومی از آلفا پرسید و به سوپ شیر اشاره کرد، مرد نگاهی به ظرف مقابل امگا انداخت و سری تکون داد.
"یک قاشق فقط"
پووین طبق عادتی قدیمی، قاشق سوپ خودش رو مقابل لبهای همسرش گرفت و پوند با لبخند کمرنگی سوپ رو خورد.
"خوشمزهست"
امگا متوجه نگاههای خیره دوقلوها و مادرش شد، اما ترجیح داد سرش رو پایین بندازه و با غذاش مشغول بشه. گرمای کمرنگی از گردنش بالا اومد و به خودش تشر زد که دیگه یک جوان نابالغ نیست که سرخ بشه. شام در سکوت گذشت و وایولت از پشت میز بلند شد.
"امشب کی میخواد قصهی شب بشنوه؟"
امگای مسنتر گفت و دوقلوها پشت سرش بهسرعت از جا بلند شدند.
"ما!"
همزمان اعلام کردند و جلوتر از مادربزرگشون به سمت اتاق مهمان راه افتادند. پووین با آهی سر تکون داد و از پشت میز بلند شد.
"چیزی لازم نداری مامان؟"
"نه، شب بهخیر اورلین"
کوتاه جواب داد و میز رو ترک کرد، پووین بدون نگاهی به همسرش به سمت طبقهی بالا و اتاق خوابشون به راه افتاد. خوابیدن کنار پوند در اون لحظه سختترین کار دنیا بهنظرش میرسید؛ خسته از روز طولانیش پیراهنش رو از تنش بیرون کشید و نیمه برهنه به سمت سرویس اتاقشون رفت. آب گرم رو باز کرد و بیتوجه به رایحهی برگ افرا و شراب، گذاشت پوستش زیر داغی آب ملتهب بشه. دوش کوتاهی گرفت و با دیدن حولهش که طی این مدت از جاش تکون نخورده بود، لب پایینش رو گزید. از سرویس خارج شد و پوند روی تخت با بالاتنهی برهنه انتظارش رو میکشید. لعنتی به این عادت مرد فرستاد که شبها نمیتونست حتی لایهای نازک از لباس رو تحمل کنه. در سکوت سراغ کمدش رفت و بافت نرم و گشاد سبزی رو بیرون کشید، مقابل چشمهای هرزهی پوند حولهش رو درآورد و لباسهاش رو به تن کرد. عطر برگ افرا داخل اتاق میپیچید و گرمایی ناخواسته رو به تن پووین دعوت میکرد؛ نم موهاش رو با حوله گرفت و بیتوجه به نگاههای خیرهی همسرش سمت دیگه تخت رفت.
"به چی نگاه میکنی؟"
طاقت نیاورد و با تشر پرسید.
"به همسرم؟"
پووین چشمهاش رو تو کاسه چرخوند و زیر پتو خزید.
"موفق باشی"
"هستم"
امگا جوابی نداد و پشتش رو سمت مرد کرد، قرار گرفتن روی یک تخت مشترک شاید به اندازهی شب اول باعث تپش قلبش میشد. پوند آهی کشید و چراغها رو خاموش کرد، سکوت همراه با تاریکی بینشون دیوار کشید و هردو در فاصلهای کم کنارهم دراز کشیدند.
"پوند؟"
به آرومی همسرش رو صدا زد و نگاهش روی نقطهای از دیوار نشست.
"بله؟"
"بهنظرت میشه دوباره استودیو رو برگردوند؟"
صدای نفس عمیق همسرش رو پشت سرش شنید.
"نمیدونم پووین"
کلمات بینشون شناور موندن و پووین مچاله شد.
"شب بهخیر پوند"
به آرومی زمزمه کرد و تنش از نیاز به جمع شدن توی آغوش آلفا، تیر کشید.
"شب بهخیر عزیزترین..."
درود بعد از دوهفته دوری...
این پارت حرفهای زیادی برای زدن داره و امیدوارم که به درستی تونسته باشم بهتون نشونش بدم. مثل همیشه شنوای حرفهای شما هستم و باعث افتخار خواهد بود. باعث افتخاره که کیچن رو میخونید و کلی بوسه بهتون
کوچیک شما آدری