Chapter 05 - part 1

Chapter 05 - part 1

@Wongrawhipped

بیدار شدن کنار سینت اون‌قدرها هم که نانی فکر می‌کرد و می‌ترسید، غیرقابل‌تحمل نبود.


اولین باری که سینت غلت زد و نانی رو کشید توی بغلش، نانی از شوک خشکش زد. قلبش تند و با ریتم منقطعی به دنده‌هاش می‌کوبید.


توی بغل سینت حس معذب بودن داشت؛ تا حالا همچین چیزی رو تجربه نکرده بود.


سینت آروم پرسید: «خوبی؟»


نانی ساکت موند.

ترجیح می‌داد هیچی نگه تا اینکه حرفی بزنه و دوباره ناخواسته دل سینت رو بشکنه.


سینت گفت: «باید ولت کنم؟»


این یکی رو می‌تونست جواب بده.

«نه... یه کم به نانی وقت بده عادت کنه.»


سینت گفت: «فکر کنم هیچ‌وقت این‌جوری بغلت نکرده بودن، نه؟»


نانی سرش رو تکون داد. هر ثانیه‌ای که می‌گذشت، توی آغوش سینت آروم‌تر می‌شد.


سینت توی گوشش زمزمه کرد: «حس می‌کنم داری مثل بستنی توی بغلم آب می‌شی.»


نانی خودش این‌طوری توصیفش نمی‌کرد، ولی تشبیهش درست بود.

از اون به بعد، دیگه وقتی سینت توی تخت بهش نزدیک می‌شد یا تماس پوستی برقرار می‌کرد، از جا نمی‌پرید.


‌ ‌ ‌ ‌ ***


نانی هنوز به خونه فکر می‌کرد، ولی نه به اندازهٔ قبل. گاهی با خودش فکر می‌کرد مامان و برادرهاش چی کار می‌کنن. اینکه شین و اسکای با هم خوبن یا نه، با هم کنار اومدن یا نه.


گاهی هم فکر می‌کرد نکنه اسکای شینِ جسور و باعرضه رو به اون ترجیح بده.


اسکای لازم نبود خودش رو تغییر بده تا با شین کنار بیاد. شین سرش داد نمی‌زد که چرا بلند یا تند حرف می‌زنه. لازم نبود تو بازی‌ها به شین کمک کنه.


از وقتی سینت دو تا کار اضافه گرفته بود، روزها توی «سیاره‌ی سینت‌شین» تنهاتر شده بود.

نانی وقت آزاد زیادی داشت و زیادی تو افکارِ ذهن خودش فرو می‌رفت.


توی سریال، سختی‌های سینت با زوایای دوربین، نورپردازی سینمایی و موسیقی پس‌زمینه قشنگ نشون داده می‌شد.

اما سینتِ واقعی با دست‌های پینه‌بسته و خستگی حک‌شده روی صورت جذابش برمی‌گشت خونه.


نانی وقتی سر کار بود، دلتنگش می‌شد.


وقتی سینت با موهای به‌هم‌ریخته از باد و لکه‌های عرق روی لباسش از سر کار برمی‌گشت، نانی با لبخند دم در به استقبالش می‌رفت.


سینت گفت: «دلم برات تنگ شده بود.»

حتی چشم‌هاش هم خندید و بعد نانی رو کشید توی بغلش.


نانی گفت: «نانی هم دلش برات تنگ شده بود... ولی اول باید بری دوش بگیری.»


سینت خودش رو بو کرد.

«به نظرم خیلی هم خوشبوام.»


«نه، نیستی.»


نانی عقب‌عقب رفت. از برق شیطنت توی چشم‌های سینت فهمید قراره چی بشه. پیش‌بینی کردن حرکت بعدی سینت آسون بود.


«طرفم نیای‌ها! همونجا بمون.»


وقتی سینت دنبالش دور خونه دویید، با خنده جیغ کشید.


درنهایت جلوی در اتاق‌‌خواب شین گیر افتادن، درحالی که سر نانی زیر بغل سینت قفل شده بود.


«بو می‌دی! ولم کن!»


سینت سر نانی رو ول کرد ولی هنوز بین خودش و در گیرش انداخته بود.

«حالا منم کثیفت کردم. بیا با هم بریم حموم.»


«من اون‌قدر کثیف نیستم— اوه...»

صورتش داغ شد. حس کرد داره ذوب میشه.

«از این شوخی‌ها نکن.»


سینت خندید و عقب رفت.

وقتی سینت فاصله گرفت، نانی از فرصت استفاده کرد و از پله‌ها فرار کرد پایین.


‌ ‌ ‌ ‌ ***


کمی بیشتر از یه ساعت بعد، سینت با لباس تمیز و بدون عرق و موهای نصفه‌نیمه‌ خیس اومد پایین.


برای یه لحظه، نانی فکر کرد اون خوشگل‌ترین مردی‌ـه که تا حالا دیده.

بعد سریع این فکر مسخره رو از ذهنش پروند، چون مردی رو می‌شناخت که دقیقاً شبیه سینت بود.

اسکای فقط شش سال از سینت بزرگ‌تر بود، ولی از نظر ظاهری هیچ فرقی با هم نداشتن.


سینت پرسید: «شام چی می‌خوای؟»

و خودش رو کنار نانی روی مبل انداخت.


سختش بود توی چشم‌هاش نگاه کنه.

«گرسنه نیستم.»


«ولی شکمت یه چیز دیگه میگه.» و دست‌های بزرگش رو روی شکم نانی گذاشت. با وجود لایه‌ی لباس‌ها، یه شوک الکتریکی روی پوستش احساس کرد.


نانی توی خودش جمع شد و توی مبل فرو رفت.


نانی دو حالت داشت:

یا اصلاً حواسش به هیچی نبود،

یا همه‌چی رو بیش‌ازحد تحلیل می‌کرد.


سینت متوجه‌ی راحت نبودنش شد. همزمان هم ناراحت و هم گیج شد، و این حالت خاصی به چهره‌ش می‌داد که باعث می‌شد قلب نانی یه‌جوری به هم بپیچه.


«ببخشید.»

سینت دستش رو عقب کشید.


نانی سریع توضیح داد: «نانی فقط شوکه شده.» بعد خودش دست سینت رو گرفت و دوباره روی شکمش گذاشت. «حق با توئه... نانی گرسنه‌ست.»


لبخند سینت به صورتش برگشت.

«شین هم مثل تو توی آشپزی افتضاحه. من دیگه کلا ازش قطع امید شدم، ولی هنوز به تو امید دارم.»


«زیاد امیدوار نباش.»


«از فردا یادت می‌دم.» سینت پافشاری کرد.


«میشه ندی؟ نانی با غذاهایی که می‌پزی کاملاً اوکیه.»


به نظر سینت خنده‌دار بود.

«انقدر نق نزن.»


«فردا کار نداری؟»


«نه، فکر نکنم دیگه لازم باشه اون‌قدر سخت کار کنم. کل روز در اختیار خودتم.»


«خوشحالم؛ این دو هفته خیلی به خودت فشار آوردی و زیاد کار کردی.»


سینت گردنش رو کج کرد و شیطون سرش رو تکون داد. «نگرانم بودی؟»


نانی جا خورد که اصلاً چرا باید همچین سوالی بپرسه. «معلومه که بودم. نانی همیشه نگرانته.»


لبخند سینت یه لحظه‌ محو شد. چشم‌هاش با دقت روی صورت نانی بالا پایین رفت، بعد دوباره لبخند زد و گوشه‌ی لب‌هاش با خوشحالی بالا رفت.


«شنیدن این حرف از تو خوشحالم می‌کنه.

درمورد شین لازم نیست حدس بزنم چی حس می‌کنه؛ چون سال‌هاست می‌شناسمش. می‌تونم از روی چیزهایی که میگه بفهمم که چه حسی داره. ولی درمورد تو...‌ سخته.»


«هرچی می‌خوای بدونی، مستقیم از نانی بپرس. تو دنیای من رسانه‌ها همیشه ازم سوژه می‌سازن، چون بلد نیستم دروغ بگم.»


سینت دوباره خندید و بلند شد.

«می‌رم برای خودمون یه چیزی درست کنم. و تو هم باید بدون غر زدن بخوری.»


«نانی سعی خودش رو می‌کنه.»


نیم ساعت بعد، هر دو روی یه کاسه نودل فوری خم شدن.


نانی معمولاً غر می‌زد که فردا صبحش صورتش ورم می‌کنه، ولی توی این دنیا که برنامه‌ای نداشت. تموم کاری که می‌کرد این بود که فقط بیدار بشه و منتظر بمونه سینت برگرده خونه.


سینت بعد از هورت کشیدن یه رشته نودل دراز گفت: «مامان و چینگ‌چینگ دو هفته دیگه برمی‌گردن.»


مامان شین همین امروز صبح زنگ زده بود و پشت تلفن گفته بود ولی نانی بلافاصله بعد از تموم شدن تماس یادش رفته بود.

«اوکی.»


«حست درموردش چیه؟»


نانی شونه‌ای بالا انداخت. نهایتش یه کم معذب‌کننده می‌شد. ولی می‌تونست نقش شین رو بازی کنه.

«حس خاصی ندارم.»


«مدرسه چی؟ امتحانات ترم آخر و اینا؟»


«میشه نریم؟ نانی دلش نمی‌خواد بره.»


«اگه شین مدرسه نره، اخراج می‌شه. براش مهمه. اگه فارغ‌التحصیل نشه خیلی ناراحت میشه.»


نانی بهتر از هرکسی می‌دونست فارغ‌التحصیلی چقدر برای شین مهمه. مخصوصاً بعد از رابطه‌ی دوباره‌ش با سینت.

دوباره شونه بالا انداخت.

«شاید قبلش برگردم به دنیای خودم.»


سینت اخم کرد.

«این‌قدر دلت می‌خواد برگردی؟»


«نه... یعنی آره. خیلی نه‌ها، ولی دوست دارم برگردم. مامانم و برادرهام اونجان. آدم‌های دیگه‌ای هم دارم—»


سنت با لحنی تیزی حرفش رو برید و گفت:

«اسکای.»


نانی آب دهنش رو قورت داد.

«آره... اسکای. و دوست‌های دیگه. تو نمی‌خوای شین برگرده؟»


«می‌خوام! دلم می‌خواد برگرده. هر لحظه و هر ثانیه دلم براش تنگ می‌شه. ولی نمی‌خوام تو بری. نمیشه هر دوتون رو داشته باشم؟»


«این خیلی خودخواهانه و احمقانه‌ست.»


«تو اولین کسی نیستی که بهم می‌گه خودخواه و احمقم. شاید باشم. بی‌رحمانه‌ست که تو رو از من بگیرن. اگه بذارم بری، به حد مرگ دلتنگت میشم.»


«وقتی شین برگرده، نانی رو فراموش می‌کنی.»


«این‌‌جوری قضاوت نکن.»


«شاید اون‌قدری مهربون باشن که حافظه‌هامون رو پاک کنن.»


«این‌طوری نگو... جوری نگو که...که انگار برات مهم نیست و مشکلی باهاش نداری.»


«بهتر از این نیست که یادمون بمونه و دلتنگ آدمایی باشیم که شاید دیگه هیچ‌وقت نبینیم.»


سینت سرش رو جوری با وحشت تکون داد که انگار خبر یه اتفاق وحشتناک رو بهش دادن.

«نه. من دلم می‌خواد تو رو یادم بمونه.»


«نانی هم مثل شینه. چیز زیادی رو از دست نمی‌دی.»


سینت نزدیک‌تر شد.

«آره، تو شبیهشی… ولی یه فرق‌هایی هم داری.»


کاسه‌ی تقریباً خالی نودل رو کنار گذاشت و به جلو خم شد. «مثلاً صدات، یه کم از شین زیرتره.»


«مجبور بودم صدام رو برای نقش شین بم‌تر کنم.»


«تو خیلی محتاطی. راه طولانی رو ترجیح میدی تا اینکه بخوای مستقیم از دیوار بالا بری.»


«چون نمی‌خوام صدمه ببینم.»

و با خودش فکر کرد کاش اون روز از دیوار بالا رفته بود... می‌تونست از حمله‌ی غافلگیرانه‌ی زک و دار و دسته‌ش فرار کنه.


سینت ادامه داد: «خیلی وقت‌ها توی افکارت غرق می‌شی. یه لحظه اینجایی، لحظه‌ی بعد انگار خیلی دوری.»


«احتمالا داشتم تمرکز می‌‌کردم.»


لبخند سینت نشون می‌داد باورش نکرده.


«چشم راستت وقتی ذوق می‌کنی یا هیجان‌زده می‌شی یه ذره می‌لرزه. خیلی به نظرم بامزه‌ست. همش زمین می‌خوری. وقتی سر کارم نگرانتم. بعضی حرفام رو خیلی جدی می‌گیری. گاهی اوقات وقتی حرف می‌زنم، گیج به نظر می‌رسی. لبخندت رو قایم می‌کنی جوری که انگار نمی‌خوای کسی لبخندت رو ببینه، که واقعا جای تاسف داره چون تو و شین قشنگ‌ترین لبخند دنیا رو دارین.»


نانی نفسش رو حبس کرد.

قلبش مثل وقتی که سینت اون رو جلوی در اتاق شین گیر انداخته بود، تند می‌زد و به شدت می‌کوبید. اون موقع فکر می‌کرد به‌خاطر دوییدنه ولی حالا می‌دونست که اینطور نبود.


سینت آروم گفت: «شین می‌تونه مدت طولانی‌ای بهم نگاه کنه. ولی تو—»


نانی سریع نگاهش رو دزدید. قلبش از سرعت بالای ضربانی که می‌زد، تحت فشار بود.

«سینت—»


سینت ادامه داد: «بعد چند ثانیه نگاهت رو می‌دزدی و روت رو برمی‌گردونی. گوش‌هات قرمز می‌شن و صورتت، مخصوصاً دماغت صورتی می‌شه. خودت رو با سوم‌شخص خطاب می‌کنی و گاهی‌وقت‌ها واسه اینکه کلماتی که می‌خوای رو پیدا کنی، لکنت می‌گیری. اینم به نظرم بامزه‌ست.»


نانی دستپاچه گفت:

«نانی فکر می‌کنه— نانی فکر می‌کنه دیگه کافیه.»


«چرا؟»


«نانی معذبه. سینت، می‌شه لطفاً بس کنی؟»


سینت درست مثل اسکای بود؛ بزرگ، نرم، بامزه، احمق، مهربون و شوخ طبع. وقتی نانی بهش نیاز داشت ازش مراقبت می‌کرد و وقتی نانی اذیت می‌شد و راحت نبود، متوقف می‌شد.



«باشه.»

سنت روی صندلی صاف شد و عقب رفت.

«بیا ظرف‌ها رو جمع کنیم.»


«بازم ناراحتت کردم.»


«نه، نکردی.»


«من فقط... نانی نمی‌دونه چطور این کار رو بکنه.»


«چی رو؟»


«اینو.» و به فضا و فاصله‌ی بینشون اشاره می‌کنه. «من شین نیستم.»

«نمی‌خوام شین باشی. می‌خوام نانی باشی.»


نانی دلش می‌خواست گریه کنه. گیج و پر از احساساتی بود که نمی‌فهمیدشون. بدنش انگار دیگه مال خودش نبود. احساسات زیادی وجود داشت که نمی‌تونست هضمشون کنه. قبلاً اون‌قدر سرش شلوغ بود و درگیر کار بود که به این حس‌های جدید فکر نکنه ولی اینجا و گیر افتادن کنار سینت، یه جورایی انگار بدن و ذهنش رو فریب داد که باور کنه وقت کمی داره. باید سریع‌تر حس کنه. سریع‌تر تصمیم بگیره. سریع‌تر جلو بره و حرکت کنه.

«من نمی‌خوام این نانی باشم. نمی‌دونم این نانی کیه. شاید...» به کاسه‌ی سرد نودلِ کنارش خیره شد. «شاید فردا صبح بیدار شم و همون نانیِ قبلی باشم، همون نانی‌ای که می‌شناسم.»


ادامه دارد...

‌ ‌ ‌ ‌

Report Page