Chapter 05 - part 2
@Wongrawhippedنانی روی سیارهی «سینتشین» بیدار شد.
این اولین باری نبود که سینت کنارش نبود.
دیشب پشت به هم لبهی تخت خوابیده بودن، ولی نصفهشب که بیدار شد، دوباره توی بغل سینت بود.
آهی کشید و پتوی قهوهای رنگ و نویی که روش بود رو کنار زد.
در راه رفتن به دستشویی، صدای قدمهای پا و قابلمهها و ظرفهایی که به هم میخوردن رو از پایین شنید.
سریع مسواک زد و صورتش رو شست و رفت پایین پیش سینت.
«صبح بخیر، خورشید من.»
نانی گفت: «من بیشتر شبیه یه صبح مهآلودم.»
سینت با یه پیشبند صورتی به سمتش اومد. «تا حالا به تراپی فکر کردی؟»
«کسی مثل تو نباید دربارهی تراپی با من حرف بزنه.»
سینت خندید، طوری که لثههاش معلوم شد.
«واو... نمیدونستم همچین حرفهایی هم ازت برمیاد.»
«فقط دارم واقعیتها رو میگم. هنوز مرگ مادرت رو هضم نکردی. پای بهترین دوستت رو شکستی و سه سال فرار کردی. بعد هم برگشتی و خودتو تبدیل کردی به کیسهبوکس مدرسه، فقط برای اینکه دوباره نظرش رو جلب کنی.»
«نانی!»
«همهش واقعیته.»
سینت در حالی که هنوز لبخند میزد، پیشبند رو از سرش رد کرد. «اینکه حقیقت داره دلیل نمیشه بگی. هنوزم موضوع دردناک و حساسی برای منه.»
«خب... نانی متأسفه، ولی سینت شروع کرد.»
سینت نگاهش کرد.
«به نظر نمیاد متأسف باشی.»
«نیستم. همهچی حقت بود.»
سینت با تعجب گفت: «اوه واو! آروم باش ناروبت.»
بعد لبخند دندون نمایی زد.
«ببخشید، بعضی وقتها خیلی بهش علاقمند میشم.»
«واقعاً دوست دارم شما دوتا رو توی یه اتاق ببینم. اوه خدایا...!» بعد برگشت سمت کانتر. «از ذهن کثیفم متنفرم. بیا اینجا، وقت آشپزیه.»
«نانی میتونه همینجا بشینه و نگاهت کنه. از همینجا تشویقت میکنه.»
سینت برگشت، مچ دستش رو گرفت و کشیدش کنار کانتر.
«امروز فقط پنکیک درست میکنیم.»
بعد دورش چرخید و پشتش ایستاد و پیشبند رو دورش بست. «با این خیلی کیوت و بامزه شدی.»
نانی گفت: «مرسی.» بعد به پیشبند نگاه کرد و نفسش از هیجان بند اومد. «مای ملودی!»
سینت لبخند زد.
«بالاخره متوجه شدی. حالا مال منو ببین.»
نانی دوباره با هیجان گفت: «کورومی!»
خیلی ذوقزده شده بود. حالا درست کردن پنکیک خیلی آسون به نظر میرسید.
«این عالیه. خیلی خوب شدی. انگار شبیه—»
جلوی خودش رو گرفت و حرفش رو خورد. اونها عملاً یه نفر بودن، اما سینت از مقایسه شدن با اسکای متنفر بود.
سینت پرسید: «شبیهِ...؟»
چشمهاش آمادهی دعوا بود.
نانی سریع گفت: «شبیه خودت.»
سینت لبخند رضایتبخشی زد.
«مای ملودی و کورومی قراره بهترین پنکیک دنیا رو درست کنن.»
«بهترین پنکیک دنیا؟ شک دارم حتی قابل خوردن باشه.»
«مثبت فکر کن نانی.»
درست کردن پنکیک با پارتنری مثل سینت خیلی راحت بود. نانی یاد روزهایی افتاد که با اسکای توی ساندویچیـش ساندویچ درست میکردن. اون موقع خوشحال بود... و حالا هم بود.
سینت دستورالعملها رو میخوند و وقتی نانی اشتباه میکرد فقط میخندید. حتی وقتی نانی روی لباس و موهاش آرد ریخت یا بهتره بگیم باعث شد آرد روش منفجر بشه هم ناراحت نشد.
با اخم به نانی نگاه میکرد، در حالی که آرد مژهها و موهاش رو سفید کرده بود و لبهاش داشت جلوی خندهش رو میگرفت.
«این عمدی بود؟»
و با انگشت به صورتش اشاره کرد.
«نه! نزدیکتر نیا!»
نانی جیغ کشید و دویید اون طرف کانتر.
«بس کن!»
وقتی سینت با یه مشت آرد بهش رسید، دیگه نمیتونست حتی یه سانتیمتر فرار کنه. از خنده توانی براش نمونده بود.
سینت درحالی که دیوونهوار میخندید، صورتش رو سفید کرد.
وقتی اینقدر بیخیال میخندید، خیلی شبیه اسکای میشد؛ وقتی مسئولیتهاش روی دوشش سنگینی نمیکرد و توی ذهنش معلق نبود.
نانی ناخودآگاه دستش رو بالا آورد و روی صورت سینت گذاشت. چال گونهش رو لمس و نوازش کرد.
سینت آروم گفت: «نانی؟»
نانی سریع دستش رو عقب کشید و توی جیب بزرگ پیشبندش مخفی کرد.
لبخند سینت هم محو شد.
«اون چی بود؟»
«وقتی خوشحالی... خوشگل به نظر میرسی.»
«آه...» سینت پشت سرش رو خاروند و یهکم سرخ شد. «تو هم همینطور.»
نانی نگاهش رو دزدید و به سمت کانتر شلوغ و درهم برهم برگشت. «بیا صبحونه رو تموم کنیم.»
***
بعدش خیلی زود کارشون تموم شد. تقریباً ساعت یک بعدازظهر بود که نشستن تا غذا بخورن.
سکوت عجیبی سر میز بود. نانی حس میکرد یه جورایی مقصره، ولی نمیدونست دقیقاً چی کار کرده که باعث این سکوت شده.
بعد از صبحانه، کنار هم ظرفها رو شستن.
سنت گفت: «نانی.»
«هوم؟»
«بعد از حموم بریم یه قدم بزنیم.»
«آفتابه. نانی ضدآفتاب نداره.»
سینت نرم خندید.
«باشه. پس چی کار کنیم؟»
«میتونیم تلویزیون ببینیم… یا هیچ کاری نکنیم.»
برای همین هم روی مبل نشستن؛ با فاصلهای اونقدر زیاد که جا برای سه نفر دیگه هم بینشون بود.
تلویزیون هم خاموش بود و نانی انعکاس تصویر خجالتزدهی خودشون رو روی صفحهی سیاه میدید.
یه چیزی بینشون تغییر کرده بود.
نانی مدتی بود این رو حس میکرد. از دیروز شدیدتر شده بود و حالا انگار گوشه به گوشهی خونه رو پر کرده بود و حتی تا مغز استخونـشون نفوذ کرده بود.
قبلاً میخواست سینت همونطوری که به شین نگاه میکنه به اونم نگاه کنه. اما حالا که این اتفاق افتاده بود... ترسناک شده بود.
حتی از بلند نفس کشیدن میترسید. از اینکه سرش رو بچرخونه و به سینت نگاه کنه هم میترسید... چون ممکن بود کاملاً توی احساساتش غرق بشه.
***
سینت هم این تنش رو حس میکرد. شبیه همون انرژی عجیبی بود که توی تولد قبلیـش حس میکرد.
نانی انگار داشت ازش دورتر میشد. اون از خیلی جهات با شین فرق داشت، اما شباهتهاشون اونقدر زیاد بود که در اصل یه نفر به نظر میرسیدن.
شین‑نانی.
نانی‑شین.
برای سینت فرقی نمیکرد.
اگه قدرتش رو داشت، به همهی دنیاها سفر میکرد تا تمام نسخههای شین رو پیدا کنه و همهشون رو برای خودش نگه داره.
سینت گفت: «نانی.»
و صبر کرد و منتظر موند.
«هوم؟»
«لطفاً بیا نزدیکتر.»
«نانی همینجا رو دوست داره.»
«من میتونم نزدیکتر بیام؟ قول میدم خوب رفتار کنم.»
«خوب رفتار میکنی؟»
سینت سرش رو تکون داد.
«باشه، بیا.»
سینت روی مبل دراز کشید و سرش رو روی پای نانی گذاشت. بوی محو شامپو بدن و بادیمیستی که شین استفاده میکرد رو میداد.
«الان رفتار خوبت اینه؟» نانی چند لحظه بهش از بالا نگاه کرد و لبخند ریزی زد و گوشهی لبهاش بالا رفت.
سینت این نگاه رو میشناخت. همون نگاهی که نانی وقتی دربارهی اسکای حرف میزد داشت؛ نگاهی پر از خاطره و محبت.
اعصاب سینت رو خرد میکرد...
اما امروز اجازه داد همینجوری باشه.
«هنوز توی موهات آرده.» نانی یه ذره آردی که توی موهاش بود رو برداشت، جلوی چشمش گرفت و فوتش کرد. «خب... رفت.»
«مرسی.»
نانی سر تکون داد و مدتی با نوک موهای سینت بازی کرد. بعد آروم گفت: «نانی متأسفه.»
«برای چی؟»
«برای اینکه همراه بدی هستم.»
سینت گفت: «لازم نیست سرگرمم کنی. تماشای تو خودش به قدر کافی سرگرمکنندهست.»
صورت نانی یهو سرخ شد. رنگ صورتی روشنی گرفت. سرش رو پایین انداخت و لبخند زد.
سینت گفت: «اوه اوه!»
نانی سریع یه بالش برداشت و روی صورت سینت گذاشت. «این خوب رفتار کردن نیست!»
سینت در دفاع از خودش گفت: «من حتی بهت دست هم نزدم!» قرار بود تا فردا صبر کنه ولی یهو دلش خواست لبخند کیوت نانی رو ببینه.
گفت: «یه هدیه برات دارم.»
نانی بیحوصله گفت: «چی هست؟»
فکر میکرد سینت دوباره داره شوخی میکنه.
«جدی میگم.»
«باشه... چی هست؟»
سینت از جا پرید و بلند شد. «تکون نخور. الان میام. وقتی گفتم چشماتو ببند.»
نانی چشمهاش رو چرخوند.
«باشه.»
سینت دویید بالا و از اتاق چینگچینگ هدیه رو آورد. دیشب وقتی نانی خوابیده بود اون رو آورده بود.
با احتیاط از پلهها پایین اومد چون هدیه خیلی بزرگ بود و دیدِ راهش رو گرفته بود.
نانی توی هال نبود.
«کجایی؟ بهت گفتم تکون نخور.»
صدای نانی از آشپزخونه اومد.
«نانی تشنهش شد.»
«باشه، همونجا بمون و چشماتو ببند.»
«واقعاً باید ببندم؟ عنکبوت که نمیذاری روم، آره؟ نانی از عنکبوت بدش میاد.»
«به من اعتماد کن.»
یک آه. و بعد «باشه.»
نانی با چشمهای بسته به میز آشپزخونه تکیه داده بود و سینت گوشهی خونه رو دور زد و به آشپزخونه رفت. نور گرم آشپزخونه روی صورتش افتاده بود.
نفسگیر بود.
«حالا میتونی چشماتو باز کنی.» سینت نفسش رو حبس کرد، جوری میلرزید که انگار خودش کسی بود که قراره هدیه بگیره.
چشمهای قهوهای فندقی نانی مثل گلی که تازه شکفته، آروم باز شد. چشمهای نرم و خندون نانی اول به چشمهای سینت خیره شد. بعد نگاهش پایینتر رفت و به عروسک خیلی بزرگ مای ملودی توی بغل سینت افتاد.
صورتش پر از تعجب و خوشحالی شد.
آروم نفس کشید و گفت: «چطور؟»
«شیفت اضافه کار گرفتم.»
لبخند نانی از روی صورتش محو شد و اخم کرد. «برای نانی خودتو اذیت کردی و این همه کار کردی؟»
سینت سریع گفت: «نه نه... اذیت نشدم. خودم خواستم. فقط میخواستم خوشحالت کنم.»
سینت هیچوقت نمیتونست بفهمه نانی دقیقاً چه فکری میکنه. بعضی روزها آروم و خجالتی بود، بعضی روزها بیشفعال و پرانرژی. گاهی احساساتش واضح و روشن بود، گاهی کاملاً غیرقابلخوندن.
به طور خلاصه... غیرقابل پیشبینی بود.
وقتی نانی یهو لبهاش رو روی لبهای سینت گذاشت، سینت خشکش زد.
اما فقط یه لحظه.
حس آشنای لبهای نانی باعث شد فوراً واکنش نشون بده. عروسک مای ملودی از دستش کنار پاهاشون افتاد. صورت نانی رو گرفت و بوسه رو عمیقتر کرد.
طعم شربت صبحانه و چیزی کاملاً مخصوص نانی رو حس میکرد.
نانی اصلاً مثل ظاهرش نمیبوسید؛ بوسهـش سریع، پرشور و کمی... شیطنتآمیز بود.
وقتی سینت از روی زمین بلندش کرد و روی کانتر آشپزخونه گذاشت، نانی هم مقاومتی نکرد. پاهای بلندش دور کمر سینت حلقه شد؛ جوری که انگار قبلاً بارها و بارها این کار رو کرده باشه.
خاطرهی اون شب با شین توی ذهن سینت تداعی شد و میلش چندین برابر شد.
مثل یه جام مقدس از لبهای نانی مینوشید و اون رو به سمت خودش میکشید. هرچقدر که نانی حاضر بود بده، میخواست.
شین‑نانی، نانی‑شین، برای اون یکی بودن.
نانی نفسنفسزنان عقب رفت.
«سینت...»
سنگین نفس میکشید.
لبهاش قرمز و متورم شده بود.
و چشمهاش به طرزی رویایی بهش خیره شده بود و چشمهای سینت رو دنبال میکرد.
«این اشتباهه؟ نانی داره اشتباه میکنه؟»
سینت دستهاش رو از روی رونهای نانی بالا آورد و روی زانو و پشتش گذاشت.
«نه، به نظر تو اشتباهه؟»
نانی سر تکون داد.
«اما شین... تو و شین—»
سینت جلو اومد و با یه بوسه نگرانیهاش رو خاموش کرد. بار اول اشتباه نبود. و بار دوم... حتی درستتر هم حس میشد.
ادامه دارد...