Chapter 04

Chapter 04

˛ 𝖠𝗎𝖽𝗋𝖾𝗒

قطرات بارون آسفالت رو تیره می‌کردند و باد خنک دسامبر بین تارهای موهای ویلیام دست می‌کشید. آل‌استارهای سرمه‌ایش کمی گِلی شده بودند و نوک بینی‌ش به سرخی می‌زد؛ سوییشرت بیسبالی‌ش رو محکم‌تر دور تنش پیچید و وارد لابی آپارتمانش شد. کوله‌ش رو از روی شونه‌ش برداشت و مابین شلوغی سرسام آورش، دنبال خودکار آبی رنگش بود. بی‌حواس وارد آسانسور شد و نچ کلافه‌ای زیرلب از پیدا نکردن خودکار زیر لب گفت. صدای زنگ گوشی‌ش باعث شد سرش رو از داخل کوله‌ش بیرون بیاره و دستش رو داخل جیب شلوار جینش فرو ببره. با دیدن اسم مخاطب اخمی بین ابروهاش شکل گرفت و با حرص خندید، نگاهش از داخل آینه آسانسور به صورتش افتاد و جای سیلی روز قبل روی گونه‌ش تیر کشید. بیخیال پیدا کردن خودکار شد و تماس رو جواب داد.

"ظهرت بخیر پسر بیسکوییتی!"

ویلیام از آسانسور خارج شد و با خشمی که از مخاطب پشت گوشی، نشات می‌گرفت بند کفش‌هاش رو باز کرد.

"چی می‌خوای عوضی؟"

"هی هی، آروم‌تر. چی اوقاتت رو تلخ کرده سوییت هارت؟"

لحن است بیخیال بود و ویلیام رو بیشتر کلافه می‌کرد. لب پایینش رو جوید و با ابروهایی به‌هم گره خورده در خونه‌ش رو باز کرد.

"خودت چی فکر می‌کنی؟ به‌نظرم در اولین فرصت برو و با تراپیست درباره‌ی مشکلاتت صحبت کن!"

کلمات با رنجشی آشکار بیرون می‌اومدن و خشم ویلیام هرلحظه سوزان‌تر از قبل خودش رو بروز می‌داد.

"چه زبون تند و تیزی داری عزیزم، مطمئنم می‌تونیم با صحبت یا کارهای دیگه حلش کنیم."

تن صدای بی‌بند و بار مرد، با ویلیام کاری می‌کرد که دلش می‌خواست به کسی یا چیزی مشت بزنه؛ ترجیحا صورت اون آلفای عوضی.

"می‌دونی چیه آقای سوپا؟ حتی یک کاکتوس هم عواطف و احساسات بیشتری از تو داره."

"حالا جز دسته گیاهان قرار می‌گیرم؟ اگه تو این‌طور دوست داری باشه کیوتی!"

ویلیام با حرص کوله‌ش رو روی کاناپه پرت کرد و داخل هال رژه رفت و برگشتی راه انداخت.

"دیگه نمی‌خوام شماره‌ت رو ببینم، واقعا هیچ ایده‌ای نداری که به‌خاطر تو و کارهای تو تا چه حد خرد شدم. امیدوارم کمی انسانیت یاد بگیری آقای سوپا"

"هی هی پسر... مشکل چیه؟"

ویلیام تک‌خنده عصبی‌ای زد.

"مشکل چیه؟ می‌خوای تظاهر کنی که نمی‌دونی؟"

است مکثی کرد و صدای نفسش از اون طرف خط به گوش رسید.

"ببین... هر اتفاقی افتاده من واقعا مقصر نیستم!"

"مقصر نیستی؟ تو می‌دونستی که همسر پووین میاد. می‌دونستی که ممکنه ما به‌هم برخورد کنیم و چنین تصور غلط و اشتباهی از من توی ذهنش شکل بگیره. همه این چیزها رو می‌دونستی اما ترجیح دادی که مثل یک عوضی رفتار کنی!"

مهلتی به مرد نداد و تماس رو قطع کرد. نفس عمیقی کشید و دستی بین موهاش برد، وزنه‌ای از احساسات مختلف روی شونه‌هاش سنگینی می‌کرد، در نهایت تسلیم شد و روی زمین نشست. آهی کشید و خطوط زیپ سوییشرتش رو با نوک انگشت دنبال کرد. با دیدن خودکار آبی رنگش که از کوله بیرون افتاده بود، کمی خودش رو جمع و خودکار رو برداشت. روی مچ دستش شروع به نوشتن کرد و جوهر با خط کجی کلمات رو روی پوستش شکل می‌داد.

'تقصیر تو نبود لیام، فقط نفس بکش.'

جمله‌ای که نوشته بود رو چندبار زیرلب تکرار کرد و سایه‌ی سنگین روی سینه‌ش رو کنار زد.

"تقصیر تو نبود لیام..."

صدای گرفته‌ش داخل هال خالی پیچید و ویلیام پاهاش رو داخل شکمش جمع کرد و مچاله شد.

***

پووین با حالت تهوع بیدار شد، درحالی‌که انگشت‌هاش تا مرز سفیدی به روشویی چنگ زده بودند و داشت تمام محتویات معده‌ش رو بالا می‌آورد. بدنش می‌لرزید و عرق سرد روی تیغه‌ی کمرش سر می‌خورد. روز دوم هیت‌های سرکوب شده‌ش همیشه به فروپاشی کف دستشویی ختم می‌شد، بی‌رمق شیرآب رو باز کرد و آب سرد رو روی گونه‌های تب دارش ریخت. سیاهی زیر چشم‌هاش توی ذوق می‌زد و تیزی ترقوه‌ش بیشتر از همیشه خودش رو نشون می‌داد. با قدم‌هایی لرزون از دستشویی خارج شد و ملافه‌ی تمیزی رو از کمد بیرون کشید. پارچه‌ی سفید خنک رو دور تن برهنه‌ش پیچید و نگاهی به آسمون ابری انداخت. ژنوی همیشه ابری، بارون همیشه یادآور سقوط و درد بود. از اتاق بیرون رفت، می‌دونست که پوند صبح زود آپارتمانش رو ترک کرده. خبری از رایحه آرام‌بخش مرد نبود و جای مارک پشت گردنش سوزش کمرنگی داشت. با قدم‌هایی کوتاه داخل آشپزخونه رفت و با دیدن میز صبحانه‌ی گرم، قلبش تپش آرومی رو جا انداخت. طبق عادتی قدیمی، پوند سوپ هویج ساختگی‌ش رو پخته بود و کنار نون تست و کره خودنمایی می‌کرد. نگاه پووین داخل خونه چرخید و با دیدن پیراهن سفید آشنایی روی کاناپه، قدم‌های بی‌قرارش سمت لباس رفتند. عطر برگ افرا به‌خوبی از روی اون پیراهن خودنمایی می‌کرد و انگشت‌های پووین به جسم نرم پارچه چنگ زدند. رایحه‌ی آلفاش رو بدون هیچ شرمی نفس کشید و ته دلش از این‌که مرد پیراهنش رو براش گذاشته بود، هزاران آبنبات شیرین آب شد. ملافه رو رها کرد و گذاشت پارچه‌ی سفید روی زمین سقوط کنه. پیراهن پوند رو به تن کرد و از احساس احاطه شدن با اون گرمای آشنا، لذت برد.

پووین می‌دونست به همسرش نیاز داره، بیشتر از هرچیزی بوسه‌های مرد رو طلب می‌کرد اما به همون اندازه هم لازم می‌دونست که این دوری رو حفظ کنه. پشت میز صبحانه جا گرفت و با بی‌میلی قاشقی از سوپ رو داخل دهنش گذاشت. طعم آشنای غذا، بغض شد و به گلوش چنگ زد. با اشک‌هاش مبارزه کرد و قاشق‌های بعدی سوپ رو به سختی پایین فرستاد. هانا پایین پاهاش میو آرومی کرد و دمش رو به ساق پای امگا کشید. پووین جسم گرم گربه رو در آغوش گرفت و خزهای نرمش رو نوازش کرد.

"امروز هم داره بارون میاد..."

صدای گرفته‌ش داخل آشپزخونه‌ی خالی پیچید و هانا در جواب خرخری نامفهوم تحویلش داد. پووین از جا بلند شد و با هانا داخل آغوشش، نزدیک پنجره رفت. قطرات بارون روی شیشه سُر می‌خوردند و رد غمناکی از خودشون به‌جا می‌ذاشتن. امگا پیشونی داغش رو به سطح خنک پنجره تکیه داد و به خیابون خلوت زیرپاش خیره شد، ژنوی آروم و ابری جایی نبود که بین رویاهای جوانی‌ش زندگی در اون رو بخواد. پووین به پاریسِ شلوغ و همهمه فرانسوی‌های خون‌گرم تعلق داشت؛ جایی که انعکاس صدای خنده‌هاش، رد خودشون رو داخل کوچه پس کوچه‌های اون شهر به جا گذاشته بودن.

با تیر کشیدن دستش، هانا رو زمین گذاشت و نفس خسته‌ای کشید؛ مردمک‌های عسلی‌ش روی رد بخیه مچ دستش نشست و حسرتی آشنا به گلوش چنگ کشید. پیراهن پوند رو نزدیک بینی‌ش برد و عطر تسکین‌بخش همسرش رو درون ریه‌هاش فرو برد، برگ افرا و شراب همیشه شبیه به خونه‌ای بود که تمام زندگی‌ش می‌خواست. از پنجره فاصله گرفت و پاهای کم‌رمقش رو سمت کاناپه کشوند، جسم خسته‌ش رو بین کوسن‌های نرم انداخت و هانا با یک پرش روی شکمش نشست.

"آه فراموش کردم غذات رو بدم..."

به هانا گفت و سرجا نیم‌خیز شد تا سراغ غذای خشک بره، با دیدن ظرف غذای گربه که نیمه پر بود مکثی کرد؛ پوند قبل از رفتن غذای هانا رو براش گذاشته بود‌. لبخندی ناخواسته روی لب‌هاش کشیده شد و گرمای آشنایی درون رگ‌هاش پیچید.

***

سروصدای بچه‌ها، داخل خونه‌ی خالی می‌پیچید و لنا با خشم عروسک قورباغه‌ش رو سمت برادرش پرت کرد.

"آخ!"

نوآ متقابلا عروسک خواهرش رو برداشت و با حرص مثل توپ بیسبال پرتش کرد، قورباغه کاموایی قوسی توی هوا برداشت و از بالای سر لنا رد شد. هردو با چشم‌های گرد شده‌ای که ارثیه‌ای از پووین بود، حرکت عروسک رو دنبال کردند تا شاهد برخوردش با یکی از گلدون‌های باباشون که اون اطراف به چشم می‌خورد، باشن. قورباغه بی‌نوا توسط پوند روی هوا شکار شد؛ دوقلوها با دیدن پدرشون که آقای پَچلوفسکی رو گرفته بود و داشت با حالت عجیبی بهش نگاه می‌کرد، ریز خندیدن.

"خیلی‌خب شاید بخواید بگید چرا تو خونه‌مون قورباغه‌ی پرنده داریم ناراویت‌های تکثیر شده؟"

دوقلوها با خنده سمت پدرشون دویدن و هردو از یکی از پاهای آلفا آویزون شدن.

"پدر دیر اومدی!"

پوند نگاهی به ساعتش که چهار عصر رو نشون می‌داد، انداخت. موهای نوآ رو بهم ریخت و لبخند پرعشقی تحویلشون داد.

"ببخشید نوآ ساما، کار طول کشید."

روی زانوهاش نشست و دوقلوهای شیرینش رو به آغوش کشید، بوسه‌ای روی پیشونی هردو گذاشت تارهای بلند موهای لنا رو از صورتش کنار زد.

"اوضاع خوبه پرنسس؟"

لنا لبخند نازداری تحویل پدرش داد و گونه‌ش رو روی شونه پوند گذاشت.

"بله پدر"

پوند خوبه‌ای گفت و نگاه جدی‌ای بهشون انداخت.

"حالا می‌خواید بگید چرا آقای پچلوفسکی داشت پرواز می‌کرد؟"

هردو نگاهی به‌هم انداختن و لنا پایین موهاش رو بین انگشتش پیچید. کمی به پوند خیره شد و سرش رو کج کرد.

"بوی بابایی رو می‌دی، پدر."

انگار صاعقه‌ای به بدن آلفا برخورد کرد، وقتی صبح زود از ژنو به زوریخ برگشت، بلافاصله به محل کارش رفت. فکرش هم نمی‌کرد که رایحه‌ی شیرین پووین همچنان روی بدنش مونده باشه و دختر کوچولوش اینقدر راحت متوجهش بشه. سرفه‌ای تصنعی کرد و ابروهاش رو درهم کشید.

"این جواب سوالم نبود لنا"

نوآ با شیطنت ابروهاش رو بالا انداخت و ریز خندید.

"این یعنی بابایی برمی‌گرده؟"

پوند آهی کشید و سری برای بچه‌های غیرقابل پیش‌بینی‌ش تکون داد.

"شما دوتا اصلا تکالیفتون رو انجام دادین؟"

هردو همزمان و با یک صدا گفتن:"آره!"

گاهی ارتباط و هماهنگی همزمان اون دونفر، باعث تعجبش می‌شد. وقتی نوزاد بودن اگر نوآ نق می‌زد، لنا هم شروع می‌کرد به نق زدن. اگر یکی‌شون سرما می‌خورد قُل دیگه هم روز بعد درحال عطسه کردن بود. با یادآوری شب بیداری‌هایی که با پووین تحمل می‌کردن، لبخندی روی لب‌هاش نشست.

"پدر به چی می‌خندی؟"

لنا مچ‌گیرانه پرسید و نوآ متوجه هدف خواهرش شد.

"پدر همین‌طوری به دیوار زل زده و می‌خنده، باید برای عمو است تعریف کنیم که جدیدا روح‌های شیطانی برای پدر جوک تعریف می‌کنن."

هردو همزمان زدن زیر خنده و پوند تنها سری برای تاسف تکون داد.

"دیگه اجازه نمی‌دم با عمو است بازی کنید"

"اوه مطمئنی ناراویت؟ من و توله آلفاهات یک پل مغزی خیلی محکم باهم برقرار کردیم."

صدای است با بی‌قیدی داخل خونه پیچید و دوقلوها از جا پریدن.

"عمو است!"

آلفای قدبلند نیشخندی تحویل بچه‌ها داد و کیسه خوراکی‌ها رو زمین گذاشت.

"من متعلق به همتونم، لطفا به صف وایستید تا نوبتتون بشه"

نوآ و لنا سراغ خوراکی‌ها رفتن و پوند نگاه جدی‌ای به است انداخت.

"این آت و آشغال‌ها رو به خورد بچه‌های من نده!"

است بیخیال خندید و قدم‌هاش رو سمت پوند کشوند، دستش رو دور گردن مرد انداخت و از فاصله نزدیکی بهش زل زد.

"به من اخم نکن ناراویت، به‌نظرم چیزهای مهم‌تری داری که بهم بگی. مثلا این‌که چرا بوی پووین رو می‌دی؟"

یک تای ابروی پوند بالا رفت و دست است رو از دور گردنش کنار زد.

"چرت نگو سوپا، وگرنه جوری می‌زنمت که دیگه هیچ آلفایی رغبت نکنه که نگاهت کنه."

است شونه‌ای بالا انداخت و به دوقلوهایی که درحال تقسیم کردن خوراکی‌ها بودن، خیره شد.

"من فقط نگران جفتتونم، می‌خوام که دوباره کنارهم ببینمتون"

خبری از شوخ‌طبعی همیشگی است نبود، آلفا خالصانه می‌خواست که دوباره پووین و پوند باهم باشن.

"می‌دونم است. زمان می‌بره"

آلفا از بالای شونه‌ش به پوند نگاهی معنادار انداخت.

"حواست باشه که هرچقدر بیشتر طول بکشه، بهای بیشتری هم داره."

پوند نفس عمیقی کشید و فکش رو روی هم فشرد.

"فقط لازمه که یکم به اوضاع سروسامون بدم."

است دیگه چیزی نگفت، به سمت دوقلوها رفت تا با بیسکوییت‌های طرح حیواناتشون یک بازی احمقانه جدید ابداع کنه و پوند رو تنها گذاشت. مرد با سردردی که به آرومی به سراغش می‌اومد، سمت اتاق خواب حرکت کرد تا خستگی روزش رو با بوییدن عطر کم‌رنگ شده‌ی پووین از روی لباس‌هاش، برطرف کنه.

***

نوارهای نارنجی غروب کف زمین نقش می‌زدند و باد پاییزی از بین پنجره نیمه‌باز اتاق، وارد می‌شد. پووین درحالی‌که هنوز پیراهن پوند رو به تن داشت و موبایلش رو بین شونه و گوشش نگه داشته بود به دنبال دفتر برنامه‌ریزی‌ش می‌گشت.

"متوجه منظورتون شدم قربان، این مصاحبه به همون برای من هم ارزشمند و مهمه."

پاش به یکی از کارتن‌های باز نشده گیر کرد و اخم کم‌رنگی بین ابروهای امگا نشست. خط خودش با ماژیک روی سطح مقوایی به چشم می‌خورد. 'Merry go round of life'

پووین مکثی کرد و به مکالمه‌ش پشت خط پایان داد.

"درسته حق با شماست، به‌نظر من باقی صحبت‌ها رو بذاریم برای داخل انتشارات، می‌بینمتون."

خداحافظی با رئیسش کرد و مقابل جعبه زانو زد. اسمی که به چشم می‌خورد، نام یکی از قطعات موردعلاقه‌ی ویالون پوند بود. شب‌هایی که خواب از چشم‌های مرد دزدیده می‌شد و آلفا تا نزدیکی صبح ویالون می‌نواخت. پووین با مکث در جعبه رو باز کرد و با دیدن قلم‌مو‌ها و تیوپ‌های رنگ گوناگون، مچ دستش تیر کشید. پنجه‌ای ناشناخته به سینه‌ش چنگ زد و خاطرات شیرینش با رنگ‌ها و بوم‌ها، از انتهای شیارهای خاطراتش لیز خورد و افتاد. خاطرات می‌تونستن درد جسمانی به‌همراه داشته باشن؟

پووین در اون لحظه با درد صاعقه مانندی که از مچ دستش تا بند انگشت‌هاش پیچید، حس سقوط داشت. سقوطی که طعم زهرمانندش زیر زبون می‌نشست و آزرده‌ش می‌کرد.

"چقدر احمقانه."

بی‌حسی صداش خبر از خستگی‌ش می‌داد، پووین از به یاد آوردن و درد کشیدن، خسته بود. از جا بلند شد و ژاکت خاکستری نرمش رو روی پیراهن آلفا به تن کرد. کارتن رنگ‌ها و قلم‌موها رو برداشت و از خونه بیرون زد، داخل آسانسور دکمه‌ی طبقه هفت رو زد و منتظر شد تا به پشت‌بوم برسه. با باز شدن در کابین آسانسور، در آهنی و سنگین پشت‌بوم رو با شونه‌ هُل داد و پا به فضای وسیع گذاشت. نم بارون هنوز داخل هوا احساس می‌شد و چاله‌های آب ریزی روی سطح سیمانی به چشم می‌خوردند. خورشید پایین رفته بود و مهتاب به نرمی بالا می‌اومد تا سایه شب رو روی ژنو پهن کنه. پووین با قدم‌های بلندی نزدیک لبه‌ی بام شد، جعبه وسایل رو با صدای بلندی روی زمین انداخت تا همون بالا زیر بارون و آفتاب خراب بشن، دستی بین موهای آشفته‌ش کشید و خواست بچرخه و برگرده که صدای نرمی متوقفش کرد.

"حتما سخته."

نگاه پووین برگشت و روی سایه‌ای کشیده نشست، زنی با موهای مشکی موج‌داری که اطرافش آزادانه به دست باد می‌چرخیدند و پیراهن شب مشکی رنگ. چشم‌های عمیق خاکستری و پوست مرمرین سفید، درحالی‌که به لبه‌ی سیمانی بام تکیه داده بود و سیگاری بین انگشت‌های رنگ‌پریده‌ش می‌سوخت. رایحه دارچین و رز ازش به مشام می‌رسید و کفش‌های پاشنه‌بلندش رو روی زمین رها کرده بود.

"سردت نیست؟"

پووین بی‌ربط به حرف زن پرسید، مردمک‌های عسلی‌ش روی بازوهای برهنه‌ی امگای مقابلش نشستند و کمی داخل خودش مچاله شد. ژنو اون وقت سال واقعا سرد می‌شد.

"نه اونقدر."

قدم‌هاش اون رو به سمت زن کشیدند و شبیه به خودش، به لبه‌ی سیمانی تکیه داد. پووین کسی نبود که به راحتی اعتماد کنه اما در اون نقطه، حاضر بود به هر حواس‌پرتی‌ای چنگ بزنه.

"من شارلوتم"

مرد سری براش تکون داد و با کمی مکث جواب داد:

"اورِلین صدام کن"

پووین معمولا اسمی که مادرش بهش داده بود رو استفاده نمی‌کرد، اما برای اون لحظه انگار می‌خواست حتی از خود واقعی‌ش هم دور باشه.

"سیگار می‌کشی اورلین؟"

مرد با تردید سری تکون داد و نخ باریک سفید رنگ رو از دست زن گرفت. شارلوت فندکش رو به سمتش گرفت و پووین بی‌تردید پذیرفت. شستش رو روی سطح خنک فندک فلزی کشید و روشنش کرد.

"چرا داری دور می‌ریزیشون؟"

شارلوت با نگاهی خالی پرسید، سیگار بین انگشت‌هاش می‌سوخت و هرلحظه باد خنک لرزی به بدنش که تنها با اون لایه ناچیز پیراهن پوشیده شده بود، می‌انداخت.

"آدم معمولا از شر چیزهای ناراحت کننده خلاص می‌شه."

زن هومی گفت و خاکستر سیگار رو تکوند، لب ترک برداشته‌ش رو تر کرد و به پووین خیره شد.

"تو هم از خیلی چیزها ناراحتی"

امگا تلخ خندید و سری تکون داد، پکی به سیگارش زد و دودش رو به آرومی بیرون فرستاد.

"آره... ممکنه باشم"

شارلوت سیگارش رو خاموش کرد و با کمک گرفتن از لبه سکو، تنش رو بالا کشید و به طرز خطرناکی لبه‌ی پشت‌بوم نشست.

"درمانگرم بهم پیشنهاد داده که چیزی رو توی محیط اطرافم تغییر بدم. داشتم به نقاشی فکر می‌کردم"

پووین یک تای ابروش رو بالا انداخت و به چشم‌های خاکستری امگا خیره شد.

"شجاعانه به‌نظر می‌رسه"

شارلوت شونه‌ای بالا انداخت و فندکش رو بی‌دلیل روشن و خاموش کرد.

"این‌طور فکر می‌کنی؟"

مردمک‌های عسلی مرد روی مچ دست آسیب‌دیده‌ش نشست، رد بخیه شبیه به نیشخندی از تمسخر داشت نگاهش می‌کرد.

"آره... نقاشی کردن شجاعت می‌خواد شارلوت"

سیگار رو به اتمامش رو خاموش کرد و به منظره‌ی ساختمون‌های مقابل که چراغ‌هاشون روشن می‌شد، خیره شد.

"ولی کنار گذاشتنش نیاز به جرئت بیشتری هم داره، آره؟"

"شاید حق با تو باشه"

شارلوت به ارتفاعی که تا زمین فاصله داشت، نگاه کرد. نرم خندید و نگاهش به سمت پووین برگشت.

"گاهی از پریدن نمی‌ترسم، شاید بعدش آزادی باشه"

نفسی عمیق کشید و این‌بار به آسمون بالای سرشون و ستاره‌های کم‌جونش خیره شد.

"اما هنوز کارهایی هست که نکردم."

پووین چیزی نگفت، زن مقابلش حتی از تابلوی دختری در قاب پنجره هم غمگین‌تر به‌نظر می‌رسید. شارلوت از لبه پشت‌بوم پایین اومد و بی‌حواس کفش‌های پاشنه‌بلند و آزاردهنده‌ش رو پوشید.

"بیا بریم خونه من، شاید تونستی برای نقاشی کشیدن کمکم کنی. راستی مال کدوم طبقه‌ای؟"

پووین مردد نگاهش کرد، جدالی داخل ذهنش شروع شد اما در نهایت پشت سر دختر راه افتاد دست‌هاش رو داخل جیب شلوار ورزشی‌ش فرو برد. در اون لحظه افسار همه‌چیز رو به دست بی‌پروایی سپرده بود و می‌خواست خودش رو به چالش بکشه، حتی اگر در نهایت قرار بود کف حموم به گریه بیفته.

"طبقه چهار"

"عالیه منم طبقه دو زندگی می‌کنم."

صدای تق‌تق پاشنه‌های کفش شارلوت داخل پشت‌بوم خالی می‌پیچید و پووین ژاکتش رو درآورد و روی شونه‌های برهنه‌ی زن انداخت.

"لازمت می‌شه"

امگا کمی سرش رو کج کرد و از بالای شونه‌ش به مرد خیره شد، اختلاف قدی فاحشی که داشتن باعث می‌شد شارلوت سرش رو برای دیدن پووین بالا بگیره.

"چقدر جنتلمنی عزیزم"

پووین آروم خندید و در فلزی رو برای زن باز کرد.

"به حساب این بذار که قراره توی خونه‌ت قهوه مهمونم کنی"

شارلوت لبخندی تحویلش داد و جلوتر ازش به راه افتاد.

"شبیه کسایی نیستی که قهوه دوست داشته باشن"

هردو سوار آسانسور شدن و پووین شونه‌ای بالا انداخت.

"شاید تو کاری کردی که خوشم بیاد"

خنده‌ی شارلوت با نوایی آهنگین داخل کابین پیچید و رایحه دارچین با هلو مخلوط شد.

"اگر اون کسی که عطرش روی لباسته تا الان نتونسته، پس من‌ هم نمی‌تونم اورلین"

تیزی زن مقابلش باعث شد یکه بخوره، یادآوری پوند که قهوه جز جدا نشدنی روزش بود لبخند محوی روی لب‌هاش نشوند.

"امتحانش ضرری نداره"

آسانسور طبقه دوم ایستاد و هردو پیاده شدند، شارلوت در رو باز و کفش‌هاش رو به هر طرفی پرت کرد. پووین نگاهی به آپارتمان به‌هم ریخته انداخت و در رو پشت سرشون بست.

***

عقربه‌های ساعت یک و نیم نیمه‌شب رو نشون می‌دادن، لکه‌های رنگ روی لباس‌هاشون به چشم می‌خورد و هردو با خستگی روی سرامیک‌ها نشسته بودن. دیوار سفید آپارتمان شارلوت، حالا مزین به گل‌های لیلیوم‌ سفید بود و پووین از دردی که داخل دستش می‌پیچید راضی بود‌. انگشت‌هاش بعد از مدت‌ها به رنگ آغشته بودند و رضایت درون رگ‌هاش می‌جوشید. شارلوت کنارش روی زمین سیگاری آتش زد و دودش رو بیرون فرستاد.

"کارت خوبه"

پووین خندید و سری تکون داد.

"این‌طوره؟"

"آره، قشنگ شد."

مرد دستی به گردن دردناکش کشید و به نیم‌رخ دختر خیره شد.

"چرا لیلیوم سفید؟"

شارلوت پاهاش رو داخل شکمش جمع کرد و پکی به سیگارش زد.

"نماد پاکی و معصومیته، من رو یاد بچه‌ای می‌ندازه که نتونستم براش مادر خوبی باشم."

پووین 'اوه' آرومی گفت، از دست دادن فرزند درد غریبی به‌نظر می‌رسید. تصور نبودن حتی یکی از دوقلوها چنگ می‌زد به گلوش و آزارش می‌داد.

"متاسفم."

"نباش، تقصیر هیچ‌کس نبود"

سیگارش رو بی‌توجه به هرچیزی روی سرامیک‌ها خاموش کرد و خمیازه‌ای ‌کشید.

"فکر کنم فقط دوست نداشت که من مامانش باشم"

سکوت بینشون فاصله انداخت و پووین از جا بلند شد.

"ممنون بابت امشب اورلین"

مرد لبخندی زد و سری تکون داد.

"کاری نکردم شارلوت، به منم خوش‌گذشت"

دستی برای زن تکون داد و از آپارتمانش خارج شد، درد داخل عضلاتش می‌پیچید اما پووین راضی‌تر از هروقت دیگه‌ای در این چندماه بود. اما داخل خونه‌ی خودش روشن شدن صفحه موبایلش و نوتیفیکشن آشنایی خبر از طوفانی جدید می‌داد.

'من فردا به زوریخ می‌رسم اورلین.'

Report Page