Chapter 04
@Wongrawhipped«هی، صبحونه درست کردم.»
شین نالهای کرد و پتو رو کشید روی سرش.
«پنج دقیقه دیگه، سینت…»
سینت پتو رو کنار زد. آروم زمزمه کرد:
«بیدار شو. یه ساعت دیگه باید مدرسه باشیم.»
«فقط پنج دقیقه.» با یه چشم نیمهباز به سینت نگاه کرد. به جای خالی کنار خودش روی تخت زد. «بیا پیشم پنج دقیقه با هم بخوابیم.»
سینت هم که زود نرم میشد.
وقتی سینت با عجله کاپشنش رو پرت کرد یه گوشه و روی تخت پرید، شین نخودی خندید. دستهاش رو دور شین حلقه کرد، زیر تیشرتش برد و محکم به سینهش چسبوند.
«حس خوبی داره، شین. تو همیشه حس خوبی میدی.»
«هممم»
شین خودش رو توی گرماش جا کرد.
درست وقتی دوباره داشت خوابش میبرد، آلارم زنگ زد.
شین با یه تکونِ ناگهانی از یه رویای دیگه دربارهی سینت بیدار شد. به ملحفهی سفیدی که دور کمرش جمع شده بود نگاه کرد و آهی کشید.
هنوز با اسکای بود. کنارش، بدلِ سینت — اسکای — عمیق خوابیده بود. اسکای موقع خواب بیشترین شباهت رو به سینت داشت؛ مژههای بلندی که به گونههاش میخوردن، یه اخم کوچیک بین ابروهاش و یه خال زیبا درست زیر پلکش.
معمولاً ساعت پنج صبح برای دویدن بیدار میشد، ولی انگار امروز خواب مونده بود.
شین دستههای پول رو از توی جیبش درآورد و روی پاتختی گذاشت. چهار روز پیش به ذهنش رسیده بود با پول چسبزده به بدنش بخوابه تا وقتی توی دنیای خودش بیدار میشه، پولدار بیدار بشه!
اسکای حاضر نشد کنارش بخوابه اگه این کار رو بکنه، پس شین فقط به پر کردن جیبهاش قانع شد. همچنان از این کار بدش میومد، ولی گذاشت شین، شین باشه.
زندگی سلبریتیها اونقدرها هم بد نبود — البته وقتی لازم نبود با بخش «سلبریتی»ش سر و کله بزنه.
تو هفت روز گذشته، با کمک آرایش برای پوشوندن کبودیهاش، شین توی سه تا مراسم شرکت کرد، یه عکسبرداری داشت و با فنهای خوششانس تماس ویدیویی گرفته بود.
توی این مراسمها مجبورش کردن بخونه، برقصه و بازیهای مسخرهای انجام بده. زمین خوردنش وسط رقص و اینکه نزدیک بود تارهای صوتیش رو با یه نُت سخت نابود کنه، خجالتآور بود — ولی مردم فکر کردن بامزهست.
بازی کردن سادهترین قسمتش بود. شین کل عمرش بازی کرده بود. با تمام توانش بازی کرد و به طرز شگفتآوری برنده شد.
ظاهراً نسخهی اصلیش هیچوقت بازیای رو نبرده بود. مردم توی اینترنت به این نتیجه رسیده بودن که اسکای میذاره اون ببره چون دوستش داره.
در حالی که شین کاملاً منصفانه برده بود!
سختترین بخشِ سلبریتی بودن براش، روبهرو شدن با تکتک فنها بود؛ هر بار که اسمِ «نانی» رو صدا میزدن و میگفتن چقدر دوستش دارن، حس یه دغلبازِ قلابی بهش دست میداد. هیچوقت نمیدونست در مقابل چه جوابی بهشون بده.
با عروسکهایی که مدام به سمتش مینداختن هم کنار نمیومد. بعضیها حتی وقتی دور بودن هم به سمتش عروسک پرت میکردن. اگه یه عروسک مای ملودی دیگه به سمتش پرت میشد، ممکن بود واقعاً دعوا راه بندازه.
بخش ناخوشایند دیگه، حرف زدن با خبرنگارها بود؛ سؤالهای احمقانه میپرسیدن. شین نه آموزش رسانهای داشت که باهاشون حرف بزنه و نه حوصله. اسکای بارها مجبور شده بود دخالت کنه و نجاتش بده.
شین از عکسبرداریها یا پولی که با شهرت به دست میومد بدش نمیومد. همه پول رو دوست داشتن — اونم مستثنی نبود. با پولی که فقط از سهتا مراسم درآورده بود، بیشتر مشکلاتشون وقتی برمیگشت خونه حل میشد و سینت دیگه مجبور نبود کمرش زیر کار بشکنه.
حالا که پولها رو از توی جیبهاش خالی کرده بود، احساس سبکی میکرد. دوباره دراز کشید و بدون مزاحمتِ جیبهای پُفکرده، دست و پاهاش رو کش و قوس داد.
اولین باری که زیر پتو پاهاش به پای اسکای خورد، تصادفی بود. ولی بار دوم، عمدی بود.
پاهاشو به ساق پای اسکای مالید و خودش رو نزدیکتر کشید. وقتی گرمای بدن اسکای توی تنش پیچید، آهی کشید.
اسکای گفت: «شین، نه…»
صداش خوابآلود، بم و خشدار بود.
"شین نه" و "چطور نانی رو برگردونم؟" جملههای محبوبش بودن.
«پاهات سرده.»
«خب گرمشون کن.»
«ازم فاصله بگیر، وگرنه از خونهم میندازمت بیرون.»
اگه شین هر بار که اسکای تهدیدش میکرد بیرونش میکنه یه دلار میگرفت، الان داشت توی پول شنا میکرد.
بازم بهش نزدیکتر شد و وقتی اسکای نالید و غر زد، ریز خندید. «ولی من سردمه...»
«کولر رو خاموش کن.»
«اونوقت خیلی گرم میشه.»
«شین، شما که تو خونهتون کولر ندارین.»
«داری تو ثروتت خساست به خرج میدی؟»
«از وقتی اومدی اینجا، تمومِ کاری که کردی این بود که خونه و تختم رو اِشغال کردی و همهی پولهامو خرج کردی.»
«همهی پولهات؟ یکم زیادی اغراق نمیکنی؟» به اسکای نگاه کرد. «دقت کردی با این همه شکایت و غر زدنهات، تاحالا منو پس نزدی؟»
شین تعجبی نکرد وقتی تقریباً بلافاصله بعد از حرفش توسط اسکای پس زده شد. «خیلی قابل پیشبینی هستی.» خندید و گفت: «خب برنامه امروزمون چیه؟»
«کی یاد میگیری برنامهت رو حفظ کنی؟»
«هیچوقت.»
غلت زد و پشتش رو به سینهی اسکای چسبوند. اسکای اجازه داد چند ثانیه بغلش باشه، بعد یهو دوباره کنار کشید و پسش زد.
«حفظش کن.»
«حس میکنم بیفایدهست.» شین نشست و پاهاش رو به حالت یوگا جمع کرد. «ممکنه چند لحظه بعد یا حتی همین الان تلپورت بشم به یه جای دیگه. بعد با این برنامهی توی ذهنم چیکار کنم؟»
«منطقت واقعا غیرقابل بحثه.»
«یا شاید تو هم مثل سینت بلد نیستی بحث کنی.»
«من خیلی هم توی بحث کردن خوبم. اصلاً مثل سینت نیستم.»
«راست میگی. سینت میذاشت بغلش کنم.»
اسکای با چشمهایی خوابآلود بهش نگاه کرد. «باید از این شوخیهات دست برداری. من و نانی این کارها رو نمیکنیم، اون بغل بازیهای تو و سینت فقط بین خودتونه.»
«آها من که دوست پسر تو نیستم، مگه نه؟»
دلخوری اسکای باعث شد شین بخنده.
«من شینم. فقط باهام مثل یه نسخهی کیوتتر و کملکنتتر از دوست پسر خودت رفتار کن.»
«نانی کیوتتره.»
«آره خب، تا حالا این صورتو دیدی؟»
و به قیافهش اشاره کرد.
اسکای با لبخند عریضی به کارهاش نگاه کرد.
«منظورم اینه، خاص و منحصر به فرده.»
«اولین بارمه همچین چیزی میبینم.»
اسکای باهاش همراهی کرد. خودش رو بالا کشید و دستهاش رو بالای سرش کش و قوس داد. وقتی دستههای پول روی پاتختی رو دید، چشم غره رفت.
«این همه پولو واقعاً برای چی لازم داری؟»
«سینت—»
«البته که سینت.» بلند شد و به سمت سرویس بهداشتی رفت. شین روی پاشنه پشت سرش راه افتاد.
«منظورت چیه؟» بعد از اسکای وارد دستشویی شد و مسواکش رو که میخواست خمیر دندون روش بریزه، نگه داشت. «بهم نگو که حسادت میکنی.»
اسکای نگاهِ خونسرد و بیتفاوتی بهش انداخت.
«اوه آره حتماً، من به یه پسر پیکموتوریِ بیچاره و بیپول با یه آیندهی نامعلوم حسادت میکنم...»
«هی!»
«...که کل زندگیش حول محور بهترین دوستش میچرخه، که البته اونم وضع مالی خوبی نداره.»
شین از حرفش مات و مبهوت موند و لال شد. واقعا خوب زد توی نقطه ضعفش و بهش طعنه زد. غیرضروری و نابهجا بود ولی با این حال خوب بود.
«خفه شو.» با دندونهای به هم چفت شده گفت: «فقط خفه شو.»
اسکای پوزخندِ پیروزمندانهای زد و شروع به مسواک زدن کرد. کنار هم مسواک میزدن، شین برای جلب توجه شونهش رو به شونهی اسکای زد. اسکای اهمیتی نداد.
وقتی کارشون تموم شد، اسکای دوباره بهش رو کرد و گفت: «برو بیرون، میخوام دوش بگیرم.»
«یه بار دیگه میگم، تو چیزی نداری که من ندیده باشم—آخ! ولم کن!» اسکای شونههاش رو گرفت و به بیرون از سرویس هلش داد و در رو توی صورتش بست.
«در رو میشکنم، وونگراوی!»
«دوست دارم ببینم تلاش میکنی، هیرانکیت.»
«اسمم ناروبتـه، احمق. میتونی یه لحظه دست از فکر کردن بهش برداری؟!»
«گمشو!»
شین یه لگد محکم به در زد و به سمت سرویس اتاق مهمان رفت؛ اینجا همون جایی بود که اسکای میخواست بمونه، ولی شین اصرار داشت اتاقشون رو با هم شریک بشن.
حقیقت این بود که شین و سینت چند شب از هم دور بودن، به خصوص بعد از دعواهای اخیرشون. شین واقعا میتونست بدون سینت بخوابه، هرچند منقطع و ناآروم. ولی از تنها بودن توی این مکان ناآشنا میترسید. سینت خونه و مکان امن اون بود و اسکای نزدیکترین چیزِ این دنیا به خونه بود.
بوی قهوه به دماغ شین توی اتاق خواب رسید. دنبالِ بو راهیِ آشپزخونه شد؛ جایی که اسکای داشت روی کانتر تمیز و براقش قهوه درست میکرد. یه روبدوشامبر بزرگ صبحگاهی پوشیده بود، موهاش هنوز از دوشی که گرفته بود خیس بود و بیحالت و شل و ول روی پیشونیش افتاده بود.
دوست داشتنی و تو دل برو شده بود.
«امروز کاری نداریم؟»
«امروز روز استراحتمونه.»
نگاهش رو بالا آورد و لبخند زد.
«چی پوشیدی؟»
شین به خودش نگاه کرد. لباس یهتیکه و سرهمیِ مای ملودی که یه فن چند روز پیش به سمتش پرت کرده بود رو پوشیده بود. خیلی گرم و نرم و راحت بود.
«مسخرهم نکن. امروز قراره چیکار کنیم؟»
«من میرم رستورانم. بعد میرم پیش داداشم ببینمش، بعدش شاید عصر برم باشگاه.»
«من چی؟»
«میتونی برنامهت رو حفظ کنـ—»
«نمیشه.»
«—یا برگردی آپارتمانت. شاید دو سه روز تنها بمونی.» اسکای یه فنجون قهوه ریخت و روی کانتر پیش شین گذاشت.
«مرسی.» شین انگشتهاش رو دور فنجون گرم حلقه کرد. «اونم منتفیـه. دوستپسرت حتی یه مایکروویو هم نداره.»
«ایر فرایر داره. چندکارهست.»
«ببین، اون عروسکها منو میترسونن، باشه؟ حس میکنم وقتی کسی نگاه نمیکنه راه میرن. نه، جدی میگم!» وقتی قهوهی اسکای توی گلوش پرید و زد زیر خنده، اضافه کرد: «یادمه شبی که اومدی دنبالم، یکیشون بهم چشمغره رفت.»
«درمورد مای ملودی اینجوری حرف نزن.»
«اَه اَه، داری از آبروی دوستپسرت دفاع میکنی در حالی که خودش اینجا نیست ببینه. میتونم امروز دنبالت بیام؟ به جون خودم قول میدم خیلی دردسر درست نکنم.»
«به قول خودت، نمیشه منتفیـه.»
«تو اینجوری با نانی حرف نمیزدی. چندتا کلیپ دیدم، با اون مهربونتری.»
«از تیکتاک بیا بیرون.» اسکای سرش رو جلو آورد، لبخند شیطنتآمیزی زد و گفت: «با اون خوبم چون آدم خوبیه.»
«منم آدم خوبیام.»
اسکای فنجون خالیش رو زیر شیر آب گرفت. «یادت باشه غذا بخوری و تا من نیستم چیزی رو نشکنی. عصر میبینمت.» همونطور که به سمت اتاقش میرفت، دست تکون داد. بند روبدوشامبرش پشت سرش کشیده شد.
وقتی اسکای چند دقیقه بعد و این بار خشکتر بیرون اومد، شین هنوز کنار قهوهساز بود. یه بلوز سادهی آبی آستینبلند با شلوار کرم و عینک دودیای که موهاش رو از روی صورتش کنار زده بود، پوشیده بود.
«واقعاً میخوای منو اینجا ول کنی بری؟»
«به نظر میاد همینطوره.»
«سینت هیچوقت منو تنها نمیذاشت.»
«من سینت نیستم.»
«نرو، لطفاً.»
برعکسش رو انجام داد.
«حالا ببین چطور میرم.»
«تو که نمیخوای منو تنها بذاری، وونگراوی؟»
اسکای انگار تهدید توی صداش رو حس کرد.
دم در مکث کرد و آروم برگشت.
از بالا تا پایین شین رو برانداز کرد.
«باشه، ببینم قراره چه بلایی سرم بیاری.»
«وقتی خوابی، موهات رو از ته میزنم.»
اسکای شونهای بالا انداخت.
«کچل هم بهم میاد.»
برگشت و رفت.
***
«گوشی رو بردار، روانی!»
اسکای پشت گوشی داد زد. نزدیکترین دوربرگردون رو پیدا کرد و سر اولین پیچ دور زد. تماس بدون جواب قطع شد. بلافاصله دوباره شماره رو گرفت.
بعد از زنگ سوم تماس وصل شد.
«چه مرگت شده؟!»
«تنهام.» جواب شین آروم و خونسردانه بود. «خیلی تنهام. کی میدونه بعدش چه کاری ازم سر میزنه؟»
«هیچ میفهمی چه کار وحشتناکی کردی؟»
«نه، ولی حس میکنم قراره خودت توضیح بدی.»
«تو از من وقتی که دارم با روبدوشامبر قهوه درست میکنم توی توییتر با کپشنِ 'صبحها با خون اسکای' عکس گذاشتی.» نزدیک بود رگ گردن اسکای بزنه بیرون. شین قبل از برگشتن به دنیای خودش، قطعاً اون و نانی رو نابود میکرد. «میدونی این چه برداشتی داره؟»
«یه عکس دیگه هم ازت دارم که خوابیدی، یکی دیگه هم بدون پیراهن با نیمتنهی لخت روی کاناپه.»
اسکای بیصدا نفس عمیقی کشید. «شین؟» و با احتیاط صداش کرد.
«بله؟»
«تقریباً رسیدم خونه.»
«زود باش. هرچی بیشتر طولش بدی، تنهاتر میشم.»
«تو تقلب کردی! این اون خسارتی نبود که بهم گفتی!»
«اوضاع اضطراریه. موقع رانندگی از گوشی استفاده نکن خون اسکای، خطرناکه.» و صدای بوق پایان تماس اومد. اسکای پاشو روی گاز فشار داد و نوتیفیکیشنهایی که گوشیش رو منفجر کرده بودن رو نادیده گرفت. تا ۲۴ ساعت آینده به گوشی دست نمیزد.
طرفدارها حتماً دیوونه شده بودن.
مقالهها و رسانهها تیترهای مسخرهای میزدن.
و طعنهها بیوقفه قرار بود ادامه داشته باشه.
توی گاراژ پیچید و قبل از خاموش شدن موتور از ماشین بیرون پرید. امروز انگار آسانسور فریز شده بود.
وقتی درِ آپارتمان رو باز کرد، شین دم در روی زمین منتظرش نشسته بود.
«چرا نفسنفس میزنی؟ تا اینجا دوییدی؟»
آره، دویده بود!
«نه.»
«دقیقاً بهموقع رسیدی. داشتم مینوشتم "وو بیالـه" قبل از اینکه بیای تو.»
اسکای نمیتونست چیزی که میبینه و میشنوه رو باور کنه. فکر میکرد نانی گاهیوقتها یهکم دیوونه میشه اما دیوونگی نانی حس محبت و محافظت توش ایجاد میکرد.
ولی دیوونگی شین فرق داشت... یه جور دیوونگی که هم اون رو میترسوند هم هیجانزدهش میکرد، و نمیدونست با این حس باید چی کار کنه.
«تو رسماً خل شدی.»
و آروم زمزمه کرد:
«یادم نمیاد شین تو سریال اینجوری بوده باشه.»
«منظورت اون سریاله که تو و بدلِ من ۱۶ قسمت برای همدیگه بالبال میزدین، به هم زل میزدین و حسرت همو میخوردین؟»
«چطوری نانی رو برگردونم؟»
«اینجوری نباش.» شین بلند شد و صاف ایستاد، یک قدم به اسکای نزدیکتر شد. «فکر میکردم با هم خوش میگذرونیم، خون اسکای.»
«اینجوری صدام نکن.»
«چرا؟» بازم نزدیکتر شد؛ اونقدر نزدیک که اسکای مجبور شد نفسش رو حبس کنه. «این طوری صدات کنم یه حس خاصی بهت دست میده، خون اسکای؟»
«داری چی کار میکنی؟»
«اگه شین درمورد خودش با سومشخص مفرد حرف بزنه، بیشتر مایملودی بپوشه و هر وقت نزدیکت میشه لکنت بگیره، باهاش مهربونتر رفتار میکنی، خون اسکای؟»
اسکای توی چشمهای جسورش خیره شد. اون چشمها، چشمهای نانی بودن... و در عین حال اصلاً مثل چشمهای نانی نبودن.
یه بخشی از وجودش هر بار که اجازه میداد شین تا این حد بهش نزدیک بشه، خشک و خالی میشد. اما بخش دیگهای از وجودش مثل گل ادریسی توی تابستون جون میگرفت؛ بزرگ و رنگارنگ. همین بخش بود که وسوسهش میکرد تمومِ اصولش رو کنار بذاره و وارد بازیهای شین بشه.
اسکای یک قدم عقب رفت و آب دهنش رو قورت داد. «برو یه چیزی بپوش که سرهمی نباشه، بریم بیرون.»
چشمهای شین چند لحظه روی صورتش ثابت موند، بعد نگاهش پایین افتاد. لب بالاش رو گاز گرفت و نگاهش رو بالا آورد.
«باشه، حالا هر چی.»
با پُف کلافهای برگشت و رفت.
«زیاد طولش نده.» اسکای از پشت سر گفت.
«تو که به هرحال صبر میکنی.»
***
شین با گوشی و ساندویچ نیمه گاز زدهش نشسته بود. اسکای یه جایی پشت رستوران، مشغول کارهای مدیرعاملی بود. هر از گاهی سرش رو از در میآورد بیرون تا شین رو چک کنه. احتمالاً برای اینکه مطمئن بشه اونقدر تنها نشده که یه چیز دیگه توی توییتر منتشر کنه!
هشتگِ #SkyNani هنوز ترند دوم توییتر بود. علاوه بر عکسی که نانی گذاشته بود، یکی از فنها هم اونا رو دیده بود که با هم وارد رستوران اسکای شدن و عکسهای جدیدی منتشر کرده بود و به هیجانشون دامن زده بود.
— «یعنی الان با هم زندگی میکنن؟»
— «کدوم وابستهترن؟ سینتشین یا اسکاینانی؟»
— «نانی این اواخر خیلی پر سر و صدا شده. انگار یه تغییری اتفاق افتاده.»
— «فکر کنم اسکای ازش خواسته دوستپسرش بشه.»
— «این دوتا هیچ احترامی برای جامعه سینگلها قائل نیستن.»
— «بیخود نبود نانی اون روز هودی اسکای تنش بود.»
— «اسکاینانی باهمدیگه زندگی میکنن؟ ما به زودی اون بیال رو میگیریم بچهها!»
— «اعلان رسمی کاپل اسکاینانی در راهه.»
— «اسکاینانی؛ اولین کاپلی که قبل از بیالشون رابطهی واقعیشون رو اعلام کردن!»
و البته که، اسکای و دوستپسرش تمام اعتبار زحمات شین رو به نام خودشون زدن.
بین همهی بحثهای «اسکاینانی دیوونه همدیگهان»، یه نفر توییت زد و پرسید که آیا نانی نخ قرمزش رو عوض کرده یا نه.
شین به نخ قرمز دور مچ دستش نگاه کرد. صبح روزِ بعد از رسیدنش، اسکای زد بیرون و با این نخ برگشت. وقتی داشت نخ رو دور مچ شین میبست، فقط گفت: «هیچوقت درش نیار.»
شین از مچ دستش با نخ قرمز عکس گرفت و به اون دختر جواب داد: «نخِ جدید، منِ جدید.»
و خودش دید که تعداد لایک و ریتوییت چطور ظرف چند ثانیه بالا رفت. شهرت یعنی همین؟ نباید... حس رضایتبخشتری داشته باشه؟
از چیزهایی که شین یواشکی فهمیده بود، نانی برای این زندگی ساخته شده بود؛ یادداشتهای کوتاهی توی گوشیش نوشته بود که پر از قدردانی برای داشتههاش و آیندهای که در پیشه بود. نانی خوشبین بود درحالی که شین با این حس زندگی میکرد که انگار همهی دنیا علیهشه.
اگه میخواست با رنگ خودشون رو توصیف کنه؛ نانی یه بوم نقاشی بزرگ، پر از سایههای زیبای سفید بود و خودش؟
یه لکهی سیاه کوچیک.
البته این به این معنی نیست که شین هیچوقت رویاپردازی نمیکرد. قبل از دعواش با سینت، رویای آیندهی بهتری رو داشت؛ آیندهای که توش سینت بره دانشگاه و خودش هم فوتبال بازی کنه. آیندهای که توش سینت عاشق یه رشته بشه و خودش رو وقفش کنه. سینت وقتی به چیزی متعهد میشه، زیباترینه. و وقتی به شین نگاه میکنه... از همیشه زیباتر.
«این دفعه چه نقشهی شیطانیای تو سرت داری؟» صدای اسکای، بند افکارش رو قطع کرد و از خیالاتش بیرون کشید.
اومد و با یه لبخند نرم و ملایم روی صندلیِ روبهروی شین نشست — همون لبخندی که وقتی کنار نانی بود ازش دیده بود؛ لبهای بسته، با کهکشان پرنوری توی چشمهاش.
«حوصلهم سر رفته.»
از همهچی. حتی از خودم.
«بهت گفته بودم خونه بمونی.»
«اونوقت بیشتر حوصلهم سر میرفت.»
با نخ دور مچش بازی کرد.
اسکای به دستهاش نگاه کرد.
«دلت میخواد چی کار کنیم؟»
«نمیدونم.»
«میخوای بریم خونه، با شورت بشینیم بستنی بخوریم؟»
شین خندید.
«سلبریتیها روزای آزادشون رو اینجوری میگذرونن؟»
اسکای شونهای بالا انداخت. «تقریباً. یا اون، یا دراز کشیدن روی سرامیکهای سرد و زل زدن به سقف. خیلی هم آرامشبخشه.»
«میذاری کنارت دراز بکشم؟»
«فقط اگه قول بدی درست رفتار کنی.»
«نمیتونم همچین قولی بدم. ممکنه لمست کنم.» انگشتهاش روی میز راه رفت و بعد روی ساعد اسکای.
اسکای حرکت دست شین رو روی بازوش تماشا کرد، اما جلوشو نگرفت.
«این مشکلی درست میکنه؟»
«آره.»
«نمیشه وانمود کنی من نانیام؟»
«اون حتی مشکل بزرگتریه.»
«چطور؟»
«چون، شین…» انگشتهای اسکای مثل عنکبوت روی ساعد شین حرکت کردن و روی نخ قرمز دور مچش مکث کردن. «ممکنه منم لمست کنم... و تو خوشت بیاد.»
ادامه دارد...