Chapter 03

Chapter 03

@Wongrawhipped


نانی منتظر بود ناظرانِ جهان بیان و اشتباهشون رو درست کنن.


۲۴ ساعت صبر کرد... بعد دو روز... بعد سه روز. بعد از روز سوم فهمید هیچ ناظری قرار نیست بیاد و از این مخمصه نجاتش بده. شاید یه نبرد حماسی مثل Infinity War اتفاق افتاده. شاید این «جابه‌جایی» هم مثل همون ضربه بوده و در آخر خودش رو به دست سرنوشتش سپرد.


جز یه بار، کل روز رو توی تخت موند و فقط وقتی سینت باهاش حرف می‌زد جواب می‌داد. می‌تونست حس کنه سینت دلش می‌خواد کار بیشتری براش بکنه، ولی خودش اون‌قدر بی‌حال و افسرده‌ بود که حتی نمی‌تونست همدم خوبی براش باشه.


یه صبح دیگه‌ توی جایی بود که نانی دوست داشت اسمش رو بذاره: «سیاره‌‌ی سینت‌شین»


سینت پایین تختش چمباتمه زده و جوری نگاهش می‌کرد که انگار یه موجود فضایی‌ـه که زنش رو خورده!

خب… یه جورایی، واقعاً همین‌طور بود.


یک هفته از وقتی نانی به سیارهٔ سینت‌شین رسیده، گذشته بود. سینت اصلاً بهش فضای نفس کشیدن نمی‌داد. شین صداش می‌کرد و وقتی نانی می‌گفت که اهل تماس بدنی نیست و ترجیح میده روی زمین یا توی اتاق چینگ‌چینگ بخوابه تا اینکه باهاش یه تخت مشترک داشته باشه، مثل یه توله‌سگِ کتک‌خورده بهش نگاه می‌کرد.


نانی وقتی با اسکای به‌عنوان سینت بود، خیلی راحت لمسش می‌کرد. چون اون فقط یه نقش بود و اونم یه بازیگر بود. ولی حالا دیگه بازی نمی‌کردن. شاید اگه سینت دقیقاً شبیه اسکای نبود، نانی این‌قدر معذب نمی‌شد.


با اسکای صمیمی بود، اما هیچ‌وقت با هم روی یه تخت نخوابیده بودن. حتی تماس چشمی پنج‌ثانیه‌ای با دوستش معذبش می‌کرد، در حالی که سینت انگار می‌خواست همیشه بهش زل بزنه…

انگار خیره شدن، شین رو برمی‌گردوند.


«شین… خودتی؟»

سینت هر روز صبح اینو می‌پرسید و وقتی نانی جواب منفی می‌داد، ناامید می‌شد. این باعث می‌شد نانی حس اضافی بودن بکنه. اون نمی‌تونست چیزی باشه که سینت نیاز داره… و نمی‌خواست مدام اینو بهش یادآوری کنن.


نانی خمیازه‌ای کشید و نشست. دلش برای تخت خودش تنگ شده بود. برای بالش‌هاش، و عروسک‌هاش. تخت شین بد نبود، ولی چیزی نبود که بهش عادت داره.


«نه... هنوزم نانی‌ام.» مثل همیشه، شونه‌های سینت افتاد. نانی برای پنهون کردن دلخوری‌ش به انگشت‌های درهم‌پیچیده‌ش خیره شد.


سینت پرسید: «امروز دوست داری چیکار کنیم؟ کیبل تو خونه‌ش مهمونی گرفته. شاید به‌خاطر مامانش خیلی هیجان‌انگیز نباشه، ولی خب... یه تغییر فضا بد نیست، نه؟»


«میشه خونه بمونم؟ نانی ترجیح میده خونه بمونه.»


آخرین باری که از خونه بیرون رفتن دو روز پیش بود؛ چندتا مرد با چوب و چاقو محاصره‌شون کرده بودن. دومین تجربهٔ ترسناک زندگی‌ش بود. حتی شاید ترسناک‌ترین، چون سینت مجبور شد هم بجنگه هم ازش محافظت کنه. خودش فقط چشم‌هاش رو محکم بسته بود و دست‌هاش رو روی سرش گرفته بود، انگار یه چیزی قرار بود از آسمون بیفته روش! شین توی همچین موقعیتی خیلی مفیدتر بود. تعجبی نداره که سینت این‌قدر دوستش داره.


«باشه.» سینت دستش رو از زیر پتو روی پای نانی گذاشت. «ببخشید.» و فوراً دستش رو عقب کشید. «یادم میره.»


«اشکالی نداره.»

نانی پاهاشو بغل کرد.


چشم‌های سینت حرکاتش رو دنبال می‌کردن. نانی می‌تونست دل‌شکستگی رو توی نگاهش ببینه، توی آه عمیقش، توی انگشت‌هایی که روی ملحفه جمع می‌شن...

کاش می‌تونست حالش رو بهتر کنه. ولی سینت به شین نیاز داشت و اون شین نبود.


«ببخشید.»

تنها کاری که می‌کردن، معذرت‌خواهی از همدیگه‌ بود.


«تقصیر تو نیست.»


«می‌تونی تنها بری مهمونی کیبل. نمی‌خوام به خاطر من از دوستات دور بمونی. برو خوش بگذرون.»


«نه. نمی‌تونم تو رو تنها بذارم.»


«نانی مشکلی نداره. من همین‌جا می‌مونم و توی اینترنت می‌چرخم. هنوز چیزهای زیادی هست که باید درمورد دنیای شما یاد بگیرم.»


«مطمئنی؟»


نانی دلش نمی‌خواست تنها بمونه، ولی نمی‌خواست زندگی سینت فقط صرف مراقبت از اون بشه.

«تو زندگی خودتو داری.»


«گفته بودی یه چیزایی لازم داری. می‌تونم سر راه برات بگیرم.»


«باشه.»

نانی کشوی کنار تخت رو باز کرد و برگهٔ A4 ساده‌ای که لیست چیزهایی که لازم داشت رو روش نوشته بود، درآورد.


سینت وقتی لیست رو از نانی گرفت اخم کرد. همونطور که اون رو می‌خوند، سرش رو کج کرد.


«مشکلیه؟»


«وای شین—»


«نانی.»


«وقتی گفتی یه چیزایی لازم داری، فکر کردم مثلاً شامپو یا شامپو بدنِ مورد علاقه‌ت رو می‌خوای. این که خیلی زیاده.»


«پس بی‌خیال...» نانی دستش رو دراز کرد و خواست لیست رو پس بگیره، ولی سینت سریع از دسترسش دورش کرد.


«اسپریِ خواب؟ این دیگه چیه؟»


«کمکم می‌کنه شب‌ها راحت‌تر بخوابم.»


«تو که همین الانشم خوب می‌خوابی.»


«فقط فکر می‌کنم با اون بهتر بخوابم.»


«اگه نصف شب تا صبح خودتو توی گوگل سرچ نکنی، بهترم می‌خوابی.»


نانی لبش رو جلو برد و لب‌هاش آویزون شد. «از کجا فهمیدی؟»


«اسکای‌نانیِ high schoolfrenemy. اسکای‌نانی استارالمپیک. موزیک‌ویدئوی Promise اسکای‌نانی—»


«رمزم رو عوض می‌کنم.»


«بکن.» سینت به برگه‌ی توی دستش نگاه کرد و چشم‌هاش رو ریز کرد. «ضدآفتاب؟ کرم شب؟ ماسک چشم دیگه چیه؟»


«برای کم کردنِ—»


«بی‌خیال. تونر چیه؟ ماسک خاک رس، بالم لب... پاک‌کنندهٔ آرایش؟ تو که آرایش نمی‌کنی.»


«من بازیگرم—»


«تو این دنیا نه. عروسکِ مای ملودی؟ اسباب‌بازی می‌خوای؟»


نانی ابروهاشو بالا برد. اجازه نمی‌داد این بدلِ اسکای علایقش رو مسخره کنه. «آره، اسباب‌بازی می‌خوام. مشکلش چیه؟»


«مشکل اینه که—» وقتی دید نانی از بلند شدن صداش پرید، مکث کرد.


«ببخشید... ببخشید.» لحنش نرم‌تر شد. «ببین، می‌دونم شاید جایی که تو ازش اومدی وضع مالی‌تون خوب بوده، ولی اینجا ما این‌قدر پولدار نیستیم. من از بابام کلی بدهی به ارث بردم. دارم برای دانشگاه پس‌انداز می‌کنم چون شین اصرار داره برم دانشگاه. پولِ یه موتور جدید هم لازم دارم. بعدشم نیازهای اولیه مثل غذا و لباس هست. این چیزا...» برگه رو تکون داد. «آخرین چیزیه که بهش فکر می‌کنیم.»


حالا نانی واقعاً حالش بد شده بود و دلش می‌خواست گریه کنه. معمولاً بیشتر از این‌ها به وضعیت شرایط آدم‌ها توجه داشت.

یعنی حالا باید مثل سینت کار می‌کرد تا پول دربیاره؟ فکر نمی‌کرد بتونه زیر آفتاب با موتور غذا تحویل بده. مثل شین هم که نمی‌تونست فوتبال بازی کنه. آخرین باری که توی استارالمپیک بازی کرده بود، خیلی زود خسته شد، با اینکه بقیه هم مثل خودش آماتور بودن.


چشم‌هاش می‌سوخت. سینت پشت نگاهش تار شده بود. انگار اینکه بی‌ملاحظه بوده و فقیرن بس نبود، حالا داشت جلوی سینت هم خودش رو اینجوری خجالت‌زده می‌کرد.

شین گریه نمی‌کرد...


«شین…» سینت ناخودآگاه دستش رو به سمتش دراز کرد. نیمهٔ راه یادش افتاد که اون شین نیست. دست‌هاش رو پایین انداخت و دوباره رفت پایین تخت نشست.

درمونده به نظر می‌رسید و نانی — که از وقتی به اینجا اومده بود حتی یه قطره اشک هم نریخته بود — بالاخره راهی پیدا کرد تا تموم این فشار و ناامیدی‌ای که توی خودش نگه داشته بود رو خالی کنه. هفته‌ی جهنمی‌ای بود و خدا می‌دونه تا کی قرار بود تحملش کنه...


«باشه، بیا این‌کارو کنیم.» سینت گفت: «مهم‌ترین چیز توی این لیست چیه؟ یه کم پول کنار می‌ذارم و همونو برات می‌گیرم.» درمونده بود؛ این‌طور به نظر می‌رسید.


نانی بلافاصله جواب نداد. نمی‌تونست جلوی گریه‌ش رو بگیره. وقتی بالاخره حرف زد، از لابه‌لای اشک‌های رو به خشک شده‌ش به سینت نگاه کرد. «نونگ مای ملودی.»


«اون عروسک؟»


نانی سر تکون داد.


«باشه، عالیه. همونو برات می‌گیرم.»


«مرسی.»


«تشکر نکن. من تو رو به گریه‌ انداختم.»


«خودم می‌خواستم گریه کنم. تو باعثش نشدی.»


«جدی؟» سینت بهش نگاه کرد؛ درست مثل وقتی که اسکای اوایل آشنایی‌شون بهش نگاه می‌کرد — ترکیبی از ناباوری و کنجکاوی. «فهمیدم. زیاد این‌طوری می‌کنی؟ چون دلت می‌خواد گریه می‌کنی؟»


«نه، اون جوری دیگه عجیب میشه.»


سینت زد زیر خنده.

«عجیب میشه؟ تو... تو خاصی نانی.»


«ممنون.»


سینت دوباره خندید. نانی از صدای خنده‌ش احساس آرامش می‌کرد، پس متقابلاً لبخند زد — حالش خیلی بهتر از چند لحظه پیش بود.


«نانی، شاید این زندگی اون چیزی نباشه که بهش عادت داشتی، ولی من تمام تلاشم رو می‌کنم که برات به یه تجربه‌ی به‌یادموندنی تبدیلش کنم.»


«چه‌قدر به‌یادموندنی؟ بازم قراره دعوا کنی؟»


«نه.» لبخند زد. «نمی‌ذارم هیچ آسیبی بهت برسه.»


یه به‌هم‌پیچ‌خوردگی عجیبی توی دل نانی افتاد — شبیه گرسنگی. این اولین باری بود که سینت به خودِ نانی توجه نشون می‌‌داد، نه به خاطر شین.


چند ثانیه به نگاه صادقانه‌ش خیره موند. بعد سریع نگاهش رو دزدید و به کفش‌های ورزشیِ کنار جایزه روی قفسه‌ی کنار پنجره خیره شد.


سینت به مهمونی کیبل نرفت. در عوض، بعد از دوش گرفتن و صبحانه، نانی رو به زور پایین برد، به اتاق نشیمن.

یه‌جورایی از اسکای هم قوی‌تر بود.


«بیا یه بازی کنیم.» گفت و نانی رو روی مبل نشوند. «می‌خوام یه چیزایی بهت نشون بدم، تو بگو جایی که ازش اومدی هم اینا رو دارین یا نه.»


«باشه.»


سینت چندتا آهنگ پخش کرد، جاهای دیدنی معروف رو نشونش داد و اسم چندتا برند معروف رو گفت.


نانی به جز بعضی از آهنگ‌ها تقریباً همه رو می‌شناخت — که حدس می‌زد فقط به‌ این خاطره که قبلاً اونا رو نشنیده.


سینت وقتی کنار نانی روی مبل دونفره نشست، پرسید: «شما چیزی دارید که ما نداریم؟»


«تا جایی که دیدم، نه خیلی. همه‌چی مثل همه، جز خونهٔ من.»


سینت یه لحظه‌ی طولانی بهش خیره شد. «تو خیلی شبیه شینی. عجیبه که باور کنم تو اون نیستی.»


«منم همین حس رو درمورد تو و خون سکای دارم.»


«خون؟» سینت لبخند زد. یه چال روی صورتش ظاهر شد، بامزه‌ بود. «بگو ببینم، چیزی هست که باید درمورد تو یا خون اسکای بدونم؟»


«مثلاً چی؟»


«مثلاً اینکه شین از اسکای خوشش میاد؟ از این چیزا.»


«قطعاً.»


«حداقل می‌تونی دروغ بگی؟»


نانی خندید. «ببخشید، فکر کردم حقیقت رو می‌خوای. اسکای بیشتر وقت‌ها شیطونه و به حرف کسی گوش نمی‌ده، ولی جذابه. اگه شین هم شبیه چیزی باشه که من می‌شناسم، کنار هم بودنشون می‌تونه فاجعه باشه. همدیگه رو توی کارای بد تشویق می‌کنن.»


یه لحظه هر دو ساکت شدن و چیزی نگفتن.

سینت به دور خیره شد. نانی یاد ویدیویی افتاد که توی گوشی شین دیده بود — چشم‌های سینت و جوری که به شین نگاه می‌کرد...


سینت آه بلند و غمگینی کشید.

«دلم برای شین تنگ شده.»


«ببخشید.»


«برای چی؟»


«برای اینکه من اون نیستم.»


«من—» نور تلویزیون توی چشم‌هاش افتاده بود و می‌درخشید. یه کم نزدیک‌تر شد و آروم با شونهٔ خودش به شونهٔ نانی زد. «تو هم یه‌جورایی شیرینی. یه کم زیادی لطیف… و به اندازهٔ لازم عجیب. اینم کمک می‌کنه که چشم‌های شین رو داری.»


نانی خندید. امروز خیلی داشت می‌خندید.

«من همه‌چیزش رو دارم.»


«همممم؟» سینت ابرویی بالا انداخت و نگاهش از فرق سر نانی تا پاهاش روی فرش جابه‌جا شد. «همه‌چی؟ هنوز اون‌قدری ندیدم که مطمئن بشم.»


«منظورت چیه؟»


سرش رو تکون داد و خندید. «هیچی. تو چی؟ دلت برای اسکای تنگ نشده؟»


«چرا.»


سینت هومی گفت و به پشتی مبل تکیه داد.

«خیلی بده که ما گیر نسخه‌های متفاوتِ آدم‌هایی افتادیم که واقعاً برامون مهمن.»


«تو برام مهمی.»


از گوشهٔ چشم به نانی نگاه کرد.

«تو حتی منو نمی‌شناسی.»


«تو سینتی.» نانی نمی‌دونست چطور توضیحش بده، پس نداد. اون سینت رو به‌عنوان یه شخصیت می‌شناخت، از نگاه شین دوستش داشت... و به سینتِ واقعی هم اهمیت می‌داد — پسری که از وقتی اینجا اومده بود، مراقبش بود.


«و این چیز خوبیه؟»


«آره.»


«کاش شین اینو می‌شنید. وقتی خیلی شبیه سینت میشم خوشش نمیاد! ترجیح میده مهربون‌تر باشم. شاید یکی مثل اسکایِ تو.»


«اسکای شیرین و مهربونه.»


«دوباره؟» سینت با خنده گفت: «قرار بود بهم دروغ بگی.»


«ببخشید، من توی این چیزا زیاد خوب نیستم. نانی بیشتر تلاش می‌کنه.»


«مثلاً چقدر شیرین؟»


«مثلاً… مثل لیمو ترش.»


سینت اون‌قدر خندید که از روی مبل سر خورد و پخش زمین شد، و همچنان به خندیدن ادامه داد تاجایی که نانی هم شروع به خندیدن کرد.


نانی از روی مبل بلند شد و کنار سینت روی زمین نشست، پاهاشو دراز کرده و گردنش رو مثل اون به کوسن مبل تکیه داده.


هر بار که سینت به نانی نگاه می‌کرد، خنده‌‌هاش بیشتر می‌شد و اوج می‌گرفت. بین خنده‌هاش گفت: «قول میدم بس کنم...» ولی چند دقیقه طول کشید تا بالاخره آروم شد و خنده‌هاش قطع شد.


به نانی نگاه کرد.

«تو مثل یه نفسِ تازه‌ای. نگهت می‌دارم.»


«یعنی قبلاً می‌خواستی منو بندازی بیرون؟»


حالت صورت نانی دوباره باعث خندهٔ سینت شد — این بار یه خنده‌ی نرم و آروم. «فکر نمی‌کنم بتونم همچین صورتی رو از خودم دور کنم. از همون اول هم می‌خواستم نگهت دارم.»


«مرسی.»


«مرسی؟» سینت با خنده‌ی نفس‌داری گفت. «خواهش می‌کنم... فکر کنم.»


سینت چند ثانیه بهش خیره موند. «بگو ببینم چیزی هست که فکر می‌کنی باید درباره‌ت بدونم؟»


«من از صداهای یهویی بدم میاد. بیشتر کارها رو می‌تونم خودم انجام بدم، ولی زود خسته میشم. چیزای زیادی می‌خورم، ولی خیلی چیزها رو هم نمی‌خورم.»


«هوم.» تشویقش کرد تا ادامه بده.


«دوست دارم آشپزی یاد بگیرم، ولی آشپزخونه خیلی گرمه.» با این حرف لب‌های سینت کمی به بالا خم شد. «قبل از اینکه بیام اینجا، تازه به موفقیت بزرگم رسیده بودم. یعنی فکر می‌کنم رسیده بودم. تموم چیزی که می‌خواستم رو داشتم: شناخته شدن برای هنر و زحمتم، یه پارتنر حامی، و طرفدارهای مهربون.»


سینت ساکت و آروم به حرف‌های نانی گوش می‌داد.


یه جایی از حرف‌هاش، حس می‌کرد داره غر می‌زنه، ولی همراهش تشویقش می‌کرد تا بیشتر حرف بزنه.

پس حرف زد… و حرف زد.

توی کل زندگیش این‌قدر حرف نزده بوده.


بعد از یه مدت، متوجه شد پلک‌های سینت سنگین شده و آخرش روی هم افتاد و بسته شد.


موهای تیرهٔ سینت روی مبل پخش شد. فر موهاش با کوسن‌های تیره قاطی شده بود، طوری که انگار داشت توی مبل محو می‌شد... انگار هر لحظه ممکن بود کاملاً ناپدید بشه و نانی توی این دنیای ناآشنا تنها بمونه.


«سینت، بیدار شو.»

پیشم بمون.


«هوم؟»

چشم‌هاش هنوز بسته‌ بود.


نانی دوباره یاد اون ویدیوی توی گوشی شین افتاد. اگه شین جای اون بود چی کار می‌کرد؟ گونه‌های سینت رو نوازش می‌کرد تا بیدار بمونه؟ اگه نانی الان این کارو بکنه، سینت همون‌جوری که توی اون ویدیو به شین لبخند زد، به اونم لبخند می‌زد؟


نانی سرش رو تکون می‌داد، صورتش داغ شده بود. داشت به چی فکر می‌کرد؟ احساس مسخره‌ای داشت ولی بازم دست برنداشت.


«بیدار شو.»


«خسته‌م… بذار یه‌کم بخوابم. چند روزه درست نخوابیدم.» سینت برای لحظه‌ای چشم‌هاشو باز کرد. «تکون نخور. فقط وقتی تو نزدیکمی می‌تونم بخوابم.»

دوباره چشم‌هاش رو بست.


«من نانی‌ام. فقط نانی.» حس می‌کرد باید اینو به سینت یادآوری کنه.

شاید به خودش هم.

اون شین نیست.

اون کسی نیست که سینت بهش نیاز داره.

اون مردی نیست که سینت اون‌طوری بهش لبخند زد.


«همین نانی برای من خوبه.»


نانی کنارش دراز کشید، به صورت صافش نگاه کرد، به موهای تیره‌ای که با مبل یکی شده بودن. بی‌اختیار، انگشت‌هاش بالا رفت و لابه‌لای موهای سینت لغزید.


مژه‌های سینت لرزید و چشم‌هاش نیمه‌باز شد. با نگاه خواب‌آلودی به نانی خیره شد.


نانی آروم گفت: «سینت می‌تونه نانی رو لمس کنه. ما می‌تونیم یه تخت داشته باشیم.»


«مطمئنی؟»


«آره. تو خیلی باهام مهربون بودی.»


«این یه جایزه‌‌ست؟ مجبور نیستی این کارو بکنی.»


«نانی خودش می‌خواد.» اون نمی‌خواست جای شین رو بگیره — اصلاً و ابداً. نمی‌دونست تا کی اینجا می‌مونه، ولی امیدوار بود سینت یه روز همون‌جوری که توی اون ویدیو به شین نگاه می‌کرد، به اون هم نگاه کنه. خیلی خوب می‌شد.


«باشه.»

سینت لبخند زد و دوباره چشم‌هاش رو بست.


انگشت‌های نانی با دقت توی موهاش حرکت می‌کردن.

زیر دستش واقعی و محکم حس می‌شد.

سینت محو نمی‌شد.

اون اینجا بود.

نانی چشم‌هاش رو بست و خوابش برد.


ادامه دارد...

Report Page