Chapter 02
@Wongrawhippedشین توی تختی بیدار شد که از چیزی که عادت داشت خیلی بزرگتر بود. بهجای سِینت، یه عروسک صورتی به اندازهی یه آدم کنارش خوابیده بود. فقط یه نفر به ذهنش رسید که انقدر مریض باشه و همچین شوخی مسخرهای بکنه: زَک.
بعد از دستگیری جِنگ، یکی از نوچههاش، یعنی زک، تصمیم گرفت میراث جنگ رو به دست بگیره و راهش رو ادامه بده و براش تلافی کنه. چند ماه بود که دار و دستهش داشتن زندگی شین، سینت و کِن رو به هم میریختن، دنبال شر بودن و تنشون واسه دعوا میخارید ولی پسرا هیچجوره حاضر نبودن بهشون رو بدن. شین قسم خورده بود از این زندگیِ پر از دعوا کنار بکشه، مخصوصاً حالا که فوتبالش داشت میگرفت و جدی میشد. به سینت هم التماس کرده بود که باهاشون درگیر نشه و اون احمق هم قول داده بود...
ولی دیشب، وقتی شین منتظرِ سینت بود که بعد از تمرین فوتبال بیاد دنبالش، نات بهش زنگ زد: «سینت تو انبار متروکه با زک و اعضای باندش درگیر شده.»
شین با عجله خودش رو به اونجا رسوند و دید بهترین دوستش داره زیر دست و پای چند نفر له میشه.
دو ماه صلح بود. دو ماه فقط بچه بودن و شاد و خوشحال زندگی کردن، همون زندگیای که شین همیشه آرزوشو داشت.
و دیدن سینت توی اون وضعیت، انگار یه خط پررنگ روی آیندهی قشنگی کشید که توی ذهنش برای خودشون ساخته بود.
بعد از اینکه دوتایی باهم زَک و دارودستهی بیتجربهش رو فراری دادن، شین حتی حاضر نشد با سینت حرف بزنه.
سینت درحالی که دنبال شین میدویید و پشت سرش راه افتاده بود، توضیح داد: «کِن رو دزدیده بودن! باید همونجا ولش میکردم؟»
شین یهو چرخید و برگشت سمتش: «آره، لعنتی، آره! چون تو بهم قول داده بودی، سینت! من بعد از تمرین منتظرت بودم، نزدیک یه ساعت منتظرت بودم! اونوقت تو داشتی اونجا کتک میخوردی!»
«نه، نخوردم. فقط یه لحظه خوردم زمین، بعدش اونا دست بالا رو گرفتن...»
شین با حرص گفت:
«مجبورم نکن بزنمت.»
«بزن. اگه باعث میشه منو ببخشی، بزن.»
«هیچ امیدی دیگه بهت ندارم.»
و دوباره به راه رفتن ادامه داد. شین ازش خسته شده بود. سال آخرشون قرار بود بدون استرس باشه. دیگه هیچ دعوایی نمیخواست. هرچقدر هم که سینت اصرار میکرد از فولاد ساخته شده، بازم دلش نمیخواست ببینه دوستش آسیب دیده.
حتی فولاد هم زیر فشار خم میشد.
وقتی به خونه رسیدن، شین پای پلهها مکث کرد و ایستاد، رو به سینت گفت: «امشب نمیخوام پیشت بخوابم.»
سینت با حالت پاپیطورِ مخصوص خودش، مثل توله سگهای غمگین بهش نگاه کرد و دستش رو به سمتش دراز کرد. «بیخیال...نکن دیگه… من نمیخوام تنها بخوابم، شین.»
«پس مثل کسی رفتار کن که نمیخواد تنها بخوابه!»
«ببخشید…»
«بسه دیگه انقدر نگو ببخشید! کل صورتم بهخاطر تو داغون شده. فکر میکنی مربی چی میگه وقتی منو اینجوری ببینه؟ میذارتم روی نیمکت! دندههام درد میکنه چون یه احمق عوضی بهش لگد زده. و فکر نمیکنم حداقل تا یه هفته به درد تیم بخورم! تو خیلی کلهخر و خشنی، سینت. و من ازش متنفرم. من… من دوستت دارم اما متأسفم که نمیتونم همهی وجودت رو دوست داشته باشم. بعضی وقتها…» و قبل از اینکه حرفش رو بزنه، درد و ناراحتی رو توی صورت سینت دید. «بعضی وقتها آرزو میکنم که کاش آدم دیگهای بودی. شب خوش. یا نه… اصلاً برام مهم نیست.»
شین اون شب توی اتاق چینگچینگ خوابید؛ جایی که بعد از هر دعوا توش مخفی میشد و بهش پناه میبرد. بهایی که باید نه تنها برای زندگی توی یه خونه بلکه برای خوابیدن توی همون اتاقی که شکنجهگر شماره یکش بود، میپرداخت؛ کسی که بیشتر از همه توی زندگیش اذیتش میکرد.
حالا با آه و ناله روی تخت نشسته بود. عروسک صورتی رو یه گوشه پرت کرد. عروسک با صدای خفهای روی فرش افتاد. یه سمت صورتش هنوز از مشتهایی که دیشب خورده بود، میسوخت. لازم نبود حتما به آینه نگاه کنه، معلوم بود کبودیش بیشتر شده.
اینکه سینت اینجا پیشش نیست یعنی جای مادر و خواهرش امنه. زک هم اونقدری احمق نیست که یه بزرگسال رو قاطی بازیهاش کنه؛ فقط به بچه دبیرستانیها گیر میده.
شین اتاق رو از نظر گذروند و بررسی کرد. اتاق خیلی قشنگی بود. فقط یهکم بزرگتر و پرزرقوبرقتر از اتاق خودش بود. عکسهای فوتوشاپشدهش که مثل یه سلبریتی نشونش میداد و دور تا دور اتاق زده شده بود، باعث شد خندهش بگیره. زک شاید آشغال و عوضی باشه، ولی خوب بلده شوخی کنه.
شین در حالی که دستش رو روی پهلوی کبودش گرفته بود، از اتاق بیرون رفت. راه رفتن براش دردناک بود.
توی سالن، یه ویترین پر از عروسک با رنگها و اندازههای مختلف بود— البته بیشتر از همه، صورتی.
شین چشماش رو چرخوند و دوتا از عروسکها رو قاپید.
چینگچینگ از این کارش خوشش میاد. میتونه یه هدیه و یادگاری کوچیک از طرف شین براش باشه که وقتی با باباش به چیانگ مای رفت، به یادش باشه. چندتا اسکناس هم روی میز وسط سالن نشیمن افتاده بود. شین همه رو توی جیبش چپوند.
«مرسی زک.»
بعد با احتیاط از در بیرون رفت، چون شاید مجبور میشد دم در با یه مشت اراذل درگیر بشه ولی خوشبختانه هیچکس اونجا نبود.
بیرونِ آپارتمان، متوجه شد چند نفر طوری بهش نگاه میکنن که انگار یه چیزی به صورتش چسبیده. بعضیهاشون لبخندشون رو پشت دستشون قایم میکردن، بعضیها هم نگران نگاهش میکردن، لابد به خاطر کبودیهاشه. سوارِ اولین تاکسیای که دید شد و توی ماشین پرید.
تو راه خونه، فقط به سینت فکر میکرد؛ اینکه باید بهش چی بگه. اصلاً سینت میومد سراغش؟ اون احمق بعد از دعوا معمولاً ازش دوری میکرد و قایم میشد، که همین هم یکی دیگه از چیزهایی بود که شین رو عصبانی میکرد.
ماشین یهو سرعتش رو کم کرد و آروم جلوی یه رستوران چینی ایستاد ــ در حالی که جلوشون اصلاً ترافیک و ماشینی نبود. راننده از آینهی جلو به شین نگاه کرد و گفت: «به مقصد رسیدیم.»
شین میخواست شروع به جر و بحث کردن کنه که اینجا اصلاً مقصدی که گفت نیست، اما وقتی به بیرون نگاه کرد، خونهی همسایهها رو دید. انگار محلهی خودش بود. تنها تفاوتش این بود که خونهی خودش بهطرز جادوییای تبدیل به یه رستوران چینی شده بود. میخواست بندازه گردن زک، ولی اون احمق اونقدری قدرت نداشت که یه خونه رو ناپدید کنه.
شین با همون پولی که از روی میز برداشته بود، کرایه رو حساب کرد و از تاکسی زد بیرون. چند ثانیه گیج به رستوران خیره شد. هنوز داشت به تابلوی رستوران نگاه میکرد و سعی میکرد بفهمه چه خبره که یهو دورش پر از دخترهایی که جیغ میکشیدن شد. اولش جا خورد، دستهاش رو مشت کرد و آمادهی دعوا شد.
«پی نانییی!! نانی! اووو خوشگل! صورتت چی شده؟ پی نانی، پی اسکای کجاست؟»
دخترها گوشیهاشون رو جلوی صورتش گرفته بودن.
شین با خودش گفت: لعنت بهت زک.
حاضر بود با دخترها هم بجنگه ولی این دخترها اصلاً شبیه آدمایی که آمادهی دعوا کردن باشن نبودن. به نظر هم نمیاومد اصلاً بتونن دعوا کنن.
با شوخی گفت: «ببخشید، امضا نداریم!»
و از لابهلای لشکر دخترهای زک خودش رو به داخل رستوران رسوند.
زنگ در با ورودش به صدا دراومد. رستوران جز یه خانوم میانسالِ پشت میز پذیرش، کاملاً خالی بود.
«به 'طعم جهان' خوش اومدین. رزرو دارین؟»
شین یه نگاه دیگه به رستورانِ خالی انداخت. یه همچین رستورانِ کسادی نباید دنبال رزرو باشه، باید جلوی در بایسته و به مردم التماس کنه که بیان مجانی غذا بخورن!
«نه، ندارم. و فکر نکنم لازم باشه داشته باشم. راستش فکر کنم گم شدم.»
زن گفت: «مگه ما همهمون گم نشدیم؟»
شین: «اِممم… فکر کنم؟»
«متأسفم، فکر نکنم بتونیم خیلی کمکتون کنیم. ما تازه اینجا اومدیم.»
آره، معلومه. شرط میبست که همینطوره. شین حس میکرد دیشب خیلی محکم زدن تو سرش. مغزش مثل یه هزارتو شده بود و همهچی توی ذهنش بههمریخته بود.
«میتونم از تلفنتون استفاده کنم؟ باید یه زنگ بزنم.»
زن با لبخند شیرینش گفت: «البته.» و یه گوشی نوکیای قدیمی بهش داد. از اونایی که نور آبی دارن! شین شونهای بالا انداخت و گوشی رو گرفت. تا وقتی میتونست باهاش زنگ بزنه چه اهمیتی داشت؟
شمارهی تنها کسی که حفظ بود رو گرفت و منتظر موند. بار اول جواب نداد.
«گوشی رو بردار، لعنتی!» دوباره بهش زنگ زد. چندتا بوق خورد، بعد یه خشخش و بعد صدای مرددی که گفت: «الو؟»
شین گفت: «منم. زک منو توی یه خونهی عجیبغریب ول کرده بود. فکر کنم به سرم خیلی بد ضربه خورده چون دارم چیزهای عجیبغریبی میبینم.»
«نانی؟» صدا گفت: «ما چند ساعته داریم سعی میکنیم باهات تماس بگیریم. لایو نزدیکه شروع بشه. کجایی؟»
«نانی دیگه چه کوفتیه؟ بیا دنبالم منو از اینجا ببر. همه دارن یه جور عجیبی بهم نگاه میکنن. صورتم داغون شده، پهلوم درد میکنه، گشنمه.»
«چی؟! کجایی؟»
«یه رستوران چینی به اسم 'طعم جهان'. درمورد آدرسش مطمئن نیستم.»
«میشناسمش. میدونم کجاست. سریع میام.»
شین گفت: «باشه.» و تماس رو قطع کرد و گوشی رو به اون خانم پس داد. «مرسی.»
«خواهش میکنم.»
«میتونم تا وقتی میان دنبالم، داخل بشینم و منتظر بمونم؟ بیرون چندتا آدم دیوونه ایستادن.»
«راحت باشین.»
شین کنار پنجره نشست و منتظر موند. رستوران بیشتر شبیه اتاق شمنها و پیشگوها بود تا یه رستوران. یهسری کارت عجیب از سقف آویزون بود، نور قرمز هم روی یهسری طرح که انگار ورد جادویی یا طلسم بودن، افتاده بود.
حوصلهاش سر رفت، برای همین نگاهش رو به بیرون چرخوند. چند نفر داشتن رد میشدن، ولی هیچکس انگار رستوران رو نمیدید.
شین نفهمید کی خوابش برد، ولی وقتی به خودش اومد، همون خانوم پشت پیشخوان بالای سرش ایستاده بود. گفت: «دوستت اومده.»
شین به بیرون نگاه کرد. یه بنز مشکی جلوی در پارک شده بود، اما نه از سینت خبری بود، نه از موتورش.
زن ادامه داد: «تو ماشینه.»
شین اخم کرد. ' باز چه غلطی داره میکنه؟ '
دوباره گفت: «مرسی.» و بلند شد. زنگ در هم دیلینگ صدا داد و خروجش رو جشن گرفت. وقتی از رستوران بیرون رفت چند نفر بهش خیره شدن و با نگاه دنبالش کردن اما خوشبختانه فاصلهشون رو حفظ کردن و بهش نزدیک نشدن.
سینت وقتی شین در ماشین رو باز کرد و روی صندلی جلو نشست، سرش رو از توی گوشی بالا آورد. یه شنل مشکی عجیب تنش بود، انگاری آرایش هم کرده بود.
«هِی.» یه لبخند ریز زد، ولی وقتی صورت شین رو دید، صورتش در هم شد و لبخند از روی لبش پرید. «حالت خوبه؟»
شین گفت: «راه بیفت. اینکه بهت زنگ زدم به این معنی نیست که بخشیدمت.»
سینت آهی کشید. «در مورد دیروز… میخواستم به معبد دعوتت کنم ولی گفتی خستهای. قول میدم جبران کنم. صورتت چی شده؟ ویدیوهات پخش شده. همه فکر میکنن دعوات شده.»
«داری درمورد چه کوفتی حرف میزنی؟»
شین لبهی گوش اون چیزِ شنلمانند که روی سرش بود رو تکون داد و گفت: «این چیه گذاشتی سرت؟ برش دار. مسخره شدی.»
سینت با شوک و سردرگمی گوش شنلش رو گرفت. «ولی… این کورومیه.»
«خب به من چه. نمیدونم این ماشین رو از کجا پیدا کردی، ولی امیدوارم برامون دردسر درست نکرده باشی.» صندلی رو خوابوند و روش رو از سینت برگردوند. «لطفاً راه بیفت. دیگه حوصلهی دعوا ندارم.»
شین مدتی نگاه سنگین سینت رو روی خودش حس کرد تا اینکه بالاخره ماشین روشن شد. تو کل مسیر، گرمای نگاه سینت روش بود، ولی شین نمیخواست به خودش لطف کنه و سمتش برگرده.
سِینت اونا رو به داخل شهر، دور از محل زندگیشون، توی پارکینگ ساختمونی که شین تا حالا ندیده بود، برد.
سینت گفت: «بهخاطر صورتت نمیتونیم از در اصلی بریم. مردم حرف درمیارن.» شین برگشت و بهش نگاه کرد. دیگه اون کلاه عجیب روی سرش نبود—احتمالاً توی مسیر درش آورده بود.
«لایوِ Royal Canin هم عقب افتاده. این قضیه بیشتر به شایعات دامن میزنه ولی بهتره شایعه بمونه تا اینکه تأیید بشه.» از ماشین پیاده شد، خم شد تا همسطح چشمهای شین قرار بگیره. «نمیای؟»
«من فقط میخوام برم خونه.»
«بعد از اینکه با پیسوم درمورد شایعهها و کنترلشون حرف زدیم، میبرمت خونه.»
«پیسوم دیگه کیه؟ سینت، من حال و حوصلهی شوخیـات رو ندارم. تو باعث شدی کتک بخورم بعد الان میخوای مسخرهبازی هم در بیاری؟»
چشمهای سینت ریز شد. برگشت توی ماشین و روی صندلی خودش نشست و در رو محکم بست. «تو الان بهم گفتی سینت؟!»
شین: «میخوای دندونهای جلوت رو از دست بدی؟»
«نانی» نرم و آروم گفت، مثل کسی که انگار داره با یه بچه حرف میزنه. «تو که فکر نمیکنی من سینتـم، درسته؟»
شین نمیتونست جلوی خندهشو بگیره چون بازی سینت خیلی قانعکننده بود. اون دقیقاً میدونست چطوری آرومش کنه. شین فکر نمیکرد برای گرفتن بخشش تا این حد پیش بره و خودش رو به در و دیوار بزنه. اما آدم هیچوقت نمیتونست حدس بزنه که حرکت بعدی سینت چیه. تنها چیزی که شین ازش مطمئن بود این بود که چقدر دوستش داره.
پس، برای همراهی، شونههاشو رها کرد و با لحن آرومی با دوستش شوخی کرد: «خب احمق، پس فکر میکنی کی هستی؟»
«اسکای. من اسکایام و تو نانی. ما بازیگریم.» گوشیش رو از توی جیبش درآورد، چند ثانیه باهاش ور رفت و بعد گرفت جلوی شین.
شین گوشی رو گرفت.
یه صفحهی گوگل باز شده بود:
نام: هیرانکیت چانگخام — نانی
۲۷ ساله. بازیگر.
برجستهترین نقشهای وی: MJ در F4 و شین ناروبت در High School Frenemy.
کلی عکس از خودش و سینت با لباس مدرسه وجود داشت؛ عکسهایی که هیچوقت اونا رو ندیده بود. شین با تعجب به عکسها نگاه کرد. بعد سرش رو بلند کرد و به اسکای خیره شد… قلبش تند میزد. تو چنین مواقعی معمولاً اول مشکوک میشد، اما شین میتونست با تموم وجودش حس کنه که این قضیه فیلم و سرِ کاری نیست.
شاید از همون لحظهی بیدار شدن حسش کرده بود—زنها و دخترهایی که با تعجب بهش خیره شده بودن، عکسهای عجیب و فوتوشاپیِ توی اون آپارتمان که فکر میکرد کار زکـه، ناپدید شدن خونهش…
دستش رو توی جیبش فرو کرد و دوتا عروسک صورتی بیرون آورد. «من توی یه آپارتمان که همهجاش پر از این عروسکها بود، بیدار شدم.»
«تو توی آپارتمان خودت بیدار شدی؟» دوقلوی سینت جوری اخم کرد که انگار شین باید همین الان توی یه بیمارستان روانی بستری بشه!
«باشه، پس این خونهی من—یا بهتره بگم خونهی اونه.» شین کمکم داشت از نتیجهای که بهش میرسید، هیجانزده میشد. اون از درس و مدرسه متنفر بود و خیلی هم دانشآموز زرنگی نبود، ولی اونقدری داستان تخیلی خونده بود که بفهمه چه اتفاقی داره میفته. «فکر کنم داره یه اتفاق دیوونهوار میافته.»
«معلومه.»
«الان مطمئنتر شدم که تو سینت نیستی. سینت... سینته. و تو... تویی.» شین امیدوار بود که حرفهاش منطقی باشه و معنی داشته باشه.
«تو شبیهشی ولی فرق داری. تازه، سینت جذابتره.»
به نظر هردو از این حرف خشکشون زد. اسکای میخواست حرف بزنه که شین بهش اجازه نداد. «صبر کن، اول بهم گوش بده. باشه؟ من شینم. دیشب، تو—یعنی سینت حسابی گند زدی. ما با زک و دار و دستهش دعوامون شد.»
به صورتش اشاره کرد.
«این جای کبودی از همونه. من از دستت خیلی حرصم گرفته بود و عصبانی بودم. با هم دعوامون شد، بعد رفتم تو اتاق چینگچینگ خوابیدم. بعدش نمیدونم چی شد که با یه عروسک مسخره بیدار شدم.»
«مای ملودی.»
«ها؟»
«اسمشه.»
«اوه، باشه، هرچی. فکر کنم جامون عوض شده. من با اون بازیگری که میگی جابهجا شدم.»
اسکای چند لحظهی طولانی بهش زل زد، بعد یهو قهقهه زد و از خنده منفجر شد. «سرت به جایی خورده؟»
«نه محکمتر از همیشه.»
«میخوای باور کنم تو شینی؟ یه شخصیت خیالی که—اتفاقاً— خودت نقشش رو بازی کردی؟»
شین سرش رو تکون داد.
«اگه تو شینی، از کجا شمارهم رو میدونستی؟»
«من داشتم به سینت زنگ میزدم. خب بیا ازم امتحان بگیر—ازم یه چیزی بپرس که فقط شین بدونه.»
«شین یه شخصیت خیالیه. فکر و خیالهاش فقط توی فیلمنامهست، نه بیشتر. تو بازیگرشی. معلومه که همهچی رو درموردش میدونی.» ماشین رو روشن کرد. «میبرمت بیمارستان.»
«نه نمیبری.» شین دست اسکای رو گرفت و روی پاهای خودش گذاشت. «من خوبم، جدی میگم— چیه؟» اسکای یهو با چشمهایی گرد و بُهتزده بهش زل زد.
بعد به دست شین که هنوز دور مچش حلقه شده بود، نگاه کرد و نفسزنان گفت: «تو... دروغ نمیگی.»
«باورم کردی؟»
«تو نخ قرمزت رو نداری. نانی هیچوقت اونو از دستش در نمیاره.»
«نخ قرمز؟»
«داستانش مفصله.» با این حرف سوالش رو رد کرد و نگاهش رو مثل اسکنر روی تکتک اجزای بدن شین انداخت. «قوی هم هستی. آدم بعد از ضربه به سر ممکنه اخلاقش عوض بشه، ولی یهو زورش زیاد نمیشه.»
شین گیج رو به اسکای پلک زد.
«نانی اینقدر قوی نیست. نمیتونه مثل تو منو هل بده.»
شین دستش رو ول کرد، روی صندلی به عقب تکیه داد و نفس عمیقی کشید. ماشین دیگهای وارد پارکینگ شد و لحظهای سکوت رو شکست.
شین گردنش رو چرخوند تا به اون بازیگر نگاه کنه. به نظر میومد هنوز تو فکره.
«اسکای.»
«هوم؟»
«به جهانهای چندگانه اعتقاد داری؟»
«مثل دکتر استرنج؟»
«آره همون.» شین لبخند محوی زد. «سینت هیچوقت اسمش رو درست نمیگه. هر وقت فیلمهای مارول رو میذارم خوابش میبره.»
شین تقریباً میتونست این لحظه رو ببینه—سر سینت که روی شونهش میفته... اون همیشه یه تکیهگاه ثابت کنار شین بود. قبول میکرد با همدیگه فیلم ببینن فقط برای اینکه پیش شین باشه و همراهیش کنه، حتی وقتی از مغازهی نودلفروشی و پیک موتوری بودن و تحویل غذا، خسته و له برمیگشت.
«خوبی؟»
نه، واقعاً نه. خیلی دلش برای سینت تنگ شده بود. «آره، خوبم. با اینکه دقیقاً شبیهشی، ولی خیلی باهمدیگه فرق دارین.»
«گفتی اون جذابتره.»
«فقط یه کوچولو.» شین پوزخند زد.
«نانی سکته میکنه اگه بفهمه یکی با قیافه خودش اینور اونور میره و یه همچین چیزهایی به بقیه میگه.»
«میدونی که سینت ممکنه مردِ تو رو خراب کنه، نه؟ اون برمیگرده پیشت و مثل ملوانهای مست فحش میده. سینت توی بیرون کشیدنِ بهترین و بدترین ورژنِ آدمها استعداد داره.»
اسکای یه لحظه نگران شد، ولی بعد سریع خودش رو جمعوجور کرد و گفت: «اون مردِ من نیست.»
«نانیِ تو.»
«فقط نانی. نه نانیِ من.»
شین اخم کرد. چشمهاش رو ریز کرد و گفت: «تو عاشقشی مگه نه؟»
«چی؟! از کجای حرفام به این نتیجه رسیدی؟»
«همین الان قیافهت عجیب شد.»
«نه نشد! ما فقط دوستیم.»
«یه لحظه انگار میخواستی منو ببوسی.»
«بس کن، چرند نگو.»
شین خندید. اذیت کردن این آدم خیلی راحت بود؛ شاید چون فکر میکرد میتونه هر کاری بکنه و قسر در بره.
«شاید تئوریمون اشتباهه و همهی اینا فقط یه خواب واضحه. شاید الان روی تخت یه بیمارستانم و از لحاظ ذهنی دیوونه شدم و دارم توهم میزنم و همهی اینا رو تصور میکنم… ولی خدایا–» شین دوباره به اسکای نگاه کرد. «امیدوارم واقعی باشه.»
اسکای اخم کرد. «چرا باید بخوای واقعی باشه؟ پس سینت چی؟ فکر نکنم اون بتونه بدون تو زندگی کنه.»
شین نفسش رو بیرون داد. «سینت الان نانیِ تو رو داره. حالش خوبه.» بعد نگاهش رو پایین انداخت و به دستش نگاه کرد. آرومتر، تقریباً زیر لب زمزمه کرد: «شاید لازم بود یه مدت از هم فاصله بگیریم. شاید به این جدایی نیاز داشتیم.»
اسکای: «اون نانیِ من نیست.»
شین: «باشه… پس نانیِ سینت.»
اسکای جدی شد. «اون مال هیچکس نیست. فقط نانیـه. تازه، اگه زندگیت نصف اون چیزی که توی سریال نشون دادیم باشه، نانی یه روز هم اونجا دووم نمیاره. اون نمیتونه بجنگه. تو و سینت هم که بیپولین… نانی بد غذاست، هزارتا چیز خاص لازم داره تا زنده بمونه. لعنت، تازه شین حتی ضدآفتاب هم نمیزنه.»
شین چشمغره رفت. «بیادب. من جلوت نشستمها.» بعد لبخند دندوننمایی زد. «من چقدر پولدارم؟»
«نمیدونم.»
«تو چقدر پولداری؟»
اسکای، با اعتماد به نفس کامل گفت: «خیلی.» به نظر خیلی به خودش افتخار میکرد.
شین گفت: «اوه، خب از ماشینت میشد حدس زد. من چی سوار میشم؟ لامبورگینی؟»
«تو اصلاً نمیتونی رانندگی کنی. گواهینامه هم به زور داری.»
«چرا؟»
«تا جایی که میدونم از ماشینهای دیگه میترسی. بوق و سر و صداها اذیتت میکنه.»
«تو بیشتر شبیه سینت هستی تا من شبیه نانی.»
«نه، شماها خیلی هم فرق ندارین. فقط تو پرروتر و یهکم… خرابتری.»
شین ابرویی بالا انداخت و گفت:
«مطمئنی عاشقش نیستی؟»
اسکای جا خورد، ولی پرسید:
«چهجوری نانی رو برگردونم؟»
شین گفت: «مگه من چمه؟ واست آدم خوبی هم میشم. میتونم بهخاطر تو تظاهر کنم.»
«ما خیلی شبیه همیم. من و نانی کارمون با هم میگیره چون متفاوتیم. من کمکش میکنم تا حرف دلش رو بزنه و راحت باشه، اونم به من کمک میکنه یه بخشهایی از درونم آروم بشه و یه قسمتهایی از وجودم رو تسلیم خودش میکنه.»
«خب الان چی کار کنیم؟»
«نمیدونم… هنوز دارم سعی میکنم بفهمم چی شده. هنوز هضمش نکردم. یه بخشی از وجودم دلش میخواد باور کنه تو الان داری نقش بازی میکنی، ولی یه بخش دیگهم میدونه که تو نانی نیستی.»
شین با لبخند محوی آروم گفت: «نانیِ تو.»
اسکای با اکراه سر تکون داد.
«نانیِ من… باشه. ولی کاری که الان میتونیم بکنیم اینه که اول زخمت رو پانسمان کنیم تا عفونت نکنه و جاش نمونه. بعد میرسونمت خونه تا استراحت کنی. امروز لازم نیست بریم بالا پیش پیسوم. خودم یه خلاصه از آدمایی که احتمالاً میبینی و باهاشون در ارتباطی بهت میدم.»
«مرسی.»
اسکای گفت: «باعث افتخارمه، شین.»
***
اسکای با صدای زنگ موبایلش با وحشت از خواب پرید. توی تاریکی دنبال موبایلش گشت و بدون اینکه ببینه کی بهش زنگ زده جواب داد:
«الو؟»
«منم، شین.»
اسکای مورمورش شد. یهکم طول میکشید تا به این قضیه عادت کنه. «ساعت ۳ صبحه، چرا بیداری؟»
«میتونی بهش بگی جتلگ؟»
[جتلگ - jet lag: بههم خوردن خواب بعد از پرواز طولانی با هواپیما بهخاطر اختلاف ساعت و اختلاف منطقه زمانی. درواقع شین جابهجا شدنش از دوتا دنیا رو به یه مسافرت طولانی با هواپیما تشبیه کرده و باهاش شوخی کرده.]
اسکای خندید. نمیتونست جلوی خودش رو بگیره. نانی شوخیهاش خشک و ناخواسته بود، ولی شین واقعاً بامزه و خندهدار بود و میدونست که آدم باحالیه. کل روز اسکای رو خندونده بود.
بعد از رفتن به داروخانه، اسکای اون رو به خونهی خودش رسوند؛ چون رفتن به هر جای دیگهای با این قیافهی شین یعنی ساختن یه عالمه دردسر و اجازه دادن به بقیه برای دخالت توی کارشون.
تمام تلاشش رو کرد تا صورت شین رو بهتر کنه ولی تهش شین اسکای رو پرت کرد کنار و خودش این کار رو انجام داد و گفت: «خیلی توی این کار افتضاحی.»
«هی! من یه بار نقش یه دکتر رو بازی کردم!»
«حتماً افتضاح بوده.»
بعد از اینکه به صورت شین رسیدگی شد و به کبودیِ روی پهلوش پماد زده شد، اسکای مجبورش کرد چند قسمت از سریال "My Ambulance" - "آمبولانس من" رو ببینه. شین پنج دقیقهی اول غر زد ولی بعدش خیلی زود درگیرِ سریال شد و توش غرق شد. اسکای مجبور شد به زور از روی کاناپه بلندش کنه تا شام بخوره — که البته یهکم کار سختی بود چون نمیشد شین رو مثل نانی راحت بلند کرد و به جایی هدایت کرد.
بعد از شام هم قبل از اینکه اسکای نانی رو به آپارتمان خودش ببره یه قسمت دیگه با همدیگه تماشا کردن. فقط پنج ساعت پیش بود.
اسکای درحالی که چراغ خوابش رو روشن میکرد، پرسید: «میخوای برات لالایی بخونم؟»
«نه. چیزی که میخوام خیلی سادهتره.»
«بگو، میشنوم.»
«بیا دنبالم.»
«واسه چی؟»
«فکر کنم خیلی به این عادت کردم که وقتی میخوابم، سینت کنارم باشه.»
اسکای با این وابستگی متقابل سینتشین آشنا بود، اما با این حال چند ثانیه از این حرف زبونش بند اومد و ساکت موند.
«ساعت ۳ صبحه.»
«میدونم.»
«و سینت هم اینجا نیست آه— یعنی…» اخم کرد. «من؟»
«متأسفانه.»
«نمیشه high school frenemy ببینی و بخوابی؟»
«نه. سه قسمتش رو سرسری دیدم و حوصلهم سر رفت. امکان نداره من اونقدر بدبخت بوده باشم.»
اسکای زیر لب خندید: «یه جورایی بودیا.»
«نظر تو مهم نیست. قبل از اینکه کار دیوونهواری بکنم، بیا دنبالم.»
اسکای لبش رو گاز گرفت، به طرز عجیبی سرگرم شده بود. «اگه نیام دنبالت چی میشه؟ چه ضرری میکنم؟»
شین خیلی راحت گفت: «خب… احتمالاً یه لایو میذارم و به همه میگم تو منو زدی. یا میتونم دروغ بگم که یه دعوای عاشقانه بود. با آستینکوتاه هم میام که همه مچ دستم رو بدون اون نخ قرمز ببینن. یه گزینهی دیگهم هم اینه که همهی عروسکهای مای ملودیِ عزیزِ دوستپسرت رو آتیش بزنم.»
اسکای حتی یه ذره هم احساس تهدید نمیکرد. برعکس، قلبش به دلایل کاملاً مختلفی تندتر میزد — و نه از ترس.
«میبینم که آنلاین بودی.»
«من یه آدم بیخواب با وایفای ام. تا نیم ساعت دیگه اینجا باش.»
اسکای نفسش رو بیرون داد.
«دارم میام.»
ادامه دارد...