Chapter 02 ²
˛ 𝖠𝗎𝖽𝗋𝖾𝗒آسمون ژنو اون روز سخاوتمند بود، نورهای نرم خورشید از بین ابرهای خاکستری روی زمین سرد، میتابیدند. پای سیبی داخل ظرفی کریستال و با تزئینات مخصوص روی صندلی عقب آئودی مشکی پووین قرار و بستهی کوکیها هم کنارش جا داشت. دیشب بعد از پختن شیرینیها به خونه خودش برگشت و تا صبح فقط دوساعت خوابید. امگا ژیلهی نرم خاکستریای روی پیراهن سفیدش به تن کرده و پشت فرمون قرار گرفته بود. ساعت ماشین هشت صبح رو نشون میداد و پووین هرلحظه به مرز فروپاشی نزدیکتر میشد. دست راستش با هر حرکت تیر میکشید و انقباض داخل عضلاتش، نفسش رو میبرید. درد حتی به بند انگشتهاش هم رسیده بود و قصد نداشت بیخیال بشه. حتی توانایی استارت زدن ماشین رو نداشت، چطور میخواست دوساعت تا زوریخ رانندگی کنه؟
لب پایینش بر اثر فشار دندونهاش خونریزی میکرد و نیش اشک چشمهاش رو میسوزوند، حتی نمیتونست خودش رو به بچههاش برسونه. شقیقههاش نبض میزدند و قلبش با بیچارگی میتپید و تقاضای کمک میکرد. نفسهای عمیقی کشید و حملهی عصبیای که در مرزش بود رو عقب فرستاد؛ پووین باید به دیدن دوقلوها میرفت. چنگی به موبایلش زد و درخشش حلقهی انگشتش، قلبش رو سنگینتر هم کرد. با ویلیام تماس گرفت و بعد از بوق پنجم صدای خوابآلود آلفا توی گوشش پیچید.
"همهی گزارشها رو ایمیل کردم و-"
"میشه بیای اینجا؟"
پووین مستاصل و ناتوان گفت و احساس شرمندگی کرد که روز تعطیل آلفا رو خراب کرده.
"متاسفم که این ساعت باهات تماس گرفتم ویلیام... اما خب به کمکت احتیاج دارم. میدونم که شاید فکر کنی دارم ازت سواستفاده میکنم یا هرچیزی ولی لطفا... ازت خواهش میکنم برای امروز کمکم کن."
صداش لرزشی کمرنگی رو بههمراه داشت و آلفای پشت خط، از اون تماس ناگهانی شوکه بود.
"آدرس رو بفرست"
ویلیام به سادگی گفت و تماس به پایان رسید. سی دقیقه بعد دم در آپارتمان پووین، بدون هیچ سوال اضافهای منتظر بود؛ امگا با شرمندگی بهش خیره شد و احساس ناتوانی خفهش کرد.
"نمیتونم رانندگی کنم..."
چشمهای آلفای کوچیکتر روی دست راستش نشست و سری تکون داد، میدونست ارشدش یه روزهایی حتی توانایی به دست گرفتن خودکار رو نداشت. میتونست ببینه که چقدر درد میکشه و عضلاتش گاهی قفل میشدند.
"اشکالی نداره، چرا اینقدر ناراحتید؟ من اونقدر هم راننده بدی نیستم."
ویلیام با خنده گفت و سعی کرد کمی حال امگا رو بهتر کنه، پووین لبخند زورکیای زد و سوییچ ماشین رو به دستش داد.
"باید بریم زوریخ... ببخشید واقعا این وقت صبح هیچکس به ذهنم نمیرسید که کمکم کنه و-"
"پووین!"
ویلیام برای اولین بار بدون احترام و با اسم کوچیک خطابش کرد.
"ایرادی نداره، بههرحال که میخواستم کل روز توی خونه هیچکاری نکنم. اینطوری برای خودمم خوبه"
امگا با بیچارگی بهش خیره موند و ویلیام لبخند پهنی زد.
"تازه دلم میخواست بچهها رو از نزدیک ببینم"
"ممنونم..."
پووین با بغض زمزمه کرد و ویلیام دستهاش رو توی هوا تکون داد.
"نیازی به تشکر نیست، اینجوری میتونم از کوکیها هم چندتا بدزدم. میبینی همهش برای من سوده!"
امگا لبخند کمرنگی زد و دستی زیر پلکهای نمدارش کشید.
"هرچندتا خواستی میتونی برداری."
"عالیه"
ویلیام برای موفقیتش مشتی توی هوا زد و در ماشین رو باز کرد.
"وقتشه قدرت رانندگیم رو بهت ثابت کنم استاد."
"فقط امیدوارم بتونم بچههام رو دوباره ببینم"
***
به لطف رانندگی ویلیام ساعت ده و نیم، نزدیکی زوریخ رسیده بودند و استرس به موقع نرسیدن، به آرومی داشت تهنشین میشد. پووین با اضطرابی که داخل شکمش میخزید و سعی در کنترلش داشت، موبایلش رو برداشت و با شک به مخاطب مدنظرش زنگ زد. صدای بیخیال آلفا داخل حلزونی گوشش پیچید و پووین نفسش رو بیرون فرستاد.
"بونژور ژولی! باعث خوشحالیه که میتونم صدای قشنگت رو بعد از مدتها بشنوم."
پووین چشمهاش رو از لحن بیبند و بار آلفا، توی کاسه چرخوند و لبخند کمرنگی زد.
"اگر منظورت اینه که ازم میخوای از رئیس بداخلاقت برات مرخصی بگیرم، باید بگم کاری از دستم ساخته نیست"
"آه، مثل همیشه بیرحم و سنگدلی پووین، کِی قراره بیخیال آلفای خسته کنندهت بشی و بیای باهم از دستش فرار کنیم؟"
پووین نرم خندید و ویلیام با کنجکاوی نگاهی به نیمرخ ارشدش انداخت، هیچوقت لبخندش رو اونقدر واقعی ندیده بود.
"فکر نکنم اون روز برسه، برات یک ماموریت دارم."
صدای آه کشیدن آلفا رو از پشت خط شنید.
"هرچیزی که تو بخوای ژولی، فقط امیدوارم نخوای با نارای عوضیت بحث کنم"
"خب ممکنه یکم مربوط بشه بهش..."
مرد پشت خط زیرلب کمی غرغر کرد و ادامه داد:
"این برات گرون تموم میشه، اما خب چیکار میتونم بکنم سرورم؟"
"نگران نباش، برات کوکی درست کردم."
پووین میتونست از پشت گوشی تصور کنه آلفا چطور ابروهاش رو بالا انداخته.
"الان شد یچیزی، قراره برم و بچههات رو بدزدم؟"
"دزدیدن چیه! فقط میخوام بیاریشون مدرسه. امروز جشنواره دارن و پوند اجازه نداد که شرکت کنن، اما من قول دادم که بیام و براشون پای سیب بیارم."
صدای خش خش از اون طرف تماس به گوش رسید.
"انجام شده بدونش ژولی، من همیشه در نقش عموی باحال هستم که نجاتتون بدم."
پووین کوتاه خندید و سری برای مخاطبش تکون داد.
"ممنونم، میبینمت."
"فعلا خوشگلم!"
تماس به پایان رسید و پووین آهی از روی آسودگی کشید، نگاهی به ویلیام کنجکاو کنارش انداخت و بشکنی زد تا حواس آلفا به سمت جاده برگرده.
"برگرد سر کارِت، یکم دیگه میرسیم."
ویلیام خجالتزده حواسش رو به رانندگی معطوف کرد و با ریتم نامشخصی انگشت اشارهش رو روی فرمون میزد. با وارد شدنشون به شهر، پووین به آلفای کنارش آدرس میداد و ویلیام حرفهاش رو دنبال میکرد. پووین آینهی ماشین رو پایین داد و دستی به موهاش کشید، کمی از بالم لب آلبالوییش زد تا چهرهی رنگ پریدهش باعث نگرانی دوقلوها نشه. درد دستش بدون هیچ رحمی ادامه داشت و نمیتونست حرکتش بده. مقابل مدرسهای با دیوارهای رنگی توقف کردند و ویلیام با ذوق نگاهی به بیرون انداخت.
"الان بچهها میان؟"
"یکم دیگه میرسن."
نگرانی مثل دستی سرد داشت بالا میاومد، میترسید پوند چیزی از این قضیه متوجه بشه و بعد بچهها رو سرزنش کنه. با دیدن ماشین آشنایی که مقابل مدرسه ایستاد، بهسرعت از ماشینش پیاده شد. دوقلوها با هیجان از ماشین آلفا پیاده شدند و به سمتش دویدند، پووین با لبخند بزرگی روی زمین نشست و بچهها در آغوشش کشید و روی موهاشون رو تند تند بوسید.
"بابایی!"
هردو همزمان گفتند و قلب امگا از عشق لبریز شد.
"سلام عزیزای دلم."
تن کوچیکشون رو به خودش فشرد و عطر شکوفهی هلو و سیب رو نفس کشید. آرامش به آرومی در برش گرفت و درد دستش دیگه توی ذوق نمیزد.
"منم اینجام! سلام؟"
نگاه پووین روی قامت بلند آشنایی نشست، پوست گندمی و چشمهای کشیدهای که با شیطنت برق میزدند. دستهاش رو داخل جیب شلوارش فرو برده و یک تای ابروش رو با حالت مخصوص خودش بالا داده بود.
"خیلی لطف کردی است"
است تعظیم اغراقآمیزی کرد و لبخند آشناش درخشید.
"هرچیزی برای تو ژولی، دستمزدم کجاست؟"
"داخل ماشین، صندلی عقب"
اِست 'باشه' ای گفت و نگاه پووین روی آلفایی نشست که تا اینجا همراهیش کرد.
"ویلیام، بیا اینجا!"
ویلیام با خجالت قدمی جلو گذاشت و پووین بوسهای روی گونهی دوقلوهاش گذاشت.
"بچهها این دوست جدیدم ویلیامه"
لِنا با کمی تردید دستش رو جلو برد و به آلفای مقابلش دست داد.
"من لنام، سه دقیقه از داداشم بزرگترم."
ویلیام به گرمی دست دخترک رو فشرد و لبخند شیرینی زد.
"از آشنایی باهاتون خوشوقتم پرنسس، منم ویلیامم"
لنا لبخند کوچیکی زد و بغل پووین برگشت، نوآ با حالتی جدی به ویلیام خیره موند که داشت آلفا رو کم کم مضطرب میکرد.
"بگو ببینم، بتمن یا اسپایدرمن؟"
ویلیام با شک نگاهی به ارشدش انداخت و پووین پلک اطمینان بخشی زد.
"خب من... اسپایدرمن رو ترجیح میدم."
نوآ نیشخندی زد و سمت پووین برگشت و سرش رو تکون داد.
"ازش خوشم میاد"
امگا آروم خندید و به ویلیام خیره شد.
"دیدی گفتم!"
نگاهی به ساعت مچیش انداخت و صاف ایستاد.
"وقت رفتنه بچهها، است میشه لطف کنی و حواست به ویلیام باشه؟ شاید یکم کارمون طول بکشه."
است درحالیکه پاکت کوکیها رو در دست داشت، سری تکون داد و چشمکی به امگا زد.
"نگران نباش خوشگلم، برو و با توله آلفاهای دردسرسازت خوش بگذرون"
پووین اخمی کرد و چشمغرهای به سمتش رفت.
"دربارهی بچههام درست صحبت کن."
"آه ببخشید سرورم"
پووین نگاه ترسناکی برای آخرین بار بهشون انداخت و ظرف پای سیب رو برداشت.
"سالم بمونید تا وقتی برمیگردم."
دست دوقلوها رو گرفت و با لبخند شیرینی، سهنفری به سمت مدرسه رفتند. ویلیام با نگاه معذبی به آلفای خوشچهرهای که داشت کوکیها رو میخورد، خیره شد. برای پرسیدن سوالش مردد بود و نمیدونست واکنش مرد چطور قراره باشه. سرفهای مصنوعی کرد و چشمهای تیز آلفا روش نشست.
"ببخشید شما... همسرشون هستید؟"
است با بهت بهش خیره شد و پلکی زد.
"همسر پووین؟"
ویلیام سری تکون داد و خندهی بلند آلفا داخل خیابون پیچید.
"وای خدای من... نارا اگه این رو بشنوه روانی میشه"
است به ماشین تکیه داد و شونههاش از شدت خنده لرزیدند، به ویلیام سرخ شده چشم دوخت و اشکی که از گوشهی چشمش پایین میاومد رو پاک کرد.
"ببخشید، ببخشید. فقط من آلفاها رو ترجیح میدم."
چشمهای بیشرمش روی ویلیام نشست و از سر تا پاش رو برانداز کرد، گوشهی لبش به نیشخندی طعنهآمیز بالا رفت و سرش رو کمی کج کرد.
"تو فکر میکنی اگر بهجای من آلفاش اینجا میومد الان سالم بودی؟"
"متاسفم من نمیدونستم که-"
"اشکالی نداره بچه جون."
چشمکی به آلفای ریزنقش زد و یکی دیگه از کوکیها رو خورد.
"بامزه بود حرفت، یادم میمونه برای دوقلوها تعریفش کنم."
سکوت سبکی بینشون برقرار شد و دستهاش رو بیقیدی داخل جیبهای شلوارش فرو برد. نسیم پاییزی سبکی تارهای مشکی موهاش رو تکون میداد و ویلیام با لگد زدن به تکه سنگی، خودش رو مجبور کرد از زل زدن به آلفا دست برداره.
"خب، چطوری با پووین آشنا شدی؟"
ویلیام نگاهش رو از آلاستارهای سرمهایش گرفت و به مرد مقابلش نگاهی کوتاه انداخت.
"خب... توی انتشارات مسئول بخش تحلیل هنریان، منم تازگی دستیارشون شدم."
است نگاهی ناخوانا بهش انداخت و لبهاش به لبخندی عجیب باز شدند.
"توی جذب کردن آدمهای بامزه استعداد عجیبی داره"
ویلیام سوالی بهش نگاهی انداخت و است تکیهش رو از ماشین گرفت.
"ببخشید؟"
"دارم میگم خوشگلی!"
آلفای کوچکتر با این حرف مرد، سرفهای کرد و رایحهی زنبق وحشیش توی هوا پیچید. است قدمی نزدیکش شد و فاصلهی بینشون رو کمتر از چیزی کرد که ویلیام انتظار داشت. رایحهی کاج سوخته و عود زیر بینیش پیچید و آلفا کمی به سمتش خم شد تا بهدقت صورتش رو نگاه کنه.
"Sei ancora più bella dal vivo.*"
صدای بم مرد با چاشنی اون کلمات بیگانه، لرزی ناشناخته به کمر ویلیام انداخت. انگشتهاش ناخواسته به لبهی ژاکتش چنگ شدند و قدمی عقب رفت تا فاصلهی مناسبی بین خودش و است ایجاد کنه.
"منظورتون چی بود؟"
است نیشخندی زد و صدای زنگ موبایلش مانع اون مکالمهی عجیب شد. چشمهای آلفا با نگاه به مخاطبش، رنگی از بیحسی گرفت و آهی کشید. دستی بین موهاش برد و بهم ریختشون.
"حالا باید با خودِ شیطان سروکله بزنم."
لگدی به سنگی که تا چند لحظه قبل قربانی ویلیام شده بود، زد و به طرفی پرتش کرد.
"سعی کن ساکت باشی"
تماس رو وصل کرد و صدای پرانرژیش به گوش رسید.
"صبح آفتابی دلپذیرت بخیر ناراویت، به همین زودی دلت برام تنگ شد؟"
صدای بم و محکمی توی گوشش پیچید:
"بچههام کجان است؟"
آلفا بیخیال خندید و به بدنهی ماشینش تکیه داد.
"بچههای تو ان، از من میپرسی؟"
"باور کن اگر جواب ندی مطمئن میشم بقیه زندگیت رو بدون پاهات بگذرونی."
است نیشخند طعنهآمیزی برای آلفای پشت خط زد و نگاهش روی ویلیامی نشست که بیتوجه به جو عجیب بین خودش و است، داشت سراغ کوکیهای پووین میرفت.
"همسرت روهم همینجوری تهدید میکردی نارا؟"
سکوتی پشت خط برقرار شد، است میدونست روی چهچیزی دست گذاشته و چه اتفاقی ممکنه در پی حرفش بیفته.
"تا ده دقیقه دیگه اونجام."
صدای پوند با جدیت به گوشش رسید و بعد تماس قطع شد؛ است لب پایینش رو گزید و دستی بین موهاش کشید. رسما پووین رو وسط دردسر هُل داده بود.
داخل مدرسه، پووین با لبخند دوقلوهایی رو تماشا میکرد که داشتن با همکلاسیهاشون، طنابکشی میکردند. درد دستش کمتر آزارش میداد و خبری از آشفتگی چندساعت قبلش نبود.
"آقای ناراویت؟"
صدای معلم دوقلوها، پووین رو از افکارش بیرون کشید. خطاب شدن با فامیلی همسرش، هنوز هم گاهی قلبش رو میلرزوند؛ نگاهی به زن جوان انداخت و لبخندی دلنشین زد.
"اوه بله، بفرمایید"
"میخواستم دربارهی چیزی باهاتون صحبت کنم."
اخمی از نگرانی بین ابروهاش نشست.
"دربارهی بچههاست، لنا بهطرز چشمگیری توی درسهاش افت کرده و نوآ منتظر بهانهست تا با همکلاسیهاش دعوا کنه. من متوجهم که شاید اوضاع خونه مساعد نباشه اما بازهم باید حواستون به بچهها باشه."
سطلی از آب یخ روی پووین خالی شد، پلکی زد و با ناباوری به معلم جوان خیره شد. دوقلوهای شیرینش هرچقدر هم که پووین تلاش میکرد از این ماجرا دور نگهشون داره، بازهم درگیر شده بودن. احساس بیمصرفی گلوش رو فشرد و برای بار نامعلومی بهش یادآوری شد که چه پدر بدیئه. دستش دوباره تیر کشید و پووین لبخندی تصنعی زد.
"ممنون که اطلاع دادین و بهفکر بودین."
"وظیفهمه قربان، سلامت روحی بچهها تنها چیزیه که میخوایم."
سرش رو برای معلم بچهها تکون داد و نفس سنگینش رو رها کرد، همین روزها کمرش زیر این سنگینی خرد میشد. زن جوان با صدا زده شدنش از پووین فاصله گرفت و تنهاش گذاشت. صدای زنگ موبایلش و اسم اِست باعث پیچیدن شکمش شد و شقیقهش تیر کشید.
"چیشده است؟"
"خب... ممکنه آلفای روانیت الان درحال اومدن به اونجا باشه؟"
پووین شوکه نگاه نگرانش به اطراف چرخید.
"چی؟ گل کشیدی؟"
اما نیاز نبود است چیزی بگه، عطر تیز شراب زودتر از خودِ آلفاش اعلام حضور کرد. صدای است پشتِ خط رو دیگه نشنید، مردمکهای عسلی دلتنگش روی مردی نشست که با ابروهای درهم گره خورده داشت طول حیاط مدرسه رو طی میکرد و از کنار میزهای دسری که والدین درست کرده بودند، بیتوجه رد میشد. چشمهای تیرهی پوند بدون لغزش روی پووین نشست و چند ثانیه بعد مقابل امگاش ایستاده بود. کمترین فاصلهی بینشون بعد از ماهها. مردمکهاش میلرزیدند اما پووین مردی نبود که کوتاه بیاد، دیگه نبود.
"اینجا چیکار میکنی؟"
با صدایی آروم پرسید و منقبض شدن فک پوند رو دید. آلفا از بالا بهش خیره شد و نیشخندی از تمسخر لبهاش رو رنگ کرد.
"این رو من باید ازت بپرسم پووین."
لحن یخزدهی همسرش، تیغهی کمرش رو لرزوند.
"پوند-"
"شاید بخوای توضیح بدی که چرا بچههام رو بدون خبر و یواشکی آوردی اینجا، اصلا چرا اینجایی؟!"
یک قدم عقب رفت و نفس عمیقی کشید، رایحه تیز آلفاش داشت روی شونههاش سنگینی میکرد.
"اونا بچههای منم هستن پوند. بچههای ما ان! نمیتونم ببینمشون؟"
پوند قدمی جلو اومد و فاصلهی بینشون دوباره کم شد.
"حق نداری این رو بگی وقتی دوماهه حتی یک شب هم توی خونهمون نخوابیدی!"
پووین صدای شکستن قلبش رو شنید، لب پایینش رو جوید و دست دردناکش رو روی سینهی آلفا گذاشت.
"اینجا جاش نیست پوند..."
نگاه مضطربش روی والدین اطرافشون نشست که توجهشون به اون دو جلب شده بود.
"لطفا؟ الان وقتش نیست."
پوند نگاهی به دست همسرش انداخت و مچ دستش رو گرفت، چشمهای تیرهش با طوفانی خاموش به پووین دوخته شدند. سرش رو نزدیکتر آورد و دمی از عطر امگاش گرفت، بوی هلو و مگنولیا قاطی شده با زنبقوحشیای نا آشنا.
"بوی یک آلفای دیگه رو میدی"
ناخواسته فشاری به مچ سوزان پووین وارد کرد که صورتش از درد درهم رفت. پوند با فهمیدن کاری که کرده بهسرعت فشار انگشتهاش رو برداشت و چشمهاش رنگی از نگرانی گرفت، اما مالکیت خودخواهانهش همچنان پابرجا بود. مچ دست پووین رو نزدیک لبهاش برد و بوسهای داغ روی محل نبضش گذاشت.
"حلقهی من توی دستته و بوی یک آلفای دیگه روی تنت، کدومش رو باور کنم عزیزدلم؟"
لحنش برخلاف بوسهش، یخزده بود. پووین دستش رو از بین انگشتهای آلفا بیرون کشید و با ناباوری بهش خیره شد.
"واقعا داری این رو بهم میگی پوند؟ بعد از دوازده سال؟"
بغض راه نفسش رو تنگ کرد.
"اینطور من رو شناختی؟"
"پووین-"
"بعد از مراسم بچهها برمیگردم. نمیخوام روزشون خراب بشه"
بدون دادن زمانی برای صحبت به آلفا، ازش دور شد و بغضش رو پایین فرستاد. دستش تیر میکشید اما درد توی سینهش بیشتر بود.
"بابایی!"
صدای لِنا مجبورش کرد که لبخند بزنه، سرش رو بالا آورد و آغوشش رو برای دخترش باز کرد.
"چیشده قلبم؟"
چشمهای درشت لنا روش نشست.
"با پدر دعوا کردین؟"
پس اونها رو دیده بود.
"نه عزیزم... همهچیز مرتبه."
"قول؟"
پلکی زد و بوسهای روی پیشونی دخترش کاشت.
"قول."
واقعا همهچیز مرتب بود؟ تا کجا قرار بود این شکافِ عمیق بین خودش و همسرش ادامه داشته باشه؟ نوآ به جمعشون اضافه شد و با دیدن پوند کمی مکث کرد. خودش رو به تن گرم پووین چسبوند و با تردید به چشمهای عسلی پدرش خیره شد.
"پدر عصبانیه؟"
به آرومی پرسید و پووین بهسرعت سرش رو برای مخالفت تکون داد.
"نه عزیزدلم، معلومه که نیست."
سرش رو برگردوند و با چشمهایی ملتمس به آلفاش خیره شد، پوند با دیدن مردمکهای لرزون امگاش، میتونست زمین و زمان رو بههم بریزه. نفس عمیقی کشید و فاصلهی بینشون رو از بین برد، کنار پووین ایستاد و موهای نوآ رو از جلوی صورتش کنار زد. پوند ناراویت شاید مرد سردی بهنظر میرسید اما برای دوقلوهاش هرکاری انجام میداد، حتی اگر لازم میشد روی خودش پا میذاشت.
"خوش میگذره نوآ ساما؟"
پسرکش رو با پسوند ژاپنی انیمهی موردعلاقهش صدا زد و لبهای نوآ به لبخندی شیرین باز شدند و دندونهای افتادهش رو به نمایش گذاشتند.
"بله پدر!"
پوند لبخند کمیابی زد و نگاهش روی لنایی نشست که لبهای جلو اومدهش، خبر از درگیری ذهنش میداد.
"چیشده پرنسس؟ چرا لبخندت رو از پدر گرفتی؟"
لنا چشمهاش رو توی کاسه چرخوند و پووین بیدلیل خندید، عادتی که دختر کوچولوش از خودش به ارث برده بود.
"چیزی نشده."
روی پاشنهی کتونیهای سفید و صورتیش چرخید و با نگاه کوتاهی به پدرهاش، هردو رو ترک کرد تا لازم نباشه به سوالات پوند جواب بده. پووین نگاه معناداری به همسرش انداخت و آلفا، تنها سکوت کرد.
"نوآ بیا بازی!"
صدای پسربچهای، حواس پسر سیبیشون رو به خودش پرت کرد و نوآ به سرعت تنهاشون گذاشت تا به بازی با دوستانش برسه. بار دیگه، هردو باهم تنها شدند. سکوت بینشون دیواری کشید و در عین نزدیکی، چقدر دور بودند از هم.
"من تو ماشین منتظر میمونم، بعد از تموم شدن جشن بچهها با خودم برمیگردن."
پوند به آرومی گفت و پووین رو وسط حیاط مدرسه تنها گذاشت، امگا با غم به دور شدن آلفاش خیره شد و دستش با تپشی تیز، تیر کشید. انگار حتی بدنش هم داشت از این دوری درد میکشید، اما پووین یاد گرفته بود حتی با درد هم لبخند بزنه.
(جملهای که است به ویلیام گفت یک جملهی ایتالیایی بود، به معنای: از نزدیک حتی خوشگلتری)
درود بعد از چندماه طولانی، حرف زیادی ندارم که بزنم فقط امیدوارم که از خوندن این پارت لذت برده باشید و شنیدن نظراتتون کمک زیادی به من و نوشتهام میکنه.
ممنون که کیچن رو میخونید، کوچیک شما آدری!