Chapter 02 ¹

Chapter 02 ¹

˛ 𝖠𝗎𝖽𝗋𝖾𝗒

درد همیشه حضور داشت، بعد از اون اتفاق و سیلاب احساساتش بعدش، درد همیشه بود تا توی بدن خسته‌ی پووین خودنمایی کنه. گاهی به صورت ضربان دار، می‌پیچید توی تنش و رد کمرنگی به‌جا می‌ذاشت. گاهی هم شبیه به برخورد شدید یک کامیون عمل می‌کرد، اون روز صبح اما دردش فلج‌کننده بود. از اون مدل درد‌هایی که انگار روحت هم عفونت کرده و می‌خوای توی تخت به خودت بپیچی. اما پووین اون جمعه‌ی ابری از تختش بلند شد و یکی از بافت‌های ضخیمش رو پوشید.

گاز خونه‌ش چهار روزی می‌شد که قطع بود و آپارتمان خالی‌ش حتی سردتر هم به‌نظر می‌رسید. ژنو مثل همیشه ابری و مرطوب بود، نشریه غرق در نور و صدای زنگ تلفن‌ها انتظارش رو می‌کشید.

پووین عینک فریم مشکی‌ش رو روی تیغه‌ی بینی‌ش بالاتر فرستاد و با دقت مشغول تایپ کردن چیزی شد. دستبند طبی‌ش اون روز توی کار همراهی‌ش می‌کرد، چون درد روانی‌کننده مچ دستش دوباره اونجا حضور داشت که یادآوری کنه چی پشت سر گذاشته. آهی کشید و به پشتی صندلی چرخدارش تکیه داد، نگاهش روی دستیار حواس‌پرتش نشست که با دقت داشت چیزی رو توی سیستم تایپ می‌کرد.

"ویلیام؟"

آلفا با چشم‌های درشتش به سرعت سرش رو بالا آورد و لبخندی زد.

"بله استاد"

پووین از اون لقب چشم‌هاش رو توی کاسه چرخوند، آلفای مقابلش علاقه‌ی خاصی داشت که با اون لقب احمقانه توی محل کار صداش بزنه، صرفا چون پووین ارشدش بود و کارها رو یادش می‌داد.

"می‌شه ازت چیزی بخوام؟"

آلفا تند تند سرش رو تکون داد و پووین صداش رو صاف کرد تا درخواستش رو بیان کنه.

"گاز خونه‌م... چند روزیه که قطع شده، می‌تونم ازت بخوام که بیام خونه‌ت و از فِر آشپزخونه‌ت استفاده کنم؟"

ویلیام گیج شده بهش خیره شد و پووین زودتر شفاف‌سازی کرد.

"می‌خوام برای بچه‌هام پای سیب درست کنم، کنارش می‌تونم برای تشکر ازت کوکی بپزم."

پسر کوچک‌تر سرش رو تکون داد و اهومی گفت.

"معلومه که می‌شه، این‌که بتونم برای بچه‌هاتون کمکی کنم باعث افتخاره!"

پووین لبخندی از روی آسودگی زد و سعی کرد اون حس 'بار اضافه' بودن رو به عقب بفرسته. باقی ساعات روز، بین صدای زنگ تلفن، کیبورد کامپیوتر و تب و تاب آخرهفته، سپری شد. امگا کش و قوسی به بدنش داد و سیستمش رو خاموش کرد، درد دستش هرلحظه بیشتر می‌شد اما پووین توجهی نداشت. پختن شیرینی موردعلاقه‌ی بچه‌هاش الویت بیشتری داشت. نگاهی به ویلیام که مشغول مرتب کردن میزش بود، انداخت. صداش رو با سرفه‌ای کوتاه صاف کرد تا توجه آلفا جلب بشه.

"من اول می‌رم تا مواد لازم رو بخرم و بعدش بهت ملحق می‌شم."

"باشه پس! آدرس رو براتون می‌فرستم."

پووین سری تکون داد و کیف شونه‌ایش رو برداشت، نشریه رو ترک کرد و با خستگی پشت فرمون ماشین نشست. مچ دستش از درد می‌تپید و انگشت‌هاش تیر می‌کشیدند. چند دقیقه بی‌حرکت نشست تا شاید درد، کمی فروکش کنه. پیشونی‌ش رو به فرمون تکیه داد و نفسی از خستگی کشید، این روزها زودتر از همیشه خسته می‌شد و بدنش کم می‌آورد. شاید دلتنگی بود، شاید تنهایی، شاید نبودن آلفاش. سرش رو تکون داد تا افکار مزاحمش دور بشن و ماشین رو روشن کرد. سعی می‌کرد از دست راستش کمتر کار بکشه تا درد اونقدر سنگین و ناگهانی بهش حمله نکنه. زیرلب آهنگی فرانسوی زمزمه می‌کرد و برف‌پاک‌کن ها با قدرت درحال روندن بارون از روی شیشه بودند. مقابل فروشگاه پارک کرد و با قدم‌هایی تند فاصله ماشین تا ورودی فروشگاه رو، دوید.

تهویه هوای فروشگاه با صدای نرمی کار می‌کرد و افراد زیادی به چشم نمی‌اومدند، پووین یکی از سبدهای فلزی رو برداشت و یاد آخرهفته‌هایی افتاد که با دوقلوها به خرید می‌رفتن. وقتی که هنوز اوضاع آروم بود، هرچند پوند بیشتر اوقات همراهی‌شون نمی‌کرد اما بازهم جز روزهایی از هفته بود که پووین ازش لذت می‌برد.‌ بین قفسه‌ها راه می‌رفت و مواد اولیه‌ای که نیاز داشت رو داخل سبد می‌ذاشت. مقابل میوه‌ها مکثی کرد و با دقت سیب‌های قرمز رو جدا کرد، به درد ریز قلبش با یادآوری اینکه پوند چقدر سیب دوست داشت، توجهی نکرد.‌ خریدهاش رو به سرعت حساب کرد و سمت ماشینش رفت. ویلیام آدرس رو براش فرستاده بود و پووین ده دقیقه باهاش فاصله داشت. موقع چرخوندن فرمون ماشین، مچ دستش حتی بدتر تیر کشید اما پووین قصد نداشت برای اون روز به خودش استراحت بده، هرچیزی برای بچه‌هاش.

آئودی رو گوشه‌ای پارک کرد و با برداشتن خریدها، سمت آپارتمان شش طبقه‌ی مقابلش رفت. زنگ رو فشرد و در با تیک آرومی باز شد، داخل آسانسور دستی به موهاش کشید و دکمه‌ی طبقه‌ی پنج رو زد. ویلیام با لباس‌هایی راحتی دم در انتظارش رو می‌کشید و با دیدن پووین لبخند احمقانه‌ای زد.

"خوش اومدین استاد!"

پووین چشم‌هاش رو توی کاسه چرخوند و لبخند کمرنگی زد.

"ببخشید که مزاحمت شدم."

ویلیام تند تند سرش رو تکون داد و بسته‌های خرید رو از پووین گرفت.

"من معمولا آخرهفته‌های کسل کننده‌ای دارم، پس خوشحال شدم که چنین درخواستی کردین."

امگا لبخند دلنشینی به آلفای کوچیک مقابلش زد و ویلیام سرخ شده به داخل راهنمایی‌ش کرد. خونه‌ی پسر ترکیبی کاملا گرم و دلچسب داشت، کاناپه‌های نرمی که با بالشت‌های رنگی پر شده بودند و گلدون‌های سرامیکی. آشپزخونه‌ای کوچیک با لیوان‌های تابه تا و طرح‌های مختلف که برخلاف تصور پووین، کاملا تمیز بود. انتظار یک فاجعه رو داشت اما انگار ویلیام واقعا به تمیزی اهمیت می‌داد.

"من تا حالا شیرینی نپختم، یعنی خیلی دوست دارم یاد بگیرم اما خب مشخص شد که توی این‌کار یک فاجعه ام."

ویلیام درحالی‌که خریدها رو روی کانتر می‌ذاشت، گفت و پووین آستین‌های بافت خاکستری‌ش رو بالا داد. به کمک پسر کوچیک‌تر رفت و وسایل رو از داخل پلاستیک خارج کرد.

"شیرینی پختن باید با صبر انجام بشه، منم اولش افتضاح بودم. باور کن!"

با لبخند گفت و ویلیام بهش خیره شد، عطر زنبق وحشی مثل لایه‌ای گرم همه‌جا رو احاطه کرده بود.

"فکر نمی‌کنم چیزی باشه که شما توش بد باشین."

پووین لب پایینش رو گزید و به سیب‌های قرمز خیره شد.

"چرا، پدر بودن."

ویلیام با گیجی نگاهش کرد که پووین زودتر دست به کار شد.

"کجا می‌تونم دست‌هام رو بشورم؟"

آلفای کوچیک بی هیچ حرفی به دری که انتهای یک راهرو کوتاه، قرار داشت اشاره کرد. پووین با قدم‌هایی بلند به اون سمت رفت و در سرویس بهداشتی رو پشت سرش بست. نگاهی به خودش داخل آینه انداخت، تصویر صورت لاغر شده‌ش و گودی زیر چشم‌هاش شبیه به امگایی نبود که روزی توی صورت اون آلفای پولدار، داد زده بود. با یادآوری اون خاطره، خنده شکسته‌ای کرد و دستکش طبی‌ش رو درآورد.‌ به آرومی انگشت‌هاش رو جمع و مچ دستش رو کمی تکون داد. درد مثل صاعقه داخل دستش پیچید و شکم پووین بهم پیچید. نفسش رو به آرومی بیرون فرستاد و مشتی آب سرد روی صورتش پاشید، باید حواسش رو جمع می‌کرد.

از سرویس که خارج شد، ویلیام با دو فنجون با طرح گل‌های آبی، انتظارش رو می‌کشید. بخار مایع داخل فنجون، مثل ابری آرامش بخش توی هوا می‌چرخید و ناپدید می‌شد‌. با کنجکاوی نگاهی به محتویات داخل لیوان‌ها انداخت، انتظار قهوه رو داشت اما با بویی شیرین و تسکین بخش مواجه شد.

"اوه خب شما سرکار اصلا قهوه نمی‌خورید، برای همین حدس زدم که شاید از این خوشتون بیاد. چای گل یاسه، مامانم بهم یاد داده چجوری درستش کنم."

پووین یک تای ابروش رو بالا انداخت و یکی از فنجون‌ها رو برداشت، حدس‌هایی راجع به ملیت پسر مقابلش می‌زد که حالا مهر تایید روش خورده بود.‌

"مادرت... آسیایی‌عه؟"

ویلیام تند تند سرش رو تکون داد و لبخند شیرینی زد.

"آره! اهل تایلنده. با پدرم توی انگلیس آشنا شدن اما خب نمی‌دونم چرا از اینجا سردرآوردن."

پووین کمی از چایش نوشید و گرمای مایع همه‌ی بدنش رو در بر گرفت.‌

"شما چی؟ البته اگه راحت هستید که بگید و-"

"فرانسوی."

پووین بین حرف آلفا پرید.

"مادرم فرانسویه، یه ازدواج قراردادی با یکی از شریک‌های آسیایی پدرش."

خونه‌شون رو به یاد آورد، چقدر سرد و بی‌روح بود. پدرش غرق در کار و مادرش که هرچند وقت بوی یک آلفای جدید روی تنش بود. پووین عهد بست خانواده‌ای بسازه که تماما عشق باشه، اما انگار به نسخه‌ی نا امیدکننده‌تری از مادرش تبدیل شد. ویلیام معذب از سکوت پیش‌اومده، سرفه‌ای کرد و لبخند زد.‌

"خودتون چی؟"

"من چی؟"

پووین با گیجی پرسید و ویلیام کمی توی خودش جمع شد.

"همسرتون"

امگا خنده‌ی بلندی سرداد و سرش رو کمی کج کرد. یادآوری همسرش برای یک لحظه ته قلبش رو لرزوند.

"اون تماما آسیایی‌عه، از اون مدل زورگوش!"

چشم‌های تیره‌ی پوند رو به‌خاطر آورد، پوست گندمی‌ش و طوری‌که با لهجه مخصوص خودش آلمانی و انگلیسی صحبت می‌کرد.‌ توی دلش اضافه کرد، 'عوضی مورد علاقه‌م'.

فنجون خالی رو کناری گذاشت و کش و قوسی به بدنش داد.

"بیا شروع کنیم."

ویلیام سریع بلند شد و فنجون‌ها رو جمع کرد، پووین سراغ مواد اولیه‌ی لازم رفت و کارشون شروع شد.

***

عطر شیرینی همراه با زنبق وحشی و هلو، داخل آشپزخونه می‌پیچید. پووین کف زمین آشپزخونه، نشسته و به فر و پای سیب داخلش خیره بود. زانوهاش رو داخل شکمش جمع کرده و به کابینت‌های پشتش تکیه داده، ویلیام کنارش با فاصله، به دقت به فر نگاه می‌کرد. سکوت بینشون برای پووین آرامش به همراه داشت. دستش درد می‌کرد اما امگا از نتیجه‌ی ساعت‌ها کارش کاملا راضی بود؛ ساعت مچی‌ش نه شب رو نشون می‌داد. پنج ساعت کار بی‌وقفه به همراه آلفای خجالتی کنارش. بینشون دو فنجون جدید چای یاس قرار داشت و عطرش پووین رو خواب‌آلود می‌کرد.

"برای امروز ممنونم."

پووین به آرومی زمزمه کرد و چشم‌های خجالتی ویلیام روی مردمک‌های عسلی ارشدش نشست.

"به من که خوش گذشت"

امگا کمی از فنجون چایش نوشید و آهی کشید.

"راستی... می‌تونم ببینمشون؟ منظورم بچه‌هاتونه."

ویلیام با خجالت پرسید و پووین سری تکون داد.

"آره چرا که نه"

موبایلش رو از داخل جیب شلوارش بیرون کشید و وارد گالری‌ش شد، عکس دونفره‌ای از تولد اخیرشون رو انتخاب کرد و موبایل رو به سمت ویلیام گرفت.

"نوآ و لِنا"

لبخندی زد و نگاهی به عکس دوقلوها انداخت و قلبش دوباره لبریز از عشق شد.

"چقدر نازن!"

ویلیام با صدای جیغی گفت و اصوات عجیبی از انتهای گلوش خارج شد.

"من عاشق بچه‌هام."

پووین نرم خندید و سرش رو به کابینت تکیه داد.

"تو هم من رو یاد بچه‌ها می‌ندازی"

ویلیام با گیجی نگاهش کرد و اخم کمرنگی بین ابروهاش نشست.

"من بچه ام؟"

"نه... فقط مثل اون‌ها ساده و پر از زندگی‌ای"

انگشت‌هاش رو لبه‌ی فنجونش کشید و لبخندش به آرومی محو شد.

"اگر اینجا بودن، با نوآ دوست‌های خوبی می‌شدین."

سکوتی کوتاه بینشون قدم گذاشت و ویلیام به نیم‌رخ ارشدش خیره شد، مژه‌های بلندش، مردمک‌های عسلی روشنش، پوست گندمی‌ش که روی استخوان تیز گونه‌ش کشیده می‌شد. امگا تصویری از غم و صبر رو به نمایش می‌ذاشت، انگار که چیزی نمی‌تونست اون تندیس آرامش رو به‌هم بریزه.

"اشکالی نداره سیگار بکشم؟ اذیت نمی‌شید؟"

ویلیام پرسید و پووین به آرومی سرش رو تکون داد.

"اینجا خونه‌ی خودته ویلیام، راحت باش لطفا."

آلفا باشه آرومی گفت و از جا بلند شد تا سراغ بسته‌ی سیگارش بره. پووین به فِر خیره موند، چراغ نارنجی روی پای سیب می‌تابید و تایمر دقایق آخر کارشون رو نشون می‌داد. صدای روشن شدن فندک به گوش رسید و بعد رایحه‌ی تلخ آشنایی توی هوا پیچید. ویلیام روی زمین کنارِ پووین برگشت و چشم‌های امگا با حسی ناشناخته روی نخ سیگار بین انگشت‌های آلفا نشست. اون نخ باریک و مشکی رنگ، چنگی شد به روحش و پووین پرت شد بین سیلی از خاطراتش. اون سیگارِ پوند بود؛ همون سیگاری که امگا با کلی اصرار آلفا رو مجبور کرد که ترکش کنه. همون برند سیگاری که نصف سهام تولیدش متعلق به همسرش بود‌. دلتنگی داشت اعضای بدنش رو می‌جوید و نغمه‌ی غم سر می‌داد.

"شماهم می‌کشید؟"

صدای ویلیام پووین رو از غرق شدن نجات داد، آره‌ی آرومی گفت و بسته‌ی سیگار رو از آلفا گرفت. انگشت‌هاش روی کلمات حک شده روی پاکت چرخیدند، بسته‌ی بین دستش کوهی از خاطرات رو در بر داشت. سنگینی‌ای به اندازه‌ی دوازده سال زندگی مشترک. یکی از نخ‌های مشکی رو بیرون کشید و بین لب‌هاش قرار داد، فندک پلاستیکی ویلیام به سمتش گرفته شد و پووین سیگار رو آتش زد. کامی گرفت و سنگینی دود داخل سینه‌ش نشست، بغض به گلوش چنگ انداخت و پووین توی تلخی سیگار حل شد. اشک‌هاش رو عقب فرستاد و خاکستر سیگار رو داخل جاسیگاری‌ای که بینشون قرار گرفته بود، تکوند. درد مچ دستش دوباره شروع شد و استخوان‌هاش با بی‌رحمی تیر می‌کشیدند، دردی که زندگی‌ش رو ازش دزدید.

"تا حالا دلتنگ شدی ویلیام؟"

ویلیام کمی فکر کرد و سرش رو به نشونه‌ی تایید تکون داد.

"فکر کنم همه‌ی آدم‌ها دلتنگ می‌شن."

"احتمالا گفتنش به تو احمقانه باشه... اما خب دیگه اهمیتی نداره، ولی دلم براشون تنگ شده."

آهی کشید و کام بعدی رو از سیگارش گرفت.

"دلتنگی که اشکالی نداره"

پووین دستش رو بالا آورد و نگاهی به حلقه‌ی دست چپش انداخت و تک‌خنده‌ای زد.

"آره... اشکالی نداره."

صدای تایمر فِر مکالمه‌شون رو به پایان رسوند و پووین سیگارش رو خاموش کرد. دقایق بعدی در سکوت گذشت و چراغ‌های آشپزخونه‌ی ویلیام خاموش شدند.

Report Page