Chapter 01
@Wongrawhippedنانی پلکهاش رو از هم باز کرد. چشمهاش رو در مقابل نور آفتاب صبحی که از پنجره به اتاق میتابید، ریز کرد. عجیبه… یادشه دیشب قبل از اینکه از خستگی بیهوش بشه پردهها رو کامل کشیده بود. روز طولانی و سختی داشت؛ تمرین پشتِ تمرین، و بعد اجرا جلوی صدها طرفدار و سرگرم کردنشون. کارش رو دوست داشت ولی یهکم خستهکننده و طاقت فرسا هم بود.
هنوز خواب و بیدار بود، دستش رو دراز کرد تا دنبال عروسک مای ملودیش بگرده اما دست خالی برگشت. خودش رو روی ملافهی سرمهایش کشید تا به اون طرف تخت برسه، حتماً اونجا افتاده بود.
ملافهی سرمهای؟! اون که اصلاً ملافهی سرمهای نداشت... سقف اتاقش هم امروز یهجورایی عجیب غریب بود… آشنا بود ولی مالِ اون نبود.
یهو بلند شد و سیخ روی تخت نشست. خواب از سرش پرید و مغزش کامل بیدار شد. اینجا اتاق اون نبود. دور و برش رو نگاه کرد، ضربان قلبش هر لحظه تندتر میشد. اینجا شبیه دکور فیلمبرداری High School Frenemy بود… با این تفاوت که محکمتر و واقعیتر به نظر میرسید.
در اتاق یهو باز شد و اسکای با یه حوله دور گردنش وارد اتاق شد. «برگشتی.» در حالی که به سمت کمد میرفت حوله روی یه دوشش افتاد. «فکر کردم دیگه برنمیگردی.» حوله رو روی دستگیره آویزون کرد و تیشرتش رو درآورد. پهلوش یه کبودی بنفش رنگ داشت، ولی نانی الان نگرانِ چیز دیگهای بود.
با نفس حبسشده داشت نگاهش میکرد که اسکای انگشتهاش رو روی کِش شلوارکش گذاشت و اون رو پایین کشید.
نانی فقط یه لحظه باسنش رو دید و بعد سریع با یه جیغ خفه سرشو به سمتِ مخالف اسکای برگردوند. «اسکای! نانی… نانی اینجاست! نمیتونی این کارو بکنی!»
«شین؟» نگرانی توی صداش موج میزد. «خوبی؟»
«این یه جور شوخیِ سرکاریه؟ ایدهی کی بود؟»
«شین؟» صدا نزدیکتر شد اما نانی جرئت نمیکرد دستش رو از روی چشمهاش برداره.
«پوشیدی؟»
«نه.»
«چرا نه؟!»
«تو منو هزار بار لخت دیدی.»
«بپوش، زودباش یه چیزی بپوش!»
«چه مرگته تو…» اسکای زیر لب غر زد. نانی صدای جیرجیر باز شدن دوبارهی کمد و خشخش لباس پوشیدنش رو شنید. بعداً باید به اسکای یه اخطار جدی میداد و حسابی بازخواستش میکرد. شوخیهای کوچیک روی صحنه باحال بودن ولی این یکی رسماً زیادهروی بود. اینکه چطور نصفهشب بدون اینکه بیدار بشه از آپارتمانش به اینجا جابهجاش کردن، خودش سوال دیگهایه که باید بهش جواب داده بشه.
«بهم دارو خوروندین؟»
«حالا میتونی چشمات رو باز کنی.»
نانی آروم دستش رو از جلوی چشمهاش برداشت و وقتی دید اسکای کامل لباس پوشیده، نفسش رو بیرون داد. این همون بخشی بود که معمولاً بقیه از پشت در با دوربین میومدن بیرون و میگفتن شوخی بود… اما فقط اسکای روبهروش ایستاده بود و نگاهش میکرد.
«بقیه کجان؟»
«نمیدونم. بعد از اینکه عصبانی زدی بیرون، من به کن زنگ زدم. گفت خودش تنهایی میره سراغ زک و دار و دستهش و حواسش بهشون هست.»
«کن؟ زک؟»
«شین.» اسکای خم شد تا همسطح نانی بشه. چشمهاش مثل یه پاپیِ لگد خورده، غمگین بود. «میدونم دیشب خیلی عصبانی و ناراحتت کردم، ولی قسم میخورم دیگه باهاشون درگیر نشم. میشه حالا دست از این رفتارهای عجیب غریبت برداری؟ داری منو میترسونی.»
نانی تمام مدت اخم کرده بود. اسکای زیادی تو نقشش فرو رفته بود. «خیله خب، کافیه دیگه. بهتون خوش گذشت. حالا میخوام برم خونه.» خزید جلو و به اسکای نزدیکتر شد. انگشت اشارهش رو جلوی صورت اسکای گرفت و گفت: «این دفعه شورش رو درآوردین.»
اسکای مستقیم توی چشمهاش نگاه کرد. سرش رو به یه سمت کج کرد و چشمهاش رو ریز کرد. انگار داشت بررسیش میکرد.
«نانی بیشتر از همه از تو ناامید شده. فکر میکردم منو میفهمی.»
میخواست با عصبانیت از تخت پایین بیاد که یهو اسکای روی تشک فشارش داد و روش نشست. یه دستش یقهش رو چسبیده بود و دست دیگهش صورتش رو گرفته بود و با انگشت شست و اشارهش گونههاش رو فشار میداد. اسکای سر نانی رو به اینطرف و اونطرف چرخوند. بعد چشمهاش تیره شد. نانی هیچوقت این نگاه رو توی چشمهای اسکای ندیده بود… راستش چرا، دیده بود—به عنوان سینت تامنیتیت.
«تو کی هستی؟» اسکای غرید و یقهی دور گردنش رو سفتتر کرد.
نانی انگشتهاش رو دور مچ اسکای حلقه کرد، یه تلاش ضعیف برای کمکردن فشارِ دور گردنش.
«گفتم تو کی هستی لعنتی؟ شین کجاست؟!!»
نانی روی مچ دست اسکای زد. با این سرعت ممکن بود بیهوش بشه. «اسکای…» به زور تونست با صدای ضعیفی بگه، چشمهاش پر از اشک شد. «ولم کن.»
انگشتهای اسکای شل شد و گردنش رو ول کرد اما همچنان محکم روی تشک نگهش داشته بود. «دو دقیقه وقت داری حرف بزنی، وگرنه میزنم لهت میکنم.»
«تو چت شده؟! ولم کن!»
«شین کجاست!؟»
«از این بازی خسته شدم!»
نانی دیگه واقعاً عصبانی شده بود. اسکای رو به عقب هل داد. این کار همهی زور و توانش رو گرفت ولی وانمود کرد که از نفس نیفتاده. «خوششانسی که ازتون شکایت نمیکنم.»
«پیسِینت! پیشین!»
هیماواری، بازیگر دختری که نقش چینگچینگ رو بازی میکرد، وارد اتاق شد. وقتی صحنه رو دید، خشکش زد. «شما دوتا باز دارین با هم دعوا میکنین؟»
«نه، چینگچینگ.» اسکای دوباره تبدیل به آدم دیگهای شد. از روی تخت پایین اومد و جلوی چینگچینگ زانو زد، با مهربونی لبخند نرمی زد و گفت: «من و داداشت خوبیم.»
نگاه چینگچینگ بینشون چرخید، انگار باور نکرده بود. «دیشب پیشین تو اتاق من خوابید. فکر کنم داشت گریه میکرد ولی نمیخواست من بفهمم.» وقتی داشت این حرفها رو میگفت مستقیم به نانی نگاه میکرد.
نانی فقط بهش خیره شد؛ هر لحظه بیشتر گیج میشد. چطور این بچه رو هم وارد این ماجرا کردن؟ کمکم داشت به این نتیجه میرسید که… شاید اینا اصلاً شوخی نیست.
ولی چطوری؟؟
«پیشین الان حالت خوبه؟»
«پیشین حالش خوبه.» اسکای جواب داد.
«تو سفر دخترِ خوبی باش، باشه؟ زیاد شیطونی نکن و دردسر درست نکن.»
«بِــلِـه.»
با مسخرهبازی باشهای گفت.
«بِــلِـه.»
اسکای هم جوابش رو همونشکلی داد.
نانی گفت: «اوم…» خم شد تا همقدش بشه.
«زودی میبینمت.»
هیماواری لبخند زد و بغلش کرد. نانی هم بغلش کرد، توی این چند ماه فیلمبرداری این کار براش تبدیل به یه عادت شده بود.
«چینگچینگ؟» پیتوک، بازیگری که نقش مادر شین رو داشت، سرش رو از لای در آورد داخل. «بریم. شین و سِینت، مواظب خودتون باشین.»
اسکای گفت: «چشم مامان.» و هیماواری براشون دست تکون داد و بیرون دویید.
با رفتنشون، اتاق توی سکوت فرو رفت.
نانی عقب عقب رفت و از ترسِ اینکه اسکای دوباره روش بپره، به دیوار تکیه داد.
بالای سر اسکای چندتا عکس از سینت و شین توی لباس فرم مدرسه بود که نانی اصلاً یادش نمیومد این عکسها رو گرفته باشن. توی یکیشون اون و اسکای توی ساحل بودن و نانی روی کول اسکای نشسته بود و لبخند عریض و بزرگی زده بود.
اون که هیچوقت اینجوری نمیخندید! درواقع هیچوقت به خودش اجازه نمیداد اینقدر بزرگ لبخند بزنه. اون این عکسها رو نگرفته بود. نانی به این نتیجه رسید یا ساختگیان و با هوش مصنوعی درستش کردن، یا داشت خواب میدید.
قبلاً هم خواب دیده بود که دوباره شین شده. تنها کاری که باید بکنه اینه که از این 'اسکایِ قلابی' دوری کنه تا از خواب بیدار بشه. بعد کل این خواب دیوونهکننده رو برای اسکایِ واقعی تعریف میکرد و با هم بهش میخندیدن.
«شین کجاست؟»
بدلِ اسکای — چون حتی تو ذهنش هم حاضر نبود بهش بگه سینت — دوباره حرف زد. بهنظر آرومتر شده بود.
«نمیدونم. فکر کنم دارم خواب میبینم. چند دقیقه صبر کن، همهچی تموم میشه.»
اسکای بهش نگاه کرد، یه ابروش تا آسمون بالا رفته بود! «اسمت چیه؟»
«نانی.»
«نانی؟ چه اسم عجیب غریبی.»
«آره، ژاپنیه.»
«چرا شبیه شینی؟»
سؤالش مسخره بود، ولی نانی باهاش همراهی کرد: «من بازیگرم. نقشش رو بازی کردم. گاهیوقتها خوابش رو میبینم… و خواب تو رو هم. ولی معمولاً چیزای جالب و بامزهای مثل سر صحنه بودن رو، نه این چیزای گیجکننده و عجیب.»
اسکای هنوز داشت جوری بهش نگاه میکرد که انگار نانی یه موش آزمایشگاهی توی قفس بود. «هیچی از حرفات نمیفهمم و دارم سعی میکنم وحشت نکنم. تنها دلیلی که هنوز نزدمت اینه که بهاندازه خودم گیج بهنظر میرسی.»
نانی با شنیدن این تهدید، ناخودآگاه عقب کشید. شاید خواب نبود... شاید اسکای فقط داشت خیلی خوب بازی میکرد. اون بازیگر خوبیه. نانی سر صحنه دیده بود که اسکای چطور توی نقشش فرو میره و خیلی راحت بیرون نمیاد. حتماً ماجرا همینه.
از اتاق بیرون زد، انتظار داشت طبقهی پایین گروه فیلمبرداری رو ببینه که میخندن و این شوخی رو جمع میکنن… ولی خالی بود، هیچکس نبود.
صدای قدمهای اسکای رو پشت سرش شنید، داشت دنبالش میکرد. نانی از دروازه بیرون رفت و وارد خیابون شد. اسکای همچنان داشت دنبالش میومد. هیچ خبری از بقیهی بازیگرها یا باقی عوامل و تیم فیلمبرداری نبود.
به سمت خیابون اصلی رفت تا تاکسی بگیره. وقتی یه تاکسی ایستاد، سریع سوار شد و قبل از اینکه اسکای بتونه بیاد داخل، در رو جلوی صورت اسکای محکم بست.
آدرس خونهش رو با عجله به راننده گفت. توی مسیر، عصبانیتش بیشتر و بیشتر میشد. این وضعیت خیلی خستهکننده و طاقتفرسا شده بود. اگه مارک یا کی این شوخی رو راه انداخته بودن و توی این ماجرا نقش داشتن منطقی بود، ولی اینکه اسکای هم توش دخیل بوده، قلبش رو میشکوند. مدتها طول میکشید تا بتونه اونا رو ببخشه و بهشون اعتماد کنه.
راننده جلوی یه رستوران غذای چینی نگه داشت.
«رسیدیم آقا.»
نانی از پنجره به بیرون نگاه کرد. خونههای دور و برش همونایی بودن که هر روز از کنارشون رد میشد. اون آپارتمانِ در آبی کنار خونهش هنوز سر جاش بود. اعلامیه گربهی گمشده هنوز همونجا به دیوار چسبیده بود. درختهایی که به سمت خیابون خم شده بودن... همهچی آشنا بود.
اما ساختمون آپارتمان نانی؟ هیچجا دیده نمیشد. به جاش یه رستوران چینی به اسم «طعم جهان» سر جاش سبز شده بود.
سرش گیج میرفت. چشمهاش رو محکم بست تا دوباره تمرکز پیدا کنه.
چه خبره؟ چه اتفاقی داره میفته؟
قلبش دیوونهوار تند میزد.
در تاکسی رو باز کرد و تقریباً افتاد بیرون؛ انقدر گیج بود که حتی نمیتونست درست بایسته. تلوتلوخوران از پلههای رستوران بالا رفت. نزدیک در بود که یکی یقهش رو چنگ زد—امروز بار دوم بود که این اتفاق میافتاد.
«پولمو بده!» مرد با صورت پُرچین و چروک و دندونهای لق توی صورتش فریاد زد. «پولمو بده، پسرهی پدر سوخته!»
«بفرمایید آقا.» نانی اول صدای اسکای رو شنید و بعد دید که از روی اسکوتر پایین پرید. «ببخشید، اینم پولتون.» پول رو به سمت مرد هل داد و توی دستهای مرد چپوند و دستش رو از یقهی نانی جدا کرد.
راننده چندتا فحش دیگه بارشون کرد و رفت.
«خوبی؟»
صورت اسکای بالای سرش بود. لبهاش تکون میخورد و داشت چیزهای بیشتری میگفت ولی نانی هیچی نمیشنید. تپش قلبش شدیدتر شده بود، نفسهاش تند و کوتاه شده بود. عرق پیشونیش رو خیس کرده بود و از پشتش سرازیر شده بود.
«شین! شین!»
اسکای حالا داشت داد میزد. احتمالاً اون بود که داشت نانی رو سر پا نگه میداشت، چون خودش فکر نمیکرد روی پاهای خودش ایستاده باشه. «بهم نگاه کن. فقط روی من تمرکز کن. نفس بکش… یالا، زود باش، یه نفس عمیق.»
نانی همون کاری که گفت رو انجام داد.
«آفرین، خوبه، داری خوب انجامش میدی. حالا بده بیرون… عالیه. فقط به من نگاه کن. دوباره نفس بکش… بده بیرون. دوباره، خودشه. همینطور ادامه بده.»
نانی همینطور دم و بازدم انجام داد و نفسهای عمیقی کشید تا اینکه تنفسش آروم و منظم شد و دنیا دوباره جلوی چشمهاش واضح شد.
در رستوران باز شد. یه زن میانسال با یه لیوان آب اومد بیرون. بهشون لبخند شیرینی زد و بیصدا لیوان رو بهشون تعارف کرد. اسکای تشکر کرد، آب رو گرفت و جلوی لبهای خشک نانی نگهش داشت. نانی یکنفس لیوان آب رو سر کشید و وقتی اسکای قطرههای آب ریخته شده کنار دهنش رو پاک کرد، دوباره سرش سبک شد و گیج رفت.
پرسید: «حالا بهتری؟» و لیوان رو به زن داد که بدون هیچ حرفی غیب شد.
«نه. آپارتمان من باید اینجا میبود.» به رستوران اشاره کرد. «فکر کنم دارم خواب میبینم.» فعلاً تنها توضیح منطقیای که میتونست پیدا کنه، همین بود.
«فکر نکنم خواب باشی.»
«نانی میخواد بره خونه.»
«خونهت کجاست؟»
«نانی میخواد بره خونه.» دوباره تکرار کرد. «منو ببر خونه. همین حالا میخوام برم خونه.»
اسکای با احتیاط بازوی نانی رو لمس کرد. «بیا برگردیم خونه، بعدش با همدیگه میفهمیم چی شده.»
«چهجوری قراره بفهمیم؟ باید خواب باشم. حتماً خوابم. اینا همهش خوابه. آره، همهش خوابه.» نانی فکر میکرد شاید اگه به قدر کافی تکرارش کنه، واقعاً تبدیل به واقعیت بشه.
«باشه باشه، تو داری خواب میبینی. بیا اول بریم خونه.»
---
نانی روبهروی اسکای نشسته بود. انقدر زمان گذشته بود که دیگه نمیتونست یه خواب در نظرش بگیره. خودش رو نیشگون گرفته بود، به خودش سیلی زده بود، حتی نزدیک بود خودش رو از پلهها پرت کنه پایین اگه اسکای جلوش رو نگرفته بود! شاید بهتره دیگه بهش نگه اسکای. این آدم ممکنه چهره و چندتا رفتار مشابه اسکای رو داشته باشه، اما اسکای نبود. نانی اینقدر تو بدن شین بوده که خوب بفهمه این کسی که روبهروش نشسته «سینت»ـه.
تو دست نانی یه سامسونگ گلکسی صورتی، دقیقاً مثل گوشی خودش بود. اما روی صفحه قفل گوشی، عکس سینت و شین با یونیفرم مدرسه بود. نانی این عکس رو خوب میشناخت… یکی از همون سلفیهایی بود که توی قسمت دوازدهم گرفته بودن. گوشی با تشخیص چهرهش باز شد. نانی به صفحه خیره موند، نمیدونست باید چیکار کنه.
سینت گفت: «ادامه بده. اکثر خاطراتمون توشه.»
نانی رفت سراغ گالری. فقط دوتا آلبوم توش بود؛ یکی آلبومِ کلیِ "عکسهای اخیر" و یکی هم آلبومی به اسم "سینت". نانی اخم کرد. طبیعتاً آلبوم سینت رو باز کرد.
همون عکس اول کافی بود که کامل سرخ بشه—شین توی عکس خوابیده بود و روی گونهش با ماژیک آبی نوشته شده بود «Saint’s»، «مالِ سینت» و هنرمند این شاهکار، سینت، درحالی که با ماژیک جلوی دوربین ژست گرفته بود، لبخند بزرگی به لب داشت. از اون به بعد عکسها عجیبتر و دیوونهکنندهتر میشدن. درست همونطور که اسم آلبوم روش بود همهشون فقط عکسهای سینت بود؛ سینت در حال غذاخوردن، سینت در حال راه رفتن، سینت در حال حرف زدن، یه کلوزآپ از سینت وقتی که خواب بود، سینت بدون تیشرت، یه سری عکس از سینت پشت به دوربین، سینت با خندههای خجالتی، سینت توی باشگاه بوکس، سینت در حال شکلک درآوردن با قیافههای مسخره جلوی دوربین… و عجیب اینکه توی بعضی زاویهها خیلی شبیه اسکای بود و همین به دلایلی داشت قلب نانی رو از جا میکَند.
یه ویدیو هم بود. اولش سینت خواب بود. بعد دوربین آروم بهش نزدیک میشد. شین با صدای نرمی اسمش رو صدا کرد. وقتی جوابی نداد، دوربین نزدیکتر شد.
«هی، امروز تولدته.» نانی حس میکرد صورتش قرمز شده. یادش نمیومد موقع بازی در نقش شین اینقدر نرم و آروم حرف زده باشه. «میدونم بیداری، مجبورم نکن با بالش بزنمت.»
صورت خوابآلود سینت کمکم به لبخندی دلنشین باز شد. بدون اینکه چشمهاش رو باز کنه گفت: «تولدمه...» صداش مثل شین کشدار و نرم بود، حتی شاید نرمتر. «شاید بهتر باشه به جاش منو ببوسی.»
دوربین لرزید و بعد ثابت موند.
«مثل زیبای خفته؟»
سینت بالاخره چشمهاش رو باز کرد. نگاه سینت از داخل گوشی طوری بود که نانی حس میکرد وارد حریم خصوصیشون شده. دلش میخواد قطع کنه، اما نمیتونست نگاهش رو برداره.
«آره، دقیقاً همون شکلی. بیا شین.»
صدای شین اومد: «کیک آوردم.» دوربین جابهجا شد و یه تیکه کیک اومد توی تصویر. «بیدار شو، مسخرهبازی درنیار. نمیدونی برای گرفتن همین یه تیکه چی کشیدم.»
صورت سینت دوباره روی صفحه نمایش ظاهر شد. نالید: «شین… آه.»
«خفه شو.»
و ویدیو یهو قطع شد. نانی به امید دیدن ادامهش انگشتش رو روی صفحه سریع به سمت راست کشید ولی بعدش فقط یه عکس دیگه بود—یه عکس که توش بازوهای سینت از پشت دور کمر شین حلقه شده بود و شین داشت میخندید.
نانی سرش رو از روی صفحهی گوشی بلند کرد. سینت بهش زل زده بود و داشت تماشاش میکرد. بعد از چیزهایی که نانی دیده بود، نگاهش خیلی خلعسلاحکننده بود. نانی مطمئن بود لپهاش آتیش گرفته و سرخ شده، اما هیچ کاری از دستش برنمیومد.
کی همچین چیزی رو به یه دوست میگه؟ نانی بعضیوقتها ساده و زودباور بود، ولی میدونست این چیزها دیگه زیادی عجیبن.
سینت گفت: «حالا باور میکنی؟»
نانی یه مدت میشد که باور کرده بود.
«آره، باور میکنم… ولی هیچیش منطقی نیست. اصلا با عقل جور درنمیاد.»
«گفتی توی جایی که ازش اومدی بازیگری؟»
«آره.»
«یه بازیگر معروف؟»
«نه زیاد.»
«تو به یه اسمی صدام کردی.»
«اسکای.»
«من توی دنیای تو اونم؟»
«آره. اسکای هم بازیگره. نقش سینت رو بازی کرد—یعنی نقش تو رو. منم نقش شین رو بازی کردم.»
سینت گفت: «شین بعضی وقتها منو مجبور میکنه فیلمهای این شکلی ببینم. معمولاً نیم ساعت بعدش خوابم میبره و چیزی از بیشتر فیلم نمیفهمم، ولی ایدهی کلیش اینه که چندتا دنیا وجود داره با چندتا نسخهی متفاوت از خودمون. بعضی وقتها مراقبهای دنیا گند میزنن و اوضاع یه مدت قر و قاطی میشه، ولی سریع درستش میکنن، پس نباید استرس بگیریم و نگران باشیم.»
نانی قبلاً فیلم Avengers (انتقامجویان) رو دیده بود. یه چیزهایی دستگیرش شده بود. از بین تموم استدلالها و حدسهاش، با وجود عجیب بودنش، این یکی از همه محتملتر بهنظر میرسید.
«چقدر باید صبر کنیم؟ نانی به اندازه کافی صبر کرده.»
«نمیدونم.» چند ثانیه سکوت طولانیای برقرار شد. بعد سینت پرسید: «ما با هم دوستیم؟»
«ها؟»
«تو و سینت. یعنی… اسکای. منِ دنیای تو.»
«آره.»
سینت نفس راحتی کشید. به نظر میرسید خیالش راحت شده. «دوستهای دوران بچگی؟»
«نه.»
قیافهی سینت در هم شد.
«ما حدود دو سال پیش رسماً با هم آشنا شدیم.»
«قبلش چهجوری زندگی میکردی؟»
«دوستهای دیگهای داشتم.»
«ولی اونا من نیستن.»
«ولی خیلی آدمای باحال و خفنی هستن.»
سینت از جوابش خوشش نیومد، راضی به نظر نمیرسید.
نانی گفت: «اگه شین جای منو بگیره، اونم اونها رو میبینه و باهاشون آشنا میشه.»
«نمیشه. شین کنار اسکای میمونه. اون کنار کسی که براش آشناست میمونه.» سینت این حرف رو با چنان اطمینان و قاطعیتی گفت که نانی دیگه باهاش بحث نکرد.
«اسکای چطوریه؟ آدم خوبیه؟»
«عین سینته—عین خودت. فقط یه کم باهوشتر و کمتر خشن.»
«کمتر خشن؟» سینت اخم کرد. «شین اینو دوست داره. ازش خوشش میاد. شاید حتی دیگه نخواد برگرده.» لبخند غمگینی زد. «فکر کنم به چیزی که همیشه دلش میخواست رسید.»
نانی سریع گفت: «منظور بدی نداشتم. تو هم آدم خیلی خوبی هستی.»
سینت چیزی نگفت و نانی هم سکوت کرد.
چند دقیقه همینطور توی سکوت گذشت.
نانی بالاخره گفت: «اسکای— سینت، چقدر باید صبر کنیم؟ اگه خیلی طول میکشه، میشه یه چیزی برام بیاری بخورم؟»
سینت یهو صورتش از خوشحالی برق زد. نانی یادش افتاد سینت عاشق اینه که برای شین غذا درست کنه و این کار خوشحالش میکنه. «منم صبحونه نخوردم. بیا بریم آشپزخونه، یه چیزی برات درست میکنم.»
«باشه.»
نانی یه نگاه دیگه به گوشی شین انداخت—به عکسی از سینت که سرش رو روی شونهی شین گذاشته و خوابیده بود. عکس قشنگ و دوستداشتنیای بود. آهی کشید و صفحه رو قفل کرد. بعد آروم پشت سر سینت به سمت آشپزخونه راه افتاد.
ادامه دارد...