Ch3

Ch3



همه‌چیز از جایی شروع شده بود که ویلیام توی صف کافه فورث رو صدا زده بود؛ اما حالا ماجرا به یه گروه هفت‌نفره‌ی تمام‌عیار رسیده بود که فقط و فقط یه هدف داشت: رسوندن اسکای نانی به همدیگه.

البته، خودِ این دو نفر تنها آدم‌هایی بودن که روحشون هم خبر نداشت بقیه چه خواب‌هایی براشون دیدن.


تا وقت ناهار، تله کاملا‌ آماده شده بود.

اسکای زودتر از همه وارد کافه شد.
ویلیام با خونسردی براش دست تکون داد؛ همون خونسردی‌ای که نتیجه‌ی ساعت‌ها تمرین و هماهنگی توی گروه‌چت بود.

پنج دقیقه بعد، نانی همراه وین از راه رسید، بی‌خبر از همه‌چیز و کاملا بی‌دفاع در برابر نقشه‌ای که بقیه از مدت‌ها قبل براش کشیده بودن.

کارکنان کافه با دیدن هفت نفری که دوباره میزها رو به هم چسبونده بودن، خوشحال به نظر نمی‌رسیدن. این جمع کم‌کم داشت اون گوشه رو به مقر رسمی و غیررسمی جلسات خودشون تبدیل می‌کرد.

همین که همه جاگیر شدن، سر و صدا هم بالا گرفت.

ای‌جی و جی‌جی سر فاجعه‌های کارائوکه با هم بحث می‌کردن، است اصرار داشت قهوه‌ی اینجا در بهترین حالت معمولیه و وین تقریبا سعی داشت از اون طرف میز بپره روش تا از کافه دفاع کنه. فورث هم طبق معمول، ساکت نشسته بود و با یه پوزخند همه‌چیز رو زیر نظر داشت.

و درست وسط این شلوغی، اسکای و نانی کنار هم نشسته بودن.

هر بار اسکای کمی به سمت نانی خم می‌شد تا چیزی بهش بگه، گوشه‌ی لب‌های نانی تکون می‌خورد؛ انگار داشت با تمام توانش جلوی لبخند زدنش رو می‌گرفت.

هر بار هم نانی حرف می‌زد، اسکای فقط به اندازه‌ای سرش رو خم می‌کرد که بهتر بشنوه؛ طوری که انگار هیچ‌کس دیگه‌ای دور اون میز وجود نداشت.

اعضای باندِ توطئه، یکی‌یکی به هم نگاه می‌کردن و لبخندهاشون رو به زور قایم می‌کردن.

نه اسکای و نه نانی متوجه نشده بودن که بقیه‌ی میز از خنده‌ای که به زور نگهش داشته بودن، درحال لرزیدن بود.

زیاد طول نکشید که گروه، وارد فاز دوم نقشه شد.

اسکای و نانی اون‌قدر غرق صحبت شده بودن که اصلا حواسشون به اطراف نبود.

اسکای کتابی رو روی گوشی‌اش باز کرده بود و نانی داشت توضیح می‌داد که می‌خواد از اون کتاب برای پروژه‌ی هنرهای تجسمی‌اش ایده بگیره.

همون موقع، است یه‌دفعه صندلیش رو عقب کشید و با قیافه‌ای جدی از جاش بلند شد.
«ای لعنت... یادم رفته بود یه جلسه‌ی اضطراری با استاد راهنمام دارم»

جوری این جمله رو گفت که انگار از شاهکار خودش حسابی راضی بود.

نانی با تعجب پلک زد.
«جلسه روز جمعه؟»

است با اعتماد به نفس سر تکون داد.
«دانشگاه تعطیلی سرش نمی‌شه»

بعد، کیفش رو برداشت و قبل از اینکه کسی فرصت کنه سؤال بیشتری بپرسه، از کافه بیرون زد.

اسکای اون‌قدر درگیر پیدا کردن نسخه‌ی دقیق همون کتاب بود تا بتونه جلدش رو به نانی نشون بده که حتی سرش هم بالا نیاورد.

نفر بعدی جمینای بود.

از جاش بلند شد و مثل گربه‌ای که تازه از خواب بیدار شده، کش و قوس اومد.
«خب... منم یه کار مهم توی استودیو دارم. یه مشکل خیلی فوری برای مجسمه‌سازی پیش اومده»

وین اخم کرد.
«اصلا اینی که میگی یعنی چی؟»

جمینای با جدیتی که در حد یه راهب بود، جواب داد:
«یعنی خاک رس منتظر هیچ‌کس نمی‌مونه»

بعد، خیلی خونسرد از کافه بیرون رفت.

نانی زیر لب خندید، اما وقتی اسکای شروع کرد به توضیح دادن درمورد کتاب کرد، دوباره تمام توجهش رو به اون داد.

چند دقیقه بعد، فورث نگاهی دور میز انداخت و یه‌دفعه گوشی‌اش رو با دراماتیک‌ترین حالت ممکن روی میز گذاشت.
«مارک پیام داده. اون... امم... به من احتیاج داره. فوری. مسئله‌ مربوط به کاره»

ویلیام زیر لب گفت:
«چه تصادف جالبی»

فورث همون موقع از جاش بلند شد و با لبخندی که به زور پنهانش می‌کرد، از در کافه بیرون زد.

ای‌جی و جی‌جی نگاهی به هم انداختن.

بعد، جی‌جی اون‌قدر سریع از جاش بلند شد که پایه‌ی صندلی روی زمین کشیده شد.
«ای وای... جلسه‌ی اضطراری کمیته‌‌ی کارائوکه‌ رو یادم نبود. ما باید بریم»

نانی ابرویی بالا انداخت.
«کمیته‌ی کارائوکه؟»

ای‌جی با شدت سر تکون داد.
«ما توی کمیته‌ی سرگرمی هستیم. یه همچین چیزی»

بعد، جی‌جی رو گرفت و تقریبا مثل کسی که دیرش شده باشه، از کافه بیرون کشید.

این‌طوری بود که فقط ویلیام باقی موند.

کمتر از دو دقیقه بعد، اونم از سرجاش بلند شد و ساک ورزشی‌اش رو برداشت.
«منم تمرین فوتبال دارم. بازی مهمی در پیشه»

اسکای فقط به یه تکون کوتاه سر اکتفا کرد و بدون اینکه حتی نگاهش رو از روی نانی برداره هومی گفت.

ویلیام وقتی از کنار وین رد شد، با رضایت بهش لبخند زد.

نقشه جواب داده بود.

چند دقیقه بیشتر طول نکشید که میز شلوغ و پرسر‌وصداشون، آروم‌آروم خالی شد و در نهایت فقط دو نفر باقی موندن.

اسکای و نانی.

و هیچ‌کدوم حتی متوجه نشده بودن.

به سمت هم خم شده بودن و با صدای آروم حرف می‌زدن. اسکای پیشنهاد داده بود که نسخه‌ی خودش از کتاب رو به نانی قرض بده و نانی هم قول داده بود با دقت ازش مراقبت کنه.

لیوان‌های نوشیدنی‌شون گوشه‌ی میز تقریبا فراموش شده بودن. صدای همهمه‌ی کافه هم کم‌کم توی پس‌زمینه محو می‌شد؛ انگار دنیای اطرافشون آروم‌آروم ازشون فاصله گرفته بود.

بقیه‌ی گروه مدت‌ها بود رفته بودن.

تله کار خودش رو کرده بود.

و جالب‌تر از همه اینکه هیچ‌کدوم از این دو نفر هنوز نفهمیده بودن چه اتفاقی افتاده.

نانی انگشتش رو دور لبه‌ی لیوانش کشید و خودش رو مشغول قطره‌های رطوبتی که روی بدنه‌ی لیوان نشسته بودن کرد؛ وانمود می‌کرد این قطره‌ها خیلی بیشتر از سکوت عجیب و تازه‌ای که یه‌دفعه فضای کافه رو گرفته بود، براش جالب‌ان.

«واقعاً لازم نیست کتاب خودت رو بهم قرض بدی»

برای لحظه‌ای سرش رو بالا آورد و نگاهی به اسکای انداخت.

«می‌تونم یکی از کتابخونه بگیرم»

اسکای سرش رو تکون داد.
«نسخه‌های کتابخونه داغونن. بعضی صفحه‌هاشون گم شده، جلدشون هم با چسب سرهم مونده. مال من بهتره. تازه، توش یادداشت هم نوشتم»

نانی با تعجب پلک زد.
«تو... توی کتاب‌هات یادداشت می‌نویسی؟»

لبخند کمرنگی گوشه‌ی لب‌های اسکای نشست.
«آره. یادداشت، هایلایت، یه‌سری نظر و حاشیه‌نویسی... بعضیا فکر می‌کنن شلخته‌ست. من فکر می‌کنم باعث می‌شه کتاب یه جورایی شخصی بشه»

سرش رو کمی کج کرد و نگاهش یه لحظه بیشتر از حد معمول روی نانی موند.
«این‌طوری می‌تونی ببینی من راجع بهش چی فکر می‌کنم»

گوش‌های نانی داغ شد.
«این... امم... اصلا هم شلخته نیست»

اسکای با صدای آروم و راحتی گفت:
«نگران نباش. می‌ذارم تو هم توش چیز بنویسی»

نانی با تعجب لب‌هاش رو کمی از هم باز کرد.

«واقعاً؟»

«هومم»

اسکای کمی به جلو خم شد و چونه‌اش رو روی دستش گذاشت؛ طوری که انگار هیچ عجله‌ای برای رفتن نداشت و می‌تونست تمام روز همون‌جا بشینه.

«ولی فقط تو. اگه کس دیگه‌ای توش چیزی بنویسه، خرابش می‌کنه»

نانی سریع سرش رو پایین انداخت و به لیوان لاته‌ی یخ‌کرده‌اش خیره شد؛ انگار یه‌دفعه قطره‌های آب روی بدنه‌ی لیوان مهم‌ترین مسئله‌ی دنیا شده بودن.

«تو حرفاتو... خیلی جدی می‌زنی»

اسکای بدون مکث گفت:
«من چیزی رو که منظورم نباشه نمی‌گم»

اون جمله بینشون موند؛ آروم، اما محکم.

نانی با اینکه سعی می‌کرد خودش رو عادی نشون بده، ضربان قلبش کمی تندتر شده بود.

برای عوض کردن بحث، پرسید:
«تو... همیشه برای آدمایی که تازه باهاشون آشنا شدی این‌قدر وقت می‌ذاری؟»

لبخند اسکای عمیق‌تر شد؛ گرم بود، اما همچنان سخت می‌شد فهمید پشت اون نگاه دقیقا چی می‌گذره.
«نه»

بعد از یه مکث کوچیک گفت:
«فقط برای تو»

رنگ صورت نانی یه‌دفعه به سرخی زد. چیزی زیر لب زمزمه کرد، اون‌قدر آروم که حتی خودشم نتونست بشنوه.

اسکای کمی نزدیک‌تر شد و برق شیطنت توی چشم‌هاش نشست.
«چی گفتی؟»

نانی سریع سرش رو تکون داد.
«هیچی...»

اما همین واکنش باعث شد اسکای کوتاه و آروم بخنده؛ انگار بدون اینکه حتی تلاشی کرده باشه، یه امتیاز دیگه هم گرفته بود.

برای اولین بار از وقتی نانی وارد دانشگاه شده بود، ذهنش درگیر شایعه‌ها، پچ‌پچ‌ها و نگاه‌های زیرچشمی نبود. فقط به پسری فکر می‌کرد که روبه‌روش نشسته بود و به طرز عجیبی، باعث می‌شد تمام دنیا کوچیک‌تر و آروم‌تر به نظر برسه.

نانی پلک زد و تازه متوجه صندلی‌های خالی اطرافشون شد.
«...همه‌شون همین‌طوری رفتن؟»

اسکای یه دور نگاهی به اطراف انداخت. از حالت صورتش کاملا مشخص بود که می‌دونه دقيقا چه اتفاقی افتاده.
«آره. فکر کنم فقط خودمون موندیم»

گوشه‌ی لب نانی کمی بالا رفت.
«مشکوکه»

اسکای خیلی راحت جواب داد:
«قطعا هست»

بعد، دستش رو دراز کرد و برای نانی یه لیوان چای ریخت؛ اون‌قدر طبیعی که انگار انجام دادن این کار براش عادی‌ترین کار دنیا بود.

حرف زدنشون ادامه پیدا کرد و دقیقه‌ها بی‌سروصدا از کنارشون گذشتن.

از کلاس‌ها گفتن، از بهترین غذاهای اطراف دانشگاه، از کتابی که نانی نصفه‌نیمه مشغول خوندنش بود.

اما عجیب این بود که هر بار فکر می‌کردن دارن درباره‌ی یه موضوع معمولی حرف می‌زنن، گفت‌وگوشون دوباره سر از جزئیات کوچیک زندگی همدیگه درمی‌آورد.

انگار موضوع اصلی دیگه مهم نبود؛ مهم این بود که بیشتر درباره‌ی همدیگه بدونن.

اسکای به پشتی صندلیش تکیه داد و نگاهش چند ثانیه بیشتر از حد معمول روی نانی موند؛ اون‌قدری که نانی ناخودآگاه احساس کرد باید حواسش به خودش و حرکاتش باشه.

«همیشه این‌طوری لباس می‌پوشی؟»

نانی نگاهی به خودش انداخت؛ به ژاکت کاموایی مرتبی که پوشیده بود و شلوار اتوکشیده‌ای که حتی یه چروک هم نداشت.
«چه‌طوری؟»

اسکای خیلی ساده جواب داد:
«مثل شخصیت اصلی داستان‌ها»

بعد، کمی مکث کرد و گفت:
«انگار توی خیابون‌ رژه‌ی مدلینگ میری»

خنده‌ای که از بین لب‌های نانی دراومد آروم و کاملا واقعی بود؛ صدایی که خودش هم انتظارش رو نداشت.
«این مثلا قراره تعریف باشه؟»

«حقیقته»

سکوتی که بعد از اون شکل گرفت، اصلا معذب‌کننده نبود. برعکس، انگار چیزی نامرئی بینشون جریان داشت؛ چیزی که هیچ‌کدوم اسمش رو نمی‌آوردن، اما هر دو حضورش رو حس می‌کردن.

اون طرف کافه، بقیه‌ی گروه خودشون رو دور یه میز گوشه‌ی سالن جا داده بودن و نصف بدنشون رو پشت یه گلدون بزرگ قایم کرده بودن؛ گلدونی که عملا فقط برای یه گیاه مناسب بود، نه هفت‌تا آدم فضول.

از همون فاصله، دید کاملی به اسکای و نانی داشتن و حتی کوچیک‌ترین ذره‌ای هم از این بابت احساس شرمندگی نمی‌کردن.

ای‌جی خودش رو جلو کشید و با صدایی آروم، اما پرهیجان گفت:
«وای خدایا... داره ازش تعریف می‌کنه»

فورث با پوزخند مشغول هم زدن نوشیدنی‌اش بود؛ انگار جذاب‌ترین برنامه‌ی سرگرمی دانشگاه همین چند متر اون‌طرف‌تر در حال اجرا بود.
«من یه هفته بهشون وقت می‌دم»

است، بدون اینکه چشم از اسکای برداره، سرش رو تکون داد.
«به صورتش نگاه کنین. این دیگه اون آدم قبلی نیست»

وین با آرنج به فورث زد و با لبخند گفت:
«به نانی هم نگاه کن. اونم بیشتر از چیزی که بشه اسمش رو گذاشت 'عادی' لبخند میزنه»

همون لحظه، گلدون کمی تکون خورد؛ چون جمینای داشت با تمام توانش جلوی خنده‌اش رو می‌گرفت.

از فاصله‌ی دور، بیشتر از اینکه شبیه جاسوس‌ها به نظر برسن، شبیه گروهی بودن که برای اجرای یه نمایش کمدی آماتور لباس مبدل پوشیدن. اما هیچ‌کدوم حتی به فکر کنار کشیدن هم نبودن.

اون طرف کافه، اسکای با صدای پایین و آرومش سکوت بین خودشون رو شکست.
«بعد از این... می‌خوای تا کلاس همراهت بیام؟»

جواب نانی قبل از اینکه حتی فرصت کنه دوباره بهش فکر کنه، از دهنش بیرون پرید.
«آره... بدم نمیاد»

پشت گلدون، جمینای نفسش رو با رضایت بیرون داد؛ جوری که انگار همین الان گل پیروزی رو زده.
«امروز خیلی خوب عمل کردیم»

وین از شدت ذوق نزدیک بود برگ‌های گلدون رو بکنه.

اسکای به قولش عمل کرده بود؛ بعد از ناهار، نانی رو تا کلاسش همراهی کرد.

مسیر خلوت‌تری رو انتخاب کرده بودن؛ راهی که پشت کتابخونه می‌پیچید و زیر سایه‌ی درخت‌های بلند ادامه پیدا می‌کرد.

نسیم لابه‌لای برگ‌ها می‌پیچید و صدای خش‌خش آرومشون جای همهمه‌ی همیشگی محوطه‌ی دانشگاه رو گرفته بود.

نانی وسط تعریف کردن ماجرای فاجعه‌بار پروژه‌ی گروهی هنرهای تجسمی‌شون بود که اسکای یه‌دفعه ایستاد.

نانی هم قدم‌هاش رو نگه داشت و با تعجب برگشت.
«چی شده؟»

اسکای کمی سرش رو کج کرد و با دقت نگاهش کرد.
«تکون نخور»

نانی هنوز فرصت نکرده بود بپرسه چرا که اسکای دستش رو جلو آورد و نوک انگشت‌هاش به نرمی لابه‌لای موهای نانی رفت.
«اینجا یه برگ گیر کرده بود»

آروم این رو گفت و برگ رو از بین موهاش بیرون کشید.

اتفاق کوچیکی بود؛ چیزی که شاید بیشتر از چند ثانیه طول نکشید. اما نفس نانی همون لحظه توی سینه‌اش گیر کرد.

دست اسکای یه لحظه بیشتر از حد لازم همون‌جا موند و انگشت‌هاش خیلی آروم کنار شقیقه‌ی نانی رو لمس کردن، بعد بالاخره دستش رو پایین آورد.

«مرسی»

صدای نانی از چیزی که خودش قصد داشت، آروم‌تر بیرون اومد.

اسکای فقط زیر لب هومی کرد و دوباره راه افتاد؛ انگار هیچ اتفاق خاصی نیفتاده بود.

وقتی به خیابون اصلی دانشگاه رسیدن، چراغ عابر سبز بود. نانی ناخودآگاه یه قدم جلو رفت. اما درست همون لحظه، دست اسکای دور مچش حلقه شد و اونو عقب کشید.

یه دوچرخه با سرعت از مسیر عابر پیاده رد شد؛ بدون اینکه به چراغ یا حق تقدم توجهی داشته باشه.

«صبر کن...»

صدای اسکای آروم بود، اما دستش محکم و مطمئن دور مچ نانی حلقه شده بود.

حسش بیشتر از هر چیزی شبیه مراقبت بود.

نانی اول به دستی که دور مچش گره خورده بود نگاه کرد، بعد سرش رو بالا آورد و به اسکای خیره شد. قلبش یه‌دفعه محکم‌تر از قبل زد.

«می‌تونی دیگه ولم کنی»

آروم گفت، با اینکه ته دلش اصلا عجله‌ای برای این کار نداشت.

اسکای فورا دستش رو عقب نکشید. شستش بی‌اختیار روی قسمت داخلی مچ نانی حرکت کرد؛ تقریبا بی‌حواس، انگار می‌خواست فقط حس گرمای پوستش رو برای لحظه‌ای به خاطر بسپاره.

بعد، بالاخره دستش رو شل کرد و رهاش کرد.

همونطور که شونه‌هاشون نزدیک به هم بود‌، با هم از خیابون رد شدن.

قلب نانی هنوز تند می‌زد. هر ضربانش انگار توی سینه‌اش بلندتر از قبل شنیده می‌شد. اما اسکای کنارش کاملا خونسرد به نظر می‌رسید؛ فقط گوشه‌ی لبش کمی بالا رفته بود.

روی پله‌های ساختمان مهندسی، فورث و وین ایستاده بودن و رفتنشون رو تماشا می‌کردن.

فورث طوری نفسش رو بیرون داد که انگار همین الان شاهد نقطه‌ی اوج یه سریال درام بوده.
«دیدی؟ دیدی چی شد؟»

وین با لبخند شیطنت‌آمیزی گفت:
«دیدم. تازه شرطم هم عوض کردم. این هفته دیگه علنی میشه»

اسکای و نانی از خیابون رد شدن و دوباره کنار هم قدم برداشتن؛ این بار با یه ریتم راحت و آشنا.

سکوت بینشون اصلا معذب‌کننده نبود. همون حس آروم و سنگینی رو داشت که قبل‌تر بینشون شکل گرفته بود؛ انگار هر کلمه‌ای که ردوبدل می‌شد، فقط به این خاطر که بین اون دو نفر بود، اهمیت بیشتری پیدا می‌کرد.

نانی بند کیفش رو روی شونه‌اش جابه‌جا کرد، اما ذهنش هنوز درگیر لحظه‌ای بود که دست اسکای دور مچش حلقه شده بود. هرچقدر هم سعی می‌کرد حواسش رو پرت کنه، گرمای اون لمس هنوز روی پوستش مونده بود.

اسکای از گوشه‌ی چشم نگاهش کرد.
«فردا کلاست چه ساعتی تموم می‌شه؟»

«اواخر بعدازظهر»

نانی نگاهی بهش انداخت و پرسید:
«چطور؟»

لبخند اسکای کم‌کم روی لبش جا گرفت؛ آروم، کش‌دار و کاملا حساب‌شده.
«بیا تمرین فوتبالمون»

نانی پلک زد.
«تمرین فوتبال؟»

«هومم»

اسکای جوری جواب داد که انگار واضح‌ترین پیشنهاد دنیا رو مطرح کرده.
«بازی تمرینی داریم. یه کم انگیزه بد نیست»

نانی ابروهاش رو تو هم کشید.
«...انگیزه؟»

این بار اسکای مستقیم توی چشم‌هاش نگاه کرد و لبخندش پررنگ‌تر شد.
«آره. تو»

کمی مکث کرد.
«اگه تو کنار زمین باشی، بیشتر از هر حرف انگیزشی جواب می‌ده»

نانی همونجا وسط قدمش متوقف شد.

نوک گوش‌هاش صورتی شده بود. به این امید که اسکای متوجه نشه، سریع سرش رو پایین انداخت.
«تو... خیلی راحت این حرفا رو می‌زنی»

اسکای با لحن سبک، اما مطمئنی جواب داد:
«بهت که گفتم. من چیزی رو که منظورم نباشه نمی‌گم»

نانی لب‌هاش رو روی هم فشار داد تا لبخندی که داشت از کنترلش خارج می‌شد رو نگه داره. اما قلبش اصلا با این نقشه همکاری نمی‌کرد. داشت با تمام قدرت می‌کوبید.

بقیه‌ی مسیر رو در سکوتی صمیمی کنار هم راه رفتن، اما حرف اسکای همچنان توی ذهن نانی می‌پیچید؛ حتی بلندتر از صدای نسیمی که از بین درخت‌ها می‌گذشت.


سال‌ها بود که صفحه‌ی اینستاگرام اسکای وونگراویه رسما تعریف کاملی از "مرده بودن" شده بود.

چندتا عکس رندوم از فوتبال، یه عکس تار از غروب آفتاب توی سال اول دانشگاه و بعد...

هیچی.

برای همین بود که وقتی یه پست جدید یه‌دفعه روی فید اینستاگرام همه ظاهر شد، تقریبا کل دانشگاه هنگ کردن.



اتاق تاریک بود، ولی نانی هر کاری می‌کرد خوابش نمی‌برد.

نور صفحه‌ی گوشی هنوز جلوی چشمش بود و اون چند کلمه‌ی کوتاه و تیز مدام توی ذهنش تکرار می‌شد

'تو مال منی. اونا باید بدونن'

دیگه حتی گروه‌چت هم چیزی نبود که بیشتر از همه حرصش بده.

جمینای، فورث، وین... معلوم بود که دوباره یه بساط جدید راه می‌ندازن، و معلوم بود که نانی رو هم وسط ماجرا می‌کشن.

شرط‌بندی، شوخی، ایموجی‌هایی که پشت سر هم می‌اومدن...

خب، اینا کار همیشگی‌شون بود.

اما چیزی که ذهن نانی رو آروم نمی‌ذاشت، این بود که اسکای حتی یه‌بار هم چیزی رو انکار نکرده بود.

نه خندیده بود و همه چیز رو به شوخی گرفته بود، نه گفته بود فقط یه سوءتفاهم ساده‌ست.

فقط... تأییدش کرده بود. اونم با همون اطمینان همیشگی و اعصاب‌خردکنش که انگار فقط خودش می‌تونست این‌طوری حرف بزنه.

نانی به پهلو چرخید و بالش رو به سینه‌اش فشرد.

صورتش هنوز از خجالت داغ بود.

ژاکت توی عکس... ژاکت خودش بود، خیلی هم واضح بود. اون‌قدر واضح که هیچ‌کس نمی‌تونست اشتباه بگیرتش.

و اسکای اصلا براش مهم نبود.

می‌خواست بقیه اون رو ببینن، می‌خواست بدونن.

خجالت یه جایی توی دل نانی پیچ خورد، ولی زیر اون حس، یه چیز دیگه هم بود.

یه حس گرم‌تر، سنگین‌تر.

یه جور حس امنیت عجیب...

اینکه اسکای بعضی چیزا رو بدون اجازه گرفتن، بدون مکث و بدون اینکه حتی ذره‌ای دودل بشه، این‌قدر راحت به زبون می‌آورد.

انگار کاملا طبیعی بود که برگ رو از لای موهای نانی برداره، درست لحظه‌ی آخر دستش رو بگیره و از مسیر دوچرخه بکشدش کنار، یا یه عکس پست کنه که ژاکت نانی توش معلوم باشه.

نانی آروم نفسش رو بیرون داد.

باید از این کارش ناراحت می‌شد.

ناراحت شده بود، ولی... نه واقعا.

نه اون‌قدری که خودش انتظار داشت.

چون حقیقت این بود که اسکای درباره‌ی یه چیز درست گفته بود.

برای نانی هم دیگه این یه چیز معمولی و ساده نبود.

___

اسکای روی تختش دراز کشیده بود و گوشی هنوز توی دستش بود.

گروه‌چت ساعت‌ها پیش ساکت شده بود، ولی صدای شوخی‌هاشون هنوز توی سرش می‌پیچید؛ نیش و کنایه‌ها، شرط‌بندی‌های مسخره و شلوغ‌کاری‌های همیشگی‌شون...

اهمیتی نمی‌داد.

نه به اونا.

خودش می‌دونست هر چی هم بگه، قرار نیست دست از سرش بردارن.

پس چرا باید وقتش رو با توضیح دادن هدر می‌داد؟

چیزی که برای اسکای مهم بود، نانی بود.

اینکه اسم نانی روی صفحه‌ی گوشیش ظاهر می‌شد. مکث‌هایی که قبل از جواب دادن داشت، اون سه نقطه‌ای که موقع تایپ کردن می‌اومد، بعد ناپدید می‌شد و دوباره ظاهر می‌شد؛ انگار نانی چیزی می‌نوشت، پاکش می‌کرد و دوباره از اول شروع می‌کرد...

نانی همیشه زیادی به حرف‌هاش فکر می‌کرد. همیشه جمله‌هاش رو نرم‌تر می‌کرد، انگار می‌ترسید زیادی جا بگیره یا مزاحم باشه.

اسکای از این اخلاقش خوشش نمی‌اومد. دلش می‌خواست نانی خودش باشه، بدون این‌همه فکر و حساب‌وکتاب. می‌خواست نانی دیگه احساس نکنه برای بودنش باید از کسی عذرخواهی کنه.

وقتی اون عکس رو پست کرده بود، حتی دو بار هم بهش فکر نکرده بود. کاملا غریزی بود.

نانی زیر نور آفتاب بود، موهاش کمی به‌هم‌ریخته بود و ژاکتش از روی شونه‌اش سر خورده بود.

اسکای برای پست کردن عکس ازش اجازه نگرفته بود، چون حس نمی‌کرد لازم باشه.

بعضی چیزا اجازه نمی‌خواستن.

بعضی چیزا فقط...

باید گفته می‌شدن.

و اگه بقیه متوجه شده بودن؟

چه بهتر.

بذار همه بدونن.

اسکای گوشی رو توی دستش چرخوند و فکش کمی سفت شد.

قرار نبود وانمود کنه چیزی نیست، اصلا هم قصد نداشت این کارو بکنه.

مهم نبود کل دانشگاه عکس رو ببینه.

ژاکت مال نانی بود، همه هم اینو می‌دونستن.

اصلا حرف اسکای همین بود.

نانی احتمالا می‌گفت این کار خجالت‌آوره. صورتش سرخ می‌شد، موقع جواب دادن دستپاچه می‌شد و سعی می‌کرد با چند تا اعتراض نصفه‌نیمه قضیه رو جمع کنه.

ولی اسکای حقیقت رو دیده بود، پشت اون گونه‌های سرخ، پیام‌های دستپاچه و اعتراض‌های ضعیف...

نانی حتی یه بار هم بهش نگفته بود عکس رو پاک کنه، گذاشته بود همون‌طور بمونه.

و فعلا... همین برای اسکای کافی بود.

چشم‌هاش رو بست و احساس آرامش آرومی توی سینه‌اش نشست.

فعلا می‌تونست صبر کنه.

صبور بود، ولی قرار نبود بی‌خیال بشه.

Report Page