Ch2
اسکای معمولا این موقع روز حتی نزدیک کتابخونه هم نمیشد. اما اتفاقی از یکی از بچههای هنر شنیده بود که نانی بین کلاسهاش وقت خالی داره و گاهیاوقات گذرش به اینجا میخوره.
برای همین، الان اینجا بود.
کنار ورودی کتابخونه به دیوار تکیه داده بود، دستهاش رو توی جیبش فرو کرده و وانمود میکرد مشغول چک کردن پیامهای گوشیشه؛ در حالی که از گوشهی چشم، رفتوآمد دانشجوها رو زیر نظر داشت.
وقتی بالاخره نانی از راه رسید، اسکای از سرجاش تکون نخورد.
نانی یه کتاب مرجع دستش گرفته بود. درست وقتی وارد چارچوب در شد، نور آفتاب لابهلای موهاش افتاد.
از صبح سعی کرده بود سرش رو پایین بندازه و کاری به کار کسی نداشته باشه. از ماجرای کافه به بعد، انگار پچپچها همهجا دنبالش میاومدن.
بعضیها سعی میکردن یواشکی حرف بزنن، بعضیهای دیگه هم اصلا براشون مهم نبود کسی صداشون رو میشنوه یا نه.
«خودشه؟»
«آره، همون سالاولی هنر»
«همونی که اسکای وونگراوی بهش لبخند زد؟»
خستهکننده شده بود. واقعا خستهکننده.
بین دو کلاس، خودش رو به کتابخونه رسونده بود، به امید این که چند دقیقه سکوت حالش رو بهتر کنه. هوای خنک و آرومِ اونجا برای چند لحظه مثل یه نفس راحت بود.
کتاب مرجعش رو برداشت و به سمت خروجی رفت، اما وقتی از در بیرون اومد، اونقدر حواسش پرت بود که نزدیک بود با سر بره تو سینهی کسی که کنار ورودی ایستاده بود.
اسکای.
نه مشغول خوندن بود، نه حتی یه کتاب توی دستش داشت. فقط خیلی راحت به دیوار نزدیک ورودی تکیه داده بود، دستهاش توی جیبش بود و اونقدر خونسرد بود که انگار کل اینجا متعلق به خودشه.
چند لحظه، هیچکدوم حرفی نزدن.
چشمهای اسکای همچنان روی نانی ثابت مونده بود؛ یه نگاه آروم و غیرقابلخوندن.
تا اینکه گوشهی لبش کمی بالا رفت.
«هنوزم گم میشی؟»
نانی پلک زد.
«نه... امروز نه»
«خوبه. کجا میری؟»
«ساختمان هنر، سالن سخنرانی B»
«اون طرف محوطهست»
اسکای این رو خیلی عادی گفت، انگار جواب از قبل معلوم بود.
«میرسونمت»
نانی کمی اخم کرد.
«مجبور نیستی...»
«میدونم»
سکوتی که بینشون افتاد، از اون سکوتهای معذبکننده نبود. بیشتر شبیه آرامشی بود که هیچکدوم عجلهای برای به هم زدنش نداشتن.
توی راه، چند گروه از دانشجوها از کنارشون رد شدن. نانی نمیتونست نگاههاشون رو نادیده بگیره. نگاههایی که اول روی اسکای میموند، بعد روی نانی میچرخید و دوباره به اسکای برمیگشت.
پچپچها آروم بودن، اما به اندازهای واضح بودن که نشه نشنیدهشون گرفت.
بالاخره، نانی آهی کشید و سکوت رو شکست.
«میدونی که همه دارن دربارهی لبخند دیروزت حرف میزنن؟»
«آره»
نه توضیحی داد، نه سعی کرد انکارش کنه.
نانی نگاهش کرد.
«دربارهی منم حرف میزنن»
اسکای نگاهی بهش انداخت.
«خوشت نمیاد؟»
نانی کمی مکث کرد.
«خوشم نمیاد حس کنم وسط یه درامای دانشگاهی گیر افتادم»
گوشه لبهای اسکای دوباره بالا رفت.
«دیگه دیر شده. از قبل توش گیر افتادی»
وقتی به سالن سخنرانی رسیدن، اسکای فقط همونجا نایستاد. یه قدم جلوتر رفت، در رو براش باز کرد و نگهش داشت؛ جوری که انگار انجام دادن این کار طبیعیترین کار دنیا بود.
«نذار اذیتت کنن»
نانی سرش رو کمی کج کرد.
«اگه کردن چی؟»
لبخند اسکای کمی عمیقتر شد؛ درست به اندازهای که بیشتر از یه لبخند ساده به نظر برسه؛ شبیه یه قول.
«نمیکنن. نه تا وقتی من اینجام»
قبل از اینکه نانی حتی فرصت کنه جوابی پیدا کنه، اسکای دیگه داشت از اونجا دور میشد.
نانی همونجا وسط چارچوب در ایستاده بود و قلبش جوری واکنش نشون میداد که اصلا قرار نبود طبیعی باشه.
__
حیاط دانشگاه بین دو کلاس حسابی شلوغ بود. دانشجوها روی نیمکتها ولو شده بودن، بساط غذاخوریها حسابی گرفته بود و همهمهی آروم محوطه با پچپچهایی که از ماجرای لبخند اسکای هنوز داغ بودن، قاطی میشد.
نانی نزدیک دانشکده هنر ایستاده بود. منتظر وین و فورث بود تا قهوهشون رو بگیرن و برگردن.
آفتاب ظهر روی شلوارش میتابید و رنگ کرم روشنش رو درخشانتر نشون میداد. آستینهای پیراهن زرد پاستلیش رو کمی بالا زده بود و باد ملایمی که از محوطه میگذشت، گوشهی لباسش رو تکون میداد.
همون موقع، پسری قدبلند که نانی قبلا ندیده بود، با لبخند راحت و بیدغدغهای به سمتش اومد.
«تو نانی هستی، درسته؟ همون سالاولیای که همه دربارهش حرف میزنن؟»
نانی مؤدبانه سر تکون داد.
«خودمم»
پسر با خنده گفت:
«فکر نمیکردم انقدر زود ببینمت»
یه قدم دیگه جلو اومد؛ کمی بیشتر از حد لازم.
«آخر هفته وقت داری؟ میتونیم یه دور توی دانشگاه بزنیم، جاهای خوبش رو نشونت میدم»
نانی دهن باز کرد تا محترمانه ردش کنه، اما قبل از اینکه فرصت کنه چیزی بگه، صدای دیگهای از پشت سرش بلند شد.
«اون علاقهای نداره»
پسر سالدومی برگشت. اعتمادبهنفسی که تا چند لحظه قبل باهاش جلو اومده بود، یهدفعه از صورتش محو شد.
اسکای چند قدم اونطرفتر ایستاده بود، دستهاش توی جیبش و نگاهش مستقیم روی پسر قفل شده بود. چیزی توی اون نگاه بود که باعث میشد حتی هوای اطراف هم سنگینتر به نظر برسه.
«اسکای...»
نانی خواست چیزی بگه، اما اسکای حتی نگاهش هم نکرد. چشمهاش همچنان روی پسر دانشجو ثابت مونده بود.
بعد، با همون صدای آروم و کنترلشده گفت:
«شنیدی که چی گفتم»
صداش آروم بود، اما اونقدر محکم و جدی بود که همهمهی اطرافشون برای چند لحظه خوابید.
«بهت نیازی نداره»
پسر با خندهای که کمی لرزش داشت، گفت:
«من فقط داشتم... دوستانه رفتار میکردم»
اسکای بدون اینکه تغییری توی لحنش ایجاد کنه، جواب داد:
«پس با یکی دیگه دوستانه رفتار کن»
قاطعیتی که توی آخرین جملهاش بود، جا برای هیچ بحثی باقی نمیذاشت.
چند تا از دانشجوهای اطراف، قدمهاشون رو آهستهتر کردن تا ببینن چه خبر شده.
پچپچها مثل باد لابهلای علفهای بلند، سریع از گوشهای به گوشهی دیگهی حیاط میپیچید.
«اسکای وونگراویه...»
«داره از اون دفاع میکنه؟»
«پس شایعهها درست بودن...»
سالدومی زیر لب چیزی غر زد. بعد، خیلی زود عقب کشید و لابهلای جمعیت گم شد.
فقط بعد از رفتن اون بود که اسکای به سمت نانی برگشت.
حالت صورتش نرمتر شده بود؛ نه خیلی زیاد، فقط به اندازهای که تغییرش به چشم بیاد.
«خوبی؟»
نانی سعی کرد صداش رو محکم و عادی نگه داره.
«خوب بودم»
اما خودش هم متوجه لرزش خیلی خفیفی که ته صداش نشسته بود شد.
گوشهی لب اسکای کمی بالا رفت؛ یه لبخند محو و غیرقابلخوندن.
«خوبه. بیا بریم»
نانی هنوز فرصت نکرده بود چیزی بگه که اسکای راه افتاد و قدمهاش رو با اون هماهنگ کرد؛ انگار همراه شدن با نانی طبیعیترین کار دنیا بود.
اون طرف حیاط، دو گروه جدا از دوستاشون تمام ماجرا رو با دقت زیر نظر داشتن؛ یه گروه از بچههای هنر، و یه گروه از دانشجوهای علوم ورزشی.
گوشیها یکییکی به لرزش افتادن، انگشتها با سرعت روی صفحهها حرکت کردن و هر دو گروهچت تقریبا همزمان منفجر شدن.






همهچیز از یه اتفاق کاملا ساده شروع شد.
ویلیام توی صف کافه فورث رو دید و براش دست تکون داد. فورث هم جوابش رو داد و وین در حالی که دو تا لیوان توی دستش بود، کنارش ظاهر شد.
دو دقیقه بعد، به شکلی که هیچکس دقیقا نفهمید چطوری، هر دو گروه خودشون رو به میزهای وسط کافه دانشگاه رسونده بودن.
میزها رو به هم چسبونده بودن و حالا یه جمع شلوغ و بزرگ شکل گرفته بود که برای اون فضای کوچیک، بیش از حد بزرگ به نظر میرسید. کارکنان کافه با دیدن این صحنه تقریبا نگران به نظر میرسیدن.
گفتوگو از همون اول تبدیل به هرجومرج محض شد.
ایجی و جیجی با هیجان مشغول تعریف کردن خاطره افتضاح یه شب کارائوکه بودن، جمینای داشت زور میزد خندهاش رو قورت بده و وین هم وسط یه بحث جدی و داغ با است گیر کرده بود که کدوم کافهی دانشگاه بهترین قهوه رو درست میکنه.
وسط تمام این شلوغی... اسکای و نانی به طور اتفاقی درست روبهروی اونا نشسته بودن.
هر بار اسکای چیزی میگفت، گوشهی لبهای نانی تکون میخورد؛ انگار داشت تمام تلاشش رو میکرد لبخند نزنه.
و هر بار نانی حرف میزد، اسکای کمی به سمتش خم میشد؛ طوری که انگار صدای بقیه آدمهای داخل کافه فقط یه مشت سروصدای اضافی بود و تنها چیزی که واقعا میخواست بشنوه، صدای نانی بود.
البته این موضوع از چشم بقیه دور نمیموند.
ویلیام اون طرف میز نگاهش با فورث گره خورد و یه ابروش رو بالا انداخت.
«داری میبینی؟»
لبخند فورث پر از شیطنت شد.
«اوه، معلومه که میبینم»
کمتر از ده دقیقه طول کشید تا یه گروهچت جدید متولد بشه.


سر میز، نانی از اسکای خواست یه کتاب خوب بهش معرفی کنه. اسکای بدون اینکه لحظهای مکث کنه، گوشیش رو درآورد و اسم کتابی رو که مدنظرش بود پیدا کرد. و بعد، خیلی عادی گفت که مال خودش رو بهش قرض میده.
ایجی هم به بهونهی چک کردن یه پیام، خیلی نامحسوس زیر میز ازشون عکس گرفت و مستقیم توی گروه فرستاد.

همه سعی کردن قیافهشون رو عادی نگه دارن، اما هرچی تعامل بین اسکای و نانی بیشتر میشد، کنترل خندههاشون هم سختتر میشد.
وین به پشتی صندلی تکیه داد و با لبخند شیطنتآمیزی پرسید:
«هی، اسکای. تایپ تو چه آدمیه؟»
اسکای همونطور که هنوز نگاهش روی نانی بود، خیلی ساده گفت:
«هروقت بغلش کردم بهت میگم»
نصف میز با شنیدن این جمله توی نوشیدنیهاشون خفه شدن.
صورت نانی یهدفعه رنگ گرفت و اونقدر سریع سرش رو پایین انداخت که موهاش روی چشمهاش ریخت.
همون لحظه... گروهچت منفجر شد.
پیامها پشت سر هم روی اسکرین گوشی ظاهر میشدن.
