Calling

Calling


- بچه ها شما جلوتر برین منم الان میام!


با خوشحالی عجیبی که به احتمال زیاد از تاثیرات الکل بود رو به دوستاش گفت و بعد ، وسط پیاده‌رو ایستاد.

همونطور که خودش ازشون درخواست کرد ، دوستاش با قدمای کوتاه و مستشون به آرومی ازش جلو افتادن.

اما آیا اهمیت میداد؟ نه.. درواقع الان تمام چیزی که بهش اهمیت میداد گرفتنِ شماره‌ی مد نظرش و بعد زنگ زدن بهش بود.

بوق پشت بوق..

نه..برنمیداشت.

یکمی تو ذوقش خورده بود اما باز سعی کرد مثبت‌نگر باشه پس دوباره تماس گرفت و ایندفعه ، بعد از چندین بوق متوالی بالاخره مخاطب خاصش جواب تماسش رو داده بود!

تمام ذوق و انرژیِ سرمستانش بهش برگشت و با صدای پرذوقی از لاین خودش شروع به صحبت کرد.


- هیسونگا! امشب حسابی با دوستام بهم خوش گذشت و کلی‌هم مست کردم!


چندلحظه سکوت و بعد ؛ صدایی که از طرف مقابل شنیده میشد ، کاملا با صدای ذوق زده‌ی اون در تضاد بود.

صدایی آروم و خش‌دار که کمی غمگین و عصبی بنظر میرسید.


+ کیم سونو..دیروقته..


راستش اونقدری مست بود که خیلی متوجه‌ی لحنِ سرد هیسونگ نشد و همون یک مقداریم که ذهن آشفته‌ و مستش متوجهش میشد رو پای حسودی کردناش و نگرانیش گذاشت ؛ پس ریز خندید و ادامه داد


- خونه‌ای؟


مخاطب با آشفتگی دستی لای موهاش برد و نفس عمیقی کشید تا بتونه خونسردیش رو حفظ و موقعیت رو به بهترین شکل ممکن کنترل کنه.


+ آره خونم..


سری در جوابش تکون داد و بعد از کمی فکر کردن سعی کرد مکالمه رو درجریان نگه داره ؛ پس ادامه داد.


- تو مست نکردی؟ آخه یه مدلی هستی..


هیسونگ زودتر از چیزی که فکرشو میکرد جوابشو داد ، انگار که حرفش رو قطع کرده و وسطش پریده باشه.


+ نه مست نیستم.. بعدشم بهت گفتم دیروقته و بهتره الان برگردی خونت!


کلافگی از صدای خستش میبارید. کاملا مشخص بود که چقدر داره تلاش میکنه تا اتفاقی نیوفته..

اما انگار پسرکِ مست پشت خط کاملا

از این موضوع بی‌خبر بود.


- هوممم.. باشه پس..


نگاهی به شلوغی اطراف کرد ؛ همه جا ، بوی اونو میداد. تک تک این خیابون‌ها ، قدم به قدمش رو همراه با اون راه رفته بود و خاطره داشت.

نفهمید کِی این اتفاق افتاده‌ اما چشماش پر از اشک‌ شده بود.

نفس عمیقی کشید و به محض دیدن مکان آشنایی ، سریع اشک‌هایی که تازه سرازیر شده بودن رو پاک کرد و دوباره با ذوقی که نمیدونست از کجا پیداش شده موبایل رو بیشتر به گوشش نزدیک کرد.


- هیسونگا! میدونی الان کجام؟ همون دکه‌‌ی مورد علاقت که همیشه میومدیم! حالا که مست نیستی چندتا سوجو و دوکبوکی موردعلاقت رو میگیرم و میام خونه!


با ذوقی که هنوزم توی لحن و حرکاتش پیدا بود ، به سمت دکه‌ی دوکبوکی فروشی اون سمت خیابون راه افتاد و بدون توجه به اینکه اصلا طرف مقابلش به حرفاش گوش میده یا نه ، با خنده‌ی ریزی شروع به تعریف کردن اولین خاطره‌ی مشترکشون کرد.


-یادته هیسونگ؟ منو تو.. اولین بار همدیگه رو جلوی این دکه‌ی دوکبوکی دیدیم..


چطور میتونست به یادش نیاره؟ اولین خاطره‌ای که از سونو داشت ، روزی که برای بار اول تو اون روز سرد زمستونی وقتی که خسته و کوفته ، گرسنه‌تر از همیشه از کار برمیگشت و طبق معمول انقدر گرسنه بود که جلوی پاتوق همیشگیش ایستاد تا دلی از عزا دربیاره ؛ اما اون شب ، برعکس شبای دیگه ، دکه‌ی موردعلاقش خلوت نبود.


« -اوممم هالمونی! دوکبوکی‌های شما بینظیرن!


هیچ وقت تو تمام این چهارسالی که از اینجا رفت و آمد میکرد ، ندیده بود که مادربزرگِ دوکبوکی فروش اینطوری لبخند بزنه و چشماش بدرخشن ؛ پس با کنجکاوی به دکه نزدیک شد و سرش رو به سمت فردی که حرف‌هاش باعث لبخند هالمونی شده بود چرخوند. یه پسرِ مو بلوند با کت شلوار رسمی سرمه‌ای که با لحن و حرکاتش کاملا در تضاد بود. استایل رسمی و شخصیتِ..بامزه؟ به افکارش بی‌صدا خندید و بدون هیچ حرفی کنار پسر عجیب غریب ایستاد.


*همون همیشگی ، درسته هیسونگ؟


با لبخند سری به علامت مثبت برای مادربزرگ تکون داد و منتظر ایستاد تا غذاش آماده بشه. تو این حین ، زیرچشمی به پسر که با ولع مشغول خوردن دوکبوکی بود نگاه میکرد. از طرز غذا خوردن و دست و پا چلفتی بودنش میتونست حدس بزنه که کل روز رو گشنگی کشیده و مثل خودش حتی تا خونه هم نتونسته دووم بیاره! با اون حال ، همونطور که لپاش بخاطر غذا درحال منفجر شدن بود ، با شوخیای ریز و درشتش حسابی از هالمونی دل‌میبرد. نمیفهمید چرا ، ولی این پسر.. حتی تو نگاه اول هم به دل مینشست ؛ شاید بخاطر تضاد بین استایل رسمی و شخصیت بانمکش بود. یا شایدم بخاطر شوخیایی که میکرد؟ یا شاید.. اون خنده‌های شیرینیش. اوه.. سس دوکبوکی که کنار لباش گرفته بود بدجوری چشمش رو گرفت.

از دستش در رفته بود که بیش از حد به پسری که براش عملا یه غریبه محسوب میشد خیره مونده و بالاخره با شنیدن صدای دوباره‌ی پسر از افکارش بیرون کشیده شد.


+ اوه! توهم به اون شرکت میری؟ من اونجا کارآموزم!


چشم‌های متعجبش رو که حالا به واقعیت برگشته بودن از صورت خندون پسر به کارتی که دور گردن خودش آویزون بود داد و متوجه شد که اون از اینجا اطلاعات رو به‌دست اورده!


-آه درسته! من درواقع..


+مدیر بخش اجرایی هستی؟ برگاممم!!


با همون صدای ذوق زده و عجیبش بین حرفاش پریده بود و دست‌هاش رو جلوی صورت متعجبش که به خاطر سرما گل انداخته بود گرفت.

خیلی زود متوجه‌ی بی ادبیی که کرده بود شد و پشت هم شروع به عذرخواهی کرد.


+سونبه واقعا معذرت میخوام! آخه چیزه..میدونی..یه لحظه از ذوق زیاد کنترلمو از دست دادم!


به حرکات و لحن بامزش خندید و سری به نشانه‌ی تایید تکون داد.


-متوجهم آقایِ…؟


+سونو هستم ، کیم سونو!


با شنیدن اسمش ناخودآگاه لبخندی روی لباش شکل گرفت و بعد ، دستشو به سمتش دراز کرد.


-از آشناییتون خوشبختم سونوشی. منم لی هیسونگم!

. . . 

خوردن غذا کنار پسری که تازه باهاش آشنا شده بود با وجود تمام پرحرفیاش ، آرامش خاصی به روح خستش تزریق میکرد. با لطافت به شوخیای بانمکش میخندید و به هر حرفش ری‌اکشن نشون میداد. براش غذای بیشتر میکشید و.. به محض اینکه متوجه شد جثه‌ی ریز سونو از سرما به لرزه‌ی خفیف افتاده ، سریع مشغول کندن کت بلند و گرمش شد و اون رو دور شونه‌های پسر مقابلش انداخت.

چشمای گرد شدش رو به هیسونگ داد و سعی کرد کت رو پس بده.


-اوه! سونبه واقعا نیازی به..


هیسونگ قدمی سمتش برداشت تا کت رو روی شونه‌هاش محکم تر کنه ؛ اونقدری نزدیک بود که سونو عطر تلخ تنش رو هم بتونه نفس بکشه! بعد به آرومی سرشو بالا گرفت و چشمای درخشان و روباهیش رو روی صورت جدی مرد قفل کرد. اون اخم بین ابروهاش.. چشمایی که از چشماش فرار میکردن.. و اون لبایی که نیمه باز بودن و نفسای گرمش به شکل بخار توی این سرما بیرون داده میشد.. قلبش از این نزدیکی و شخص مقابلش به تپش افتاده بود! سعی کرد سریع جلوی افکار و احساساتش رو بگیره ؛ پس گلویی صاف کرد و یک قدم به عقب برداشت ، چهره‌ی شاداب همیشگیش رو گرفت و با ذوق یهویی سعی کرد جو رو مثل قبل کنه.


-بذار امشبو من مهمونت کنم سونبه! اونم به افتخار آشناییمون!


شات سوجوش رو از روی میز برداشت و بعد از ز‌دن به شات هیسونگ ، سر کشید. به محض حس کردن تلخی سوجو زیر گلوی خشک شدش ، چهرش جمع شد و حالت بامزه‌ای گرفت. البته.. این بامزگی چیزی بود که تنها هیسونگ متوجهش میشد. اصلا انگار هرکاری که میکرد ، به چشم مرد مقابلش یه پسر بامزه و عجیب دیده میشد.

باز هم به حرکاتش لبخند زد و متقابلا شاتش رو سر کشید.


+پس به افتخار آشناییمون!


همه‌ی خنده‌ها و شوخیاشون طولی نکشید که برای سونو تبدیل به استرس شد!

هیسونگ متوجه نبود‌ چی باعث شد که پسرک شاداب روبه‌روش یهویی انقدر بی‌تابی کنه و مثل مرغ پرکنده مدام اینور و اونور رو بگرده.


+هی..هی! حالت خوبه؟


هیچ انتظارشو نداشت که وقتی پسر سرشو بالا بگیره ، قراره با دوتا تیله‌ی قهوه‌ای اشکی ، لبای آویزون و چونه‌ی لرزون رو به رو بشه! از اینکه یهو یاد شخصیت کارتونی «گربه‌ی چکمه پوش» با اون نگاه مظلوم معروفش افتاده بود خندش گرفت ولی سعی کرد پنهانش کنه که خب ، با وجود نگرانیی که داشت این کار راحت بود.


-کیف پولم..گم شده!


حالا میفهمید چرا سونو انقدر نگران بود ؛ وقتی خودش رو میذاشت جای ا‌ون و میدید اگه یه روزی بالا دستیت رو برای شام مهمون کنی و تازه بعد از خوردن غذا متوجه بشی که اصلا کیف پولت همراهت نیست میتونه چقدر خجالت آور باشه ، کاملا براش این موقعیت قابل درک میشد. ولی چیکار میتونست بکنه؟ اون حالت چهره و موقعیتی که توش قرار گرفته بودن باعث شد بدون توجه به اطرافش بلند بزنه زیر خنده.

حقیقتش..یادش نمیومد که آخرین بار کی و چه شخصی باعث شده بود اینطور از ته دل بخنده و حتی شده برای یه لحظه بی‌پروا رفتار کنه.

برعکس هیسونگ ، سونو از شنیدن خنده‌ی یهویی مرد به ظاهر جدی مقابلش حسابی جا خورده بود! نه اینکه خوشش نیومده باشه.. اتفاقا نمیتونست انکار کنه که چطور دلش با شنیدن صدای خندیدن هیسونگ به قلقلک درومده! اما خب ، در تلاش بود که اون رو پنهان کنه ؛ پس قیافه‌ی شاکیی به خودش گرفت و بعد از گره زدن دستاش به سینش ، به قول خودش اخم کرد و غر زد.


-هیچم خنده نداشتا سونبه! من اینجا رسما آب شدم رفتم تو زمین! 


ولی غر زدنش خیلی هم طول نکشید! چون بعد از قطع شدن صدای خنده‌ی هیسونگ این حقیقت تلخ که حالا بدجوری آبروش جلوی سونبه‌ش رفته دوباره بهش یادآوری شد. توی دلش به خودش لعنت فرستاد که چرا اصلا باید همچین تزی میداد که حالا مثل خر توش گیر کنه؟ کلافه دستی توی موهاش برد و برای بار دوم تند تند شروع به عذرخواهی کرد.


-سونبه من واقعا معذرت میخوام! اصلا حواسم نبود که..


حرفش با احساس دست گرمی روی شونه‌ش قطع شد و کم کم سرِ خم شده از تاسفش رو بالا گرفت که با..لبخند مواجه شد. نمیدونست چرا انقدر اون لبخند براش جذاب بود و دلش میخواست بیشتر اون رو روی لباش ببینه!


+عیبی نداره سونوشی! نیازی به عذرخواهی نیست. اینبار رو من حساب میکنم ولی یادت باشه که باید دفعه‌ی بعد منو به یه شام دعوت کنی!


و بعد با شوخی به چهره‌ی متعجب پسر چشمک شیطونی زد و ریز خندید.»


-تو اون شب حتی ‌پول تاکسیم رو هم دادی!


هنوزم با ذوق مشغول تعریف کردن اون خاطره بود ؛ ولی همزمان داشت برای دیتی که خودش ترتیبشو داده بود دوکبوکی و سوجو میگرفت. مخاطبش هم همچنان پشت خط حضور داشت و چیزی نمیگفت ؛ اگرچه این شاید کمی اذیتش میکرد ، اما همینکه هنوز حضور داشت و به حرفاش گوش میداد براش یه دنیا ارزش داشت.

پلاستیک‌ خوراکی‌هاش رو به دست گرفت و بعد از خداحافظی کردن از همون مادربزرگ دوست داشتنی دکه ، به سمت خیابون قدم زد تا تاکسی بگیره.


-یادمه بعد از اون شب هرروز با یه استرس و تپش قلب عجیبی میومدم شرکت. ولی میدونستم که بخاطر توعه! همش امیدوار بودم که تو هم..


انقدر سرگرم تعریف کردن خاطرات بود که متوجه‌ی کلافگی شخص پشت خط نمیشد. البته حقم داشت!

چطور میتونست متوجه‌ی هیسونگی بشه که با سکوتش داشت تمام تلاششو میکرد تا با وجود تمام احساساتش خونسرد بمونه؟

اوه..احساساتش..هیسونگ خودش هم متوجه نبود که الان دقیقا داره چه حسی رو تجربه میکنه! پشیمونی؟ عشق؟ یا دلتنگی؟ آره.. بدجوری دلتنگ بود.. دلش برای تک تک لحظاتِ بودن با سونو تنگ بود. برای خاطرات خوب و حتی بدشون! ولی حیف که از تمام اون‌ خاطرات گذشته و حالا ، چیزی جز فاصله بینشون نبود. حقیقتِ اینکه اون‌ها الان چیزی به جز دو همکار تو بخش‌های متفاوت شرکت نیستن بدجور آزارش میداد ؛ جدا از اون ، سونو در حالت عادی هر زمان که هیسونگ رو هرجایی میدید انگار کاملا یک فرد غریبه رو دیده و فقط هرزمان که مست میکرد یاد گذشته میوفتاد و باهاش تماس میگرفت ؛ درصورتی که بعد از اینکه مستی از سرش میپرید ، به شکل عادی برمیگشت ؛ حتی اگه از روی تظاهر همه چیز رو عادی جلوه میداد. این اتفاق ، برای هیسونگ فقط نشانگر یک چیز بود : «اون فقط دلتنگ گذشتست ، نه خواهان ساختن آینده کنار من!»

البته.. اینطوریم نبود که فقط سونو این رابطه‌ی تموم شده رو به دست فراموشی سپرده باشه. هیسونگ هم کم کم از رابطشون گذشته بود و تنها نخی که هنوز اون‌هارو بهم وصل میکرد ، همین *زنگ زدن* های گاه و بی گاه سونو از روی مستیش بود!

خوب میدونست که همین نخ نازک که هنوز ارتباطشون رو نگه داشته رو هم با وجود تمام سختی هاش ، با وجود تمام احساساتی که چه جفتشون داشتن و چه نداشتن باید بِبُره! چون این ، قطعا به معنای پایان داستان زندگی جفتشون بعد از این رابطه نبود!

سخت بود ؛ واقعا سخت بود که بالاخره باید به همه چیز بینشون پایان میداد و میذاشت که هردوشون به زندگی جدیدشون عادت کنن. اما خب.. چاره‌ی دیگه‌ای هم نداشت. این حقیقت که اون دو برای هم ساخته نشده بودن با گذشت هر روز ، عادی تر میشد و احتمالا هضم اون رو برای جفتشون آسون تر از قبل میکرد.

با وجود تمام افکار آشفته ، تمرکزش رو از دست داد و تمامی اون احساسات درهم برهم ، حالا خودش رو به شکل خشم بروز میداد! دست خودش هم نبود.. اما میدونست که اینکار ، بهترین کاریه که در حق جفتشون ، مخصوصا سونو میکنه.


+کیم سونو..بهتره به کل مست کردن رو کنار بذاری! چون باعث شده حتی یادت بره ما الان چندین ماهه که از هم جدا شدیم! آه.. و لطفا.. دیگه باهام تماس نگیر!


حرف‌هاش با شنیدن اون تن صدای بلند و سرد هیسونگ قطع و پاهاش درست وسط خیابون خشک شدن. زمان براش ایستاده بود و نفهمید کِی ؛ اما پلاستیک از دستش افتاده و تیکه خورده‌های شیشه ، به علاوه‌ی دوکبوکیِ دستپخت هالمونی روی زمین پخش شده بود. صدای متعدد بوق و نور زدن ماشین های درحال حرکت ، فریاد های مردم از نگرانی ، نور قرمز علامت ایست ؛ نه.. متوجه‌ی هیچ کدوم از اون‌ها نبود ؛ بلکه فقط یک چیز دائما توی ذهنش مرور میشد «ما از هم جدا شدیم!».

یعنی نمیدونست؟ چرا. چرا اتفاقا خوب میدونست که خیلی وقته از هم جدا شدن.

اما قلبش چی؟ اونم متوجه بود؟ معلومه که نه!

خاطراتشون چی؟ آیا اونا هم متوجه بودن که همه چیز تموم شده پس بهتره که محو شن؟ طبیعتا نه.

سر جاش وسط خیابون ، بدون توجه به اطراف خشک شده بود و اشک میریخت. موبایلش هنوز به گوشش نزدیک بود اما اینبار تنها صدایی که میشنید ، صدای متعدد بوقِ قطع تماس بود.

آره..انگار که واقعا همه چیز..همه چیز بینشون به پایان رسیده بود! 


Report Page