CHAP8

CHAP8

Whi𐙚e Home

چند دقیقه بعد فضا کلا عوض شده بود.

نور آشپزخونه همون نور بود ، کانتر هم همون بود اما حس‌وحال محیط دیگه مثل قبل آبی و نرم نبود.

یه آبیِ کدر بود ، مثل آسمونی که قبل بارون خفه شده بود.


دیو پشت کانتر وایساده بودو بی‌حوصله داشت برای خودش ساندویچ درست میکرد ، با حرکاتی که بیشتر از گرسنگی داد میزدن 'حوصله ندارم'.


اسکای کنارش نشسته بود ، آرنجشو روی سطح کانتر گذاشته بودو نگاهش مدام بین دستهای دیو و صورت نانی میچرخید.


نانی؟

در ظاهر آروم نشسته بود ، دستش دور بطری نوشابه حلقه شده بودو نگاهش روی یه نقطه‌ی نامعلوم گیر کرده بود.

اما توی ذهنش آشوب بپا بود ، یه گریه‌ی نمایشی بیصدا.


واقعا چجوری به اینجا رسید؟

چطور با موهای بهم ریخته و لباسایی که داد میزدن از باشگاه اومده جلوی دیو نشسته بودو در کمال خونسردی داشت ناهار میخورد؟

توی ذهنش قرار نبود اولین باری که باهم توی یه فضای‌ صمیمی هستن وضعیتش اینجوری باشه.


اسکای نگاهی به سر تا پای دیو انداخت ؛ همون لباسای دیشب تنش بود ، چروک ، نامرتب و یذره آشفته‌تر از حالت معمول و وسط آشپزخونه داشت ساندویچ درست میکرد.


خب..واضح بود که اوضاعش خرابه.


دیو درحالیکه پنیرهارو داخل باگت میچید بدون اینکه حتی سرشو بلند کنه یهویی پرسید"عاشقم شدی؟"


نانی برای لحظه‌ای احساس کرد زمین زیر پاش لرزید و چشمهاش گرد شدن انگار واقعا توی هوا بین یه سوتفاهم کشنده و یه سکته‌ی نمایشی معلق بود.


اما همون لحظه متوجه شد جمله‌ی دیو خطاب به اسکای بوده و نفسشو خیلی آروم بیرون داد.


اسکای بدون اینکه نگاهشو از دیو بگیره پرسید"چرا سرو وضعت اینجوریه؟"


دیو شونه بالا انداخت ، یه گاز از ساندویچش زدو با دهن پر گفت"چون زندگی من یه فاجعست"


نانی ساکت بود اما یه چیزی توی قلبش داشت قلقلکش میداد ، نه حسادت نه کنجکاوی..یه ضربان آبیِ نامنظم ، مثل رعدو برق‌های کوچیک آسمون قبل از شروع بارون.


دیو کنار اسکای نشست و نگاهی به نانی انداخت ، هیچ‌چیز خاصی توی چشمهاش نبود اما همین نگاه کوچیک کافی بود تا پای نانی اونور کانتر ناخوداگاه تندتر توی هوا تکون بخوره و ریتمش مثل وقتیکه آهنگ یهویی عوض میشد بهم بریزه.


دیو با صدایی که توش خستگی موج میزد گفت"فکر کنم کل دانشگاه از دراماهای من و تی خبر دارن ، درسته؟"


نانی سعی کرد عادی باشه ، از ظرف روی کانتر یه نی آبی رنگ برداشتو انداخت توی نوشابه‌اش..بعد قبل از اینکه ببرتش سمت دهنش گفت"خب..اکسِ تو یه بلاگره ، معلومه پس.."

جمله‌اش نصفه‌نیمه توی هوا جا موند.


دیو سرشو تکون داد مثل اینکه خیالش راحت شده بود که چیزی برای پنهان کردن وجود نداره.

برگشت سمت اسکای و شروع به حرف زدن کرد.

"دیشب وسط مهمونی باهم دعوامون شد ، بعدش من بیشتر مست کردمو صبحش وقتی چشم باز کردم هنوز توی خونه‌ی آئون بودم..و خانوادم کلی بهم زنگ زده بودن."

یه مکث کوتاه.

بعد با صدای پایین‌تری ادامه داد"وقتی برگشتم خونه دیگه توی بانکوک نبودن"


اسکای مثل همیشه بی‌سروصدا فقط گوش میداد ، بدون هیچ واکنش اغراق‌شده یا قضاوتگری..فقط یه نگاه ثابت که نشون میداد تا فردا میتونه همونجا بشینه.


همون لحظه نانی بیصدا از جاش بلند شدو با لحنی که زیادی عادی بود پرسید"اسکای..پیاز قرمز دارین؟"


نانی به هیچ عنوان به داستان دیو اهمیت نمیداد ، و ته دلشم میدونست که همین اهمیت ندادنش کاملا دروغه اما دقیقا همون لحظه یادش افتاده بود ساندویچش پیاز نداره ، یا شایدم فقط به یه بهونه برای دور شدن نیاز داشت.


اسکای نگاهشو از دیو گرفت و برگشت سمت نانی"توی سبد کنار در حیاطه ، وایسا بیارم"


نانی سریع‌تر از فکرش واکنش نشون داد ، دستشو روی شونه‌ی اسکای گذاشت و بی‌توجه به اینکه عضله‌های اسکای زیر لمس انگشتهاش یکم سفت‌تر شدن گفت"خودم اوکیش میکنم"


لمسش کوتاه بود،

خیلی کوتاه.

اما باعث شد اسکای نانی رو تا وقتیکه از در شیشه‌ای بگذره و نور طلایی رنگ روی تیشرتش بیوفته با نگاهش دنبال کنه.


دیو صندلی پایه‌بلندشو یکم به اسکای نزدیک‌تر کردو صدای کشیده شدن پایه‌های چوبیش توی فضا پیچید ، تُن صداشو پایین آوردو جوریکه انگار داشت به بدترین گناه عمرش اعتراف میکرد گفت"دیشب..یه افتضاح دیگه‌ام بار آوردم"


اسکای یه تای ابروشو بالا انداختو با کنجکاوی پرسید"چی؟"


دیو چشمهاشو محکم روی هم فشار داد مثل اینکه حتی یادآوریشم براش سخت بود.

لبهاشو جمع کردو با صدایی که هم خجالتی بود هم عصبی گفت"وسط دعوا..روی لباس تی بالا آوردم"

بعد نفسشو محکم بیرون داد انگار تازه اجازه گرفته بود هوارو وارد ریه‌هاش کنه.

"بعدش اون گذاشت رفت. باورم نمیشد یه روزی همچین اتفاق خجالت‌آوری برام بیوفته"


اسکای یکی دوثانیه فقط نگاهش کرد ، سعی کرد نخنده..واقعا تلاششو کرد.

اما درآخر گوشه‌ی لبش لرزیدو چال گونه‌اش خیلی واضح و بدون اجازه خودشو نشون داد.


دیو با دیدن لبخند اسکای بین ناامیدی از خودش و مسخره بودن کل ماجرا یه خنده‌ی کوتاه از گلوش دراومدو چال گونه‌ی خودشم معلوم شد.

"نباید بهت میگفتم"


خواست برگرده سرجاش که اسکای سریعا دستشو گذاشت روی شونه‌اش"نه رفیق ، ممنون که باهام صادقی و کوچیک‌ترین جزئیات زندگیتو باهام درمیون میذاری"


بعد از چند دقیقه وقتی نانی با ظرف پیازهای حلقه‌شده برگشته بود دیو موبایلشو روشن کردو اسکرین رو چرخوند سمت اسکای"این پیامای امروز صبحشه"


اسکای کمی خم شد جلو و مشغول خوندن پیام‌ها شد.

درواقع اون از دورانی که دبیرستانی بودن ، از اولین دعوا ، از اولین بلاک و آنبلاک نقش ثابت مشاور‌ رو برای دیو داشت.


نگاه نانی به نور موبایل افتاد که یه سایه‌ی آبی روی چهره‌ی اسکای انداخته بودو خط فکشو تیزتر نشون میداد ، اون نور جاشو بلد بود..درست برعکس نانی.


اون مسلما به هیچ عنوان حق حسادت کردن نداشت.

اون فقط یه هم‌تیمی جدید و یه هم‌دانشگاهی با یکی دوتا کلاس مشترک بود..همین.

علاوه بر اون ، نانی به این وضعیت عادت کرده بود..دیو و تی و رابطشون همیشه توی چشم بود.

بلند و نمایشی.


نگاهشو سمت ساندویچ‌ها سوق داو و پیازهارو یکی یکی داخل باگت خودش و اسکای چید.


دیو درحالیکه هنوزم به شونه‌ی اسکای تکیه داده بود گفت"خراب کردم..نه؟"


نانی گوش نمیداد ، یا حداقل وانمود میکرد که گوش نمیده.

اما قلبش خیلی آروم و بیصدا چندتا تپش آبیِ اضافی زد.


اسکای نگاهشو از اسکرین موبایل گرفت و همونطور که ساندویچشو برمیداشت گفت"آره ، خیلی باهاش آروم حرف میزنی"


بعد نگاهش به حلقه‌های پیازی افتاد که با دقت لای کالباس‌ها چیده شده بودن.

همون لحظه تمام قوانین آشپزی توی ذهنش یکی‌یکی نقض شدن ، اون واقعا از ترکیب پیاز و کالباس متنفر بود.

ولی..با فکر اینکه نانی اونارو با حوصله برش زده و گذاشته داخل ساندویچش ، توی احمقانه‌ترین حالت ممکن یه لبخند نرم روی لبش نشست.

"ممنون نانی"


نانی فقط ساندویچ خودشو برداشت و سرشو تکون داد.


اسکای توی ذهنش داشت با خودش چونه میزد..این فقط یه پیاز بودو اسکای یه بسکتبالیست ، بدنش چیزای سخت‌تری رو هضم کرده بودو میتونست این فاجعه‌ی سبزیجاتی رو هم پشت سر بذاره..فقط بخاطر نانی.


دیو با دیدن پیاز که از باگتش بیرون زده بود ابروهاشو با تعجب بالا انداخت"اسکای؟تو مگه از پیاز متنفر نبودی؟"


نانی با شنیدن این حرف سرشو بالا آوردو درحالیکه دست آزادشو جلوی دهنش گرفته بود چشمهاش گرد شدن"من..اینو نمیدونستم..چرا بهم نگفتی؟"


اسکای اول نگاهی به دیو بعد نانی انداخت ، توی این وضعیت واقعا نمیدونست چیکار کنه..توی دستپاچه‌ترین حالت ممکن یه لبخند نصفه‌نیمه زدو گفت"تازگیا میتونم بخورم"

و ساندویچشو آورد بالا و یه گاز کوچیک زد که پیاز زیر دندونهاش صدا داد‌.


دیو با تردید سرشو تکون داد و انگار که تازه متوجه حضور نانی شده بود موبایلو اونور میز هل دادو رو بهش گفت"خب..تمرین امروز چطور بود؟


نانی انگار که داشت چیزی رو از دلش جدا میکرد با مکث نگاهشو از اسکای گرفت و رو به دیو با صدایی که سعی میکرد نرمال باشه گفت"خوب بود ، فکر کنم بتونم بسکتبالیست خوبی بشم"


اسکای که از صبح شاهد تلاشهای ناموفق نانی بود درحالیکه سعی داشت طعم پیاز رو تحمل کنه یه تای ابروشو بالا انداخت.


دیو با خنده‌ی راحتی که همیشه فضارو مال خودش میکرد گفت"خوبه ، چون یه مسابقه‌ی تمرینی داریم این روزا"

و بدون اینکه اجازه بگیره نوشابه‌ی اسکای رو برداشت و قوطی فلزی یه صدای خفه‌ی آبی داد.


نانی طوریکه انگار داشت توی ذهنش حساب‌کتاب میکرد سرشو آروم تکون دادو بعد گفت"ولی فکر نکنم تازه‌واردا لازم باشه مسابقه بدن ، نه؟"


دیو بلافصله گفت"این دیگه بستگی به مود مربی داره"


اخم کمرنگی روی پیشونی نانی نشست"این عادلانه نیست"


دیو شونه بالا انداخت"استرس نگیر ، اگه مربیت اسکای باشه مطمئنا از پسش برمیای"


اسم اسکای افتاد وسط بحث ، اما نه برای اینکه صداش کنن یا نظرشو بپرسن.


نانی جوابشو داد ، دیو یچیز دیگه گفت و جمله‌ها سریع‌تر و لحن‌ها گرم‌تر شدنو بحثشون جون گرفت.


صداها و حرکات هنوز بودن ، اما یجایی بینشون اسکای حس کرد داره محو میشه.

نه ناگهانی و دردناک ، فقط جوری که همیشه بود.

آروم ، مثل آبیِ کمرنگی که زیر نور زیاد دیگه دیده نمیشد.


انگار دیگه مرکز هیچ کادری نبود ، فقط به عنوان یه پس‌زمینه‌ی آروم وجود داشت.

تمام این حس‌ها باعث شدن برای اولین‌بار یه فکر کوچیک اما خیلی خطرناک از سرش رد بشه..اینکه وقتی نانی با دیو حرف میزد چشمهاش جوری میدرخشیدن که اسکای هیچوقت باعثش نبود.




سرشب صداها نرم‌تر شده بودنو نور سفید خونه با آبیِ بیرون قاطی شده بود ، انگار همه‌چیز چند درجه آهسته‌تر نفس میکشید.


دیو روی کاناپه‌ی بزرگ درحالیکه لباس راحتی اسکای کمی گشادو بی‌نظم تنش بود خوابیده بود.

پاهای بلندش تا وسط فرش اومده بودن و موهاش روی پیشونیش ریخته بود.


وقتی خواب بود دیگه پرهیاهو بنظر نمیرسید.

آروم بود..خیلی آروم.


نانی یه کاناپه اونورتر نشسته بود ، موبایلشو توی دستش نگه داشته بودو نور اسکرین صورتشو روشن میکرد اما نگاهش هر چند دقیقه یکبار بی‌اجازه برمیگشت سمت دیو و نفس‌های منظمش.


گروه چت سه‌نفریش با سی و لاو منفجر شده بود.

لاو پشت سر هم استیکر گربه میفرستاد که داشتن جیغ میکشیدن ، چنگ میزدن و از حرص میمردن.

سی هم مثل یه خبرنگار بحران گزارش لحظه به لحظه میخواست.


نانی تایپ کرد: 'دیو خوابه'


چندثانیه بعد یه پیام از طرف لاو اومد: 'اسکای چی؟'


نانی با مکث سرشو بالا آوردو نگاهش افتاد روی اسکای.

روی کاناپه‌ی روبرویی نشسته بودو کتاب دستش بود اما از چهره‌اش میشد فهمید که حواسش هرجایی هست جز اونجا.


نگاهش روی صفحه نبود ، روی کلمات نبود ، یه جای دورتری بود که نانی بهش دسترسی نداشت.


از وسطای ناهار خوردن دقیقا همینجوری بود ، آرومو کم‌حرف..همراه تلاش عجیبی برای چشم تو چشم نشدن با نانی.


نگاهشو آروم ازش گرفت و تایپ کرد: 'داره درس میخونه'


وقتی اسکرین رو خاموش کرد یه سکوت آبی ایجاد شد که نه سنگین بود نه راحت.


نفس عمیقی کشیدو نگاهش بین دیو و اسکای گیر کرد ، چقدر عجیب بود که کسی که خوابیده بود حضورش خیلی عجیب پررنگ میشدو کسی که بیدار بود خیلی دور بنظر میرسید.


نانی یکم روی کاناپه جابه‌جا شدو صداش توی سکوت خونه یکم بلندتر از حد معمول به گوش رسید.

"اسکای؟"


اسکای سرشو خیلی آروم بالا آورد و ثانیه‌ی کوتاهی طول کشید تا چشمهاش روی نانی فوکوس کنن.

با صدای گرفته‌ای که انگار از یه شب طولانی اومده بود فقط گفت"هوم؟"


نانی بعد یه مکث کوتاه پرسید"همه‌چیز خوبه؟"


اسکای یه لبخند کوتاه و مصنوعی زد ، از اون لبخندهایی که فقط برای رد شدن از سوال بودن.

"آره"


نانی حس بدی داشت ؛ نه واضح نه قابل توضیح ، یچیز مبهم..مثل وقتیکه آبیِ آسمون یکدفعه بدون اینکه بارون بیاد تیره‌تر میشد.


لبهاشو از هم فاصله داد تا چیزی بگه اما نور سفید یه ماشین از پنجره ریخت توی خونه و لغزید روی دیوار ، روی کاناپه و روی صورت خواب‌آلود دیو.


نیم نگاهی به پنجره انداختو با دیدن ماشین خواهرش که جلوی خونشون داشت پارک میشد آروم گفت"جینگ برگشت"


اسکای سرشو تکون داد و نانی بدون اینکه حرف نصفه‌نیمشو کامل کنه از جاش بلند شد.

آروم ، جوریکه دیو بیدار نشه رفت سمت ماگو کیف ورزشیش ، همونطور که بند کیف رو روی شونه‌اش مینداخت چندثانیه مکث کرد انگار میخواست برگرده و چیزی رو نجات بده که هنوز دقیقا نمیدونست چیه.

اما فقط گفت"من..دیگه دارم میرم"


همون لحظه آبیِ شب بین اسکای و نانی یه قدم عقب‌تر ایستاد ، نه جدا و نه بدون فاصله..فقط معلق.


اسکای کتابشو بی‌حوصله گذاشت کنار و همراه نانی تا در خروجی رفت.

نور راهرو آبی نبود اما یه سردی ملایم داشت که انگار از ظهر باهاشون مونده بود.


وقتی نانی خم شد تا کفشهاشو بپوشه موهاش جلوی صورتش ریختن و یکم خسته گفت"بابت امروز ممنونم اسکای"


اسکای سرشو تکون داد و بالاخره لبخند کمرنگی زد"کاری نکردم"


نانی صاف وایساد ؛ دستهاش برای لحظه‌ای کنار بدنش موندن و بعد لبخند عمیقی زد ، از اون لبخندهایی که انگار میخواستن آسمون گرفته رو به زور آروم کنن.

"توی باشگاه میبینمت"


اسکای سرشو تکون داد و نانی نگاهشو از چشمهای تیره‌اش گرفت مثل اینکه موندن توی اون نگاه خطرناک‌تر از چیزی بود که بخواد قبولش کنه.



بعد رفتنش اسکای چندثانیه همونجا موندو دستشو به دیوار تکیه داد.

خونه دوباره ساکت بود ، دیو خوابیده بودو نورها ثابت بودن.

ولی یچیزی از همراهی نانی هنوز توی فضا مونده بود ، مثل بازتاب یه نور آبی که دیرتر از خودش محو میشد.


نفس عمیقی کشیدو آروم برگشت سمت سالن ، نورها کم و رقیق بودن مثل اینکه وجودشون فقط برای تیز نشدن سایه‌ها بود.


رفت سمت کاناپه و با فاصله‌ی امنی که از جنس سال‌ها رفاقت بود کنار دیو ولو شد.


دستهاشو زیر سرش قلاب کرد و نگاهش برای چندثانیه یا شایدم بیشتر چسبید به سقف ، درحال حاضر زمان توی اون خونه یه مفهوم شُل و آبی بود.


بعد سرشو آروم چرخوند سمت دیو.


دیو بی‌خبر از بحث‌ها ، احساسات و دستهایی که اسکای رو گرفتنو بعد ول کردن خواب بود.

مژه‌های پرش روی گونه‌هاش سایه انداخته بودن و نفسهاش آروم بودن ، انقدر آروم که انگار دنیا بیرون از خونه واقعا وجود نداشت.


نگاه اسکای رنگ خستگی عمیقی به خودش گرفت ، به این فکر میکرد که چجوری بعضی آدما حتی وقتی خواب بودن بازم میتونستن مرکز همه‌چیز باشن و فضارو پر کنن؟


نگاهش دوباره برگشت سمت سقف.


سینه‌اش بالا اومد،

پایین رفت.


یه ضربان.

یه ضربان دیگه.


یه آبیِ سنگین توی دلش چرخید که نه اسم داشت نه راه فرار.


و شب همونطور آرومو بدون هیچ قضاوتی خونه رو توی آغوشش گرفت.


to be continued…

Report Page