CHAP7

CHAP7

Whi𐙚e Home

محله ساکت بود ، از اون سکوت‌هایی که انگار آسمون یه لایه آبی اضافه انداخته بود روی خودش و صداهارو نرم ترو قدم‌هارو آهسته‌تر میکرد.

خیابون خلوت بودو آفتابِ ظهر بینشون یه هاله‌ی آبی مینداخت.


اسکای خیلی سبک داشت قدم میزد ؛ تیشرت ورزشی آبی به تنش چسبیده بود ، موبایل توی جیب شلوار گرمکنش بودو قطره‌های بطری آب سرد که توی دستش عرق کرده بود میلغزیدن پایین و روی انگشتای بلندش میوفتادن..همین.


اما نانی؟

نانی یه پروژه‌ی کامل درحال فروپاشی بود.

تیشرت سفیدش بخاطر عرق کردن یکم به پشتش چسبیده بود ، شلوارک طوسی که زانوهاشو آزاد گذاشته بود ، کیف بزرگی که معلوم نبود توش یه زندگی جریان داشت یا هرج‌ومرج..و ماگ غول‌پیکر قهوه که کاملا خالی بود.

با هر قدم عضلاتش اعتراض میکردن ، ساق‌پاهاش سفت شده بودن و کمرش تیر میکشید.


وقتی به خونه‌هاشون رسیدن اسکای از حرکت ایستاد ، نگاهش روی چشمهای فندقی و گرمش موند و گفت"امروز کارت خوب بود ، فردا میبینمت"


نانی جوریکه فقط خودش بلد بود یه آه نمایشی کشید مثل اینکه میخواست همونجا وصیت‌نامه بنویسه.

"اگه نمردم آره"

بعد یه مکث و یه نگاه مظلوم.

"ولی اگه مردم میدونی که همش تقصیر توعه"


لبهای اسکای کش اومد و لبخند کوتاهی زد که باعث شد چال گونه‌اش نمایان بشه"بسکتبال تورو نمیکشه هیرانکیت"


نانی دستشو بالا آورد و برای اسکای تکون داد ، اسکای هم بعد جواب دادن با یه حرکت سر کوتاه و نگاه آخر مسیرشو کج کرد سمت خونه‌ی خودش.


دوتا مسیر ، دوتا خونه و یه محله‌ی ساکت که هنوز صدای قدماشون توش میپیچید.


نانی جلوی در خونه‌اش ایستادو ماگ بزرگشو با احتیاط روی پله‌ها گذاشت جوریکه نی شیشه‌ای داخلش یه صدای آبی و سرد داد.

بعد کیف ورزشیشو از روی شونه‌اش کشید جلو و وقتیکه زیپشو باز کرد یه دنیای بهم ریخته جلوش ظاهر شد.

لباس ، حوله‌ی کوچیک ، یه بسته بیسکوییت نصفه ، هنذفری گره‌خورده ، یه خودکار آبی ، دفترچه‌ نُتی که لبه‌هاش تا خورده بودن ، رِسید قدیمی و حتی یه جوراب گم شده که معلوم نبود چرا اینجاست.


دستش توی کیف چرخید ، یه‌بار ، دوبار ، ته کیف ، جیب کوچیک کناری و دوباره ته کیف.


همه‌چیز داشت پیدا میشد بجز اون صدای آشنای فلزی و وزن کوچیک کلید توی کف دستش.


چندثانیه ایستاد و بعد دوباره با عجله و حرص بیشتر مشغول گشتن شد و همون موقع حقیقت خیلی ساده و بی‌رحم خورد توی صورتش.

کلیدشو توی خونه جا گذاشته بود.


زیرلب همونطور که غرغر میکرد موبایلشو روشن کرد و بعد پیدا کردن اسم جینگ بهش زنگ زد.

هنوز بوق دوم کامل نشده بود که خواهرش جواب داد"نانی اگه زنگ زدی بپرسی چرا لباس زردت نیست باید بگم که چشممو گرفت و الان تنمه"


نانی حتی پلک هم نزد انگار این جمله هیچ ربطی به واقعیت فعلیش نداشت ، با صدایی که رسما درحال فروپاشی نمایشی بود گفت"جینگ کِی میای خونه؟من کلیدامو برنداشتم"


یه مکث کوتاه افتاد و صدای محیط بیمارستان از اونور خط شنیده شد ، بعد جینگ کلافه گفت"شب برمیگردم ، فعلا برو خونه‌ی لاو یا سی"


نانی چشمهاشو روی هم فشار داد و بعد از اینکه صدای گریه‌ی نمایشیش توی موبایل پیچید تماس رو قطع کرد.


امروز روز تعطیلشون بود و لاو قطعا حالا کنار دوست دخترش بود ، خونه‌ی سی هم انقدری دور بود که حتی فکر کردن به مسیرش هم عضلات گرفته‌ی پاهاشو به اعتراض مینداخت.


وقتی چرخید تا روی پله‌ها بشینه اسکای رو دید که هنوز توی چارچوب وایساده بودو نگاهش میکرد ، وقتی متوجه نگاه نانی شد با صدای بلندی پرسید"چرا نمیری تو؟"


نانی ابروشو بالا انداخت و خیلی دراماتیک گفت"میخوام از هوای شرجیو زیبای تایلند لذت ببرم ، اصلا فکرشم نکن که بخاطر فراموش کردن کلیدام بیرونم"


اسکای با خنده‌ای که انگار کل روز رو میشوره و میبره گفت"چرا نمیای پیش من؟"


دقیقا همون لحظه بود که زندگی نانی دوباره رنگ گرفت.

نه قرمز ، نه زرد ، آبی.


"جدی؟"

صداش یه پله بالا رفت انگار تازه باتری عوض کرده بود.


اسکای شونه بالا انداختو خیلی ساده گفت"آره"


نانی سریعا از جاش بلند شدو بعد برداشتن ماگش خیابون باریک بین خونه‌هارو رد کرد ، یه خط نازک و فاصله‌ی خنده‌دار.


وقتی رسید جلوی اسکای ، اسکای جوریکه انگار از اول هم منتظر بوده یه قدم از جلوی در کنار رفت.


نانی با لحن نصفه‌نمایشی و نصفه‌واقعی خودش پرسید"تنهایی؟"


اسکای سرشو تکون داد و همین کافی بود تا نانی نفسشو با آسودگی رها کنه ، آسودگی که فقط وقتی بزرگترا اطرافش نبودن میومد سراغش و پا گذاشت داخل ، انگار از یه فضای عمومی وارد یه حباب امن شده بود.


اسکای درو بست و بعد خم شد تا یه جفت دمپایی آبی بذاره جلوی پای نانی.

"میتونی اینارو بپوشی"


نانی همونطور‌ که کفشاشو درمیاورد خیلی جدی گفت"اسکای تو فرشته‌ی نجات منی"


اسکای فقط خندیدو سرشو یکم تکون داد مثل اینکه بلد نبود با اونهمه اغراق چیکار کنه اما معلوم بود بدشم نیومده.


چشمهای نانی دور تا دور خونه چرخید و خب‌..انتظار همینو داشت.

همه‌چیز خنثی بود ، دیوارهای سفید و کاناپه‌های خاکستری رنگ.

هیچ شلوغی اضافه‌ای به چشم نمیخورد ، خونه دقیقا مثل خود اسکای مرتب و ساده بود.

هیچ رنگ بلندی وجود نداشت و هیچ خاطره‌ای آویزون نبود ، فقط نور ملایم از پنجره وارد میشدو روی زمین میریخت.


اسکای همونطور که جلوتر راه میرفت دستشو توی جیب شلوارگرمکنش فرو برد و موبایلشو برداشت"خوش اومدی نانی ، راحت باش"


نانی کیف بزرگشو روی صندلی پایه‌بلند جلوی کانتر گذاشت و بعد ماگ غول‌پیکرشو با احتیاط کنارش جا داد ، طوریکه انگار یه موجود زنده بود و باید سالم میموند.

صدای برخوردش با صندلی چوبی یه تق خفه داد و بعد نگاهش چرخید سمت اسکای.


اون پسر داشت توی آشپزخونه میچرخید ، در یخچالو باز میکرد ، یچیزی برمیداشت ، میبست و دوباره میچرخید.

حرکاتش ساده و بی‌حاشیه بودن اما برای نانی یجور نظمِ آرامش‌بخش داشت ، مثل نگاه کردن به موج‌های آبی رنگی که پشت سر هم میومدن و میرفتن.


اسکای بدون اینکه کامل برگرده سمتش پرسید"ساندویچ دوست داری؟"


نانی هوم کوتاهی گفت و روی یکی از صندلیها نشست ، پاهاش یکم از زمین فاصله گرفتن و ناخوداگاه شروع به تاب دادنشون کرد.

بعد با صدایی که نصفش خنده بود نصفش خودسرزنشی گفت"من واقعا احمقم که کلیدامو فراموش کردم"


اسکای چندتا باگت رو گذاشت روی کانتر ، بعد پنیر ، کاهو ، سس و چیزای دیگه.

رفت سمت سینک و همونطور که دستهاشو میشست با خنده گفت"مطمئنم صبح وقتی از خونه زدی بیرون توی حالت عادی نبودی"


وقتی برگشت روبروی نانی تا ساندویچ‌هارو آماده کنه اول از هرکاری یه رول کالباس برداشت و بدون هیچ حرفی گرفت جلوش.


نانی دستشو برد جلو ، کالباس رو ازش گرفت و قبل از اینکه بخورتش گفت"اسکای یادته ما توی دبیرستان بغل‌دستی بودیم؟"


اسکای سرشو تکون داد و همونطور که چاقو رو روی تخته میذاشت گفت"آره..اون زمان تو خیلی سر به هوا بودی"


نانی خواست اخم کنه اما سرعت لبخندش سریع‌تر بود"چی؟"


اسکای با یه خنده‌ی کوتاه و بی‌دفاع شونه بالا انداخت"هروقت معلم صدات میکرد از یه دنیای دیگه برمیگشتی"


نانی تیکه‌ی کالباس رو توی دهنش گذاشت و بعد قورت دادنش با یه لحن کاملا دراماتیک درحالیکه دستشو روی کانتر میذاشت گفت"اوه.‌خون اسکای دلیل نمیشه چون توی دبیرستان درسخون بودی منو مسخره کنی"


نور سرد آشپزخونه روی صورتشون افتاده بود اما بینشون یه گرمای آروم از جنس خاطره در جریان بود ، از جنس آبی قدیمیِ تابستونهایی که هیچکدوم فکر نمیکردن یه روزی اینجا دو طرف کانتر بهش برگردن.


اسکای بدون اینکه سرشو بالا بیاره مشغول برش زدن گوجه‌ها شد"من هم درسم خوب بود هم ورزشم چرا نباید یادآوریش کنم؟"


نانی با اغراق کامل ، کشدار و نمایشی ابروهاشو بالا انداخت"باشههه باشه هممون قبول داریم تو زیادی خفنو پرفکتو ده از دهی"

بعد با یه جدیت مسخره دستشو بالا آوردو برای اسکای لایک نشون داد.


لبهای اسکای یلحظه لرزید ، انگار چیزی توی سرش جرقه زدو گفت"فکر کردی شبیه کی‌ام؟بابام"


منظر خنده بود ، همون قهقه‌ی تند نانی.


اما نانی فقط لقمشو قورت داد ، بدون هیچ صدا و خنده‌ای.


اسکای یک ثانیه مکث کرد ، بعد زیرلب گفت"توی سرم خیلی بامزه بود"


گوشه‌ی لب نانی کج شد"عیبی نداره ، با شوخیای بابایی غریبه نیستم"


بعد یکی از باگت‌هارو نگه داشت تا اسکای مواد رو روش بذاره و آروم پرسید"زیاد بهت سخت میگیره؟"


اسکای بدون هیچ عصبانیت و ناراحتی شونه بالا انداخت ، با آرامش سردی که انگار سالها بود بهش عادت کرده"فقط..خیلی پتانسیل درونیمو میبینه"

نزدیک یک ثانیه مکث کرد بعد ادامه داد"فکر میکنم نباید ناامیدش کنم ، اون میخواد توی ورزش بهترین باشم"

نفسشو بیرون داد"پس آره ، فکر کنم برای همینه که بعضی وقتا راجب خوب بودن استرس میگیرم"


نور سفید آشپزخونه روی دستهاش افتاده بود اما سایه‌ی آبی ظهر روی شونه‌های پهنش بود.


نانی همونطور که سس رو با دقت روی باگت پخش میکرد انگار که درحال اجرای یه آئین مهم بود گفت"خواهرم میگه یه آدم شجاع هیچوقت از خارج شدن از منطقه‌ی امنش نمیترسه"


اسکای بدون اینکه واکنش تندی داشته باشه فقط گفت"خب؟"


نانی سرشو کمی کج کرد و پنیرهارو روی بقیه مواد چید"پس سعی کن چیزای جدیدو امتحان کنی ، تو از وقتی چشمتو باز کردی هدفت یا درس بوده یا ورزش"


اسکای یه دستمال کاغذی برداشت تا دستاشو خشک کنه ، بعد با تردید خیلی کمرنگی سرشو تکون داد مثل اینکه داشت حرفی رو میسنجید که تاحالا زیاد بهش فکر نکرده.


لبخند گرم نانی برگشت ، لبخندی که خودش رنگ نداشت اما میتونست رنگهای آبی رو زنده‌تر کنه.

"البته نانی هیرانکیت میتونه توی کشف تجربه‌های جدید کمکت کنه"


اسکای دوتا قوطی فلزی نوشابه از یخچال درآورد و صدای سرد فلز توی فضا پیچید.

همزمان یکی از صندلیهای پایه‌بلند رو کشید سمت کانتر و همونطور که دقیقا روبروی نانی مینشست پرسید"مثلا چجوری؟"


چشمهای نانی از سر هیجان واقعی برق زد و شروع به توضیح نقشه‌ی ماموریت مخفیش کرد"اول میتونی سفالگری رو امتحان کنی ، بعدش شاید عکاسی آنالوگ و بعدش کارای عجیب‌تر..مثل نمایش بازی کردن واسه بچه‌های مهدکودک یا دواطلب شدن تو یه جشن محلی که هیچکسو نمیشناسی..من همشو انجام دادم مطمئن باش خیلی باحالن"


کلمات پشت سرهم اومدن ، آبی ، شلوغ و زنده..جوریکه اسکای فقط تونست با دهن باز بگه"تو کِی وقت کردی اینهمه چیزو امتحان کنی؟"


نانی خیلی ساده و بی‌ادعا شونه بالا انداخت"تابستون قبل شروع دانشگاه ، وقتی دنبال چیزی میگشتم که واقعا دوستش داشته باشم"


همونجا یچیزی توی چشمهای اسکای لرزید ، نه حسادت نه ناراحتی بلکه یجور مکث عمیق.

نانی تقریبا هرکاری که به ذهنش رسیده رو امتحان کرده بود تا بالاخره بفهمه دلش کجا آروم میگیره.

اما اسکای؟

اون همیشه یه مسیر مشخص داشت ؛ صاف ، تمیز و کشیده شده با خط‌کشِ پدرمادرش.

و انگار اون مسیر نه امن بنظر میومد نه کافی.


یه لبخند آروم زد ، از اون لبخندهایی که انگار روش یه فیلتر آبی افتاده و بعد گفت"این هفته فقط یه مسابقه‌ی تمرینی داریم ، بعدش وقتمون خالیه میتونیم بریم"


همون لحظه زنگ در مثل یه نت اشتباه ، درست وسط ریتمشون افتاد.


اسکای یه گاز از ساندویچش زدو همونطور که از جاش بلند میشد گفت"احتمالا مامانمه"


نانی فقط یه "هوم" گفت و قوطی نوشابشو جلو کشید تا بازش کنه ، هنوز توی حال‌وهوای نقشه‌ها و تجربه‌های جدید بود.


اسکای وقتی رفت سمت در و بازش کرد بجای عطر بوی آشنا و یه صدای معمول ، چهره‌ی خسته و درهم دیو توی چارچوب ظاهر شد.


و اون حتی منتظر هیچ حرکتی نموند ، یه قدم اومد جلو و فاصله رو صفر کرد.

پیشونیشو روی شونه‌ی سفت اسکای گذاشت و با صدای خفه و شکسته‌ای که انگار از ته یه شب طولانی اومده بود گفت"سلام اسکای"


اسکای برای یک ثانیه خشکش زد ، بعد با تعجبی که تهش خنده بود گفت"دیو؟اینجا چیکار میکنی؟مگه امروز قرار نبود با خانوادت باشی؟"

و شونه‌هاشو گرفت و آروم از خودش جداش کرد.


دیو لبو لوچه‌اش آویزون بود ، شبیه آدمی که دیگه حتی حال نداشت وانمود کنه خوبه.

"تو نباید از رفیق صمیمیت که شکست عشقی خورده همچین چیزی بپرسی"


درو پشت سرش بست و خم شد تا کتونی‌های سفیدشو دربیاره اما همونجا مکث کردو با اخم به قفسه‌ی کفش‌ها خیره شد"دمپاییام کو؟"


اسکای همون لحظه یاد دمپایی‌های آبی رنگی افتاد که الان توی پاهای نانی بودن ، یه تصویر خیلی ساده ولی عجیب شخصی.


اشاره‌ی کوچیکی به داخل خونه کرد"مهمون دارم"


دیو که حتی توی بدترین وضعیت روحی هم باز مغزش میرفت همون جای همیشگی اخمش سریعا به لبخند تبدیل شد"دختره؟میخوای من برم؟"


و واقعا هم نیم‌رخش رو هم برگردوند که بره اما اسکای سریع‌تر واکنش نشون داد ، یقه‌ی هودیشو گرفت و کشیدش عقب"نه دختر نیست ، نانیه"


همون لحظه صدای قدم‌هایی از داخل سالن بلند شد و هردو باهم برگشتن سمت ورودی.


نانی از داخل سالن خم شد توی راهرو و دستشو توی هوا تکون داد ، حرکتش اینبار یکم سفت‌تر و پرتنش‌تر از وقتایی بود که فقط اسکای کنارش بود.

"سلام"


دیو همون لحظه انگار خیالش کاملا راحت شد و بدون اینکه حتی به خودش زحمت پوشیدن یه جفت دمپایی دیگه رو بده بازوی اسکای رو گرفت و کشیدش سمت سالن"سلام نانی ، اینجا چیکار میکنی؟"


اسکای دنبالش کشیده شد ؛ یه قدم ، دو قدم.

و دقیقا همونجا یه حس آشنای تیز از زیر پوستش رد شد،

اینکه با اومدن دیو جو بین اون و نانی دیگه مثل قبل نبود.


انگار نور عوض شد و پروژکتوری که تا چند دقیقه پیش مستقیم روی خودش بود حالا چرخیده بود و تمام توجه‌ها گذاشته شده بود روی دیو.


روی کسی که همیشه ، حتی وقتی خسته بود ، حتی وقتی قلبش شکسته بود و حتی وقتی دمپایی پاش نبود بازم مرکز توجه واقع میشد.


اسکای با به وجود اومدن این حس یلحظه ساکت موند ، نه ناراحت و نه عصبی.

فقط یه سوال بی‌اسم توی ذهنش مثل یه سایه‌ی آبی کمرنگ شکل گرفت و روی دیوار سفید خونه‌اش تابید.

اینکه چرا وقتی کنار دیو قرار میگرفت دیگه از دید بقیه جالب بنظر نمیرسید؟


to be continued…

Report Page