CHAP6

CHAP6

Whi𐙚e Home

جو دانشگاه صبح آروم بود ، صداها هنوز خواب‌آلود بودنو نور خورشید کل محوطه رو روشن میکرد.


نانی با یه کیف ورزشی سنگین و یه ماگِ بزرگتر از قوانین فیزیک وارد سالن شد ، با عینک آفتابی قیافه‌اش دقیقا مثل کسی شده بود که دوساعت پیش داشت با جاذبه‌ی زمین مذاکره میکرد.


قدمهاشو سمت نیمکت کنار زمین کج کرد ، جلوی اسکای وایسادو با یه لحن صاف گفت"خب بیاین از من یه بسکتبالیست بسازیم"


اسکای سرشو بلند کردو اول به ماگ قهوه ، بعد عینک آفتابی و در آخر به خود نانی نگاه کردو یه تای ابروش بی اختیار بالا رفت.

"سردرد نداری؟"


نانی با اعتمادبنفس کسی که مطمئن بود زنده موندنش معجزست گفت"خب دارو خوردم..بعدش غلات صبحونه ، بعد یه پیتزا و یکم بستنی..شاید هنوزم مست باشم"


اسکای فقط نگاهش کرد.

دو ثانیه ، سه ثانیه ، چهار ثانیه.

انگار ذهنش داشت دنبال جمله‌ای میگشت که بتونه این حجم از پرحرفی صبحگاهی رو کم کنه.


در نهایت به ماگ توی دستش اشاره کردو فقط پرسید"این قهوست؟آب نیاوردی؟"


نانی ماگ رو خیلی تقدس‌آمیز بالا برد"اگه مربی‌گری تو قراره نتیجه بده باید به روتین کافئینی من احترام بذاری"


اسکای همونطور که خم میشد تا بند کفشهاشو سفت کنه گفت"کی گفته قراره مربی‌گری کنم؟فقط دارم انجامش میدم تا بعدا سرم غر نزنن"


نانی کاملا حق به جانب گفت"ببخشید دارم گند میزنم به لباس چرم پوشیدنو یه گوشه وایسادنت برای جذاب بودن؟"


اسکای با تعجب سرشو بلند کرد.

"..من لباس چرم ندارم"


نانی بدون مکث گفت"خب میتونستی داشته باشی"


اسکای چندثانیه نگاهش کرد ، داشت دنبال دکمه‌ی ریست نانی میگشت..بعد خیلی آروم گفت"اوکی..؟"


لبهای نانی خیلی نرم به لبخند باز شدن.

"خب اول چیکار کنیم؟آهنک انرژی‌زای منو گوش بدیم؟"

و بدون اینکه منتظر جواب بمونه شونه‌هاشو با یه ریتم عجیب و بانمک تکون داد.


اسکای آه کوتاهی کشیدو پیشونیشو خاروند.

"نه ؛ اما میتونی حرکات کششی رو انجام بدی. بعدش با پرتاب توپ شروع میکنیم"


"پرتاب توپ؟"


اسکای لبخند آرومی زدو سرشو تکون داد.


نانی لب زد"خب از این کار فقط نگه داشتن توپشو بلدم"


اسکای همونطور که از کنارش رد میشد با خنده گفت"بیا بریم هیرانکیت"


هنوز دو قدم دور نشده بود که اضافه کرد"وسایلتو بزار زمین"


تا وقتی یخ‌های داخل ماگ قهوه کاملا آب بشن اسکای بدون توقف ازش کار کشید.


هرجا که نانی فکر میکرد کار تموم شده اسکای فقط میگفت"ده تا دیگه"


و نانی با غرغر تمریناشو انجام میداد.


بعد یک ساعت یا شاید بیشتر ، اسکای با آرامش برگشت سمت نیمکت و همونطور که موبایلشو روشن میکرد بطری آبشو برداشت.


حتی یه قطره عرق هم روی پیشونیش نبود ، ولی نانی..مثل کسایی که داشتن آخرین نفساشونو میکشیدن خودشو روی نیمکت انداختو صدای تیزی توی فضا پیچید.

"نمیتونم..پاهامو..حس..کنم"


اسکای همونطور که کنارش جا میگرفت گفت"توی این یکی دو روز فهمیدم زیادی دراماتیکی"


نانی سرشو کمی چرخوند سمتش"اسکای.‌ما بیشتر از ده ساله همسایه‌ایم و داری میگی بزرگ‌ترین ویژگی منو نمیدونستی؟"


اسکای سرشو تکون داد"توام هیچی درمورد من نمیدونی"


این جمله مثل یه سنگ بزرگ افتاد وسط ذهن نانی ، چون حقیقت همین بودو نانی واقعا هیچ چیزی از اسکای نمیدونست.


سرشو به دیوار پشت نیمکت تکیه دادو نفس عمیقی کشید"خب پس راجب خودت حرف بزن"


اسکای موبایلشو خاموش کرد ، برعکس گذاشتش روی نیمکت و لحظه‌ای مکث کرد"من فقط یه دانشجوام که تربیت بدنی میخونه..همین"


"همین؟"


اسکای شونه بالا انداخت"آره ، من آدم جالبی نیستم..زندگیم یکنواخته"


نانی موبایلشو برداشت و همونطور که روشنش میکرد گفت"خب حالا که بجز ورزش هیچ کار دیگه‌ای انجام نمیدی شاید بتونی یه کمکی بهم کنی"


بدون اینکه منتظر جواب باشه وارد فولدر ویدیوهاش شدو موبایل رو گرفت سمت اسکای.


اسکای وقتی موبایل رو از دستش گرفت نوک انگشتهاش برای لحظه‌ای به پوست نانی خوردو انگار یه گرمای لطیف روی انگشتهاش جا موند.


روی ویدیوها کلیک کرد و چندتاشو پشت سر هم دید.

نانی با قیافه‌ی جدی و کمی بامزه مشغول گیتار زدن بود.


اسکای بدون اینکه نگاهشو از اسکرین برداره گفت"کارت واقعا خوبه"


نانی سرشو کمی جلو برد و نگاهش همراه اسکای روی اسکرین حرکت کرد.

"بنظرت چی کم داره؟"


نگاه اسکای بین موبایل و چهره‌ی نانی چرخید ، انگار میخواست چیزی بگه اما کلمات توی گلوش گیر کردن و سرعت حرف زدنش یکم زیاد شد"واقعا..همه‌چیز خوبه"


گوشه‌ی لب نانی کج شد"تو دروغگوی خوبی نیستی اسکای"


اسکای پلک زد"نه..من فقط.."

نتونست ادامه بده ، کاملا مشخص بود که میترسید حرفی بزنه و نانی ناراحت بشه.


"کامان ، راستشو بگو"


اسکای چندثانیه مکث کرد و بعد با صدای آروم‌تری گفت"نمیدونم..یعنی تخصص ندارم ولی شاید یکم با عجله گیتار میزنی ، ریتم انگشتات خیلی نرم نیست"


نانی چندثانیه فقط نگاهش کرد.

"اوکی ، انتظار همچین انتقادی رو نداشتم"


اسکای فورا موبایل رو گذاشت کنار و توی دستپاچه ترین حالت ممکن گفت"میدونستم از اول نباید چیزی میگفتم ؛ تو کارت عالیه. جدی میگم"


نانی با خنده دستشو روی زانوی اسکای گذاشت.

یه لمس کوچیک بود ولی اسکای بدون اینکه خودش بخواد حس کرد قلبش داره گرم‌تر میشه.


"ناراحت نشدم ، و میدونم به اندازه‌ی کافی خوب نیستم..چون اگه واقعا خوب بود خوشحالیشو حس میکردم"


اسکای با صدای آرومی پرسید"پس اگه خوشحالیت موسیقی نیست ، چیه؟"


نانی مکث کرد.

هزارتا تصویر از ذهنش رد شد ولی همشونو پس زدو شونه بالا انداخت"چندروز پیش یه دونات خیلی خوشمزه خوردم"


اسکای نتونست جلوی خندشو بگیره"این خیلی رندومه"

و بعد یه مکث کوتاه گفت"خوشحالیت نمیتونه عشق باشه؟یا..اولین بوسه؟"


نانی آهی کشید"خب..هیچکدومو نداشتم ، پس تو الان داری روی زخمم نمک میپاشی"


و بعد موبایلشو روشن کرد..همون لحظه ای که اینستاگرامش بالا اومد چشماش گرد شد.


"بلو پنج دقیقه پیش پست گذاشته"


قبل از اینکه اسکای چیزی بگه نانی موبایل رو چرخوند سمتش.

یه عکس از آسمون.


"فکر کنم از لیست مظنونین خارج شدی"


اسکای فقط لبخند زد ، خیلی بیخیال‌تر از چیزی که نانی انتظارشو داشت.

سرشو کمی کج کردو گفت"خیلی خب"


تُن صداش جوری بود که انگار واقعا براش مهم نبود ، نه کنجکاو بودو نه دنبال توضیح میگشت.

انگار بلو فقط یه اسم بود ، اسم یه خیابون دور که وجود داشت اما ارزشی برای توقف نداشت.


از جاش بلند شدو دستشو گرفت سمت نانی"پاشو ، باید یکاری کنیم که بدون گریه کردن توپ رو از حریفت بگیری"


نانی دستشو توی دست اسکای گذاشتو بی میل از جاش بلند شد"میخوام با این موضوع که حداقل تو از مربی اصلی خوشتیپ‌تری خودمو دلگرم کنم"


اسکای بدون اینکه برگرده سمتش لبخند کمرنگی زد ، چیزی نگفت اما توی قدمهاش یه سبکی عجیب نشست.


از اون لحظه به بعد نفهمید چجوری..ولی مثل آدمی که تازه متوجه شده بود اجازه‌ی خندیدن داره یخش کامل آب شد.

انگار یچیزی داشت توی قلبش شکل میگرفت ؛ آروم ، آبی و شیرین.

چیزی که شاید نمیتونست هنوز واسش اسم بذاره اما حسش میکرد.


to be continued…

Report Page