CHAP5

CHAP5

Whi𐙚e Home

دیو چندثانیه مکث کرد.

نور آبی پشت سرش یه هاله‌ی کج درست کرد و با لبخند اسمشونو صدا زد.

"اسکای..نانی"


برای نانی انگار همه‌جا توی سکوت فرو رفت.

راحتی نیمه‌مستیش کنار اسکای پرید ، دود شدو رفت لابه‌لای چراغهای آبی.


اسکای آروم گفت"سلام رفیق"


دیو سرشو تکون داد و بعد دستشو گرفت سمت نانی.


چندثانیه طول کشید تا نانی واکنش نشون بده.


نگاهش روی دست دیو سر خورد ، بعد روی انگشتهاش..بند انگشتهایی که معمولا با چسب و کبودی همراه بود.

نگاهش بالا رفتو رسید به صورتش ، چهره‌ای که هیچ جوره تغییر نکرده بود.

نه رنگ چشمهاش ، نه لبخندش.


انگار تنها آدمی بود که هیچوقت توی رنگ آبی حل نمیشد ؛ انگار رنگ خودشو داشت.


با صدای صاف و گرمی گفت"باید همین الان برای اومدن نانی به تیم مشروب بخوریم"


تردید مثل برق از چشمهای نانی رد شد و وقتی دستشو گرفت با تماس پوستش ضربان قلبش یکم بالا رفت.


اسکای نگاهشو از اون دست‌های گره‌خورده کَند و با یه لبخند مصنوعی گفت"شما خوش بگذرونین ، من باید برم سرویس بهداشتی"


دیو چشمهاشو روی هم فشردو همزمان فشار انگشتهاش دور دست نانی کمی بیشتر شد"بیا بریم"


نگاه اسکای تا وسط سالن دنبالشون بود ، انگار نور آبی هم نمیتونست اون حس عجیب و ناشناخته رو از روی صورتش پاک کنه.


وقتی اون دوتا به میز مشروب رسیدن نور نئون مثل دود روی موهای نانی لغزید و لیوانشو گرفت جلو.


دیو بطری رو برداشت و بعد از اینکه لیوان هارو پر کرد با لبخند گفت"به سلامتی اومدنت به تیم"


لیوان‌های آبی به هم خوردن..نانی یه قولوپ خورد و بلافاصله چهره‌اش جمع شد ، طعم این یکی خیلی تندتر از قبل بود.

"حس میکنم یچیزی توی گلوم گیر کرده"


دیو بدون مکث با صدای آرومو گرمش گفت"یه پیک دیگه درستش میکنه"


و نانی با صدایی که انگار خودشم باورش نمیکرد گفت"آره.."



نیم ساعت بعد هردوشون وسط جمعیتی وایساده بودن که با ریتم موزیک حرکت میکردن.

بدن‌ها نزدیک ، سایه‌ها کشیده.


نانی و دیو سعی داشتن برقصن ولی حرکاتشون خیلی آروم بود ، خیلی مست ، خیلی..کُند.


نانی بخاطر اینکه صداش به گوش دیو برسه بلند گفت"احساس میکنم سرم داره گیج میره"


دیو بیصدا خندید و یه جمله‌ی خیلی بی‌ربط به زبون آورد"خیلی خوشحالم که به تیم ملحق شدی ، احساس میکردم هیچوقت تورو بیرون از کلاس نمیبینم"


لبخند نانی عمیق‌تر شد ، یه لبخند داغ و آبی.

سینه‌اش بالا پایین رفت و صورتش یکم قرمز شد.


"واقعا؟"

صداش خجالتی و درهم بود.


دیو بدون هیچ حرفی سرشو تکون داد و برای دوثانیه دنیا ففط شامل اون دوتا شد.

نه موزیک بود ، نه جمعیت ، نه اسکای ، نه بلو و نه هیچکس دیگه.


فقط دیو و نانی،

داخل یه دایره‌ی آبی و نرم.


دقیقا لحظه‌ای که لبخند دیو داشت پررنگ‌تر میشد تی مثل سایه‌ای که نور رو از بین میبرد اومد سمتشون.


چهره‌اش جدی بود ، اما سعی داشت وانمود کنه نیست.

"دیو ، باید حرف بزنیم"


صداش تونست کاری کنه که دل نانی تو یک ثانیه پودر بشه و زیر نور آبی یخ بزنه.


لبخند از چهره‌ی دیو بی‌هوا پاک شد ، انگار کسی کلیدشو خاموش کرد.

"تی.."


تی سرشو با تاسف تکون داد"مجبور بودی انقدر مست کنی؟"


و قبل از اینکه نانی حتی فرصت نفس کشیدن پیدا کنه دست دیو رو گرفت ؛ محکم ، آشنا و به‌طور مالکانه‌ای ناراضی.


دیو قبل از اینکه شروع به راه رفتن کنه برگشت سمت نانی و یه جمله‌ی ناقص از بین لبهاش خارج شد"میبینمت"


همین.


واقعا فقط همین.


نه حرف بیشتری نه حتی نگاه طولانی‌تری.


انگار نور آبی دور نانی خاموش شد و همه‌چیز فرو ریخت.

خب..بیشتر از این انتظار نمیرفت ؛ اصلا نانی برای دیو کی بود؟

یه آدم جدیدو یه شروع احتمالی.


تی؟

تی کسی بود که دوسال باهاش قرار میذاشت ، کسی که هنوز با یه نخ نامرئی به دیو وصل بود حتی اگه رابطشون تموم شده بود.


چشمهاش پر شدو نگاهش سُر خورد سمت لاو که مشغول رقصیدن با میلک بود ، موهای موج‌دارش آروم‌آروم تکون میخوردن و لبخند روی لبش ثابت بود‌.


البته تا قبل از اینکه نانی رو ببینه.


همون موقع یه اخم ریز روی پیشونیش نشست و برگشت سمت میلک"زود برمیگردم"


میلک با دیدن نانی سرشو تکون داد و لاو با عجله اومد سمتش.

چشمهاش نگران بود و وقتی به محض اینکه رسید بهش گفت"وارد فاز ناراحتیِ مستی شدیم؟"


نانی همینکه صداشو شنید انگار دنیاش دوباره رنگ گرفت و لبخندش برگشت.

دستهاشو دور گردن لاو حلقه کردو خم شد تا بتونه بغلش کنه ، سرشو روی شونه‌اش گذاشتو با صدای گرفته و کشداری گفت"لاووو..لاو ، تو اینجایی"


لاو با لبخند دستشو روی شونه‌ی نانی گذاشت تا نگهش داره"میخوای برگردی خونه؟توئه مست فردا با اسکای تمرین داری"


نانی بدون اینکه ازش جدا بشه فقط سرشو تکون داد ، آروم و کُند.


لاو نفس عمیقی کشیدو با مهربونی سمت یه گوشه‌ی خلوت هدایتش کرد"بیا یکم بشین"


نانی وقتی اولین قدم رو برداشت پاهاش سست شدن ولی لاو محکم نگهش داشت تا به کاناپه‌ی گوشه‌ی سالن برسونتش.


اسکای هنوز اونجا بود ، آروم و بیصدا با حالتی که نشون میداد الکل روی مغزش اثر نذاشته.


لاو با دیدنش گفت"چطوری اسکای؟"


اسکای کمی صاف‌تر نشست"خوبم"


لاو نانی رو روی کاناپه نشوند و همونطور که با دو دست یقه‌ی تیشرتشو صاف میکرد گفت"الان تاکسی میگیرم"


اسکای یه تای ابروشو بالا انداخت و کمی به سمت نانی مایل شد.

موج موزیک دورشونو گرفته بود اما صداش به خوبی شنیده شد"برمیگردین خونه؟"


"من نه ، نانی میره"


اسکای نیم نگاهی به نانی انداختو شمرده گفت"من میخواستم کم‌کم برگردم خونه ، میتونم برسونمش"


لبخند لاو با شنیدن این حرف پررنگ‌تر شد"واقعا؟"


اسکای بدون هیچ توضیح اضافه یا تاکیدی فقط سرشو تکون داد.


نانی که تا اون لحظه ساکت بودو به نقطه‌ی نامعلومی خیره شده بود لبخندش برگشت ، با صدای کشدار و لطیفی که معمولا فقط وقتی خسته بود از گلوش بیرون میومد گفت"ممنوون خون اسکای"


لاو با خنده موهای بهم ریخته‌ی نانی رو از روی صورتش کنار‌ زدو گفت"پس لطفا مراقب بچه‌ی منو سی باش"


اسکای از جاش بلند شد ، دستشو دراز نکرد سمتش فقط به نرمی گفت"بیا بریم نانی"


نانی دستشو روی تشک کاناپه گذاشت ، دو سه بار تلاش کردو آخرش به زحمت از جاش بلند شد.

اسکای هم سریع اما آروم شونشو از پشت گرفت و بعد از خداحافظی با لاو اسکای سمت خروجی خونه راهنماییش کرد.


هوای بیرون کمی خنک‌تر بودو خیابون ساکت.



اسکای به زحمت نانی رو روی صندلی ماشینش نشوندو خم شد تا کمربندشو ببنده.

همون لحظه تونست نفس‌های گرمشو از اون فاصله‌ی چندسانتی حس کنه.

چشمهای خوش فرمش نیمه‌باز بودن ، خواب‌آلود ، پر از گرما و مستی ملایم.


اسکای سریعا کمربندشو بست و وقتی ماشینو دور زدو نشست درو کمی محکم‌تر از حد معمول بست.


همینکه ماشین روشن شد نور داشبورد یه هاله‌ی سبزآبی روی دستهاش ریخت و توی سکوت شب مشغول رانندگی شد.


نانی سرشو با حرکت آهسته‌ای چرخوند سمت اسکای و یه نگاه نصفه‌نیمه بهش انداخت"اسکای..تو مشروب خوردی"


اسکای نیم نگاهی بهش انداختو منتظر موند ، نانی آروم‌تر ادامه داد"پس چرا رانندگی میکنی؟"


"زیاد مست نیستم نانی"


نانی سرشو تکون داد ، دقیقا مثل آدم مستی که خیالش از بابت همه‌چیز راحت شده.


ولی چند دقیقه بیشتر نگذشته بود که اخم کمرنگی روی پیشونیش نشست و با انگشتهاش تیشرتشو از بدنش فاصله داد"گرممه"


اسکای بدون اینکه نگاهشو از جاده برداره پرسید"کولرو روشن کنم؟"


نانی سرشو به چپو راست تکون داد"نه"


بعد شیشه‌ی ماشین رو داد پایین و وقتی باد لای موهاش پیچید ، خیلی طبیعی و بدون فکر سرشو از پنجره برد بیرون.


باد شدید به صورتش خوردو لبخندش عمیق‌تر شد اما یکی دوثانیه بعد دست اسکای اومد جلو و شونشو گرفت.

"نانی..بیا تو ، ممکنه بیوفتی"


نانی برگشت سمتشو آروم گفت"حسش باحاله"


اسکای لبخند کمرنگی زد که توی تاریکی بیشتر شبیه یه هاله بود"فقط به صندلیت تکیه بده"



بعد مدت کوتاهی ماشین آروم کنار خیابون متوقف شد و نور چراغها مثل انعکاس آب روی داشبورد افتادن‌.


"نانی رسیدیم"

اسکای اینو گفت و پیاده شد ، ماشینو دور زد و در سمت نانی رو واسش باز کرد.


نانی کمربندشو آروم باز کردو به کمک اسکای رفت سمت خونه.

همه‌چیز خوب بود تا اینکه یهو سرجاش وایساد ، مثل کسی که تازه به خودش اومده باشه چشمهاش گرد شدو گفت"نه!"


قدمهای اسکای متوقف شد و یه تای ابروش بالا رفت"چی نه؟"


نانی با چهره‌ی جدیش گفت"من مستم!"


"خب؟"


نانی یه قدم عقب رفت انگار میخواست فرار کنه"جینگ نباید بفهمه"


چشمهای اسکای گشاد شد"چی؟چرا؟"


ولی خیلی دیر شده بود چون نانی به سرعت رفت سمت پنجره‌ی کنار در و سعی کرد بازش کنه ، انگار میخواست یواشکی وارد خونه بشه.


دستشو گذاشت روی لبه‌ی پنجره و همونطور که سعی داشت بکشتش بالا زیرلب گفت"بازشو دیگه"


اسکای پشت سرش وایسادو با خنده‌ای که نمیتونست کنترلش کنه گفت"نانی..وایسا ، داری چیکار میکنی"


نانی بدون اینکه برگرده سمتش گفت"اگه از اینجا برم داخل جینگ متوجه نمیشه"


اسکای دستشو روی بازوش گذاشتو چرخوند سمت خودش"نانی ، نمیتونی از پنجره رد بشی..جا نمیشی"


نانی با حالتی که انگار همین الان بدترین خیانت تاریخ واسش اتفاق افتاده پرسید"پس چیکار کنم؟؟"


همون لحظه در باز شدو جینگ توی چارچوب ایستاد.

نگاهش بین اسکای و نانی چرخیدو با لبخند گفت"سلام پسرا"


نانی همونجا خشکش زد ، اسکای هم درحالیکه هدایتش میکرد سمت در گفت"سلام پی جینگ"


قدمهای نانی جلوی جینگ متوقف شد ، چندثانیه فقط نگاهش کردو بعد گفت"من مستم..جینگ"


جینگ بدون حتی یک ثانیه مکث گفت"میدونم"


نانی که انگار خیالش از بابت جینگ راحت شده بود برگشت سمت اسکای ، با دستهای بهم چسبیده مثل بچه‌ای که میخواست شکرگذاری کنه خم شد.

"ممنون که منو رسوندی خون اسکای"


و بعد بدون اینکه دست خودش باشه بدنش بیشتر خم شدو قبل از اینکه با سر سقوط کنه اسکای کمرشو گرفت و کشیدش بالا.


نانی با تردید گفت"داشتم میوفتادم"


اسکای صداشو صاف کردو خندشو قورت داد"کم مونده بود"


نانی با افتخار ، بدون اینکه اصلا بفهمه به چی افتخار میکنه گفت"من خیلی انعطاف دارم"


جینگ دست به کمر آهی کشید"اصلا حالت خوب نیست"

و با اشاره راه رو برای اسکای باز کرد تا نانی رو بیاره داخل.


اسکای همونطور که نانی رو نگه داشته بود کفشاشو جلوی در درآورد و به نشونه‌ی احترام پشت سر جینگ وارد خونه شد.


نانی گیج و منگ ، مثل یه تیکه ابر خیس توسط اسکای سمت کاناپه هدایت شدو همین که به مقصدش رسید بدون هیچ مقاومتی ولو شد روش.


جینگ چندثانیه بهش نگاه کرد که توی بامزه ترین حالت خودش قرار داشت بعد رو به اسکای با لبخند کوچیکی گفت"وایسا برات نوشیدنی بیارم"


اسکای مودبانه و آروم گفت"ممنون..باید برگردم خونه"



وقتی برگشت سمت در نه عجله داشت نه مکث اغراق‌آمیز ، فقط همونطوری بود که آدم وقتی دلش یجایی جا مونده راه میره‌.


جینگ تا دم در همراهیش کرد ولی انگار ذهن اسکای یجای دیگه بود.

کفشاشو پوشید و درست قبل از اینکه بنداشو بی‌حوصله ببنده نگاه آخرو به اتاق نشیمن انداخت.


نانی از اون زاویه تقریبا دیده نمیشد فقط دسته‌ای از موهای نرمو روشنش و پاهاش بودن که از اینور و اونور کاناپه آویزون شده بودن.


همین.

نه صورت ، نه صدا نه هیچ حرکتی.


اما انگار همینا کافی بودن تا یچیزی توی سینه‌ی اسکای خیلی آروم جابه‌جا بشه.


صاف وایساد و کوتاه گفت"شب بخیر پی جینگ"


جینگ سرشو تکون داد"شب بخیر اسکای"


وقتی در پشت سرش بسته شد دوباره همه‌چیز به حالت معمولیش برگشت ، هوای خنک و خیابون ساکت..درست مثل همیشه.


اسکای چندثانیه قبل از رفتن سمت ماشینش بی دلیل مکث کرد.

یا شایدم یه دلیل نامرئی داشت.


نفسشو آروم بیرون دادو ناخواسته یه لبخند کمرنگ روی لبش نشست ، لبخندی که شاید نانی روی لبش آورده بودو شب رو آبی‌تر کرده بود.


to be continued…

Report Page