CHAP48

CHAP48

𝗐𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾

با اینکه چندروز از دعوای نانی و تی گذشته بود ولی انگار قرار نبود به این زودی فراموش بشه.

مثل صدایی که بعد از بسته شدن در توی راهرو میپیچید یا مثل یه لکه‌ی آبی‌رنگ که بعد شسته شدن پارچه هنوزم اثرش باقی میموند.

برای اسکای هم این چند روز رنگ عجیبی داشت.

اتفاق جدیدی نیوفتاده بود و زندگی تقریبا با همون نظم همیشگی جلو میرفت،؛ کلاس‌ها، تمرین‌های طولانی، صدای کفش‌های ورزشی روی زمینِ سالن، توپ‌هایی که با ضربه‌های محکم داخل تور میوفتادن و سوت مربی که بخاطر تکرار شدن انگار به بخشی از هوای سالن تبدیل شده بود.

کمتر از یک هفته تا مسابقه باقی مونده بودو تیمشون هرروز تمرین داشت، بدن اسکای هم بخاطر خستگی سنگین شده بودو عضلات شونه‌اش بعد از تمرین‌های فشرده برای برداشتن یه لیوان آب هم اعتراض میکردن.

با وجود تمام اینا انگار چیزی بین تکرارها تغییر کرده بود، انگار هاله‌ی آبی‌رنگی که همیشه دور آدمای نزدیکش وجود داشت این روزا کمی پررنگ‌تر شده بود؛ نه روشن‌تر، نه شادتر، فقط واضح‌تر.

درست مثل وقتیکه آسمون ابری میشد و آدما تازه متوجه میشدن نور آبیِ عصر چقدر میتونه سرد باشه.

آئون دیگه مثل قبل حواسش جمع نبود.

البته اسکای زیاد بابتش تعجب نمیکرد چون هروقت به تایم مسابقه نزدیک میشدن رفتار آئون عوض میشد، بیشتر حرف میزد، بیشتر شوخی میکرد و گاهی انقدر بی‌دلیل سر هرچیزی بحث راه مینداخت که آدم ترجیح میداد برای حفظ آرامش جهان و سلامت روان خودش فقط حرفاشو تائید کنه.

شاید اینبار هم استرس مسابقه رو داشت، شایدم فشار تمرین قرار گرفته بود...البته تازگی‌ها وسط حرف زدن یهو حواسش پرتِ موبایلش میشد، پیاماشو با سرعت مشکوکی میخوند و بعد با قیافه‌ی کاملا بی‌گناهی اسکرین رو خاموش میکرد.

اسکای چندبار متوجه شده بود که لبخند کوتاهی گوشه‌ی لبش میشینه و بلافاصله محو میشه، انگار یه موضوعی وجود داشت که ترجیح میداد هیچکس ازش باخبر نشه.

اما دیو داستان دیگه‌ای داشت.

از روزی که توی باشگاه بحثشون شده بود دیگه مثل قبل باهم حرف نزده بودن، نه اینکه رسما باهم قهر باشن یا یکیشون اعلام کنه دوستیشون به پایان رسیده؛ فقط بینشون فاصله افتاده بودو هیچکدوم برای برداشتن قدم اول عجله‌ای نداشتن.

دیو احتمالا درگیر زندگی پیچیده‌ی خودش بودو اسکای هم میدونست به فضا نیاز داره.

با این حال، دوستیشون چیزی نبود که با چند روز حرف نزدن از بین بره.

اسکای هم دلش نمیخواست درست همون روزی که از تیم میره اون موضوع رو با دوستاش مطرح کنه؛ بازم قرار بود توی دانشگاه باهم باشن، فقط اولویت اصلی زندگیِ ورزشیش داشت عوض میشد و عجیب بود که این تصمیم برخلاف چیزی که باید، اونقدرام ترسناک بنظر نمیرسید.

اسکای میدونست پدرش تقریبا تمام مقدمات لازمو فراهم کرده؛ تماس، هماهنگی، حرف زدن با مسئولین تیم و برنامه‌ریزی. ظاهرا همه‌چیز از قبل آماده شده بود و حضور اسکای میتونست پازل رو تکمیل کنه.

اون باید خوشحال میبود، یا دست‌کم فکر میکرد باید باشه.

فقط یه سوال مدام توی ذهنش میچرخید و هربار که سعی میکرد از کنارش عبور کنه دوباره با همون صدای آروم و آزاردهنده برمیگشت.

اگه قرار بود از همون اول به یه تیم دیگه بره چرا پدرش قبلا ازش خواسته بود تمام وقتشو صرف تیم دانشگاه کنه؟

انگشت شستش بی‌اختیار دور ماگ پلاستیکی چرخید.

علاوه بر تمام اینا، یه مسئله‌ی دیگه هم وجود داشت.

نانی.

اون پسر از وقتی با تی دعوا کرده بود انگار بخشی از انرژیش رو هم گم کرده بود؛ نه اینکه کاملا ساکت شده باشه، نه.

هنوزم گاهی جواب‌های بامزه میداد، هنوزم میتونست با یه نگاه نمایشی یا یه جمله‌ی اغراق‌آمیز آدمو به خنده بندازه اما دیگه اون نانی سابق نبود.

توی تمرینای باشگاه کمتر حرف میزد، دیگه با هر اشتباه کوچیکی خودشو روی زمین نمینداخت و اعلام نمیکرد که ورزشکار بودن با شان هنریش در تضاده، حتی وقتی آئون سر به سرش میذاشت بجای اینکه یه سخنرانی کامل تحویلش بده فقط نگاه خسته‌ای بهش مینداخت و برمیگشت سر کارش.

این تغییرِ کوچیک بیشتر از چیزی که اسکای دوست داشت آزارش میداد.

اون نمیخواست نانی مجبور بشه برای خوب بنظر رسیدن وانمود کنه اتفاقی نیوفتاده اما در عین حال دوست نداشت ببینه برق داخل چشماش آروم‌آروم پشت خستگی پنهان میشه.

توی همین فکرا بود که صدای آشنایی رشته‌ی افکارشو برید.

"اسکای! "

سرشو بالا آورد.

آئون روبروش نشسته بود، آرنجش روی میز بودو با چنگال مشغول بررسی سیب‌‌زمینی‌های پنیری داخل بشقابش بود.

اسکای ماگ نوشیدنی رو کمی به سمت خودش کشیدو گفت"هوم؟"

آئون با دقت تک‌تک اجزای صورتشو از نظر گذروند و پرسید"چت شده؟"

"باید چیزی شده باشه؟"

"نمیدونم، پنج دقیقست به ماگت نگاه میکنی فکر کردم شاید قراره ازش جواب زندگی رو بگیری"

اسکای با بی‌حوصلگی نی نوشیدنی رو به لبهاش نزدیک کرد"خودت چی؟ این مدت رفتارت عجیب شده"

یه تای ابروی آئون بالا رفت"من؟"

"آره، تو"

"جالبه که دقیقا همین حس رو نسبت به تو دارم"

"بیخیال، توی پنهانکاری خوب نیستی پس باهام حرف بزن"

آئون دهنشو باز کرد تا جوابشو بده اما توی کسری از ثانیه نگاهش پشتِ‌سر اسکای ثابت موند.

چندثانیه بعد با جدیتی که به طور مشکوکی خنده‌دار بود گفت"چقدر رنگ آبی به نانی میاد"

سرشو کج کردو ادامه داد"هودیت با رضایت خودش رفته تن بلو؟"

اسکای با شنیدن اسم نانی برگشت.

حرکتش به اندازه‌ای طبیعی بود که انگار اون پسر چشم‌فندقی خیلی آروم و بی‌صدا تمام توجهشو از روی میز برداشته بود‌.

نانی همراه دوستاش به سمت پیشخوان میرفت.

میلک و لاو جلوتر بودن، لاو بازوشو دور بازوی دوست‌دخترش حلقه کرده بودو با دست آزاد چیزی رو توی هوا توضیح میداد، میلک هم درحالیکه یه لبخند کج روی صورتش داشت بهش گوش میداد.

نانی چند قدم عقب‌تر ازشون راه میرفت، سرش پایین بودو انگشت شستش روی اسکرین موبایل حرکت میکرد، موهای روشنش روی پیشونیش ریخته بودن و آستین‌های بلند هودی تا نزدیکی انگشتاش سُر خورده بود.

نگاه اسکای چندثانیه روی لباس آبی‌رنگش موند.

اتفاق جدیدی نبود، خودش هودی رو به نانی داده بودو بعد از گفتن اینکه لازم به برگردوندنش نیست، نانی اون قرارداد رسمی و غیرقابل‌فسخ رو قبول کرده بودو لباس رو به فرزندخوندگی گرفته بود.

پس چرا دیدنش همچین حس عجیبی رو توی سینه‌اش ایجاد میکرد؟

یه گرمای آبی‌رنگ و آروم درست زیر استخوان‌های قفسه سینه‌اش جمع شد، چیزی شبیه روشن شدن یه چراغ کوچیک توی اتاق آبی و تاریک.

پروانه‌هاش انقدر آروم شده بودن که انگار نمیخواستن کسی متوجه حضورشون بشه، فقط گاهی نوک بال‌هاشون به دنده‌هاش میخورد و وادارش میکرد نفس عمیق‌تری بکشه.

لاو اولین کسی بود که اونارو دید، لبخندش به محض تشخیص چهره‌ی اسکای و آئون پهن‌تر شدو مسیرشو به سمت میزشون کج کرد.

میلک هم بدون هیچ مقاومتی همراهش اومد، هرچند از حالت صورتش مشخص بود که حدس میزد لاو قراره چه برنامه‌ای رو پیاده کنه.

"سلام پسرا!"

نانی سرشو بلند کردو وقتی نگاهش به اسکای افتاد قدم‌هاش کمی کند شدن.

چشماشون برای لحظه‌ی کوتاهی بهم رسید و قبل از اینکه چیزی بگن لاو زودتر خودشو به میز رسوند و دستشو روی لبه‌اش گذاشت.

آئون با لبخند همیشگیش گفت"سلام لاو، امروز خوشگل شدی"

میلک لبخند مودبانه‌ای زد که در ظاهر کاملا دوستانه بود اما همشون تونستن ترجمه‌ی دقیق رو از چشماش بخونن: دهنت رو ببند لطفا.

لاو بدون اینکه پلک بزنه گفت"من همیشه خوشگلم"

آئون سرشو تکون داد"این اعتمادبنفس رو تحسین میکنم"

"میدونم"

میلک دستشو کمی محکم‌تر دور بازوی لاو حلقه کردو اونو به سمت خودش کشید"میتونیم بریم غذا بگیریم؟"

لاو با لحنی که انگار تازه یادش افتاده بود برای چه کاری اومده اینجا نگاهشو به اسکای دوخت"چطوری همسایه‌ی پسرم؟"

بدون اینکه بهش مهلت حرف زدن بده ادامه داد"فردا کار مهمی که برای انجام دادن نداری؟"

"نه...؟"

"عالیه"

دختر اون کلمه رو با چنان رضایتی گفت که اسکای احساس کرد بدون اینکه بدونه، توی جلسه‌ای شرکت کرده که نتیجه‌اش از قبل مشخص بود.

"منو پسر کوچولوهای عزیزم قراره بریم سینما و از قضا یه بلیت اضافه هم برای تو گرفتم"

میلک و نانی انگار که برای اولین‌بار همچین چیزی شنیده بودن همزمان برگشتن سمتش و اسکای برای لحظه‌ای نفهمید باید چه واکنشی نشون بده.

"چرا؟"

لاو شونه بالا انداخت"چون به نظرم پسر باحالی هستی قبلا باهم وقت گذروندیم و منو سی ازت خوشمون میاد"

اسکای با گیجی نگاهش کرد و مردو گفت"ممنون؟"

"خواهش میکنم"

میلک نگاهشو به سمت نامعلومی سوق داد تا لبخندشو پنهان کنه و نانی که از خبر یهویی لاو جا خورده بود سریعا گفت"لازم نیست اسکای، اگه کارای مهم‌تری داری به اونا رسیدگی کن"

اسکای به سمت نانی برگشت، لحن پسر عادی و بی‌تکلف بود انگار میخواست مطمئن بشه اسکای بخاطر رودروایسی قرار نیست چیزی رو قبول کنه ولی با این حال نگاهش یکم منتظر بنظر میرسید.

اسکای لبخند کمرنگی زد و بدون اینکه نگاهشو ازش بگیره گفت"کار خاصی ندارم"

آئون که تا اون لحظه با علاقه‌ی فراوان مشغول تماشای صحنه بود دستشو روی سینه‌اش گذاشتو با حالت دراماتیکی گفت"واو، رفیق چقدر خفنی‌. یه دعوت‌نامه‌ی رسمی از اکیپ بلو گرفتی"

نانی آه خسته‌ای کشید"بس کن آئون، آخه به کجام میخوره بلو باشم؟"

آئون بدون مکث جوابشو داد"به سلیقت توی انتخاب لباس"

نانی با خونسردی گفت"درواقع اسکای صاحب این هودیه، با این منطق مسخرست پس اسکای بلوئه"

لبخند کوچیکی گوشه‌ی لب اسکای گیر کرد اما نتونست به چشماش برسه"فکر کنم باید بابت این اتهام از خودم دفاع کنم"

بعد رو به لاو پرسید"فیلم ساعت چند شروع میشه؟"

چشمای لاو فورا برق زدن، پسر تونست صدای چرخ‌دنده‌های داخل ذهنشو بشنوه، انگار حالا که متوجه شده بود دعوتش موفقیت‌آمیز بوده میخواست با حفظ ظاهر، شادیشو مدیریت کنه.

"ساعت چهار"

بعد با لحن شیرین و پیروزمندانه‌ای اضافه کرد"پس میبینمت اسکای"

"میبینمت"

لاو دست میلک رو گرفت و قبل از اینکه به سمت پیشخوان بره گفت"فعلا، آئون"

آئون دستشو بالا برد"فعلا، خوشگله"

میلک بدون اینکه برگرده دستشو دور شونه‌ی لاو حلقه کردو گفت"جوابشو نده"

"ناراحت نباش میلکی، آئون با همه اینجوریه"

"میشه با دوست‌دختر من اینجوری نباشه؟"

صداشون توی همهمه‌ی کافی‌شاپ دانشگاه گم شد اما نانی بجای اینکه دنبالشون بره چند ثانیه بیشتر کنار میزشون موند.

اسکای دلش میخواست چیزی بگه؛ مثلا اینکه هودی خیلی بهش میاد یا اینکه خوشحاله نانی اونو پوشیده یا حتی اینکه از صبح همدیگه رو ندیده بودن.

اما بعضی از جمله‌ها وقتی قرار بود از بین لب‌هاش خارج بشن زیادی بزرگ میشدن پس فقط لبخند زد"روز خوبی داشته باشی"

نانی سرشو تکون داد"توام همینطور"

و برگشت تا خودشو به میلک و لاو برسونه.

آئون که تا اون لحظه با دقت تمام صحنه رو تماشا کرده بود دستشو بالا برد"هی! منم اینجام"

نانی بدون اینکه برگرده با حالتی که انگار داشت به صدای یه مزاحم پاسخ میداد دستشو کمی بالا آوردو تکون داد.

آئون با ناباوری به سمت اسکای برگشت"نمیتونم چرا انقدر در مقابل شوخی‌های من بی‌جنبس"

اسکای نی نوشیدنی رو به سمت دهنش بردو گفت"چون داری بخاطر چیزی که از اول ترم بابتش حرص میخوره دستش میندازی، مطمئنم خودِ بلو هم انقدر که تو اذیتش کردی اذیتش نکرده"

آئون خندید"من فقط دارم باهاش شوخی میکنم اسکای"

بعد کمی به جلو خم شدو با لحنی که سعی میکرد بی‌تفاوت باشه پرسید"اصلا تو از کجا میدونی رابطه‌اش با بلو چجوریه"

اسکای شونه بالا انداخت"چون این مدت خبری ازش نبوده، حتما متوجه شده نانی بخاطرش توی دردسر افتاده بود"

"جوری گفتی که یلحظه احساس کردم از هیرانکیتیمون خوشش میاد"

اسکای با شنیدن کلمه‌ی 'هیرانکیتی' برای لحظه‌ای ساکت شد.

لفظ عجیبی نبود و آئون هم احتمالا اون رو فقط برای دست انداختن نانی به زبون آورده بود، یکی دیگه از همون شوخی‌های بی‌موقع و بی‌ملاحظه‌اش.

اما همون موقع تصویر نانی توی گوشه‌ای از ذهنش روشن شد و لبخند خیلی کمرنگی گوشه‌ی لبش نشست.

همون حرکت کافی بود تا آئون تیزتر از قبل بشه"چرا میخندی؟"

اسکای نگاهشو ازش گرفت و اخم کوچیکی کرد"اونجوری صداش نکن"

"چرا؟"

"همینجوری"

"شبیه کیتیه"

"آئون!"

"چیه؟ واقعا شبیهشه"

اسکای فرصت بیشتری بهش نداد، با چنگال مقدار زیادی سیب‌زمینی از بشقاب برداشت و توی دهن آئون جاشون کرد.

"غذاتو بخور"

آئون با دهن پر اخم کرد"چرا عصبی میشی؟"

اسکای بدون اینکه جوابشو بده دستشو عقب کشید اما همون لحظه متوجه حرکت کسی از اون سمت سالن شد.

دیو.

با یه بشقاب غذا توی دستش از کنار چندتا میز داشت رد میشد.

تیشرت تیم بسکتبال تنش بود، موهاش یکم نامرتب بودن و صورتش کمی خسته‌تر از چیزی بنظر میرسید که اسکای به خاطر داشت.

شاید فقط نور کافه‌تریا باعث شده بود اینجوری بنظر برسه، شایدم واقعا این چندروز بهش سخت گذشته بود.

وقتی دیو به سمت قسمت خلوت‌تر رفت اسکای بدون فکر دستشو بالا برد"دیو!"

صداش بلند نبود اما به اندازه‌ای کافی بنظر میرسید که از بین همهمه عبور کنه.

قدم‌های دیو کُند شدن، سرشو برگردوند و وقتی نگاهش روی اسکای و آئون ثابت موند همونجا ایستاد.

نگاهش بین اون دوتا حرکت کرد، مکث کوتاهش برای بقیه هیچ معنایی نداشت اما اسکای میتونست تردید پشتشو ببینه.

شاید فکر میکرد مزاحمه، شایدم تصور میکرد اسکای فقط برای سلام کردن صداش زده و شاید هنوز نمیدونست بعد از اون بحث چطور باید کنارشون بشینه.

اسکای با اشاره صندلی بین خودش و آئون رو نشون داد"چرا وایسادی؟ بیا دیگه"

دیو لب‌هاشو روی هم فشار داد و با قدم‌های آرومی به سمتشون اومد.

نوشیدنی و بشقابشو روی میز گذاشت و قبل از اینکه بشینه گفت"سلام بچه‌ها"

آئون نیم‌نگاهی به اسکای انداخت، از دعوت یهوییش متعجب بنظر میرسید اما حالت صورتشو عادی نگه داشت.

"سلام دیو"

اسکای نوشیدنیشو مزه‌مزه کرد و پرسید"چخبر؟"

"هیچی"

جواب دیو کوتاه بود اما نه سرد و بی‌ادبانه، فقط خسته.

اسکای سرشو کج کرد"تمرینا انرژیتو کم کردن؟"

"نه"

آئون گفت"نه؟ مربی پدرمونو درآورده و داری میگی نه؟"

دیو لبخند کوچیکی زد.

مثل اینکه کم‌کم یخش داشت آب میشد"میخوای بگم آره؟"

"نه، میخوام بگی قراره قهرمان بشیم"

"خب قراره قهرمان بشیم"

"این شد یچیزی"

اسکای نمیدونست باید چی بگه؛ میتونست درباره‌ی دعواشون توی باشگاه حرف بزنه، درباره‌ی اتفاقی که توی سرویس بهداشتی افتاده بود یا اصلا میتونست بپرسه چرا دیو ازشون فاصله گرفته.

اما دیو زودتر از اسکای سکوت رو شکست"این چندروز...فکر کنم یکم از همدیگه دور شدیم"

آئون به پشتی صندلیش تکیه داد و گفت"یکم؟"

دیو مکث کوتاهی کرد"خب، یکم بیشتر از یکم"

آئون لبخند محوی زد"بالاخره قبول کردی"

دیو شونه بالا انداختو گفت"نمیدونم، شاید بهتر بود زودتر حرف میزدیم..راستش این مدت اتفاقای زیادی برام افتاد بخاطر همین یکم بهم ریخته بودم، یسیری چیزا هم..."

وقتی حرفشو ادامه نداد آئون آهی کشیدو صندلیشو کمی به دیو نزدیک‌تر کرد"بیخیال بچه‌ها، ما چندساله دوستیم خیلی خجالت‌آوره که سر یه بحث کوچیک اینجوری بشیم"

دیو با تردید پرسید"بحث کوچیک؟"

"خب از دید من کوچیک بود"

"از دید تو همه‌چیز تا وقتیکه خودت وسطش نباشی کوچیکه"

آئون دستشو روی سینه‌اش گذاشت و با لحن نمایشی گفت"این توهین بود؟"

"واقعیت بود رفیق"

لبخند کوچیکی گوشه‌ی لب اسکای نشست.

برای اولین بار توی چند روز گذشته، میز سه‌نفرشون یکم شبیه گذشته شده شده بود.

"بهرحال...باید اوضاع بینمونو قبل مسابقه جمع‌وجور کنیم، میدونین که وسط مسابقه نمیتونیم از هم دلخور باشیم"

نگاه دیو از آئون روی اسکای چرخید و بعد از چند ثانیه گفت"چرا نمیاین اول روی مسابقه تمرکز کنیم؟"

اسکای دستشو دور ماگ حلقه کرد و دیو ادامه داد"کمتر از یه هفته مونده، بعدش میتونیم بشینیم راجب همه‌چیز حرف بزنیم. هرچی که هست"

آئون سرشو تکون داد"پس اول پرچم صلح بالا ببریم و مثل بچه کوچولوها از هم فرار نکنیم"

اسکای هم فقط شونه بالا انداخت"از هم فرار نمیکردیم ولی باشه"

برای چندثانیه همه‌چیز ساده بنظر میرسید.

سه تا دوست قدیمی که دور یه میز نشسته بودن و درباره‌ی مسابقه‌ی چند روز بعد و درست کردن رابطشون حرف میزدن؛

البته نه اسکای، نه دیو و نه آئون نمیتونستن حدس بزن طرف مقابلشون چه چیزی رو توی دلش قایم کرده، و همین ممکن بود تمام این آرامش کوچیک و آبی‌رنگ رو بهم بریزه.

To be continued..

Report Page