CHAP47
𝗐𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾راهرو خلوت بود.
انقدر خلوت که صدای بسته شدن در چند ثانیه بعد از اینکه اسکای و نانی از سرویس بهداشتی خارج شدن توی راهرو اِکو شد و بین دیوارهای روشن و پنجرههای بلند از بین رفت.
توی اون سکوت صدای اعتراض نانی کمی بیشتر از حد معمول به گوش میرسید.
"اسکای! منو بذار زمین!"
اسکای نانی رو انداخته بود روی شونهاش، با یه دست پشت زانوهاش رو نگه داشته بود و بند کیف ورزشی، کیف گیتارِ نانی و کیف سفیدی که جاکلیدی مایملودی از زیپش آویزون بود روی شونههای پهنش جا گرفته بودن.
بند یکی از کیفها به سمت بازوش سُر خورده بود اما حتی زحمت درست کردنشم به خودش نمیداد.
نانی هم توی موقعیت نامناسبی قرار داشت؛ موهای روشنش روی پیشونیش و کنار صورتش ریخته بودن، دست راستش بیهدف توی هوا حرکت میکردو دست چپش به پشت لباس اسکای چنگ زده بود تا اتفاق بدتری نیوفته.
"اسکای! "
سرعت اسکای کمتر شد اما همچنان به راه رفتن ادامه داد.
"نانی، تو عصبانیی"
نانی تا جایی که وضعیت بدنش اجازه میداد سرشو به سمتش چرخوند و با صدایی که از شدت اعتراض کمی گرفته بود گفت"آره عصبانیم، اما از اینکه منو مثل گونی سیبزمینی نگه داشتی عصبیترم"
گوشهی لب اسکای کمی تکون خورد اما انقدر خسته و درگیر بود که نانی نتونست مطمئن بشه واقعا لبخند زده یا نه.
"اگه بذارمت زمین دوباره برمیگردی تا دعوا کنی"
نانی خواست جوابشو بده اما در نهایت فقط نفسشو با حرص بیرون دادو پیشونیشو به کیف گیتار تکیه داد.
از این موقعیت خجالت میکشید.
از اینکه وسط راهروی دانشگاه مثل یه بستهی بیدفاع حمل میشد خجالت میکشیدو متنفر بود چون اگه کسی از انتهای راهرو میومد با دیدنشون چه فکری میکرد؟
اما از همه بیشتر، از این متنفر بود که اسکای بدون هیچ زحمتی داشت سهتا کیف و یه آدم بیقرار رو طوری حمل میکرد که انگار سنگینی هیچکدوم اذیتش نمیکرد و تنها مسئلهای که واسش مهم بود این بود که نانی دوباره خودشو به دردسر نندازه.
وقتی از راهروی منتهی به سرویسبهداشتی خارج شدن اسکای چند قدم دیگه برداشتو بالاخره ایستاد؛ قبل از اینکه نانی رو پایین ببره دستشو کمی جابجا کرد تا مطمئن بشه بدن پسر از روی شونهاش سُر نمیخوره.
بعد با احتیاط گذاشتش پایین؛ یکی از دستاشو پشت کمر نانی نگه داشت تا پاهاش روی زمین قرار بگیرن و بعد ازش فاصله گرفت.
نگاهش از روی یقهی نامرتب یونیفرم اومد بالا، روی دکمهی باز شدهاش مکث کرد و در آخر به خراش کوچیکی رسید که کنار خطِ فکر نانی دیده میشد.
هنوز تصویر یکی دو دقیقه پیش از ذهنش بیرون نرفته بود.
دیو که بین دو نفر ایستاده بودو سعی میکرد از هم جداشون کنه؛ تی با چهرهی کلافه و نانی با موهای بهمریخته و دستایی که هنوز بخاطر عصبانیت میلرزیدن.
اسکای حتی فرصت نکرده بود از دیو بپرسه چه اتفاقی افتاده.
اولین چیزی که دیده بود یه گربهی عصبی بودو همین کافی بود تا تمام حواسش فقط به بیرون آوردنش از اون موقعیت معطوف بشه.
حالا که نانی مقابلش ایستاده بود جزئیات بیشتری به چشمش میومد.
پسر دستشو بالا برد تا موهای کنار گوششو مرتب کنه اما اسکای سریعتر از چیزی که خودش انتظار داشت مچش رو گرفت.
"دست نزن"
نگاه نانی بالاخره روی اسکای نشست.
"چرا؟"
"روی صورتت خراش افتاده، ممکنه دردت بگیره"
اسکای انگشتاشو کمی شل کردو با دقت بیشتری به کنار صورتش نگاه کرد.
خراش عمیق نبود اما پوست اطرافش کمی قرمز شده بود.
"بعدا باید تمیزش کنیم"
منتظر بود نانی دستشو پس بزنه یا دوباره اعتراض کنه اما اون فقط بهش نگاه میکرد؛ چشمای فندقیش هنوز برقِ عصبانیت رو داشتن، هرچند اون برق حالا چیز ناپایدارتری رو توی خودش قایم کرده بود.
اسکای دستشو رها کردو بدون اینکه عجله داشته باشه یقهی لباسشو مرتب کرد؛ پارچه از یه طرف تا خورده بودو دکمهی بازشدهاش باعث میشد یقهاش نامتقارن دیده بشه.
اسکای با دو انگشت گوشهاش رو صاف کردو بعد دستشو آورد پایین،
این کارارو بیصدا انجام داد، با همون تمرکزی که معمولا موقع بستن بند کفشاش یا مرتب کردن چیزی داشت.
انگار لازم نبود برای مراقبت از نانی حتما دربارهاش حرف بزنه.
بعد از چندثانیه پرسید"چه اتفاقی افتاده بود؟"
لحنش نه سرزنشآمیز بودو نه حتی توش اثری از کنجکاوی بیجا دیده میشد فقط میخواست بدونه چه اتفاقی افتاده.
نانی نتونست جوابشو بده.
چیزی آروم و نامحسوس توی صورتش تغییر کرد، اخم بین ابروهاش کمی شل شدو لبهاش که تا چند لحظهی قبل آمادهی جواب دادن بودن روی هم قرار گرفتن.
یه قطره اشک از گوشهی چشمش جدا شد و اسکای برای لحظهای نفهمید باید چیکار کنه.
قطرهی دوم هم روی گونهاش سُر خوردو پسر سریعا با پشت دست اون اشک رو پاک کرد، میخواست قبل از اینکه اسکای فرصت دیدنشو پیدا کنه اون اتفاق رو از روی صورتش پاک کنه.
اما اشکها دیگه منتظر اجازهاش نموندن.
نانی پلک زد، یکبار، دوبار.
لب پایینش برای لحظهای لرزید و بعد با حرص نفسشو بیرون داد، خودشم از اون اتفاق عصبانی شده بود.
چند دقیقهی پیش تونسته بود با تی دربیوفته و جوابشو بده پس چرا حالا با یه سوال ساده گریهاش گرفته بود؟
اسکای آروم لب زد"نانی؟"
نانی جوابشو نداد.
"چیشده؟"
دستای بزرگش به آرومی روی شونههای لاغر نانی نشستن و انگشتاش روی پارچه حرکت کوچیکی کردن تا به نانی بفهمونه پیششه.
"هیرانکیت؟"
نانی سعی کرد جوابشو بده.
لبهاش از هم فاصله گرفتن اما صدایی بیرون نیومد، گلوش از تمام حرفایی که مدتی قبل شنیده بود پر شده بود.
"تی فکر کرد من..."
وقتی صداش شکست اسکای کمی خم شد تا صورتشو بهتر ببینه.
"فکر کرد بین منو دیو...خبریه"
بعد گفتن جمله نگاه کوتاهی به اسکای انداخت و دوباره به جای نامعلومی خیره شد.
آب دهنشو قورت داد و وقتی اشک تازهای از کنار بینیش پایین اومد حتی زحمت پاک کردنشم به خودش نداد.
"من فقط داشتم باهاش حرف میزدم، داشت میگفت این چند وقت حالش خوب نبوده و من..."
مکث کرد.
نمیخواست ادامه بده، نمیخواست دروغ بگه و نمیخواست به اسکای هم بگه چه اتفاقی بینشون افتاده.
مهمتر از همه، نمیخواست به این فکر کنه که اگه اسکای میفهمید، چه چیزی توی نگاهش تغییر میکرد.
پس جمله رو نصفهنیمه رها کردو با صدای گرفتهتری گفت"و بعد تی از کابین اومد بیرون و..."
لبهاشو روی هم فشار داد.
"کلی تیکهی مزخرف بارم کرد"
اسکای بدون اینکه نگاهشو از صورت نانی برداره انگشت شستش رو به آرومی روی شونهاش حرکت داد.
"چی گفت؟"
نانی شونهاش رو کمی بالا انداخت، حرکتی که بیشتر شبیه تلاش برای جمعوجور کردن خودش بود.
"مهم نیست"
"اگه مهم نبود الان انقدر ناراحت نبودی"
نانی اشکاشو پاک کردو وقفهای بین نفسهاش افتاد.
"چیزایی که اصلا لازم نبود بگه"
تصویر تی توی ذهن اسکای شکل گرفت؛ صدای تند و نگاه خستهای که موقع دعوا داشت.
بعد دیو رو به یاد آورد که توی این مدت کمتر از همیشه سراغشو گرفته بود.
اسکای از جزئیات رابطهی اون دونفر خبر داشت، از تایمی که باهم بودن، از اختلافهایی که به مرور بیشتر شده بودو از حرفایی که هردو بارها به زبون آورده بودن اما هیچوقت نتونسته بودن به نتیجهای برسن.
جداییشون تازه بود و احتمالا برای تی، دیدن دیو درحال حرف زدن با یه شخص دیگه اونم توی موقعیتی که بخشی از مکالمهاش رو اشتباه شنیده بود فقط یه سوتفاهم ساده نبود.
شاید آخرین ضربهای که میشد رو از اون رابطه خورده بود.
اسکای نفسشو آروم بیرون داد.
"اونا تازه از همدیگه جدا شدن نانی"
نانی نگاهشو بالا آوردو اسکای ادامه داد"مدت زیادی باهم بودن، خیلی چیزارو حلنشده ول کردن، تی هم احتمالا از قبل دلش پر بوده و وقتی حرفاتونو شنیدا فکر کرده دیو خیلی راحت فراموشش کرده"
نانی با صدایی که هنوز بغض توش موج میزد گفت"ولی اینا به من هیچ ربطی نداره"
اسکای سرشو به آرومی تکون داد"میدونم، اینکه ناراحت باشه یا حرفاتونو اشتباه متوجه شده باشه دلیل نمیشه حق داشته باشه باهات بد حرف بزنه"
نگاهش روی خراش کنار صورت نانی سُر خوردو دوباره ادامه داد"میتونست از دیو توضیح بخواد، لازم نبود توهین کنه یا روت دست بلند کنه"
نانی سرشو پایین انداخت.
"منم هلش دادم"
"میدونم"
"منم عصبانی شدم"
"خب؟"
نانی بعد مکث کوتاهی جملشو کامل کرد"و احتمالا خیلی مسخره بنظر میرسیدم"
اسکای ابروهاشو درهم کشیدو آروم گفت"نانی، من فقط از اینکه وسط دعوا دیدمت جا خوردم...ترسیدم بهت آسیب برسه"
نانی سرشو بلند کرد"من خوبم"
"لازم نیست برای اینکه من نگران نشم وانمود کنی چیزی نشده"
نانی نمیدونست باید از چی ناراحت باشه.
از اینکه دیو هنوز سردرگم بود؟
از اینکه خودشم نمیدونست اون بوسه براش چه معنایی داشت؟
از اینکه تی اونو به چشم کسی دیده بود که دیو برای خوشگذرونی بهش نزدیک شده؟
یا از اینکه مدتی بود اصلا به دیو فکر نمیکردو حالا با یه مکالمهی کوتاه، تمام اون احساسات قدیمی مثل آبی که از زیر یه در بسته عبور کردن دوباره به ذهنش برگشته بودن؟
دستشو بالا آوردو اینبار بدون عجله اشکای روی گونهاش رو پاک کرد اما چشماش دوباره پر شدن.
"من قرار نبود دعوا کنم، فقط نمیخواستم اونطوری دربارهام حرف بزنه"
نانی برای اسکای توی اون لحظه به طور عجیبی کوچیک بنظر میرسید، نه بخاطر چند سانتیمتر اختلاف یا اندام لاغرش، بلکه بخاطر اینکه اون انرژی همیشگی ازش فاصله گرفته بودو حالا بیشتر شبیه یه گربهی گمشده بنظر میرسید.
اسکای نمیخواست با یه جملهی اشتباه حالشو بدتر کنه.
نمیخواست ازش بخواد گریه نکنه چون میدونست همچین چیزی بهش کمک نمیکنه.
و نمیخواست ازش بخواد قوی باشه چون نانی مجبور نبود توی تمام لحظات زندگیش قوی بمونه.
"بیا اینجا"
وقتی نانی سرشو بالا آورد اسکای دستاشو از هم باز کرد تا نانی بدونه اگه میخواد، جایی براش هست.
نانی چند ثانیه نگاهش کردو بعد، بدون هیچ حرفی فاصلهی بینشونو پر کرد.
پیشونیش به شونهی اسکای رسید، اسکای هم دستشو پشت شونههاش گذاشت و اونو آروم به خودش نزدیکتر کرد.
بعد دست آزادش هم دور بدن پسر حلقه شد.
بغلش کرد.
پروانههای آبیرنگی که چند دقیقهی قبل با دیدن نانی توی اون وضعیتِ آشفته بیقرار شده بودن حالا بالهاشون جمع شدن و چون صاحبشون نانی رو توی آغوش گرفته بود دیگه مجبور نبودن شلوغی کنن.
چند ثانیه بعد اسکای احساس کرد شونههای نانی دیگه منقبض نیستن، گریهاش کاملا متوقف نشده بود ولی دیگه اون هقهقِ کوتاه رو نداشت.
انگار رنگِ آبی گرمکن اسکای، نور سرد راهرو و سکوتی که بینشون شکل گرفته بود همگی داشتن بهش فرصت میدادن تا کمکم نفس بکشه.
اسکای عجلهای برای تموم کردن اون لحظه نداشت.
حتی وقتی صدای قدمهای دوری از انتهای راهرو اومد دستاشو از دور نانی باز نکرد.
وقتی بالاخره پسر سرشو کمی عقب برد چشماش قرمز بودن و مژههای روشنش بخاطر اشک بهم چسبیده بودن.
"میخوام برگردم خونه"
اسکای سرشو تکون داد"باشه"
"دلم نمیخواد دیگه راجبش فکر کنم"
"لازم نیست"
"و نمیخوام کسی منو ببینه"
اسکای نگاه کوتاهی به اطراف انداخت، راهرو همچنان خلوت بود.
"پس بریم، کسی قرار نیست ببینتت"
نانی سرشو تکون داد و بدون اینکه کیفهاشو از اسکای بگیره کنارهم مشغول قدم زدن شدن.
نیم ساعت بعد، وقتی اسکای ماشینشو جلوی خونهاش نگه داشت نانی چند ثانیه بیشتر از چیزی که لازم بود به شیشهی روبرو خیره موند.
در طول مسیر زیاد با اسکای حرف نزده بود، اسکای هم اصرار نکرده بود سکوت رو با سوالهای پشتسرهم پر کنه.
دستشو روی دستگیره گذاشت اما قبل از باز کردنش به سمت رانندهی شخصی امروزش چرخید.
"ممنون که رسوندیم"
اسکای نگاهش کرد"خواهش میکنم"
لبخند کوچیکی روی لبهای نانی نشست، البته اون حرکت بیشتر برای اطمینان دادن به طرف مقابلش بود تا نشون دادن حال واقعیش.
"و...امروز خوش گذشت. یعنی قسمت فیلم دیدنش، بهترین بخش امروزم بود"
گوشهی لب اسکای بالا رفت"حتی بهتر از دعوای شجاعانهات با تی؟"
نانی با وجود خستگی کمی خندید و نگاه اسکای روی صورتش موند، بعد دستشو از روی فرمون برداشت و گفت"وقتی رسیدی یچیزی روی زخمت بذار، باشه؟"
نانی سرشو تکون داد"باشه مامان"
اسکای با شنیدن اون کلمه خندید"هیرانکیت!"
نانی درو باز کرد، کیف سفید و کیف گیتارشو از روی صندلی عقب برداشتو از ماشین پیاده شد.
جاکلیدی مایملودی با هر قدمی که برمیداشت از زیپ کیفش تاب میخورد.
قبل از اینکه وارد خونهاش بشه یک بار دیگه برگشتو برای اسکای دست تکون داد.
اسکای هم تا وقتیکه در ورودی پشت سرش بسته بشه همونجا موند.
نانی هنوز کفشاشو کاملا درنیاورده بود که صدای قدمهای نرمی از طبقهی بالا شنیده شد.
"نانی؟"
وقتی سرشو بلند کرد جینگ رو دید که داشت از پلهها میومد پایین.
موهاشو شل و بیحوصله پشت سرش بسته بودو دستش روی نردهها لیز میخورد.
همونطور که از چند پلهی آخر پایین میومد گفت"به موقع رسیدی، پیتزا سفارش دادم تازه رسیده"
گوشهی لب نانی تکون خورد"واقعا؟"
"آره، فکر کردم امشب حوصلهی آشپزی نداریم"
"از حوصله نداشتن منم خبردار بودی؟"
"از طرف هردومون تصمیم گرفتم"
نانی خواست حرفی بزنه اما جینگ درست همون لحظه بهش نزدیک شد و نگاهش روی صورتش موند.
چشمای نانی سرخ بودن، موهای روشنش نامرتب روی پیشونیش ریخته بودن و خراش کنار صورتش زیر نورِ چراغ واضحتر بنظر میرسید.
جینگ اول به صورتش نگاه کرد، بعد به لباسش و درآخر به دستایی که بند کیف رو محکم گرفته بودن.
"نانی؟"
نانی سرشو کمی کج کرد"هوم؟"
"چیشده؟"
"هیچی"
جوابش زیادی سریع بود.
جینگ یه قدم نزدیکتر شد"پس چرا چشمات این شکلیه؟"
نانی نگاهشو ازش گرفت و سعی کرد بند کیف گیتار رو روی شونهاش جابجا کنه.
"خستهام"
"خستهای یا گریه کردی؟"
صدای نوآ از طبقهی بالا اومدو بعد دوباره سکوت خونه رو بغل کرد.
جینگ دیگه سوالی نپرسید، کیف گیتار نانی رو گرفت و اشاره کرد روی کاناپه بشینه.
"پیتزامون سرد میشه جنابِ آرتیست"
نانی خواست به سمت پلهها بره تا لباسهاشو عوض کنه و یه سری به نوآ بزنه ولی جینگ بهش فرصت نداد"بشین اینجا، میخوام صورتتو ببینم"
نانی آه کوتاهی کشید"جینگجینگ، واقعا چیز مهمی نیست"
"مگه من ازت پرسیدم مهمه یا نه؟گفتم بشین"
لحنش انقدر آشنا بود که نانی ناخوداگاه راهشو به سمت کاناپه کج کرد، دستورهای خواهرانهی جینگ جوری بود که حتی اگه میخواست هم نمیتونست باهاشون مخالفت کنه.
کیفشو کنار دیوار گذاشتو روی کاناپه نشست.
جینگ هم از آشپزخونه جعبهی کوچیکی آورد که وسایل کمکهای اولیه داخلش بود.
روی میز روبروی نانی نشست و انگشتاشو زیر چونهاش گذاشت تا صورتشو برگردونه سمت خودش.
"سرتو یکم بیار بالا"
نانی اطاعت کرد.
چینگ با حوصله زخم رو تمیز کرد، بعد یه چسب کوچیک برداشتو درست کنار گونهاش چسبوند.
انگشتش برای لحظهای روی لبهی چسب موند تا مطمئن بشه خوب به پوست چسبیده و بعد گفت"تموم شد"
چند دقیقه بعد جعبهی پیتزا روی میز باز بودو بوی پنیر گرم و خمیرِ تازه فضای نشیمن رو پر کرده بود.
تلوزیون روشن بود اما صداش انقدر کم بود که فقط سکوت خونه رو قلقلک میداد.
نانی همونجا روی کاناپه نشسته بودو یکی از پاهاش رو زیر پای دیگهاش جمع کرده بود.
جینگ هم کنارش جا گرفته بود، با دست چپ تکهای اط پیتزارو نگه داشته بودو دست راستش پشتسر نانی روی پشتی مبل بود.
نانی بالاخره یکم جابجا شد و با صدایی که هنوز کمی گرفته بود گفت"امروز دعوا کردم"
جینگ سرشو چرخوند سمتش"با کی؟"
"تی، اکسِ دیو"
جینگ تکهی پیتزاشو پایین آورد.
"عالیه، برادرم وارد مرحلهی دعوا کردن شده...دیو هم اونجا بود؟"
نانی سرشو تکون داد.
"آره، توی سرویسبهداشتی دیدمش. داشتیم باهم حرف میزدیم که تی از کابین اومد بیرون و تصمیم گرفت که باهم دعوا کنیم"
جینگ دقت نگاهش کرد"چرا؟"
نانی چند ثانیه به پنیر کشاومدهی روی پیتزاش خیره موند، بعد نفسشو بیرون دادو گفت"دیو داشت دربارهی اون شبی حرف میزد که...همو بوسیدیم"
جینگ چیزی نگفت.
"گفت نمیخواست فکر کنم ازم سو استفاده کرده، گفت هنوز یکم سردرگمه و نمیدونه باید چیکار کنه"
"و تی اینارو شنید؟"
"آره، همهی اینارو شنید و فکر کرد بین منو دیو یه اتفاق دیگه افتاده، بعد هرچی از دهنش دراومد گفت"
صداش موقع گفتن کلمههای آخر ضعیف شد و جینگ نانی رو کمی بیشتر به خودش نزدیک کرد.
"چی گفت؟"
نانی شونه بالا انداخت، حرکتش بیشتر شبیه تلاش ناموفقی برای بیاهمیت جلوه دادن موضوع بود.
"چیزای زیاد، اینکه من سرگرمی اکسشم، اینکه با دیو واننایت داشتم و خودم نمیدونستم؟؟"
جینگ ابروهاشو درهم کشید.
"نانی..."
"بعدش گفت شخصیت من و دیو مزخرفه، البته فکر کنم بیشتر با من بود...منم عصبانی شدم، نمیدونم چیشد فقط دیگه نتونستم ساکت بمونم"
انگشتهای جینگ بین تار موهای روشن و آشفتهی نانی حرکت کردن و اونارو از روی پیشونیش کنار زدن.
"حق داشتی از اینکه بهت توهین شده ناراحت بشی"
نانی گوشهی لبشو به دندون گرفت.
"اسکای مجبور شد منو از اونجا ببره بیرون"
جینگ لبخند کوچیکی زد"اسکای؟"
"آره، اومد داخل و دید داریم دعوا میکنیم، بعد..."
مکث کوتاهی کردو انگار که تازه متوجه شده بود اتفاقی که افتاده چقدر خندهدار بوده به خواهرش خیره شد.
"منو بلند کرد"
"بلندت کرد؟"
"آره! مثل اینکه من یه کیسهی برنج بودم، سهتا کیف هم دستش بود"
جینگ خندهاش گرفت و همونطور که موهاشو نوازش میکرد گفت"بالاخره یه آدم عاقل بین شما سهتا پیدا شد"
نانی بین خنده اخم کرد"منم آدم عاقلیم"
"معلومه، مخصوصا وقتی توی سرویسبهداشتی با اکسِ کراشت دعوا میکنی"
اخم نانی پررنگتر شد اما لبخندشم واقعیتر بود.
جینگ تکهی دیگهای از پیتزا برداشت و گرفت سمتش.
"بخور، بعد ادامه بده"
نانی پیتزارو گرفت، گازی ازش زد و بدون اینکه متوجه بشه سرشو روی شونهی جینگ گذاشت.
جینگ هم کمی خودشو جابجا کرد تا نانی راحتتر باشه و بعد دست آزادش دوباره با حوصله مشغول نوازش موهاش شد.
نانی به تلوزیون نگاه کرد اما معلوم بود هنوز نتونسته کاملا آروم بگیره پس بالاخره گفت"میدونی چی بیشتر از همه اذیتم میکنه؟"
"چی؟"
"اینکه تی فکر میکرد بین منو دیو از اون خبراست"
جینگ دستشو روی سر برادرش نگه داشت.
"خب احتمالا از چیزی که شنیده بود همچین برداشتی داشت"
"میدونم. ولی...ما باهم نبودم، من اصلا تاحالا دوستپسر نداشتم"
جینگ آروم گفت"میدونم"
نانی بیشتر توی بغل خواهرش جمع شد"اولین بوسهام بود، یعنی...نزدیک شیش سال دوستش داشتم، از وقتی یونیفرم دبیرستان تنم بود ازش خوشم میومد، همیشه فکر میکردم اگه یه روز ببوسمش بزرگترین آرزوم برآورده میشه"
لبخند محوی روی صورتش نشست اما خیلی زود از بین رفت.
"ولی بعدش...نمیدونم، اونقدر که فکر میکردم خاص نبود. نه اینکه بد باشه فقط..."
دنبال کلمات مناسبی برای ادامهی جملهاش گشت.
"انگار چیزی که توی ذهنم ساخته بودم با چیزی که واقعا اتفاق افتاد فرق داشت...دلم نمیخواست اولین بوسهام انقدر مبهم باشه"
"میفهمم"
"فکر میکردم حداقل یبار توی زندگیم قراره یه اتفاق قشنگ و واضح برام بیوفته"
جینگ سرشو به سر نانی تکیه داد.
"قرار نیست همهی اتفاقای قشنگ از همون اول واضح باشن"
نانی با صدای گرفتهای گفت"این جمله رو از کجا آوردی؟"
"از مغز خودم، خیلیم گرونه"
خندهی کوتاهی از گلوی نانی خارج شدو جینگ هم همراهش خندید.
نانی تکهی کوچیکی از پیتزا برداشت و بعد از چند ثانیه انگار که چیزی تازه یادش اومده بود گفت"راستی..."
"هوم؟"
"تو چرا انقدر راحت دربارهی زندگی من سوال میپرسی؟"
جینگ نگاهش کرد"چون خواهر بزرگترتم؟"
"چرا خواهر بزرگتر من باید بدونه کراشم منو بوسیده ولی من نباید بدونم دیگه تنها نیست؟"
دست جینگ برای لحظهای روی موهاش متوقف شد.
نانی سرشو از روی شونهاش برداشتو با چشمایی که هنوز کمی سرخ بودن نگاهش کرد.
"فکر کردی نمیدونم توی بیمارستان واسه خودت لاو لایف ساختی؟"
"از کجا فهمیدی؟"
"چون هم خودم و هم رفیقام استعداد اینو داریم که مامور افبیآی بشیم؟"
"اینو از قبل میدونستم"
"پس اعتراف کن"
جینگ چندثانیه نگاهش کرد، بعد نفس کوتاهی کشیدو گفت"باشه، یه نفر هست"
نانی فورا صاف نشست"یه نفر؟"
"آره"
"یعنی فقط یه نفر؟"
"نانی!"
نانی با حالت دراماتیکی دستشو روی سینهاش گذاشت"قرار بود چندنفر باشه که بالاخره بهم بگی؟به برادر کوچیکترت؟به کسی که تمام جزئیات لاو لایفشو باهات در میون میذاره؟"
یه تای ابروی جینگ بالا رفت"تمام جزئیات؟"
نانی برای لحظهای ساکت شد.
"خب...بیشترشون"
"هنوز اونقدرام که باید جدی نشدیم، میخواستم یه مدت بگذره و بعد بهت بگم"
نانی چشماشو باریک کرد"اون فرد محترم در جریانه که برادرت هر لحظه ممکنه بازجوییش کنه؟"
"متاسفانه هنوز این بخش رو واسش تعریف نکردم"
نانی سرشو تکون داد"زودتر تعریف کن"
جینگ خندید"حتما"
نانی دوباره سرشو روی شونهاش گذاشتو اینبار دستاشم دور خواهرش حلقه کرد.
"ولی دفعهی بعد که از یکی خوشت اومد زودتر بهم بگو"
"امیدوارم مشترک مورد نظرم انقدر خوب باشه که دفعهی بعدی درکار نباشه، ولی باشه"
"قول؟"
"قول"
نانی دیگه حرفی راجب اتفاق عصر نزد، جینگ هم بحث رو ادامه نداد فقط هر چند لحظه یکبار انگشتاشو از بین موهاش عبور میداد، درست همونطور که وقتی کوچیک بودن نانی بعد از یه روز بد خودشو به اتاقش میرسوند و کنارش دراز میکشید.
اون شب قرار نبود هیچکدوم برای ادامهی زندگیشون راهحل بزرگی پیدا کنن.
اما دستکم پیتزاشون هنوز گرم بود، خونه ساکت بودو نانی لازم نبود وانمود کنه حالش خوبه.
و گاهی، همین چیزا بعد از یه روز شلوغ کافی بودن.
To be continued..