CHAP46

CHAP46

𝗐𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾

نانی برای بیست‌وسومین‌بار در طول پنج دقیقه‌ی گذشته به جاکلیدی مای‌ملودی روی کیفش نگاه کردو به این نتیجه رسید که اگه قرار باشه یه روز بخاطر ارتکاب یه جرم احمقانه دستگیر بشه اون عروسک صورتی کوچیک قطعا یکی از همدست‌های اصلیش خواهد بود.

جاکلیدی از زیپ کیفش آویزون بود، پاپیون کوچیکش زیر نور آبیِ ریسه‌های دورِ سقف، رنگی شبیه به بنفش پیدا کرده بودو صورتش همون لبخند بی‌دردسر همیشگی رو داشت.

لبخندی که توی شرایط عادی میتونست دل هرکسی رو نرم کنه اما امروز برای نانی بیشتر شبیه لبخند ‌کسی بود که از تمام نقشه‌های احمقانه‌اش خبر داشتو به هیچ عنوان حاضر نبود اعتراف کنه.

نانی سیم‌های گیتار رو با انگشت شستش به صدا درآوردو با ریتم گفت"واقعا...ازت...متنفرم"

از صبح چندبار تلاش کرده بود خودشو با تمرین سرگرم کنه اما هربار که دستش روی دسته‌ی ساز حرکت میکرد ذهنش راه جدیدی برای برگشتن به یه موضوع عجیب پیدا میکرد.

گاهی به صفحه‌ی خاموش لپ‌تاپش نگاه میکرد، گاهی به هودی آبی‌رنگی که روی دسته‌ی صندلی افتاده بودو گاهی هم بدون هیچ دلیل قابل دفاعی موبایلشو برمیداشتو لیست چت‌هارو اسکرول میکرد.

چند روزی میشد که کمتر اسکای رو میدید.

موضوع به خودیِ خود عجیب نبود چون هردو زندگی خودشونو داشتن و حتی اگه کسی ازش چیزی راجب این موضوع میپرسید نانی با اعتمادبنفس کامل توضیح میداد که فاصله گرفتن از آدما کاملا طبیعیه و هیچ آدم بزرگسالی قرار نیست هرروز برای دیدن ینفر برنامه بریزه.

مشکل اینجا بود که هیچکس ازش نپرسیده بود.

از صبح چندبار اسکرین موبایلشو نگاه کرده بود، صفحه چت اسکای رو باز کرده بود، چند کلمه نوشته بودو پاک کرده بود و درنهایت بعد یک ربع کلنجار رفتن با خودش پیامی رو فرستاده بود که اگه قرار بود کسی اونو توی دادگاه به عنوان مدرک ارائه کنه نانی ترجیح میداد قبل از شروع جلسه از کشور فرار کنه.

موبایل رو برداشتو بعد خوندن اون پیام برای بار چندم با وحشت اسکرین رو خاموش کرد.

"من چرا همچین پیامی دادم؟!"

هیچ جوابی وجود نداشت.

چون اون پسر فایل رو از قبل دانلود کرده بود، لپ‌تاپ رو با خودش به دانشگاه آورده بودو شارژشم پر کرده بود.

نمیتونست ادعا کنه تمام اینا اتفاقی بوده.

کمی خم شد و عروسکی رو که به کیفش آویزون بود رو توی دستش گرفت، یلحظه انقدر جدی نگاهش کرد که انگار قرار بود ازش اعتراف تاریخی بگیره.

"ببین، من نمیدونم تو و دوست بنفشت چه نقشه‌ای دارین ولی نمیتونی انقدر راحت منو..."

همون لحظه در شیشه‌ای اتاق باز شدو نانی جوری سریع سرشو برگردوند که مای‌ملودی دوباره به زیپ کیف خوردو صدای تق کوچیکی به وجود آورد.

وقتی سرشو بلند کرد اسکای رو دید که با باکس قهوه و کوکی وارد اتاق موسیقی شد، بند کیف باشگاه روی شونه‌اش بودو از سرو وضعش میشد فهمید تمرینش تازه تموم شده.

برای یه لحظه تمام جمله‌هایی که نانی از صبح آماده کرده بود از حافظه‌اش پاک شدن و چون سکوت بیشتر از دوثانیه براش غیرطبیعی بود گیتار رو کمی بالاتر گرفت و با لبخندی که خودشم از به وجود اومدنش خبر نداشت گفت"سلام بلو"

اسکای همونجا جلوی در ایستاد، نگاهش از روی نانی به سمت گیتار سُر خوردو با تردید اون اسمِ آبی‌رنگ رو تکرار کرد"بلو؟"

نانی شونه بالا انداخت"گرمکنت آبی مشکیه"

اسکای برای لحظه‌ای به لباسش نگاه کردو بعد گوشه‌ی لبش رفت بالا، انگار دلش نمیخواست زیاد جلب توجه کنه.

نانی جوریکه انگار یه میکروفون خیالی داشت دستشو به سمت اسکای گرفت و پرسید"محکوم شدن به بلو بودن هیجان‌انگیزه مگه نه؟"

اسکای به سمتش اومد و بعد از اینکه کنارش نشست گفت"این سوال رو نباید آئون ازت بپرسه؟"

حالت نگاه نانی جوری تغییر کرد که انگار اسم یکی از منفورترین آدمای جهان رو شنیده.

"لطفا اسم اون موجود رو توی اتاقِ مقدسِ موسیقی نیار، واقعا خوشحالم که بعد از مسابقه دیگه قرار نیست تحملش کنم"

اسکای ماگ‌های پلاستیکی قهوه رو بینشون گذاشت.

"میخوای از تیم بسکتبال خارج بشی؟"

نانی گیتار رو کنار کیفش گذاشت، بعد خم شد تا لپ‌تاپ رو به سمت خودش بکشه و در همون حال جواب داد"آره خون اسکای. من بعد مسابقه از تیم بسکتبال خارج میشم، کمپانی موردعلاقه‌ام منو قبول میکنه و تبدیل به آرتیستی میشم که دیگه هیچوقت لازم نیست دستای خوشگلشو با کارای زمخت خراب کنه"

بعد یکی از دستاشو مقابل صورتش گرفت انگار تازه یادش افتاده بود چه دارایی ارزشمندی داره.

وقتی اسکای یکی از نی‌هارو داخل لیوان قهوه فرو کرد و گرفت سمتش، اخم نانی باز شدو با رضایت گفت"با آمادگی کامل اومدی"

اسکای هم نگاهی به لپ‌تاپِ باز، کابل شارژ و کیف‌های نانی انداختو گفت"توام همینطور"

نانی دکمه‌ی پخش رو زد و لپ‌تاپ رو به سمت اسکای چرخوند.

"هیسس! اثر هنری موردعلاقه‌ام شروع شد"

موسیقی آغازین مای‌ملودی و کرومی توی اتاق پیچید، شاد و رنگارنگ و به طور عجیبی نامتناسب با آسمون خاکستریِ پشت پنجره.

نانی کمی به جلو خم شدو زانوهاشو جمع کرد، اسکای هم به دیوار تکیه دادو پاهاشو دراز کرد.

برای چند دقیقه همه‌چیز خوب پیش رفت، یا دست‌کم نانی سعی کرد خودشو متقاعد کنه که خوب پیش رفته.

هر چند دقیقه یکبار درباره‌ی کرکترها نظر میداد، از تصمیماتشون انتقاد میکردو گاهی با دیدن رفتار مای‌ملودی با رضایتی عجیب به صفحه اشاره میکرد.

ولی اولین چیزی که اسکای راجبش حرف زد نه به مای‌ملودی مربوط میشد و نه به کرومی.

"خوشحالم که ازم خواستی بیام پیشت"

دست نانی که درحال برداشتن کوکی بود برای لحظه‌ای توی هوا موند.

"چی؟"

اسکای همچنان به صفحه نگاه میکرد.

"گفتم خوشحالم که ازم خواستی بیام"

نانی کوکی رو برداشت و گازش ازش زد تا برای جواب دادن وقت بخره.

درنهایت گفت"خب..کار خاصی نکردم که"

"میدونم"

"فقط گفتم بیا کارتون ببینیم"

"میدونم هیرانکیت"

وقتی نگاه نانی طولانی شد اسکای هم بالاخره برگشت سمتش، چشمای تیره‌اش زیر نور آبی اتاق آروم‌تر از همیشه بنظر میرسیدن.

"من دلم میخواست ببینمت"

نانی احساس کرد کوکی توی گلوش گیر کرده، سرفه‌ی کوتاهی کردو سریعا سرشو به سمت صفحه چرخوند.

"خب الان داری میبینیم"

اسکای لبخند محوی زد.

"آره"

همین.

نه توضیحی داد، نه جمله‌ای اضافه کرد انگار همین مقدار برای گفتن کافی بود.

کمی بعد نانی لپ‌تاپ رو کمی عقب‌تر کشیدو به دیوار تکیه داد، اسکای هم کنارش بودو پلاستیکِ لیوان خالی بین انگشتاش فشرده میشد.

درواقع توی این چند دقیقه دوبار موبایلشو چک کرده بود، وقتی برای بار سوم به اسکرین خیره موند و بعد بدون اینکه چیزی تایپ کنه موبایل رو خاموش کرد نانی بالاخره پرسید"همه‌چیز خوبه؟"

اسکای موبایل رو توی دستش چرخوند.

"آره"

نانی چندثانیه نگاهش کرد و بعد صدای کارتون رو کمی بالا برد.

"این بخش رو دوست دارم"

اسکای نگاهشو به صفحه برگردوند.

"آره؟"

"آره"

"پس ببینیمش"

اما چند ثانیه بعد کمی به سمت نانی خم شدو خودش دوباره صداشو کم کرد.

"راستی، این چند روز دیو رو دیدی؟"

نانی انگشتش رو روی تاچ‌پد نگه داشت.

"دیو؟"

"آره"

"نه، چطور؟"

اسکای شونه بالا انداخت"چند وقته باهم حرف نمیزنیم"

نانی سعی کرد حالت صورتشو بی‌تفاوت نگه داره.

"خب شاید سرش شلوغه"

"شاید"

اسکای لیوانشو روی زمین گذاشت و ساعدهاشو روی زانوهاش قرار داد.

"فقط عجیبه، قبلا حتی اگه چندروز حرف نمیزدیمم بالاخره سرو کله‌اش توی خونه‌ام پیدا میشد، ولی اینبار..."

مکث کرد.

"نمیدونم، انگار هر‌دومون یه طرف افتادیم"

نانی از اینکه اسکای این مدت دیو رو ندیده احساس راحتی میکرد اما شنیدن این حرفا با همچین لحنی، آسودگی رو به یه احساس ناخوشایند تبدیل میکرد.

درسته، نانی هرچقدرم لاو لایف عجیبی داشت، نمیخواست دوستی اسکای و دیو رو اینجوری ببینه.

"شاید فقط به زمان نیاز دارین"

اسکای سرشو آروم تکون داد.

"شاید"

بعد از چندثانیه سکوت اضافه کرد"این روزا همه‌چیز یجوری شده"

نانی به سمتش برگشت"چجوری؟"

اسکای برای لحظه‌ای به پنجره نگاه کرد، به ابرهای تیره رنگی که آسمون خاکستری‌رنگ رو بغل کرده بودن.

و درآخر گفت"انگار همه از قبل تصمیمشونو گرفتن و منتظرن من انجامش بدم"

بعد از چندثانیه ادامه داد"پدرم میخواد برای یه تیم بسکتبال تست بدم"

نانی پلک زد.

"مگه همین الان توی تیم دانشگاه نیستی؟"

اسکای نفسشو به آرومی بیرون داد.

"چرا، ولی تازه به این نتیجه رسیده که دیگه تیم دانشگاه برای آینده‌ی من کافی نیست"

نانی بهش خیره موند و اسکای ادامه داد"چند هفته‌ی قبل با یه تیم حرفه‌ای صحبت کرده، فکر میکنه اگه کاری که میخواد رو انجام بدم مسیر آیندم مشخص‌تر میشه"

"و توام باهاش اوکی‌ای؟"

اسکای بلافاصله جوابشو نداد و همین کافی بود.

"اسکای!"

"مشکل اینه که اون ازم نپرسیده با این ایده موافقم یا نه"

بعد از چند ثانیه سکوت ادامه داد"فقط بهم گفت با مربی صحبت کرده و قراره برای تست آماده بشم، وقتی گفتم باید روش فکر کنم بهم گفت لازم نیست و خودش از قبل بهش فکر کرده"

نانی با ناباوری خندید اما هیچ اثری از شادی توش دیده نمیشد، اسکای هم سرشو به دیوار تکیه دادو چشماشو بست.

برای چند ثانیه فقط صدای مای‌ملودی و کرومی به گوش میرسید؛ کرکترهای کوچیک روی صفحه با شادی حرف میزدن، بی‌خبر از اینکه یکی توی گوشه‌ی تاریک این اتاق از زندگی‌ای حرف میزد که بقیه براش برنامه‌ریزی میکردن.

"گاهی وقتا فقط میخوام یه تصمیم بگیرم که مال خودم باشه، حتی اگه اشتباه بنظر بیاد و بعدا پشیمون بشم میخوام حداقل بدونم خودم انتخابش کردم"

نانی خیلی خوب میتونست به یاد بیاره که اسکای توی زمین بسکتبال چجوری دیده میشد؛ مطمئن، دقیق و بی‌تردید.

اما حالا توی اتاقی که تنها نورش چندتا ریسه‌ی آبی بودن چرا انقدر بی‌دفاع بنظر میرسید؟

اسکای بدون اینکه منتظر حرفی از جانبش باشه دوباره مشغول حرف زدن شد"پدرم گفت اگه انقدر درباره‌ی آیندم تردید داشته باشم شاید بهتر باشه تصمیم گرفتن رو به کسی بسپرم که میتونه منطقی‌تر فکر کنه، اما اگه این برای من خوبه چرا قبلا انقدر بخاطر تیم دانشگاه اذیتم میکرد؟"

نانی چندثانیه بهش خیره موند، بعد نفسشو بیرون دادو گفت"نباید همیشه با حرف خانواده‌ات جلو بری"

نگاهش روی دستای اسکای سر خورد، دستایی که تازه متوجه شده بود چندتا خراش ریز روی نوک انگشتاشون وجود داره.

"تو حق داری انتخابای خودتو داشته باشی اسکای، حتی اگه بقیه ازش ناراضی باشن"

اسکای زیر نور آبی به چهره‌ی نانی نگاه کردو بعد به آرومی پرسید"اگه انتخابم باعث بشه ازم ناامید بشن چی؟"

اون سوال به قدری بی‌دفاع بود که نانی نفهمید باید چه جوابی بهش بده.

میتونست بگه مهم نیست، میتونست بگه هر تصمیمی بگیره همه‌چیز درست میشه و میتونست یه جمله‌ی قشنگ پیدا کنه تا بتونه تمام اون تردیدهارو از روی شونه‌ی اسکای برداره.

اما نمیخواست قولی بده که از درست بودنش مطمئن نبود.

پس بجای تمام اونا گفت"ممکنه اشتباه کنی، ممکنه یه تصمیم بگیری و بعد بفهمی اون چیزی نبوده که میخواستی ولی حداقل فرصت داشتی که خودت انتخابش کنی، اینکه یکی دیگه بجای تو تصمیم بگیره و تو فقط مجبور باشی با نتیجه‌اش زندگی کنی خیلی بدتره"

سکوت کوتاهی بینشون افتاد و نانی برای شکستنش اضافه کرد"تازه، اگه یه روز تصمیم گرفتی بیخیال بسکتبال بشی میتونی بیای پیش من. میتونم بهت گیتار زدن یاد بدم"

اسکای لبخند کمرنگی زد و بجای اینکه از ایده‌ی بشدت زیبای نانی استقبال کنه گفت"هیرانکیت...من فقط احتیاج دارم یکم استراحت کنم، میشه سرمو به شونه‌ات تکیه بدم؟"

نانی فقط نگاهش کرد، نباید بخاطر همچین کار کوچیکی تردید نشون میداد ولی چندثانیه طول کشید تا بتونه حرف بزنه.

"آره"

اسکای کمی بهش نزدیک‌تر شدو سرشو به سمت شونه‌ی لاغر نانی چرخوند اما قبل از اینکه کاری کنه دوباره پرسید"اذیت نشی؟"

نانی از روی دستپاچگی صاف‌تر نشست و سعی کرد عادی بنظر بیاد، اما واقعا موفق بود؟

"اذیت نمیشم، بیا دیگه"

بعد موهای مشکی اسکای روی گردنش پخش شدن و گرمای بازوش از پشت لباس بهش رسید.

نانی اولش کاملا بی‌حرکت بود، ولی وقتی مطمئن شد اسکای راحته شونه‌اش رو کمی جابجا کرد تا سر پسر بهتر روی گودی گردنش قرار بگیره.

بیرون از ساختمون، آسمون هنوز قصد نداشت رنگ آبی رو به خودش بگیره اما توی اتاق موسیقی چیزی آروم‌آروم داشت تغییر میکرد که نه میشد متوقفش کرد و نه میشد به راحتی براش اسم گذاشت.

بعد تموم شدن کارتون قرار شد اسکای که مطمئنا خیلی مسئولیت‌پذیرتر از نانی بود وسیله‌های خودش و نانی رو جمع کنه و بعد جلوی سرویس بهداشتی منتظر نانی بمونه تا باهم برگردن خونه چون سال 2026 یکی از گرم‌ترین سال‌ها بود و بهتر بود اسکای راننده شخصی نانی باشه و همسایه‌اش برای برگشتن تاکسی نگیره.

بخاطر همین نانی زودتر از اتاق موسیقی خارج شده بود و حالا توی سرویس بهداشتی جلوی آینه مشغول شستن دستاش بود.

مدت زیادی از اومدنش نگذشته بود که در دوباره باز شدو نانی پسری رو دید که درحالیکه کراواتشو شل میکرد وارد شد.

دیو.

وقتی نگاهشون توی آینه بهم رسید برای چند ثانیه هیچکدومشون حرفی نزدن، فاصله‌ی بینشون شاید به اندازه‌ی چند قدم بود ولی نانی احساس میکرد انقدر از هم دورن که حتی لازم نیست بهش سلام کنه.

دیو بیخیال ور رفتن با کراواتش شد و گفت"سلام نانی"

خب، مثل اینکه برای سلام کردن اونقدرام از هم دور نبودن.

نانی لبخند کوتاهی زد که بیشتر شبیه جمع شدن گوشه‌ی لبش بود.

"سلام دیو"

از لحنی که داشت خوشش نیومد؛ زیادی تلخ بود، زیادی شبیه کسی بود که منتظر مونده و حالا نمیخواد نشونش بده.

دیو بعد از چندثانیه مکث گفت"ببخشید که این مدت نیومدم باهات حرف بزنم"

نانی مشغول مرتب کردن موهای جلوی پیشونیش شد و دیو جملشو کامل کرد"حالم خوب نبود"

"بخاطر شبی ‌که مست بودیم؟"

جمله‌ی کوتاه نانی بدون هیچ توضیح اضافه‌ای توی فضای سرویس‌بهداشتی پیچید و خودشم نفهمید چجوری تونست بدون هیچ مقدمه‌ای راجبش حرف بزنه.

وقتی دیو برای جواب دادن تعلل کرد قلب نانی تا اون لحظه که با سماجت خودشو آروم نگه داشته بود بی‌قرار شد.

"نمیخواستم فکر کنی ازت استفاده کردم یا کاری که انجام دادیم فقط بخاطر مستی بود، من فقط الان یکم سردرگمم..."

صدای باز شدن در یکی از کابین‌ها حرف دیو رو قطع کرد.

هردو سرشونو چرخوندن.

تی از داخل کابین بیرون اومد، درو پشت سرش بست و همونطور که آستین‌های لباسشو مرتب میکرد نگاه کوتاهی به اون دوتا انداخت.

بنظر میومد بخشی از صحبتاشونو شنیده بودو حالا داشت سعی میکرد بفهمه کدوم بخش رو باید باور کنه.

"درست شنیدم؟"

دیو نفسشو به آرومی بیرون دادو لب زد"تی.."

تی حتی بهش نگاه نکرد، چشماش روی نانی متوقف شدو پرسید"بلو، شما دوتا ریختین رو هم؟"

نانی جوری با شنیدن اون سوال شوکه شد که حتی وقت نکرد به بلو خطاب شدنش فکر کنه، نگاهش به سمت دیو برگشت اما دیو هم دست کمی ازش نداشت.

تی با خنده‌ی کوتاه و بی‌روحی که میتونست بیشتر از هر فریادی آدمو عصبی کنه گفت"واقعا جیراوات؟"

دیو بالاخره حرف زد"اینطور نیست تی، بهت توضیح میدم"

تی یه قدم جلو اومد"توضیح بدی؟ به من؟ کسی که باید بهش توضیح بدی نانیه..چرا من باید از کابین دستشویی بفهمم یه ماه از کات کردنمون نگذشته رفتی یه سرگرمی دیگه واسه خودت پیدا کردی و بلاتکلیف گذاشتیش؟"

نانی اخم کرد"هی، من اینجا وایسادم درواقع درحال حاضر هیچ اهمیتی نمیدم که بلو صدام میزنی ولی لازم نیست طوری حرف بزنی که انگار من وجود ندارم"

تی درحالیکه حالا خشمش شکل مشخص‌تری پیدا کرده بود به سمتش برگشت"بهتره ساکت بمونی کسی اینجا با تو حرف نمیزنه"

یه تای ابروی نانی بالا رفت"ببخشید؟"

"فکر نکن چون باهاش بودی اتفاق خاصی افتاده، اون اگه مرد مناسبی بود حداقل بعد اون کار غیبش نمیزد"

"تی! بس کن"

صدای دیو اینبار محکم‌تر بود اما تی انگار میخواست از همون لحظه وانمود کنه اکس عزیزش اونجا حضور نداره.

"نگو که اون روز هم بخاطر دیو روی لباسم قهوه ریختی"

"فکر نمیکنی داری زیادی تند میری؟مگه ردفلگی چیزیم که همچین کاری کنم"

صدای نانی بلندتر از حد معمول بود، اون میتونست از اینکه دیو جواب روشنی بهش نداده بود ناراحت باشه و از اینکه نمیدونست اون بوسه برای کسی که چندسال دوستش داشت چه معنایی داشته دلخور باشه اما قرار نبود اجازه بده مردم انقدر راحت همچین حرفایی راجبش بزنن.

تی با تلخی گفت"البته، حتما فقط یه وان‌نایت بوده و من دلم نمیخواد وقتمو واسه شخصیت مزخرف شما دوتا هدر بدم"

دیو قدمی به سمتش برداشت"دیگه کافیه تی، خیلی داری تند میری"

تی دستشو روی قفسه سینه‌ی دیو گذاشت و کمی هلش داد اما وقتی میخواست از کنار نانی رد بشه شونه‌هاشون بهم خورد.

برخورد کوچیکی بود، انقدر کوچیک که شاید توی هر موقعیت دیگه‌ای اصلا به چشم نمیومد اما نانی با اخمی که حالا پررنگ‌تر شده بود گفت"به من دست نزن"

تی به سمتش برگشت و با تمسخر لبخندی زد"چرا؟ دیو که تا تونسته انجامش داده من فقط شونه‌ام بهت خورد"

نانی حتی فرصت نکرد به اون جمله فکر کنه، دستشو روی بازوی تی گذاشت و به عقب هولش داد.

"خفه شو"

تی تعادلشو حفظ کرد ولی حالت صورتش بلافاصله عوض شدو نانی رو با هر دو دست هل داد.

کمر نانی به لبه‌ی روشویی خورد و قبل از اینکه بتونه تعادلشو حفظ کنه تی یقه‌ی لباسشو گرفت.

"تو کی باشی که بهم بگی خفه بشم؟"

نانی دستشو روی مچ تی گذاشت و سعی کرد کنارش بزنه"ولم کن!"

دیو سعی کرد بینشون قرار بگیره"هردوتون بس کنین"

اما نانی دیگه صداشو نمی‌شنوید، دست تی هنوز یقه‌اش رو گرفته بودو وقتی نانی سعی کرد ازش جدا بشه شونه‌ی تی به در یکی از کابین‌ها خورد و نانی با عصبانیت دستشو پس زد.

تی دوباره به سمتش رفت و وقتی نانی هلش داد هردوشون برای چند لحظه با دست‌هایی که بیشتر از روی خشم حرکت می‌کردن تا مهارت باهم درگیر شدن.

واقعیت خنده‌دار این بود که هیچ‌کدومشون بلد نبودن چجوری دعوا کنن.

دیو از پشت بازوی تی رو گرفت و ازش خواست بس کنه اما تی با یه حرکت دستش رو آزاد کرد و دوباره به سمت نانی رفت.

همون لحظه در سرویس بهداشتی محکم باز شد و اسکای با کیف باشگاه خودش، کیف گیتار نانی و کیف سفیدش که معلوم نبود چجوری روی شونه‌هاش جا شده بودن وارد شد.

احتمالا بخاطر صدای بلندشون اومده بود، شایدم چون نانی بیشتر از چیزی که باید دیر کرده بود و اسکای تصمیم گرفته بود بیشتر از این بیرون منتظر نمونه.

اما به محض ورود با دیدن صحنه‌ی جلوی روش خشکش زد.

نانی و تی وسط سرویس بهداشتی داشتن باهم دعوا می‌کردن و دیو سعی داشت از هم جداشون کنه.

اسکای برای یک ثانیه فقط نگاهشون کرد و خستگی و آرامش چند دقیقه‌ی پیش جاش رو به چیز جدی‌تری داد.

حتی وقت نکرد به رفیق صمیمیش سلام بده و اولین اسمی که به ذهنش اومد رو به زبون آورد "نانی!"

صداش شبیه صدای کسی بود که یهو متوجه شده بود چیزی که براش مهمه درحال آسیب دیدنه.

نانی سرشو برگردوند اما تی دوباره بازوشو گرفت و کشیدش سمت خودش.

اسکای به سمتشون رفت و دستشو بین اون دو نفر قرار داد.

"تمومش کنین"

دیو هم از طرف دیگه تی رو عقب کشید و برای چند لحظه بنظر رسید بالاخره موفق شدن اما نانی که هنوز از حرفای تی عصبی بود خواست به سمتش بره و تی هم با یه حرکت خودشو از دست دیو آزاد کرد.

"نانی بس کن"

نانی توجهی به حرف اسکای نکرد و اسکای مجبور شد بین اون دوتا قرار بگیره ولی وقتی تی چیزی گفت که نانی یقشو گرفت همه‌چیز از کنترل خارج شد.

اسکای دیگه وقت نداشت به حرف زدن ادامه بده.

بازوی نانی رو گرفت، پسر رو به سمت خودش کشید و قبل از اینکه نانی دوباره مثل بچه گربه‌ها ورجه وورجه کنه دستش رو دور کمرش انداخت و بلندش کرد.

نانی با اعتراض کوتاهی دست‌وپا زد و سعی کرد خودشو پایین بکشه.

"اسکای! ولم کن! "

اسکای برای لحظه‌ای بهش خیره موند.

چشمای نانی از عصبانیت برق می‌زدن، موهاش بهم ریخته بودن و دکمه‌های بالایی یونیفرمش باز شده بود.

صداشو پایین آورد و درحالی‌که حلقه‌ی دستاشو دور کمر نانی محکم‌تر میکرد گفت "نانی لطفا بس کن"

همون جمله کافی بود تا نانی برای لحظه‌ای مکث کنه.

نه بخاطر اینکه یهو آروم شده بود، بلکه توی صدای اسکای نگرانی و دلخوری آشکاری موج می‌زد که نانی قبلا تا حالا باهاش مواجه نشده بود.

ولی همین که اسکای به سمت در برگشت تی با صدای بلندتری گفت "اول دیو، حالا رفیقش. عالیه نانی"

نانی توی آغوش اسکای تکون خورد "تو..."

ولی پسر بدون اینکه اجازه بده اون دعوای مسخره یک ثانیه بیشتر طول بکشه با قدمای بلند از سرویس بهداشتی خارج شد و با بسته شدن در تمام صداها و جمله‌هایی که شنیده شده بودن پشت سرشون جا موندن.

To be continued..

Report Page