CHAP45

CHAP45

𝗐𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾

صبح خیلی زودتر از چیزی که نانی انتظارشو داشت از راه رسید.

نور کمرنگ خورشید از لای پرده‌ها روی کف چوبی لکه‌های محوی از بازتاب روشنایی می‌ساخت و بنظر میرسید بیرونِ پنجره، شهر هنوز بیدار نشده.

محل زندگی اسکای و نانی جوری بود که هیچوقت صدای بلند ماشین‌ها به گوش نمیرسیدو هیچ همسایه‌ی طبقه‌ی بالایی وجود نداشت که تصمیم بگیره صبحشو با جابه‌جا کردن وسیله‌های خونه‌اش شروع کنه.

نانی هنوز خواب بود؛ یا ساده‌تر، بخشی از وجودش اصرار داشت که هنوز خوابه.

اولین چیزی که حس کرده بود نه نور بود و نه سرمای صبحگاهی که معمولا از لای پتو خودشو به نوک انگشتاش میرسوند.

چیزی که حس کرده بود گرما بود.

یه گرمای آروم و مداوم که پشتشو پر کرده بودو اجازه نمیداد سرمای ملایم اتاق بهش برسه.

یچیز سنگین و محکم هم دور شکمش قرار داشت که بخاطر حضور بی‌دردسرش نانی برای چند دقیقه حتی به خودش زحمت نداد بفهمه چیه، فقط یکم بیشتر خودشو توی پتو جمع کردو گونه‌اش رو به بالش فشار داد.

زیر پلک‌های بسته‌اش رنگ آبی و کمرنگی شناور بود که معلوم نبود از نور صبح به وجود اومده یا از خوابی که هنوز کامل از سرش بیرون نرفته بود.

نانی نفس آرومی کشید.

بالش نرم بود، پتو درست روی شونه‌هاش افتاده بودو گرمای پشت سرش برخلاف هرچیز دیگه‌ای توی دنیا، هیچ عجله‌ای برای رفتن نداشت.

حتی برای چند ثانیه فراموش کرد که توی اتاق خودشه و دیشب چه ساعتی خوابیده.

فقط میدونست هنوز وقت بیدار شدن نیست.

پلک‌هاشو محکم روی هم فشار داد.

پنج دقیقه.

فقط پنج دقیقه‌ی دیگه.

نه، سه دقیقه هم کافی بود. حتی دو دقیقه.

نانی توی اون لحظه حاضر بود با هر نیرویی که مسئول چرخش زمین و طلوع خورشید بود وارد مذاکره بشه تا سهم بیشتری از اون گرمای عجیب بگیره.

تایم زیادی نگذشته بود که چیزی نزدیک گردنش تکون خورد.

یه نفس آروم، گرم و نامنظنم که به پوستش رسیدو قبل از اینکه بفهمه از کجا اومده، محو شد.

چند ثانیه بعد دوباره برگشت، انقدر نزدیک که نانی ناخوداگاه شونه‌اش رو کمی بالا آوردو موهای روشنش روی پیشونیش لیز خوردن.

مثل اینکه چندتا پروانه‌ی کوچیک با بال‌های آبی‌رنگ جایی بین خواب و بیداری راهشونو گم کرده بودن؛ انگار تمام شب پشت استخوان‌ها و داخل قفسه سینه‌ی کسی حبس شده بودن و حالا توی سکوت صبح راهشونو پیدا کرده بودن تا به جای دیگه‌ای پناه ببرن.

نانی هنوز نمیدونست چرا این فکر از سرش گذشته، اصلا انقدر هوشیار نشده بود تا بتونه به ذهنش اعتماد کنه.

فقط گردنش کمی قلقلک میشدو گرمای پشتِ سرش خیلی آروم بالا و پایین میرفت.

ابروهاشو توی خواب جمع کرد.

یک لحظه.

دو لحظه.

سه لحظه.

بعد یهو چشماش باز شدن.

حتی نتونست نفسشو راحت بیرون بده چون مغزش که ظاهرا تا چند ثانیه‌ی قبل توی تعطیلات رسمی بود بالاخره به طور وحشتناکی تصمیم گرفت اطلاعات موجود رو کنار هم بذاره.

گرمای پشتش، نفس‌های نزدیک گردنش، حلقه‌ی دور شکمش و اون وزن آشنایی که از پشت تمام فضای خالی تخت رو گرفته بود.

به آرومی نگاهشو پایین آوردو دو تا دست بزرگ رو دید که با آرامش کامل دور شکمش قرار گرفته بودنو مچ‌هاش به اندازه‌ای نزدیک بودن که نانی بفهمه اگه قرار باشه از این وضعیت خارج بشه باید اول از یه مانع انسانی نسبتا جدی عبور کنه.

نگاهشو به دست‌ها دوخت، بعد به ساعدی که از زیر آستین تاخورده‌ی یه پیرهن آبی بیرون اومده بودو درآخر با وحشتی که کم‌کم داشت به تمام بدنش سرایت میکرد به روبرو خیره شد.

نه.

نه، نه، نه.

این نمیتونست درست باشه.

اون دیشب فقط چون آدم مسئولیت‌پذیری بودو برخلاف چیزی که دوستاش ادعا میکردن قلب سنگی نداشت اسکای رو آورده بود اتاقش.

اما هیچ توضیحی با منطقی‌ترین تفسیر هم نمیتونست قانعش کنه که چرا توی بغل اسکای جا گرفته.

کتف‌هاش هیچ فاصله‌ای با قفسه سینه‌ی پسر نداشت و دستای اسکای طوری دورش حلقه شده بودن که انگار این وضعیت نه یه اتفاق تصادفی، بلکه یکی از قوانین ثابت جهان بود؛ مثل طلوع خورشید، جاذبه یا این قانون که نانی هروقت عجله داشت باید حتما یچیزی رو گم میکرد.

انگار اسکای هرشب همینجوری میخوابید.

انگار این تخت، پتو و فاصله‌ی صفر بینشون سال‌ها وجود داشت.

شاید باید از همون اول اسکای رو روی مبل میخوابوند، شاید باید براش یه تشک اضافه پیدا میکرد، شاید باید کل اتاق رو به اسکای میداد و خودش روی پله‌ها میخوابید یا شاید بهتر بود اون پسر رو دیشب مثل یه توله‌سگ خیسِ بارون‌خورده جلوی در ول میکرد.

اما هیچکدوم از این کارارو نکرده بود.

باید آرامش خودشو حفظ میکرد، این فقط اسکای بود.

فکر کردن به اون جمله هیچ کمکی بهش نکرد چون مشکلش دقیقا همین بود.

باید همین الان از بغلش بیرون میومد تا بعدا دلش نخواد سرشو توی سطل یخ فرو کنه.

دستشو به آرومی روی دست اسکای گذاشت و پوست انگشتاشون برای لحظه‌ای باهم تماس پیدا کردن.

دست پسر گرم بودو توی خواب هم یه آسودگی عجیب داشت که با هیچکدوم از حرکات عصبی نانی جور درنمیومد.

چیزی که توی قلبش داشت جابجا میشد نه انقدر کوچیک بود که بشه نادیده‌اش گرفت و نه انقدر بزرگ که بتونه روش اسم بذاره.

خب...بعدا میتونست به این مسئله رسیدگی کنه.

این جمله رو در طول زندگی بیست و یک ساله‌اش برای هر مشکلی که نمیخواست حلش کنه به کار میبرد؛ امتحانای سخت، پیامای بی‌جواب، تصمیم‌های مهم و حتی وقتیکه موهاشو انقدر کوتاه کرده بود که یک ماه تمام با کلاه میرفت بیرون.

پس حتما به این یکی هم میتونست رسیدگی کنه.

به آرومی شروع به باز کردن قفل انگشت‌هاش کردو بعد از چندثانیه دست اسکای کمی شل شد اما درست وقتیکه نانی فکر میکرد موفق شده بازوی راستش حرکت کردو دوباره پسر رو به خودش چسبوند.

نانی با چشمای گرد شده به دیوار روبرو خیره موند زیرلب بیصدا مشغول مذاکره کردن شد"من بهت احترام میذارم، واقعا میذارم. ولی ما به مرحله‌ای نرسیدیم که تو صبح‌ها منو مثل بالش بغل کنی"

یبار دیگه دستشو روی بازوی اسکای گذاشتو اینبار با احتیاط بیشتری خودشو جلو کشید.

چند سانتی‌متر فاصله گرفت، بعد چند سانتی‌متر بیشتر.

موفق شده بود.

بالاخره آزاد بود.

دوباره میتونست بدون فکر کردن به اینکه گرمای آبی اسکای دورش پیچیده اکسیژن مصرف کنه.

فقط کافی بود یکم دیگه خودشو جلو بکشه، پاشو از زیر پتو بیرون بیاره و...

پای چپش به لبه‌ی پتو گیر کرد.

نانی متوجه نشد.

بدنش جلو رفت ولی پاش عقب موندو همون لحظه با وحشت متوجه شد که دیگه چیزی زیرش نیست.

چشماش گرد شدن و موهای روشنش برای لحظه‌ای توی هوا معلق موندن انگار خودشونم فرصت نکرده بودن بفهمن صاحب احمقشون چرا سقوط رو به موندن توی آغوش اسکای ترجیح داده.

پتو دور پاهاش پیچید و بعد از اینکه شونه‌اش از لبه‌ی تخت رد شد با صدایی که ترکیبی از یه اعتراض نامفهوم و آخرین بقایای غرورش بود روی کف چوبی افتاد.

تق.

سکوت.

حالا نانی روی زمین دراز کشیده بود، چشماش به سقف دوخته شده بودن و شلوارکش به سمت بالای رانش سر خورده بود‌.

بعد از چندثانیه با صدایی که بیشتر به اعتراف یه مجرم شکست‌خورده شباهت داشت گفت"اینم از شروع صبحم"

درست همون لحظه صدای جابجا شدن ملافه از روی تخت بلند شدو نانی چشماشو بست.

نه.

صدای کشیده شده چیزی روی تشک.

نه، نه، نه.

و درآخر صدای خواب‌آلود اسکای.

"هیرانکیت؟"

نانی دلش میخواست همونجا روی کف‌پوش‌های چوبی دفن بشه ولی بجای اون تصمیم گرفت به تنها راه ریسمان نجاتی که براش باقی مونده بود چنگ بزنه.

بی‌حرکت موندن.

شاید اگه خودشو به مردن میزد اسکای میرفت تا به خواب صبحگاهیش ادامه بده.

"نانی؟"

نانی با اکراه چشماشو باز کردو اسکای همون لحظه با موهای بهم ریخته و لباسایی که یکم چروک شده بودن از تخت پایین اومدو جلوش زانو زد، حرکتش حتی وقتی عجله داشت هم نرم بنظر میرسید.

"حالت خوبه؟"

نانی سرشو کمی به سمتش چرخوند"فقط از تخت افتادم"

اسکای لحظه‌ای نگاهش کردو قبل از اینکه نگرانی کاملا از صورتش کنار بره دستشو پشت شونه‌ی نانی گذاشت و دست آزادش نزدیک بازوش قرار گرفت.

"بزار کمکت کنم"

نانی بعد از نشستن احساس کرد نباید سکوت کنه.

باید چیزی میگفت، هرچیزی...حتی یه جمله‌ی کاملا بی‌ربط درباره‌ی وضعیت اقتصادی کشور.

پس با نهایت جدیتی که میتونست داشته باشه به اسکای نگاه کردو گفت"خوبم اسکای، فقط حواسم نبود تختم پنج‌نفره نیست"

برای لحظه‌ای سکوت بینشون برقرار شد.

انگشت‌های دست آزاد اسکای که روی رانش قرار داشتن به آرومی جمع شدن و نگاهش روی تار موهایی موند که جلوی پیشونی نانی ریخته بودن.

دستش با حرکتی تقریبا ناآگاهانه بالا اومد، میخواست اون رشته‌های طلایی رو کنار بزنه تا صورتشو بهتر ببینه و نانی که تا چند ثانیه‌ی قبل حاضر بود برای فرار از این وضعیت خودشو از پنجره پرت کنه یهو احساس عجیبی پیدا کرد.

حس کوچیکی که حتی فرصت نشد بهش فکر کنه.

چون درست همون لحظه در جوری باز شد که هردو همزمان از جا پریدن.

"نانی، ما نوآرو آوردیـ..."

جمله‌ی لاو با ورودش به اتاق قطع شدو سی که پشت سرش ایستاده بود به شونه‌اش خورد، پسر با چشمای خواب‌آلود و کاملا بی‌خبر از صحنه‌ای که قرار بود ببینه سرشو جلو آورد.

اسکای و نانی درست مثل دوتا گربه‌ که وسط کارای عجیبشون چراغ اتاق روشن شده بود بدون هیچ حرفی برگشته بودن سمتشون.

یه سکوت کاملا غیرضروری، مرگبار و طولانی بینشون افتادو نگاه لاو از روی اسکای به نانی، به پتو و درنهایت به تخت نامرتب پشت سرشون منتقل شد.

لب‌هاشو روی هم فشار دادو لبخند کجی روی صورتش نشست.

نانی اون حرکت کوچیک رو دید و درست همون لحظه فهمید که احتمالا هیچوقت دوباره نمیتونه با آرامش روی تختش دراز بکشه.

با سرعتی که حتی خودشم نمیدونست از کجا آورده همونطور که شلوارکشو صاف میکرد گفت"هیچ اتفاقی نیوفتاده"

لاو هنوز چیزی نگفته بودو سی نمیدونست چه واکنشی نشون بده اما نانی ادامه داد"یعنی...ما...اینطور نیست که..."

اسکای به سمتش برگشت و نانی ترجیح داد نگاهش نکنه چون اگه اینکارو میکرد احتمالا از شدت خجالت دوباره همونجا روی زمین میوفتاد.

"من دیشب اسکای رو آوردم اتاقم چون مست بود، بعد باهم خوابیدیم، یعنی اون خوابید منم خوابیدم و الانم تازه از خواب بیدار شدیم"

سی با صدای آرومی گفت"پس..صبح‌بخیر نی"

لاو سرشو پایین انداختو شونه‌هاش خیلی آروم لرزیدن.

"نگران پتوام، بنظر میاد خیلی چیزا دیده"

نانی بالش روی تخت رو با یه حرکت برداشتو بدون هیچ هشدار قبلی به سمتش پرت کرد، لاو هم با یه حرکت کنار رفتو بالش به شکم سی خورد.

پسر اجازه نداد بالش بیوفته، با دست آزاد گرفتتش و رو به نانی گفت"خب بنظر میاد توی بسکتبال بهتر شدی"

لاو همونطور که کیف نوآ توی بغلش بود چند قدم جلوتر رفت و نگاهش برای بار دوم روی تخت افتاد، بعد خیلی آهسته سرشو به سمت اسکای چرخوندو نانی صدای بسته شدن آخرین در امیدشو شنید.

"لاو! "

"بله؟"

"بس کن"

لاو لب‌هاشو روی هم فشار دادو وقتی نگاهش به سی افتاد بدون اینکه حتی یک کلمه بینشون ردو بدل بشه به چیزی خندیدن که نانی مطمئن بود اگه ازش باخبر بشه تا آخر عمر دیگه دلش نمیخواد باهاشون حرف بزنه.

دستشو روی صورتش کشیدو با صدایی که به سختی از گلوش خارج میشد گفت"من واقعا نمیفهمم چرا شما دوتا انقدر خجالت‌آورین"

سی دیگه نتونست جلوی خندشو بگیره"ما هنوز چیزی نگفتیم"

"لازم نیست حرفی بزنین، قیافه‌هاتون داره یه رمان کامل مینویسه"

اسکای که تا اون لحظه با آرامش کنار نانی نشسته بود نگاهش روی گونه‌های سرخ‌شده‌اش موند و بعد بدون اینکه سعی کنه از موقعیت دفاع کنه یا توضیحی بده که نانی رو بیشتر معذب کنه دستشو به سمت کیف گربه برد.

"میشه نوآرو بدی بهم؟"

لاو برای لحظه‌ای بهش نگاه کرد، شاید انتظار داشت اسکای هم چیزی بگه اما اون پسر فقط دستشو باز نگه داشته بودو منتظر بود.

لاو بالاخره نگاهشو ازش گرفتو بعد باز کردن زیپ کیف کله‌ی سفیدرنگی بیرون اومد و چشمای درشتش که ظاهرا از تمام این گفت‌وگوها خسته بودن دور تا دور اتاق چرخیدن، بعد پنجه‌های کوچیکشو روی لبه‌ی کیف گذاشت مثل اینکه میخواست خودشو از شر این وسیله‌ی حمل و نقل مسخره نجات بده.

اسکای با دیدنش کمی خم شد.

"سلام کوچولو"

صداش به نرمی وقتایی بود که با نانی حرف میزد.

نوآ خودشو جلو کشیدو وقتی اسکای دستاشو زیر بدنش برد، بدون هیچ اعتراضی توی آغوشش جا گرفت.

اسکای یکی از دستاشو زیر پنجه‌ی نوآ نگه داشت و با دست دیگه‌اش پشت سرشو نوازش کرد، گربه بینیشو به پیرهن آبی‌رنگش نزدیک کردو با رضایت خودشو جمع کرد.

وقتی سی با قدمایی آروم‌تر از حد معمول به سمتشون رفت نگاه نانی به سمت پاش رفت، هنوز میشد از نحوه‌ی قرار گرفتن وزنش روی یه سمت بدن بفهمه که آسیب‌دیدگیش کاملا فراموش نشده.

روی صندلی نزدیک تخت نشست و گفت"راستش من دلم نمیخواست صبح به این زودی بیام اینجا و همچین چیزی ببینم ولی باید یه مسئله‌ی مهم رو که فکر کنم داره روی زندگیم تاثید میذاره حل کنیم"

"چه مسئله‌ای؟"

"بلو."

نگاه نانی روی سی متوقف شد و تمام اون شوخی‌ها و خجالت صبحگاهی از مرکز توجهش کنار رفتن انگار کسی صدای پس‌زمینه‌ی زندگیشو کم کرد.

"خودش بود؟"

سی آه کوتاهی کشید که بیشتر از یه جواب شبیه واکنش کسی بود که از هفته‌ی قبل چندبار به یه سوال پاسخ داده و هنوز نتونسته طرف مقابلشو قانع کنه.

"نه نانی"

ابروهای نانی درهم شد"یعنی چی نه؟"

سی با قیافه‌ی خسته‌ای ادامه داد"جیمی میتونه فتیش پا داشته باشه، ولی استعداد موسیقی نه"

سکوت کوتاهی برقرار شد.

اسکای سرشو کمی بالا آوردو نگاهش روی سی و نانی جابجا شد، حالت چشماش نگران نبود فقط مطمئن نبود که این جمله دقیقا قراره چه چیزی رو توضیح بده.

"ببخشید چی؟"

لاو خنده‌اش گرفت و سی سرشو به پشتی صندلی تکیه داد.

"خدایا من چرا باید همچین مسئله‌ی خجالت‌آوری رو دوبار توضیح بدم؟"

نانی با اخم گفت"میشه واضح‌تر توضیح بدی؟"

"منظورم اینه که جیمی بلو نیست نانی، بیخیال اون دانشجوی پزشکی بدبخت شو"

"از کجا انقدر مطمئنی؟"

"جیمی تازه گیتار زدنو شروع کرده، حتی بهم گفت شب تولد آئون اومده بود ازت بخواد یه مربی خوب بهش معرفی کنی ولی تو قبل اینکه بتونه حرف بزنه فرار کردی"

چندثانیه طول کشید تا تاریخ توی ذهن نانی جای خودشو پیدا کنه و بعد آروم‌آروم تصاویر اون شب از بین خاطراتش بیرون اومد؛ نورهای آبی، صدای موسیقی و جیمی که برای لحظه‌ای به سمتش اومده بود.

نانی اونشب برای فرار کردن ازش با اسکای هم‌قدم شده بود و الان با یادآوریش احساس میکرد اون پسر برخلاف چیزی همیشه تصور میکرد شاید فقط یه همسایه و هم‌تیمی نبود.

اون‌شب براش با حضور دیو معنا پیدا کرده بود و عجیب بود که وقتی دوباره مرورش میکرد دیگه همون چیزی نبود که به یاد میاورد.

درواقع نمیدونست با این موضوع چیکار کنه، پس طبق معمول تصمیم گرفت هیچکاری نکنه.

"من فرار نکردم، فقط کار داشتم"

سی دفتر نُت نانی رو از روی میز برداشت و همونطور که ورقش میزد گفت"در هر صورت ماموریت من اینجا تمومه، جیمی بلو نیست و ما هم دیگه قرار نیست هر آدمی رو که یبار گیتار دستش گرفته بازجویی کنیم"

نانی با صدای آروم‌تری گفت"پس بلو کیه؟"

سوالی که پرسید، برخلاف لحن کنجکاوانه‌ی روزهای قبل دیگه اون هیجان سابق رو نداشت و بیشتر شبیه چیزی بود که نانی از سر عادت میپرسید.

اسکای نگاهشو از نوآ گرفت و به گربه‌ی بزرگتر روبروش خیره شد که انگار بخشی از وجودش دیگه اینجا نبود، راستش درک میکرد که چرا نانی باید به این فکر کنه که کی پشت اون اکانت ناشناس تصمیم گرفته زندگیشو بهم بریزه.

اسکای نمیتونست راجب چیزی بهش اطمینان بده ولی میتونست اجازه نده نانی فکر کنه باید توی اولین فرصت ممکن اون گیتاریست فراری رو دستگیر کنه.

با صدای آرومی گفت"شاید هنوز وقتش نرسیده که بشناسیش، یا شاید یه روز بفهمی اونقدرام که فکر میکردی آدم مهمی نبوده"

نانی نگاهش کرد.

"مهمه اسکای، اگه مهم نبود واسم دردسر درست نمیکرد"

اسکای مکث کوتاهی کرد، انگشتشو روی سر نوآ حرکت دادو گربه با رضایت چشماشو بست.

"ولی فکر نمیکنم لازم باشه انقدر بخاطرش فکرتو درگیر کنی، یروزی جواب خودش پیدا میشه"

نانی حرفی نزد، اون جمله با اینکه جواب هیچکدوم از سوالاتش نبود ولی بازم از سنگینیشون کم میکرد.

شاید چون اسکای بهش نگفته بود بیخیال بشه یا فراموشش کنه، فقط گفته بود مجبور نیست تمام روزاشو برای کسی نگه داره که نمیشناستش.

صدای زنگ موبایل درست وسط سکوت کوتاهی که بعد از اون حرف افتاده بود بلند شد.

اسکای بعد گذاشتن نوآ روی زمین از جاش بلند شدو به سمت کتش رفت که روی میز افتاده بود.

وقتی موبایلشو برداشتو به اسکرین نگاه کرد لبخند خیلی کمرنگی که تا چند ثانیه‌ی قبل گوشه‌ی لبش مونده بود آروم محو شد، نمیشد از حالت چهره‌اش چیزی فهمید فقط وقتی تماس رو جواب داد صداش کمی جدی‌تر از قبل بنظر میرسید.

"الو؟"

نانی به اسکای خیره شد.

نمیتونست صدای طرف مقابل رو بشنوه اما از تغییری که توی حالت ایستادن پسر به وجود اومده بود فهمید این یه مکالمه‌ی معمولی نیست.

اسکای سرشو کمی پایین انداخت.

"باشه، میام"

یه مکث دیگه.

"باهم حرف میزنیم"

تماس قطع شدو برای لحظه‌ای تنها صدایی که توی اتاق باقی موند خش‌خش آروم پنجه‌های نوآ روی شلوارک صاحبش بود.

نانی آروم پرسید"همه‌چیز خوبه؟"

اسکای اسکرین موبایل رو خاموش کردو کراواتش رو هم از روی میز برداشت.

"آره، فقط یچیزی هست که باید بهش رسیدگی کنم"

نه توضیح بیشتری داد و نه کسی اصرار کرد، همونطور که یقه‌ی پیرهنشو درست میکرد رو به لاو و سی گفت"دیگه دارم میرم، خوش بگذره"

سی دستشو بالا آورد"میبینمت رفیق"

نانی به این فکر کرد که چند دقیقه‌ی قبل نزدیک بود از دست اسکای سکته کنه اما حالا که داشت دکمه‌های باز شده‌اش رو میبست نمیدونست چرا دلش میخواست کمی بیشتر همینجا بمونه.

"نانی؟"

"هوم؟"

"ممنون که دیشب حواست بهم بود"

نانی شونه بالا انداخت تا عادی‌تر از چیزی بنظر برسه که توی ذهنش از خودش تصور میکرد.

"کاری نکردم"

اسکای قبل از اینکه به سمت در بره دوباره به سمت نانی چرخیدو گفت"بعدا میبینمت هیرانکیت"

نانی نفهمید چرا با شنیدن اسمی که اسکای قبلا هم صدبار به زبون آورده بودش تمام کلمات از ذهنش پریدن.

"آره، میبینمت"

تا وقتیکه در بسته شد نتونست نگاهشو از اسکای بگیره، بعد دستشو بالا آوردو بی‌دلیل پشت گردنشو لمس کرد.

صدای لاو از پشت سرش بلند شد"نانی؟"

"هوم؟"

"دارم به این فکر میکنم که اسکای شبیه دوست‌پسرایی شده بود که صبح مجبورن از پارتنرشون خداحافظی کنن"

"لاو کمتر منو اذیت کن!"

صدای خنده‌ی دختر اتاقو پر کردو نانی به سمتش نیم‌خیز شد اما قبل از اینکه بخواد قلقلکش بده یا برای انتقام گرفتن لپ‌هاشو بکشه لبخند کوچیکی گوشه‌ی لبش مونده بود.

لبخندی که خودشم نمیدونست از کجا اومده و چرا احساس میکرد رگه‌های آبی‌رنگی همراه خودش داره فقط میدونست دلیلش همون پسریه که کل شب رو روی تختش خوابیده بود.

To be continued...

Report Page