CHAP44
𝗐𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾صدای دور و نامفهوم موسیقی سالن از پشت شیشههای بلند بالکن به گوش میرسید، ضربآهنگش انگار توی عمق یه اقیانوس آبی جا مونده بودو حالا از لابهلای لایههای سنگین آب خودشو به سطح میرسوند.
سر اسکای هنوز روی شونهی نانی بود.
کتوشلوار تیرهاش که چند ساعت قبل با دقت جلوی آینه مرتب شده بود، حالا بهخاطر نشستن و جابهجا شدن کمی از نظم افتاده بود.
دست راستش روی رونش مونده بود و دست چپش گوشهی مبل رو گرفته بود، مثل اینکه هنوز بخشی از وجودش اصرار داشت چیزی رو محکم نگه داره که خودشم دقیق نمیدونست چیه.
نانی تکون نمیخورد.
نه چون نمیتونست، بلکه بخاطر اینکه هربار تصمیم میگرفت کمی جابهجا بشه سنگینی سر اسکای روی شونهاش رو به خاطر میآوردو منصرف میشد.
چند دقیقه قبل مشغول حرف زدن راجب داویکا بود، اما وقتی همسایهی عزیزش دهنشو باز کرد جملهها یکییکی توی ذهنش گم شدن.
حرفای اسکای به طور عجیبی ساده بودن، درواقع فقط بدون اینکه بخواد برای کلماتش معنای پیچیدهای بسازه اونارو به زبون آورده بود اما چرا نانی نمیتونست به همین سادگی از کنارشون بگذره؟
چون اونم دبیرستانو به یاد داشت، واضحتر از چیزی که باید.
پنجرههایی که ظهرها نور خورشید رو روی ردیف آخر کلاس میریختن، زنگ تفریحهایی که هیچوقت براش به اندازهی کافی طولانی نبودن و..دیو.
پسری که فقط کافی بود نانی فقط صدای خندیدنشو بشنوه تا ناخوداگاه تمام حواسش برگرده سمتش.
نانی اون چندسال رو با نگاه کردن به یه نفر گذرونده بود، به کسی که روی نیمکت پشتیش مینشست.
اما اسکای تمام اون مدت درست کنارش بود.
شاید گاهی مدادشو قرض گرفته بود، شاید یه برگه از روی میزش برداشته بودو شاید هر از گاهی اسکای سوالی پرسیده بود که نانی متوجهش نشده بود چون حواسش سمت آدم دیگهای بود.
وقتی گلوشو صاف کرد صداش همچنان پایین بود.
"اسکای؟"
"هوم؟"
جواب انقدر آهسته بود که نانی بیشتر از خودِ کلمه، لرزش صدارو حس کرد.
"بهتر نیست برگردیم خونه؟"
اسکای بعد از مکثی طولانی خودشو کمی بالا کشیدو سرشو از شونهی نانی فاصله داد اما همین که سعی کرد صاف بشینه اخم غلیظی بین ابروهاش افتاد و چشماشو بست، انگار همین تغییر وضعیت ساده هم کافی بود تا تمام ستارههای آبی و بنفش دنیا پشت پلکهاش جا بگیرن.
چند ثانیه همونطور موند و بعد با صدای گرفتهای گفت"فکر نکنم بتونم رانندگی کنم نانی"
لبهاشو روی هم فشار داد و مکث کوتاهی بین جملههاش نشست، پیدا کردن جملهی مناسب براش سخت بود.
"همهچیز داره دور سرم میچرخه"
نانی با تاسف سر تکون دادو موبایلشو از جیبش بیرون آورد.
نور سرد و آبیرنگ صفحه روی انگشتهاش افتاد، همون رنگی که امشب بیشتر از هر وقتی دنبالش راه افتاده بود.
"به جینگجینگ زنگ بزنم بیاد دنبالمون؟"
اسکای به نشونهی موافقت سر تکون داد.
"هوم"
نانی شمارهی خواهرشو گرفت.
هنوز به بوق دوم نرسیده بود که صدای جینگ از اونطرف خط بلند شد؛ صدایی که هم کلافه به نظر میرسیدو هم به طور مشکوکی شبیه کسی بود که دلش میخواست بدونه چرا درست لحظهای که همهچیز داشت طبق برنامه پیش میرفت، برادر کوچیکش تصمیم گرفته شبشو خراب کنه.
"بله نانی؟"
نانی نیم نگاهی به اسکای انداختو ناخودآگاه صداشو پایین آورد.
"جینگ، میتونی بیای دنبالمون؟"
"چی شده؟"
"اسکای مسته، نمیتونه رانندگی کنه"
جینگ چند ثانیه سکوت کرد و بعد آه خستهای کشید.
"صدبار بهت گفتم برو رانندگی یاد بگیر"
نانی چشماشو بست.
"الان وقت این حرفا نیست"
"وقت اینم نیست که وسط برنامهام تاکسی بگیرم و بیام دنبال دوتا پسربچه، ولی خب... اینم از روز تعطیلم"
"لوکیشن میفرستم"
"بفرست، خودمو میرسونم"
بعد از قطع تماس نانی موبایلشو پایین آوردو گفت"خب، جینگ داره میاد"
اسکای هنوزم چشماشو به سختی باز نگه داشته بود اما وقتی متوجه سنگینی نگاه نانی شد با یه تلاش خاموش خودشو جمعوجور کردو از جاش بلند شد، انگار حتی الانم نمیخواست کسی متوجه بشه چی توی سرش میگذره.
نانی دلش میخواست بهش بگه لازم نیست همیشه نقش آدم مرتب و قوی رو بازی کنه، لازم نیست وقتی مسته و الکل توی خونش میچرخه بازم سعی کنه عادی باشه.
با وجود تمام اینا نمیدونست باید از کجا شروع کنه و در نهایت چیزی نگفت.
چند دقیقه بعد وقتی برای خداحافظی به سالن برگشتن نانی بدون هیچ حرفی کنار اسکای راه میرفتو اسکای هم سعی میکرد قدماشو منظم نگه داره اما هر چند ثانیه یکبار تعادلش بهم میخورد بخاطر همین نانی درآخر بازوشو گرفت چون مطمئنا دلش نمیخواست کسی که همراهش به مراسم اومده بخوره زمین و مجبور بشن به آمبولانس زنگ بزنن.
داویکا که کنار همسرش ایستاده بود با دیدن اون دونفر لبخندی زدو جلو اومد.
"دارین میرین؟"
اسکای سر تکون داد.
"آره، باید برگردیم"
داویکا نگاهی به چهرهی خستهاش انداخت،
انگار میخواست چیز دیگهای بپرسه اما در نهایت لبخندشو حفظ کردو گفت"ممنون که اومدین، از دیدنتون خوشحال شدم"
اسکای با صدای آرومی گفت"شب خوبی بود. خوشبخت بشی"
نانی هم خداحافظی کوتاهی کردو برای آخرین بار به داویکا و همسرش نگاه انداخت.
عجیب بود که دیدن این دختر پیش اسکای دیگه چیزی رو توی دلش به هم نمیریخت.
اون حس کلافهکننده انگار جاشو به آسودگی کوچیکی داده بود، حسی که نانی هنوز نمیدونست باید باهاش چیکار کنه و ظاهرا برنامهای هم براش نداشت.
محوطهی باغ خلوت بود، چراغهای کوتاه کنار مسیر سنگفرش رو به تکههای تاریک و روشن تقسیم کرده بودنو از پشت دیوارهای باغ صدای رفتوآمد ماشینها به گوش میرسید.
وقتی به ماشین رسیدن اسکای دستشو روی سقف گذاشت و به بدنهی فلزی تکیه داد.
نانی هم لوکیشن رو برای جینگ فرستاد و با حالتی که انگار یچیز جدید کشف کرده بود برگشت سمتش.
"من تازه فهمیدم خون اسکای باحالی که همه توی دانشگاه میشناسنش حد خودشو توی نوشیدن نمیدونه"
گوشهی لب اسکای با خستگی بالا رفت"میشه بیخیال بشی؟"
ابروهای نانی بالا رفت"بیخیال بشم؟"
یه قدم نزدیکتر شد.
دلخوری کوچیکی توی صداش بود که سعی نمیکرد کاملا پنهانش کنه.
"امشب عروسی اکست بود! جدی فکر نکردی مردم چی فکر میکنن؟ یکی با لبخند میره عروسی اکسش، بعد آخر شب با این وضعیت از سالن میزنه بیرون؟"
اسکای نگاهش میکرد، اما انگار کلمات نانی راهشونو به ذهنش پیدا نمیکردن.
بیشتر از خود حرفا، اخم کوچیک بین ابروهاش و دستهایی که موقع اعتراض توی هوا تکون میخوردن توجهش رو جلب کرده بود.
اون پسر حتی وقتی سعی میکرد عصبی یا کلافه بنظر برسه بازم چیزی توی صورتش بود که نگاه اسکای رو روی خودش نگه میداشتو باعث بال زدن پروانههای آبیرنگش میشد.
درواقع اصلا نفهمید که چند دقیقه گذشت، فقط وقتی به خودش اومد که نانی همچنان داشت غر میزد.
"آروم باش، هیرانکیت، اتفاقی نیوفتاده فقط امشب خسته بودم"
نانی خواست جوابشو بده اما با افتادن نور چراغهای یه ماشین روی سنگفرش و صدای ترمز کوتاهی که توی محوطه پیچید کلمات توی گلوش گیر کردن.
تاکسی زرد و مشکی کنارشون متوقف شدو جینگ از در عقب پیاده شد؛ یه لباس مشکی تا بالای زانو پوشیده بود، موهاشو از بالا جمع کرده بودو آرایشش هیچ تفاهمی به روزهای قبل نداشت.
کیف کوچیکشو روی شونهاش جابهجا کردو به طرفشون اومد.
نگاه نانی از تاکسی روی خواهرش سُر خورد.
"تو..."
جینگ یه تای ابروشو بالا انداخت"من چی؟"
نگاهی به سر تا پای نانی انداخت و گفت"اگه میخوای چیزی بپرسی بهتره اول مطمئن بشی جوابشو میخوای"
نانی فورا سرشو تکون داد"نمیخوام چیزی بپرسم"
جینگ زیرلب گفت"خوبه"
و بعد به سمت اسکای برگشت.
اسکای درحالیکه سعی میکرد از کاپوت فاصله بگیره و صاف بایسته، جواب داد"سلام پی جینگ"
جینگ چند لحظه به صورتش نگاه کردو بعد گفت"سلام همسایه، وقتشه برگردیم خونه"
دستشو جلو آورد.
"کلیدای ماشینتو بده"
اسکای دستش رو توی جیب کتش فرو بردو دستهکلید رو بیرون آورد.
چند ثانیه بهش نگاه کرد مثل اینکه مغزش برای به خاطر آوردن قدم بعدی به کمی زمان نیاز داشت، بعد کلیدها رو به نانی دادو نانی هم اونارو کف دست جینگ گذاشت.
"ممنون، حداقل یکی از شما دوتا هنوز میتونه اشیا رو از نقطهی الف به نقطهی ب منتقل کنه"
نانی زیرلب گفت"من مست نکردم، محض یادآوری"
جینگ با حالت مسخرهای نگاهش کرد"بهت افتخار میکنم نونگ، آفرین بهت"
نانی چشماشو توی حدقه چرخوندو جینگ به سمت در راننده رفت.
"بشین کنار اسکای تا اگه حالش بد شد متوجه بشی، نمیخوایم فردا صبح کف ماشینو تمیز کنیم"
اسکای زیرلب گفت"من قرار نیست بالا بیارم"
در طول مسیر، نانی هر چند دقیقه یکبار بیاختیار به اسکای نگاه میکردو هربار که جملهای از اعترافش توی ذهنش زنده میشد با دستپاچگی چشمهاشو به سمت دیگهای میچرخوند.
واقعاً مسخره بود.
اون فقط داشت از یه آدم مست مراقبت میکرد، کسی که همسایه و همتیمیاش بودو تا همین چند وقت پیش، نانی بیشتر از هر چیزی با اسمِ 'دوست صمیمی دیو' میشناختش.
جینگ از آینه نگاهی بهش انداختو پرسید"عروسی چطور بود؟"
نانی سرشو به شیشه تکیه داد.
"خوب بود"
"خوب بود؟ پس اون مجسمهی مستی که الان پشت سرم نشسته برای تفریح خواسته الکل رو خالی کنه توی گلوش؟"
نانی آماده بود جوابشو بده اما صدای جابهجا شدن اسکای باعث شد سرشو برگردونه.
چشمهای پسر بسته بودو سرش به پشتی صندلی تکیه داشت، نور چراغهای خیابون با حرکت ماشین خطهای کوتاه آبیرنگی روی صورتش میکشیدن و کراواتش شل شده بود.
نانی چند لحظه نگاهش کردو بعد رو به جینگ گفت"راستی، فکر میکردم داویکا رو بشناسی..شما یه جورایی همکارین.»
جینگ دنده رو عوض کرد.
"قرار نیست همه آدمایی رو که توی اون بیمارستان درندشت کار میکنن بشناسم"
توی حالت عادی الان دقیقا همون لحظهای بود که نانی باید یه جملهی نیشدار تحویلش میداد و میپرسید قرارش چطور پیش رفته اما امشب ذهنش جای دیگهای بود و حتی حوصلهی سربهسر گذاشتن خواهرش رو هم نداشت.
ماشین از کنار یه فروشگاه کوچیک موسیقی گذشت.
ویترینش خاموش بود اما چراغ آبی باریکی که بالای تابلوی مغازه نصب شده بود روی کف خیابون یه خط نیلی انداخته بود.
نگاه نانی تا وقتی فروشگاه از قاب پنجره بیرون رفت روی سازهای پشت شیشه موندو بعد نفسشو آروم بیرون داد.
انگار امشب چیزی عوض شده بود اما نانی حس میکرد شروعش از این نقطه نبود، امشب فقط بالاخره تونسته بود ببینتش.
وقتی ماشین جلوی خونشون متوقف شد جینگ دستهاشو چند ثانیه روی فرمون نگه داشت.
با خاموش شدن موتور صدای دوردست خیابون واضحتر شد.
"خب اینم از این، اسکای رو ببر خونشون نانی"
نانی زیرلب گفت"باشه"
وقتی پیاده شد هوای بیرون سردتر از چیزی بود که انتظار داشت و باد توی چند ثانیه تار موهای روشنش رو بههم ریخت.
کمی خم شد تا بتونه داخل ماشین رو ببینه و گفت"اسکای؟ رسیدیم"
چند ثانیه طول کشید تا چشمهای پسر باز بشن و نگاهش روی صورت نانی ثابت بمونه، بعد دستشو به لبهی صندلی گرفت تا بلند بشه"آه...آره"
نانی دستشو جلو برد.
"بیا اینجا"
اسکای با کمکش از ماشین خارج شد، قامت بلندش روبهروی نانی قرار گرفتو در ماشین رو گرفت.
درست وقتی نانی میخواست به سمت خیابون بره اسکای بهش نزدیک شد.
حرکتش ناگهانی نبود؛ بیشتر شبیه تصمیمی بود که بدنش قبل از رسیدن فرصت فکر کردن گرفته باشه.
سرش روی شونهی نانی افتادو دستهاش برای حفظ تعادل کنار بازوهای اون قرار گرفتن.
نانی با چشمهای گرد شده به روبهرو خیره موندو سعی کرد به گرمای بدن اسکای که خیلی راحت دورشو گرفته بود توجه نکنه.
"اسکای؟"
جوابی نگرفت.
فقط موهای مشکی پسر رو میدید که کنار گونهاش قرار گرفته بودن و بوی الکل با عطر آشناش زیر بینیاش میپیچید.
"اسکای رسیدیم، باید بری خونتون"
اسکای با سستی سرشو تکون داد"نمیخوام"
نانی پلک زد.
"چی؟"
"نمیخوام برگردم خونه"
صداش انقدر آهسته بود که نانی مجبور شد سرشو کمی خم کنه تا متوجه حرفاش بشه.
"الان وقت این کارا نیست"
اسکای لبهاشو به هم فشرد.
"میشه نرم؟"
لبهای نانی از هم فاصله گرفتن اما با صدای بسته شدن در ماشین جملهای که آماده کرده بود همونجا موند.
جینگ که بند کیفشو روی شونهاش جابهجا میکرد به طرفشون برگشتو با دیدن وضعیت اون دو نفر چند ثانیه ساکت موند، بعد یه تای ابروش بالا رفتو نگاهشو سمت دیگهای چرخوند.
"حرفی ندارم"
نانی فورا گفت"جینگ!"
جینگ دستشو روی پیشونیش کشید.
"نانی من واقعا خستم، فقط این مجسمهی بزرگ رو از وسط پیادهرو جمع کن دلم نمیخواد فردا سوژهی بقیهی همسایهها بشیم"
قبل از اینکه نانی فرصت اعتراض پیدا کنه دختر از کنارشون رد شد، کلیدهای ماشین رو توی جیب کت اسکای انداخت و به سمت خونه رفت.
نگاه نانی تا لحظهای که خواهرش پشت در خونه ناپدید شد روش موند و بعد برگشت سمت اسکای"میدونی که نمیتونی تا صبح ایستاده روی من لم بدی، درسته؟"
یه سکوت کوتاه و بعد صدای خستهی اسکای.
"نمیخوام برم خونه"
نانی چشمهاشو چرخوند و نگاهش روی خونهی روبرویی افتاد.
چراغهای پشت پنجره خاموش بودن و از بیرون هیچ نشونهای از حضور کسی دیده نمیشد که منتظر بچش باشه.
دستش رو بالا آورد و انگشتهاشو آروم روی بازوی اسکای گذاشت.
"اسکای؟"
"هوم؟"
سعی کرد کمی از خودش فاصلهاش بده تا بتونه صورتشو ببینه.
این بار رفتارش بیشتر از لجبازی، شبیه خستگی بود، مثل آسمون خاکستری که هنوز تصمیم نداشت بباره.
"اگه نمیخوای برگردی خونتون، مجبوری توی اتاق شلختهی من بخوابی"
اسکای سرشو از روی شونهی نانی بلند کردو نگاه کوتاهی بهش انداخت، انگار میخواست چیزی بگه اما آخرش فقط نفسشو به آرومی بیرون داد.
"میتونم؟"
صداش بین نوازش آروم باد گم شد.
نانی شونه بالا انداخت اما اونقدرام که فکرشو میکرد ریلکس بنظر نمیرسید.
"بعدا میتونیم راجب جبران کردنش حرف بزنیم"
لبخند محوی روی لبهای اسکای نشست و نانی با قدمای آهسته بهش کمک کرد به سمت خونه بره، زیر نور آبی چراغهای خیابون شونهی اسکای به شونهاش تکیه داده بودو نانی بدون اینکه چیزی بگه قدماشو باهاش تنظیم کرده بود.
ورودی خونه بوی وانیل و نرمکنندی لباش میداد.
نانی به زحمت درو پشت سرش با پا رست و اسکای رو که سعی میکرد وزنشو روی شونهاش نندازه، به داخل کشوند.
"پاتو بلند کن"
اسکای سرشو کمی بالا آورد"چی؟"
"پات...اینجا چارچوبه، میخوای با صورت وارد خونه بشی؟"
اسکای با تاخیر پرسید"برای کی؟'
نانی وسط قدم بعدی مکث کرد"چی؟"
"داری به کی آمار میدی؟"
نانی خیلی جدی گفت"هنوز به هیچکس، ولی اگه همینجوری ادامه بدی یه فصل کامل دربارهی امشب مینویسم"
خندهی ضعیفی از گلوی اسکای خارج شدو کمی بیشتر به نانی تکیه داد.
"قول میدم تا آخر بخونمش"
نانی بیاختیار لبخند زد"باید قول انگشتی بدی"
جینگ که به کانتر تکیه داده بودو خیلی مشکوک داشت موبایلشو چک میکرد با شنیدن صدای اون دوتا سرشو بلند کردو گفت"صحیح و سالم به مقصد رسیدین؟"
نانی تصمیم گرفت توجهی به خواهرش نکنه و اسکای رو وسط سالن برد.
نشستنش روی لبهی کاناپه کافی بود تا موهای مشکیش روی پیشونیش فرود بیان.
نانی خواست کمکش کنه تا دراز بکشه ولی همون لحظه خاطرهی آبیرنگی که توی اون وضعیت اصلا حوصلشو نداشت از راه رسید.
شبی که توی کلاب مست کرده بود توی تخت اسکای به خواب رفته بود، صبح هم با هودی اسکای از خونشون زده بود بیرون.
نانی اون موقع باور کرده بود اسکای صرفا از روی مهربونی همچین برخوردی باهاش داشت، یا شایدم چون دلش نمیخواست زیاد باجبش فکر کنه ترجیح داده بود باور کنه.
حالا همون آدم روی کاناپهی خونشون نشسته بود؛ با کراوات شل و موهایی که از مرتب بودن همیشگیشون فاصله گرفته بودن.
"لعنت به این زندگی"
اسکای با حالت گیجی لب زد"چی؟"
"هیچی، دارم به انتخابای توی زندگیم فکر میکنم"
جینگ از کنار کانتر گفت"امیدوارم نتیجهی خوبی بگیری"
نانی دستی لای موهاش کشیدو انگار که تصمیم نهاییشو گرفته بود گفت"میبرمش اتاقم"
یه تای ابروی جینگ بالا رفتو جوری نگاهش کرد که انگار زیادی از این تصمیم راضی نبود...که خب هیچ اهمیتی برای نانی نداشت.
"چرا؟"
"چون نمیخوام روی کاناپه بخوابه"
جینگ چندثانیه نگاهش کردو بعد شونه بالا انداخت.
"هرکاری میخوای بکن"
نانی دوباره زیر بازوی اسکای رو گرفت و درحالیکه توی چشمای تیرهرنگ و خمارش خیره شده بود گفت"پاشو قهرمان"
اسکای بلند شد و دستش رو دور شونهی نانی انداخت. مسیر پلهها با مکثهای مکرر اسکای و غرغرهای نانی طول کشید، اما بالاخره به اتاق رسیدن.
نانی با آخرین ذرهی توانش درو باز کردو اسکای رو به طرف تخت هدایت کرد.
چراغ کوچیک روی میز نور ملایمی روی دیوار انداخته بودو کیف گیتار و اسباببازیهای نوآ وسط اتاق پخش و پلا بودن.
نانی حتی فرصت نکرد وسیلههارو کنار بزنه، تمام حواسش به اسکای بود که با رسمیترین ظاهر ممکن کنار تخت متوقف شدو بنظر میرسید اگه همین الان ولش کنن احتمالا توی همون حالت خوابش میبره.
"خب خون اسکای، آروم دراز بکش"
نانی اینو گفت و دستشو روی شونهاش گذاشت تا کمکش کنه تعادلشو حفظ کنه اما اسکای درست همون لحظه به عقب خم شدو نانی برای گرفتنش جلوتر رفت.
"اسکای! وای.."
زانوش به لبهی تخت خوردو با صدای خفهای افتاد؛ اما نه روی تشک و کنار اسکای، بلکه دقیقا روش.
برای اینکه تمام وزنش روی بدن اسکای نیوفته ناخوداگاه دستاشو دوطرف سر پسر گذاشت اما نتونست خودشو نگه داره.
دنیا با تمام رنگهای آبیش برای چند ثانیه متوقف شد.
انقدر بهم نزدک بودن که نانی میتونست پخش شدن نفسهای گرم اسکای رو روی صورتش حس کنه.
چشمای اسکای نیمهباز بودن اما برخلاف تمام دقایق قبل که با تاخیر به حرفهای نانی جواب داده بود حالا نکاهش مستقیم روی صورتش مونده بود.
لبهای نانی از هم فاصله گرفتن.
"خب...بهتر از این نمیشه"
صدای خودشم بنظر خودش عجیب و دور بود.
دستاش هنوز دو طرف سر اسکای قرار داشتن و فاصلشون انقدر کم بود که اگه میخواست از روش بلند بشه اوضاع ناجورتر بنظر میرسید.
اسکای حرفی نزد.
نانی هم برای یک لحظه یادش رفت قرار بود چیکار کنه، نگاهش از چشمای اسکای پایین رفتو دوباره با عجله سرشو آورد بالا.
انگار همون حرکت کوچیک هم چیزی بود که نباید اتفاق میوفتاد.
"این به هیچ عنوان بخشی از برنامه نبود"
اسکای با همون حالت نیمهخمار پرسید"کدوم برنامه؟"
نانی پلکهاشو روی هم فشار دادو به سختی گفت"بیخیال، اگه فردا یادت بمونه ازت شکایت میکنم"
اسکای لبخند کمرنگی زد"باشه"
همون یه کلمه کافی بود تا نانی بیشتر دستپاچه بشه.
"دیگه حرف نزن اسکای، نگاهمم نکن!"
اسکای اینبار چیزی نگفت و نانی با حالتی که قرار بود کاملا عادی بنظر برسه به اسکای نگاه کرد.
"باید کتتو دربیاری، نمیتونی با این لباسا بخوابی"
اسکای سرشو تکون دادو وقتی خواست نیمخیز بشینه نانی ناخوداگاه عقب کشید و در نهایت توی حالت نیمهنشسته قرار گرفتو پاهاش دوطرف رونهای اسکای موندن.
بعد از چندثانیه و کلی کلنجار رفتن اسکای تونست کتشو دربیاره و نانی که نمیدونست چرا حواسش پرتِ فاصلهی کمشونه فورا از روی اسکای بلند شدو کت رو روی پشتی صندلیش انداخت.
"کراواتتم باید باز بشه"
اینبار اسکای خودش سرشو کمی جلو آورد تا کارشون راحتتر انجام بشه و نانی بعد باز کردن گره کراوات و برداشتنش گفت"اینم از این، تموم شد"
اسکای گفت"ممنون هیرانکیت"
لحنش انقدر نرم بود که نانی نتونست همون لحظه جوابشو بده، بعد شونه بالا انداختو لب زد"کاری نکردم"
ده دقیقه بعد، وقتی مطمئن شد اسکای خوابه و قرار نیست یهو تصمیم بگیره از جاش بلند بشه یا حتی بالا بیاره به سمت کمدش رفت تا لباساشو عوض کنه.
چراغ رو خاموش کردو نور آبی کمرنگی که از خیابون به اتاق میرسید روی پردهها و گوشهی پتو افتاد.
نگاه نانی چندبار بین اسکای و سمتِ خالی تخت رفت و برگشت.
پسر چشماش بسته بودو بنظر میرسید تا ناپدید شدن ماه و روشن شدن آسمون قرار نیست چشماشو باز کنه.
آروم لب زد"همینجا میخوابم"
جوابی نیومد، نانی نیاز داشت یکی بهش جواب بده از اسکایِ غرق توی خواب گرفته تا گیتار بدبختش که وسط اتاق افتاده بود اما تنها چیزی که وجود داشت سکوت بود پس مجبور شد خودش نانی هیرانکیت رو قانع کنه.
"منظورم اینه که..خب، معلومه همینجا میخوابم. اتاق منه، تخت منه..سوال احمقانهای بود نی"
اون قبلا با لاو و سی روی یه تخت خوابیده بود، بیشتر وقتا سهتایی با کلی غرغر و دعوا سر پتو و بالش بالاخره برای خوابیدن جا باز میکردن.
درواقع خوابیدن کنار آدمایی که بهشون نزدیک بود عجیب بنظر نمیومد.
پس چرا الان نمیتونست فقط دراز بکشه و چشماشو ببنده؟
این پسر فقط اسکای بود.
همون همسایهای که باهاش بسکتبال تمرین میکرد، باهم وقت میگذروندن و حالا هم مست شده بودو نمیخواست به خونهی خودش برگرده.
پس چرا هربار با فکر کردن به حرفای امشب، خاطرات پراکندهای که قبلا هیچوقت جدیشون نگرفته بود دوباره داشتن جلوی چشمش ظاهر میشدن؟
زیرلب زمزمهی نامفهومی کرد که بیشتر شبیه ناسزا گفتن بود، بعد سمت خالی تخت دراز کشیدو پتورو تا روی شکم کشید بالا.
سعی کرد به صدای آروم نسیم گوش بده، به رفتوآمد دور ماشینها توی خیابون و به هر
چیزی جز پسری که اونطرف تخت خوابیده بود.
اما مغز خیانتکارش اون شبی رو یادآوری کردن که بعد بوسیدن دیو، اسکای چقدر مراقبش بود.
نانی هیچوقت ازش نپرسیده بود چرا.
و حالا که بهش فکر میکرد جوابِ احتمالی سوالش از چیزی که انتظار داشت سختتر بود.
شاید چون اسکای حتی وقتی هیچکس حواسش بهش نبود، جوری از نانی مراقبت کرده بود که یه آدم معمولی همچین کاری نمیکرد...درواقع اسکای همیشه همین بود.
فقط شاید کارایی که انجام میداد مثل رنگ آبیِ کمرنگ جلب توجه نمیکردن و همیشه توی حاشیه باقی میموندن.
To be continued..