CHAP43
𝗐𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾یه هفته از اون روز بارونی گذشته بود.
از اون بارون ریزی که قطرههاش رو روی آسفالت خیس پخش میکردو نورِ چراغهای خیابون رو به لکههای آبی و زرد تبدیل میکرد.
عجیبترین قسمت ماجرا این بود که بعد از اون روز هیچ چیز اونطور که نانی انتظار داشت واقعا تغییر نکرده بود.
فردای همون روز وقتی برای تحویل گرفتن یونیفرم بسکتبال رفته بودن نانی تقریبا تمام مسیرو ساکت بود، نه اینکه از چیزی ناراضی باشه فقط انگار مغزش هنوز درگیر جملهای بود که اسکای زیر بارون گفته بود.
نانی اون شب بارها جملهی آبیرنگ اسکای رو توی ذهنش چرخونده بود و هربار که ذهنش به اون اتفاق خجالتآور رسیده بود ذهنش دوباره از اول شروع میکرد.
ولی روز دوم جو بینشون کمی فرق کرد.
وقتی اسکای رو توی دانشگاه دید که کیف مشکی رنگشو روی شونهاش انداخته بودو به سمت باشگاه دانشکدهاش میرفت اول خواست وانمود کنه حواسش به حضورش نیست تا اینکه چشمش به چیزی افتاد که از زیپ کیف آویزون بود.
کرومی.
انگار همونجا وسط راه یکی دکمهی توقف نانی رو زد و وقتی اسکای بهش رسید با یه تای ابروی بالا رفته پرسید"چیزی شده هیرانکیت؟"
نانی چند ثانیه فقط نگاهش کرده بودو بعد با لبخند بشدت بزرگی که به هیچ عنوان نمیشد پنهانش کنه گفته بود"جاکلیدیت خوشگله"
اسکای هم با لبخند سرشو تکون داده بود"هوم"
و همون موقع یخ نانی آرومآروم شروع به آب شدن کرد.
بعد از اون اسکای گاهی اوقات بعد از تمرین براش نوشیدنی میبرد، گاهی نانی وسط سالن بسکتبال انقدر حرف میزد که اسکای مجبور میشد توپ رو کنار بذاره و ازش بخواد کمی هم نفس بکشه.
حتی چندبار توی کافیشاپ دانشگاه همراه نانی کنار لاو و سی نشست اما از اون زمان اوضاع برای اون دو نفر از کنترل خارج شد.
وقتیکه لاو عکس اسکای و نانی رو که توی مغازهی کتوشلوار فروشی گرفته بودن رو دید وضعیت بدتر هم شد چون از همون لحظه تصمیم گرفته بود زندگی نانی رو به یه جهنم کوچیک تبدیل کنه.
"نانی، اسکای امروز میاد پیشمون؟"
"نمیدونم"
"میخوام با همسر آیندت گپ بزنم"
سی همونطور که کنارشون نشسته بود گفته بود"بنظرم بهتره قبل از اینکه نانی به قتل برسونتمون بحث رو عوض کنیم"
لاو هم با آرامش جواب داده بود"من فقط دارم سعی میکنم سرو سامونش بدم"
"نه لاو، تو داری مسخرهام میکنی"
هربار که اسکای میومد، لاو با همون لبخند مرموز نگاهشون میکرد و نانی مجبور میشد وانمود کنه چیزی نیست اما خودشم نمیدونست چرا وقتی اسکای کنارشون مینشست دیگه حسش مثل قبل نبود.
چرا وقتی اسکای به جزئیات کوچیک اهمیت میداد ناخوداگاه لبخند میزد، چرا وقتی اسکای صداش میکرد جواب دادن براش راحتتر شده بودو چرا فکر کردن به اون جمله دیگه مثل روز اول ترسناک نبودو فقط توی گوشهای از ذهنش مونده بود؛ آبی، نرم و ساکت.
امروز روز مراسم ازدواج داویکا بود.
نانی از صبح درگیر آماده شدن بود و اسکای هم قرار بود بیاد دنبالش.
جینگ از صبح توی اتاقش بود و لاو خیر سرش با ادعای "اومدم کمکت کنم"تقریبا نیم ساعتی میشد که روی تخت نانی دراز کشیده بودو داشت با نوآ وقت میگذروند.
"آه نوآی عزیزم"
گربهی بیچاره بین بازوهای لاغر لاو تقریبا ناپدید شده بود.
"چرا انقدر پوستو استخون شدی؟ پسرم بهت نمیرسه؟ عیبی نداره...امروز با مامانبزرگ وقت میگذرونی"
نانی جلوی آینه وایساده بودو با حرص موهای جلوی پیشونیشو مرتب میکرد.
تارهای نرم زیر نور اتاق، رنگ گرمتری به خودشون گرفته بودن و پیرهن دکمهدار آبی که پوشیده بود تضاد جالبی با روشنی پوستش داشت.
اسپری تافت رو چندبار روی موهاش زدو بعد با حرص روی میز گذاشتش.
"لاو! "
"هوم؟"
"اومدی اینجا زبون گربهای یاد بگیری یا کمکم کنی آماده بشم؟"
لاو بالاخره درحالیکه نوآ هنوز توی بغلش بود روی تخت نشست"چرا انقدر حساس شدی؟ موهاتو درست کردم خودت داری باهاشون ور میری"
نانی از داخل آینه نگاهش کرد.
"من حساس نشدم"
لاو سرشو تکون داد"باشه"
"واقعا نشدم"
"باشه نانی"
"چرا اونجوری میگی باشه؟"
لاو بیتوجه به سوال آخر نانی سر نوآرو نوازش کردو با لحن نرمتری گفت"ببین آدم خونگیت چجوری داره واسه مامانبزرگت پنجول میندازه"
و بعد از اینکه با احتیاط روی تخت گذاشتش از جاش بلند شد.
نانی زیرلب غر زد"انقدر خودتو مامانبزرگش خطاب نکن"
لاو اصلا حرفشو نشنوید، یا شاید ترجیح داد نشنوه.
جلوی نانی ایستاد و با دست بهش اشاره کرد خم بشه، نانی هم مثل پسر بچههایی که نمیدونستن باید با ظاهرشون چیکار کنن خم شد تا اختلاف قدیشونو کمتر کنه.
لاو یقهی لباسش رو صاف کردو چین کوچیکی رو که کنار شونهاش افتاده بود با کف دست خوابوند، بعد یه قدم عقب رفت، نانی پرسید"کراوات بندازم؟"
"بهت نمیاد"
"خیلی بیرحمی"
"میدونم"
لاو دستشو جلو برد و یه زنجیر نقرهای از روی میز رو برداشتو بدون اینکه منتظر اجازه بمونه دور گردن نانی انداخت.
انگشتهاش قفل زنجیر رو بستن و لب زد"این بهتره"
بعد به ساعت دیواری نگاه کرد"همسایهی عزیزت کِی میاد دنبالت؟"
چشمهای فندقیرنگ نانی هم ناخوداگاه به سمت ساعت برگشتن.
"پنج دقیقه پیش باید میومد"
لاو لبخند کوتاهی زد"پس هنوز وقت داریم"
"برای چی؟"
"برای اینکه مطمئن بشم آبرومونو نمیبری"
نانی زیرلب گفت"من واقعا نمیدونم وقتی آدم میره عروسی اکس همسایهاش باید چجوری رفتار کنه"
لاو کیف لوازم آرایشیشو برداشت و گفت"باید دستتو دور بازوی سفت و عضلهای و خوشگل اسکای حلقه کنی و با لبخند به داویکا بگه عروسیتو تبریک میگم بانوی زیبا، خوشحالم که با اسکای کات کردی و عزیز دلتو پیدا کردی..راستش عزیزدل اسکای هم منم"
چشمهای نانی گرد شد"لاو! من عزیز دلش نیستم!"
لاو نانی رو روی صندلی نشوند و همونطور که خودشم روی میز جا میگرفت گفت"عقلتو به کار بنداز نانی، اسکای تورو به چشم یه دوست نمیبینه"
"لاو! یادت نره اسکای دوستِ..."
لاو اجازه نداد جملهاش تموم بشه و همونطور که توی کیفش دنبال چیزی میگشت ادامه داد"اون جاکلیدیهای مسخرتون چی میگه؟ من اصلا حواسم نبود اما از وقتیکه شما دوتا بهم نزدیک شدین اسکای با ما هم خوب رفتار میکنه، سی میگفت قبل از اینکه تو بری توی تیم بسکتبال اسکای حتی بهش نگاهم نمیکرد"
ابروهای نانی بهم نزدیک شدن و با حالت دراماتیکی که فقط مخصوص خودش بود گفت"نکنه از سی خوشش میاد؟"
لاو همون لحظه دستشو بالا آوردو یه نیشگون کوچیک از گردن نانی گرفت.
"آخ!"
"انقدر خنگ نباش، اون با ما خوب رفتار میکنه چون از تو خوشش میاد"
نانی خواست جوابشو بده اما کلمات وسط راه گیر کردن، گونههاش هم کمی گرم شدن و سریعا به سمت آینه برگشت تا لاو متوجه نشه.
همون لحظه صدای کوتاه زنگ از طبقهی پایین بلند شد و بعد جینگ از بیرون اتاق گفت"من باز میکنم"
نانی بدون اینکه ازش تشکر کنه یا حرفی بزنه توی آینه به خودش خیره شد.
رابطهاش با جینگجینگ این چندروز کمی عجیب شده بود.
درواقع از اینکه چرا خواهرش بدون اینکه چیزی بهش بگه وارد رابطه شده بود دلخور بود و نمیتونست بفهمه چرا جزو اولین کسایی نیست که از این رابطه خبر داره.
بعد از چندثانیه صدای باز شدن در و احوالپرسی اسکای و جینگجینگ از طبقهی پایین شنیده شد.
لاو هم بالاخره چیزی رو از کیف لوازمآرایشش بیرون کشیدو با ذوق گفت"پیداش کردم"
نانی آروم برگشت سمتش و با دیدن چیزی که توی دست لاو بود ناخوداگاه کمی عقب کشید.
"میخوای باهام چیکار کنی؟"
لاو بالم لب رو توی هوا تکون داد"میخوام خوشگل بشی"
"به اندازهی کافی هستم"
نانی اینو گفت و خواست از صندلی بلند بشه اما لاو سریعا پاهاشو روی رونهاش گذاشت و این اجازه رو بهش نداد.
"بشین"
" اما من آمادم"
"هنوز نه"
وقتی صدای قدمهای آرومی از راهرو اومد نانی آمادهی کمک خواستن از اسکای شد ولی درست همون لحظهای که پسر توی چارچوب ایستاد تموم کلمات روی زبون نانی مثل یه آبنبات آبیرنگ ذوب شدن.
کتوشلوار تیرهاش کاملا اندازهی بدنش بود و به موهای مشکیش با دقت حالت داده بود؛ برخلاف روزهای قبل خبری از لباسهای راحت و اسپرتش نبود.
اما چیزی توی نگاهش متفاوت بود، چیزی که نانی نتونست اسمشو پیدا کنه.
شاید خستگی و شاید سکوتی که از صبح همراهش بود.
بههرحال اسکای طوری رفتار میکرد که انگار همهچیز کاملا عادیه و موفق هم بود.
لاو دستشو تکون داد"چطوری اسکای؟"
اسکای لبخند زد"سلام لاو..نانی"
نانی چندبار پلک زد و تازه یادش افتاد که توی چه موقعیتی گیر افتاده.
"اسکای!"
سعی کرد پای لاو رو کنار بزنه.
"کمکم کن"
لاو قیافهی مظلومی به خودش گرفتو گفت"فقط میخوام صورتش یکم رنگ بگیره"
وقتی اسکای یه قدم جلو اومد نوآ از روی تخت پایین پریدو با قدمهای کوتاه و سریع خودشو به اسکای رسوند.
پنجههای کوچیکش دور شلوار جمع شدو اسکای خم شد تا نوآرو توی بغلش بگیره.
گربه بلافاصله آروم شد؛ سرشو زیر چونهی اسکای گذاشت و دمشو دور بازوش پیچید.
نوآ انگار بالاخره کسی رو که منتظرش بود رو پیدا کرده بود و اسکای هم جوری طبیعی اون رو توی آغوشش گرفته بود که انگار هرروز این کار رو انجام میداد.
لاو چونهی نانی رو گرفت"سرتو بگیر بالا"
"لاو داری اذیتم میکنی"
اسکای کنارشون ایستاد و آروم گفت"بنظرم خوب میشه نانی"
نانی با ناباوری بهشون نگاه کرد"شما با من مشکل دارین مگه نه؟"
لاو چونهی نانی رو فشار داد تا بیشتر از این حرف نزنه، بعد بالم رو باز کردو با دقت روی لبهای پر نانی کشید.
نانی چشمهاشو توی حدقه چرخوند اما دیگه تقلا نکرد.
اسکای همونطور که شکم نوآرو ماساژ میداد نگاهش برای لحظهای روی لبهای نانی موند.
نگاهش خیلی کوتاه بود، جوریکه میتونست وانمود کنه اصلا حواسش نیست اما نانی اون نگاه رو دید و هردو همزمان مسیر نگاهشونو تغییر دادن.
لاو بالاخره نانی رو ول کردو همونطور که از میز پایین میومد گفت"خیلی خب، برای عروسی آمادهای"
کیف لوازم آرایششو برداشت و جلوی تخت مشغول جمعوجور کردن وسیلههاش شد.
"فقط زیاد مست نشو، من و سی فردا میایم پیشت تا راجب بلو حرف بزنیم"
حرکت دست اسکای روی پشم نرم نوآ برای کسری از ثانیه متوقف شد، انقدر کوتاه که هیچکس متوجهش نشد.
"بلو؟"
لاو سویشرتشو تنش کردو بعد به سمت اسکای رفت"داستانش مفصله..."
بعد دستاشو جلو برد"میشه نوآرو بدی بغل مامانبزرگش؟"
اسکای خیلی آروم گربه رو توی بغل لاو گذاشت و نوآ خودشو توی آغوش دختر جابجا کرد.
نانی از روی صندلی بلند شدو بعد برداشتن کتش برای آخرینبار توی آینه به خودش خیره شد.
پیرهن آبی، کت تیره، موهای مرتب و صورتی که هنوز کمی گرمای حرفهای لاو رو روی خودش نگه داشته بود.
برگشت سمت اسکای و گفت"بریم؟"
اسکای سرشو تکون داد"بریم"
وقتی از اتاق بیرون رفتن لاو چندثانیه به در نیمهباز اتاق نگاه کردو لبخند راحتی زد"بالاخره"
صدای ضعیفی از گلوی نوآ خارج شد.
میو.
لاو سرشو پایین برد و همونطور که نوازشش میکرد گفت"بالاخره کائنات دارن به حرفم گوش میدن نوآ"
بعد از حدود نیم ساعت وقتی ماشین اسکای از خیابون اصلی جدا شدو وارد مسیر باریک و سنگفرششدهی باغ شد نانی دستشو برای بار چندم روی موهاش کشید و نفسشو آروم بیرون داد.
هوا دیگه رنگ ظهر رو نداشت و آخرین تکههای نور خورشید پشت درختهای بلند باغ داشتن گم میشدن.
چراغهای کوچیکی که از بین شاخهها آویزون بودن یکییکی روشن شده بودن، رشتههایی از نور گرم که بین برگهای تیره شناور مونده بودن و هرچی ماشین جلوتر میرفت بیشتر شبیه ستارههایی میشدن که بجای آسمون لابهلای شاخ و برگها پخش شده بودن.
نگاه اسکای توی محوطه چرخید تا جای مناسبی برای پارک کردن ماشینش پیدا کنه.
موسیقی آرومی از بلندگوها پخش میشد و صدای لاستیکها روی سنگفرش ریتم یکنواختی ساخته بود.
نانی از پنجره بیرون رو نگاه کرد.
باغ بزرگتر از چیزی بود که تصور کرده بود. مسیر ورودی با چراغهای کوتاه زمینی روشن شده بودن و وسط باغ ساختمون دو طبقه و اصلی جشن دیده میشد.
یه سالن بزرگ با پنجرههای قدی، بالکن بزرگ و دیوارهای شیشهای که نور طلایی داخل رو به بیرون منعکس میکردن.
بعضیها با لباس رسمی کنار ورودی وایساده بودن، چندنفر آروم باهم حرف میزدن و صدای آهنگ از پشت شیشهها به شکل مبهمی به بیرون میرسید.
وقتی نانی برای بار چندم نفس عمیقی کشید اسکای همونطور که ماشین رو پارو میکرد از گوشهی چشم نگاهش کرد.
"خوبی؟"
نانی چندثانیه مکث کرد.
"آره"
"مطمئنی؟"
"نه"
اسکای لبخند کوتاهی زد و بعد از چندثانیه موتور خاموش شد.
نانی دستشو روی دستگیره گذاشت اما قبل از اینکه در رو باز کنه گفت"اسکای ما داریم میریم عروسی اکس تو ولی چرا انگار من بیشتر از تو استرس دارم؟"
گوشهی لب اسکای بالا رفت"واسه چی هیرانکیت؟"
نانی بالاخره درو باز کرد"نمیدونم، شاید چون زیاد باهم حرف نزدیم و عملا یه غریبه محسوب میشم"
اسکای هم از ماشین پیاده شد.
"تو غریبه نیستی، همراهِ منی"
نانی کنار ماشین ایستاد و به قیافهی آروم اسکای خیره شد، همیشهی خدا جوری رفتار میکرد که انگار هیچ اتفاقی نمیتونست تعادلشو بهم بزنه.
آروم گفت"تو خیلی ریلکسی"
اسکای شونه بالا انداخت و کنارش مشغول راه رفتن شد.
"چون چیزی برای استرس وجود نداره"
وقتی به سالن اصلی رسیدن صدای موسیقی واضحتر به گوش رسید.
فضای داخل برخلاف باغ گرم و روشن بود.
میزها با پارچههای سفید و گلهای طبیعی تزئین شده بودن و پشت هر صندلی روبانهای باریک آبیرنگ بسته شده بود.
هنوز مراسم اصلی شروع نشده بود و مهمونها مشغول پیدا کردن میزهاشون بودن.
اسکای همونطور که نانی رو با خودش همقدم نگه داشته بود مسیرشو به سمت جایگاه عروس و دوماد تغییر داد.
وقتی نانی داویکارو دید که جلوی صندلیش ایستاده بودو با کسی داشت حرف میزد برای چندثانیه پلک زدن رو فراموش کرد.
اون دختر واقعا خوشگلتر از قبل شده بود.
پارچهی روشن لباس عروسش زیر نور گرم سالن میدرخشید و موهاش مرتب بالای سرش جمع شده بودن.
وقتی اسکای و نانی رو دید سریعا لبخند زدو چند قدم به سمتشون برداشت.
"بالاخره اومدین"
اسکای لبخند زد"یکاری توی خونه واسه من پیش اومد، بخاطر همین یکم دیرمون شد"
نانی هم لبخند زدو گفت"سلام پی داویکا"
داویکا با لبخند برگشت سمت نانی و گفت"بازم همدیگه رو دیدیم، وقتی اسکای گفت میخواد کسی رو همراه خودش بیاره فکر کردم قراره دیو رو ببینم"
لبخند نانی با شنیدن اسم دیو کمرنگتر شد و اسکای بیخبر ازش گفت"بههرحال، دوماد کجاست؟"
داویکا نگاهشو دور تا دور سالن چرخوند و درآخر به مرد جوونی اشاره کرد که کنار دوستاش ایستاده بودو داشت باهاشون گپ میزد.
نانی و اسکای هم رد نگاهشونو دنبال کردن و بعد اسکای رو بهش گفت"واقعا تبریک میگم، امیدوارم خوشبخت بشین"
نانی همون لحظه سرشو تکون داد"منم تبریک میگم، خیلی بهم میاین"
نگاه داویکا برای چندثانیه روشون موند و لبخندش آرومتر شد"ممنون بچهها، خیلی خوشحال شدم که اومدین"
توی صداش نه مکث عجیبی بود و نه نگاه طولانی یا چیزی که آدمو مجبور کنه دنبال معنای پنهانیش بگرده.
صدای یکی از کارکنان سالن باعث شد نانی از فکر بیرون بیاد.
اسکای به آرومی بازوشو گرفت و گفت"بریم بشینیم"
بعد از چند کلمهی دیگه حرف زدن با داویکا ازش دور شدن قبل از اینکه به جایگاه مهمونها برسن زن نسبتا مسنی رو دیدن که نانی توی همون لحظهی اول با دیدن چهرهاش حدس زد مادر داویکاست.
زن به محض دیدن اسکای لبخندی زد.
"اسکای!"
اسکای ایستاد.
"سلام خانم"
زن با مهربونی دستشو گرفت و گفت"خیلی وقته ندیدمت"
اسکای نیمنگاهی به نانی انداخت و رو به فرد روبروش گفت"بله، شرمنده"
"چه شرمندهای؟ حتما سرت شلوغه...خوشحالم اومدی پسرم"
اسکای لبخند زد"منم خوشحالم بعد از مدتها دیدمتون"
برای نانی عجیب بود که انقدر نرمال با اسکای رفتار میشد.
هیچ نگاه سنگین یا هیچ اشارهای به گذشته نبود فقط داشت محبت آدمایی رو میدید که هنوز دوستش داشتن حتی اگه رابطهی دخترشون باهاش مدتها پیش تموم شده بود.
نانی همونجا مطمئن شد که بین اسکای و داویکا چیزی که باقی مونده بیشتر احترامه تا دلتنگی.
وقتی بالاخره به میز خودشون رسیدن اسکای صندلی نانی رو کمی عقب کشید تا بشینه و خودشم صندلی کناری رو گرفت.
نانی نگاهی به بقیه آدما انداخت و گفت"مثل اینکه خانوادهی داویکا خیلی دوستت دارن"
اسکای لبخند کمرنگی زد"آره"
اما اون لبخند برخلاف لبخندهای قبلی به چشمهاش نرسید و نانی هم متوجهش شد اما حرفی نزد.
مراسم کمکم شروع شد.
نورهای سالن کمی پایین اومدن و موسیقی آرومی پخش شد.
مهمونها سرجاشون نشستن و تقریبا تمام توجهها به سمت عروس و دوماد رفت.
نانی که زیاد به مراسمهای رسمی عادت نداشت و ساکت بودن براش تا حدودی سخت بود هر چند دقیقه یکبار یه سوال رندوم و تا حدودی بیربط از اسکای میپرسید.
"گلای کنار استیج واقعین؟"
"آره"
"فکر میکنی چند ساعت طول میکشه؟"
"احتمالا زیاد"
"با کتوشلوار راحت نیستم"
"معذرت میخوام نانی ولی اینجا نمیتونی شلوار جین و تیشرت بپوشی"
بعد از مدتی، نوشیدنیها روی میز سرو شدن و اسکای کمی از جام شرابش رو نوشید.
نه عجلهای داشت و نه توجهی به لیوان نشون میداد اما هربار که نگاهش چندثانیه از جمع جدا میشد دستش بیاختیار به سمت لیوان میرفت انگار چیزی از صبح توی دلش سنگینی میکرد و رفتهرفته بیشتر به مغزش فشار میاورد.
شب جلوتر رفت و موسیقی آرومترو شادتر شد.
بعضی از مهمونای جوونتر از سر میزهاشون بلند شدن و به وسط سالن رفتن، نورهای گرم جای خودشونو به نورهای رنگیتری دادن و صدای خندهها بیشتر شد.
نانی بالاخره احساس کرد اون اظطراب اولیه تقریبا از بین رفته و داره بهش خوش میگذره حتی اسکای هم از اول شب بیشتر حرف زده بود.
نانی تکیشو به صندلی داد و موسیقی ملایمی دوباره شروع شد.
اسکای نگاهشو به جمعیت دوخت و بعد برگشت سمت نانی.
چندثانیه مکث کرد اما جملهای که قرار بود به زبون بیارتش رو توی ذهنش عقب و جلو نکرد.
"نانی"
"هوم؟"
"دوست داری برقصی؟"
نانی کمی به موسیقی دقت کردو بعد به آدمایی که وسط سالن بودن نگاخ کرد.
"با این اهنگ؟"
اسکای لبخند کجی زدو شونه بالا انداخت"دیگه آخرای جشنه"
نانی چندثانیه فکر کردو بعد سرشو تکون داد.
"باشه"
هردو از جاشون بلند شدن و به سمتی رفتن که زیاد شلوغ نبود.
نورهای آبی کمرنگ روی کف زمین میلغزیدن و موسیقی آروم صدای مهمونی رو برای چند دقیقه نرمتر کرده بود.
توی فاصلهای معمولی ایستادن و بعد از اینکه اسکای دستشو کنار کمر نانی نگه داشت و نانی دستشو روی شونهی اسکای گذاشت همراه ریتم موسیقی حرکت کردن.
نانی اولش کمی معذب بود و اسکای با فهمیدن این موضوع آرومتر حرکت میکرد و حواسش بیشتر به قدمهای نانی بود تا موسیقی.
نانی بالاخره نفس عمیقی کشیدو به اسکای خیره شد"چجوری انقدر خوب بلدی؟"
اسکای خندید"فقط دارم راه میرم"
نانی سعی کرد حالت خونسردی به خودش بگیره"منم همینطور"
"پس خوبه"
موسیقی ادامه پیدا کرد و یکی دو دقیقهی بعد نانی دیگه توجهی به اطراف نکرد.
فقط نگاهشو به پسری داد که توی فاصلهی نزدیکی باهاش ایستاده بودو داشت نگاهش میکرد؛ خیلی نرم، خیلی آبی و شاید کمی سردرگم.
وقتی آهنگ تموم شد هردو به سمت میز برگشتن و اسکای دوباره لیوانشو برداشت.
شب جلوتر رفت، صداها بلندتر شدن و آبیِ شب پشت پنجرههای سالن آرومآروم روی شیشهها نشستن.
اسکای دیگه نتونست تعداد لیوانهاشو بشمره، خودشم متوجه بود اما مثل اینکه دلش نمیخواست اهمیت بده.
لبخندش هنوز همون لبخند همیشگی بود اما زیر اون آرامش چیزی سنگینتر از خستگی نشسته بود.
چیزی که از صبح همراهش اومده بود و انگار دلش نمیخواست راجبش حرف بزنه.
نانی چند ثانیه تماشاش کردو بعد آروم گفت"اسکای؟"
اسکای سرشو کمی برگردوند"هوم؟"
"چطوره بری بیرون یکم باد به کلهات بخوره؟ نوشیدن رو بس کن"
گوشهی لب اسکای بالا رفت"ایدهی خوبیه"
دستشو روی میز گذاشت و خواست بلند بشه اما همین که از صندلی جدا شد دنیا برای یک لحظهی کوتاه زیر پاش جابجا شد و نانی بلافاصله نیمخیز شد.
"اسکای؟"
بازوش رو گرفت.
"خوبی؟"
اسکای پلکهاشو روی هم فشار دادو نفس عمیقی کشید"خوبم هیرانکیت"
بعد با صداقت بیشتری اضافه کرد"فقط یکم سرم گیج رفت"
یه تای ابروی نانی بالا رفت"یکم؟ همین الان کم مونده بود میزو بغل کنی"
اسکای چیزی نگفت، نانی هم کاملا از جاش بلند شدو بازوشو گرفت.
توی اون لحظه فقط به این فکر میکرد که اگه همینجا ولش میکرد اسکای احتمالا چند قدم بعد با کله میخورد زمین و داویکا مجبور میشد توی شب عروسیش با آمبولانس تماس بگیره و نانی هم اصلا دلش نمیخواست وسط سالن جلوی اینهمه آدم کنار اسکای زانو بزنه و توی دراماتیکترین حالت ممکن ازش بخواد چشماشو باز کنه.
پس دستشو دور بازوی اسکای محکمتر کردو گفت"بزار کمکت کنم"
اسکای مخالفتی نکرد اما بازم سعی میکرد بیشتر وزنشو روی پاهای خودش نگه داره و تمام فشارشو روی نانی نندازه.
همینم باعث شد نانی زیرلب غر بزنه"چرا انقد زیاد نوشیدی؟"
اسکای هم فقط گفت"اغلب زیاد الکل نمیخورم"
نانی با ناباوری نگاهش کرد"پس اینی که الان میبینم چیه؟"
"استثنا"
"این استثنایی که میگی توی موقعیت جالبی اتفاق نیوفتاده"
وقتی توی طبقهی دوم به بالکن رسیدن هوای خنک شب به صورتشون خورد.
صدای موسیقی حالا از پشت شیشهها دور و خفه بنظر میرسید انگار کسی روش یه لایه پارچهی آبی کشیده بود.
چراغهای باغ میدرخشیدن و آسمون بالای سرشون صاف و تاریک بود.
نانی اسکای رو به سمت یکی از مبلهای کنار دیوار برد و خودشم کنارش با فاصله نشست، دستاشو روی زانوهاش قرار دادو چندثانیه فقط به باغ نگاه کرد.
اسکای بعد از چندثانیه پرسید"سردت نیست؟"
نانی سرشو تکون داد"نه"
"خوبه"
چند ثانیهی دیگه گذشت و پلکهای اسکای کمی پایین اومدن.
"نانی"
"هوم؟"
"مرسی که امروز باهام اومدی"
نانی به سمتش برگشت و بالاخره لبخند کوچیکی زد"من باید ممنون باشم که دعوتم کردی، خیلی خوش گذشت"
اسکای هم متقابلا لبخند زد"خوشحالم"
هردو به آسمون و ستارههایی که توی تاریکی دیده میشدن نگاه کردن و نانی بعد مدتی برای اینکه سکوت رو بشکنه گفت"داویکا امشب خیلی خوشگل شده"
اسکای چیزی نگفت.
فقط نگاهشو از آسمون پایین آورد.
ولی نانی همچنان به ستارهها نگاه میکرد.
نور سرد ماه روی صورتش افتاده بودو موهای روشنش که صبح با وسواس مرتب شده بودن حالا کمی از فرم خودشون خارج شده بودن و زنجیر نقرهای رنگی که دور گردنش بود با هر حرکت کوچیک سینهاش برق محوی میزد.
اسکای همچنان داشت نگاه میکرد، نه به ستارهها و آسمون...به نانی.
بعد از چندثانیه گفت"ولی تو ازش خوشگلتری"
نانی آروم به سمتش برگشت و انگار که اشتباه شنیده باشه گفت"چی؟"
اسکای نگاهشو ازش نگرفت.
توی حالت عادی شاید چندثانیه بعد از گفتن این جمله پشیمون میشد اما امشب چیزی بین عقل و زبونش فاصله انداخته بود.
نانی کمی دستپاچه شد.
"توی این مورد واقعا داری اغراق میکنی"
اسکای نفس کوتاهی کشید"اغراق نمیکنم"
بعد نگاهش دوباره به آسمون رفت.
"همیشه باعث میشی به این فکر کنم که واقعا یچیز خوشگل توی دنیا وجود داره"
کلمهها برای لحظهای پشت لبهاش گیر کردن.
"از زمان دبیرستان..."
دوباره ساکت شد، انگار تازه فهمیده بود داره چی میگه اما مستی اون ترمز همیشگی رو شل کرده بودو دیگه به سادگی نمیتونست جمله رو پس بگیره.
"از زمان دبیرستان دارم بهش فکر میکنم"
نانی به معنای واقعی کلمه خشکش زد.
"دبیرستان؟"
اسکای لبخند کجی زدو نانی دوباره پرسید"از اون موقع حواست به من بود؟"
اسکای خیلی ساده جواب داد"ما بغلدستی بودیم، عادی بود که همیشه نگاهت کنم"
نانی دیگه حرفی نزد.
برای چندثانیه حتی صدای موسیقی از داخل سالن هم به نظرش دور شدو فقط جملهی اسکای توی ذهنش موند.
دبیرستان، میزهای کنار هم، دفترهای نامرتب و خودش که بیشتر وقتها بیاختیار حواسش جای دیگهای بود.
اون زمان نگاهش روی دیو میموند، منتظر میموند تا حرف بزنه یا کوچکترین توجهی بهش کنه.
و کنارش کسی بود که ظاهرا خیلی بیشتر از چیزی که نانی اون زمان فهمیده بود حواسش بهش بود.
لبهاش رو از هم فاصله دهد اما هیچ جملهای پیدا نکرد.
اسکای کمی روی مبل جابجا شد و خواست سرشو به جایی تکیه بده اما پشتی مبل خیلی کوتاهتر بود.
نانی بلافاصله پرسید"اذیتی؟"
اسکای چشماشو بست"یکم"
نانی چند ثانیه مردد موند و بعد کمی به اسکای نزدیکتر شد، دستش آروم بالا رفت و سر اسکای رو به شونهاش تکیه داد.
اسکای کمی بهش نزدیکتر شدو وقتی عطر ملایم لباس وزموهای نانی زیر بینیش پیچید خیلی آروم گفت"بوی خوبی میدی"
شونههای نانی ناخوداگاه صاف شدو یه گرمای ناگهانی از گردنش بالا رفت.
دستهاش روی زانوهاش بیاختیار بهم نزدیک شدن و انگشتهاش بهم قفل شدن.
"آه...مرسی"
سعی کرد عادی رفتار کنه اما صداش کمی پایینتر از قبل بود.
اسکای دیگه برای چندثانیه حرفی نزد و نانی با اون نزدیکی یهویی احساس کرد دیوار دفاعیش داره فرو میریزه پس پرسید"اسکای؟"
"هوم؟"
نانی مکث کرد، سوالش ساده نبود و خودشم نمیدونست چرا توی اون موقعیت باید اینو بپرسه.
"تو واقعا از من خوشت میاد؟"
اسکای بدون اینکه چشماشو باز کنه لبخند خیلی کمرنگی گوشهی لبش نشست.
"بدجور"
بعد مکث کوتاهی ادامه داد"با وجود همهچیز، من واقعا ازت خوشم میاد"
نانی تقریبا نفس کشیدن رو فراموش کرد و اسکای برای پیدا کردن کلمات بعدی تلاش کرد.
"حتی وقتی همهچیز بهمریختست"
نگاه نانی بالاخره به سمت اسکای چرخید و گونهاش موهای مشکیشو لمس کردن.
"همهچیز؟"
اسکای جوابی بهش نداد، توی این وضعیت نمیدونست چجوری باید راجب فشارهایی که از صبح توی سکوت با خودش تحمل کرده بود یه چیزهایی که مدتها توی دلش نگه داشته بود حرف بزنه.
نانی هم دیگه اصراری نکرد.
درواقع ذهنش نمیتونست این تصویر رو با تصویری که تا چند وقت پیش از اسکای داشت کنار هم بذاره.
اسکای، دوست صمیمی دیو، کسی که نانی بارها باهاش وقت گذرونده بود داشت میگفت ازش خوشش میاد.
داشت میگفت از زمان دبیرستان نگاهش میکرده.
اما این فکر چرا نمیترسوندش؟
قلبش آبی شده بود، صورتش گرم بود و ذهنش پر از سوال اما زیر تمام اون سردرگمی چیزی کوچیک و ناشناخته وجود داشت که بیشتر از ترس شبیه گرما بود.
شبیه همون رنگ آبی که همیشه توی زندگیشون وجود داشت.
To be continued..