CHAP42
𝗐𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾بعد از چند دقیقه قدمهای نانی درحالیکه به ویترینها نگاه میکرد جلوی یه اکسسوریشاپ متوقف شدن.
داخل فروشگاه پر بود از قفسههای شیشهای، آویزهای رنگی، سنجاق سر، دستبندهای ظریف و جاکلیدی.
چیزهایی که برای بیشتر آدما احتمالا فقط خردهریزه بودن اما برای نانی نه.
"اسکای، یلحظه وایسا"
با عجله از در ورودی گذشت و اسکای هم بدون اینکه چیزی بگه دنبالش راه افتاد.
داخل فروشگاه فضا کوچیکتر و گرمتر از راهروی پاساژ بود.
دیوارهای سفید با قفسهها پوشونده شده بودن و چراغهای یخی بالای هر ردیف نور نرمی روی اکسسوریها مینداخت.
رنگها همهجا پخش بودن؛ صورتی، بنفش، زرد، سبز و بینشون چند تکه آبی؛ آبی کمرنگ، آبی فیروزهای، سرمهای، آبی یخی.
نانی انگار که انرژیش یهو دوبرابر شده باشه مشغول راه رفتن بین قفسهها شد و اسکای همونطور که دستاشو داخل جیب گرمکنش فرو میبرد پرسید"میخوای چی بخری؟"
نانی بدون اینکه برگرده گفت"چیزی که بدونش نتونم زندگی کنم"
"پس طول میکشه"
"خیلی"
اسکای سرشو تکون داد"باشه"
نانی به قفسهای رسید که چند ردیف دستبند باریک کنار هم آویزون بودن؛ مهرهای، بافتنی، زنجیری و بعضیها با آویزهای کوچیک.
دستشو جلو برد و یکی رو برداشت.
بندش آبی تیره بودو با چندتا مهرهی شفاف کوچیک تزئین شده بود.
دستبند رو دور مچ لاغرش گرفتو گفت"این قشنگه"
و دوباره یه دستبند دیگه برداشت که رنگش روشنتر بود.
"اینم دوست دارم"
اسکای لبخند کوتاهی زدو نانی هم درحالیکه دستبندهارو نگه داشته بود دوباره به قفسه نگاه کردو اینبار چشمش روی جاکلیدیها افتاد.
چشمهاش کمی گرد شدن و یکی از اونارو که بنظر میومد شخصیت کارتونیه برداشت.
"مای ملودی!"
اسکای که تا اون موقع بیشتر نقش تماشاگر رو به عهده داشت کمی جلو اومد و به عروسک کوچیکی که توی دست نانی بود نگاه کرد"شخصیت کارتونیه؟"
نانی انگار که همون یدونه سوال سطح علمی اسکای رو توی ذهنش برای چندثانیه پایین آورده بود خیلی آروم سرشو برگردوند.
"نگو که ندیدیش"
"ندیدم"
نانی با تاسف سرشو تکون داد"این خیلی ناراحتکنندست، یروزی باید ببینیش"
اسکای حرفی نزد، فقط نگاهش برای لحظهای روی صورت نانی موند و نانی در همون حین یه جاکلیدی دیگه برداشت.
اون عروسک یه کلاه مشکی داشت، با گوشهای بنفش و صورت کوچیکی که یه حالت اخمو داشت.
"اینم برای تو"
اسکای پلک زد"من؟"
"آره؟"
اسکای جاکلیدی رو گرفت و نگاهش بهش انداخت.
"من از این چیزا خوشم نمیاد"
نانی بدون حتی یک ثانیه مکث گفت"من دارم برات میخرمش پس باید خوشت بیاد"
اسکای چندثانیه ساکت موند و جاکلیدی رو توی دستش چرخوند، بعد بدون اینکه چیزی بگه به نانی پسش داد و باعث شد پسر کوتاهتر لبخند بزنه.
بعد چند دقیقه فروشنده پشت صندوق وسیلههارو یکییکی حساب کرد و بعد دستشو برد زیر پیشخوان تا یه کیفدستی کاغذی برداره اما بعد از چندثانیه گشتن با تاسف گفت"کیفدستی تموم شده"
نانی نگاهی به وسیلهها انداخت و اسکای همون لحظه گفت"عیبی نداره"
قبل از اینکه فروشنده چیزی بگه بستههای کوچیک رو برداشتو بدون هیچ دردسری همه رو داخل جیب گرمکنش گذاشت.
نانی با دیدن اون صحنه خندهاش گرفت"همشون رفتن تو جیبت؟".
اسکای سرشو تکون داد"آره؟جیب گرمکنم بزرگه، فکر کنم پارچهاش به جیب سمت دیگه هم میرسه"
نانی همونطور که عقبعقب به سمت خروجی فروشگاه قدم برمیداشت گفت"پس اگه یه روز دیدم نوآ هم از جیبت اومد بیرون تعجب نمیکنم"
و هردو خندیدن.
چند قدم جلوتر چشم نانی دوباره روی یه ویترین دیگه افتاد که تقریبا هیچ ربطی به اکسسوریشاپ و سلیقهی بامزش نداشت.
کتشلوار فروشی.
پیرهنهای سفید خیلی مرتب پشت شیشه چیده شده بودن و نور زرد ویترین روی پارچهها افتاده بود.
انگار که تازه یاد چیز مهمی افتاده باشه ایستاد و به سمت اسکای برگشت"اسکای! "
"هوم؟"
نانی با چشم به ویترین اشاره کرد.
"برای مراسم ازدواج داویکا ما باید کتشلوار بپوشیم؟"
"آره"
نانی چندثانیه ساکت موندو بعد خیلی آروم گفت"اگه بهت بگم من تاحالا کتوشلوار نداشتم چه واکنشی نشون میدی؟"
نگاه اسکای رنگ تعجب به خودش گرفت"جدی میگی؟"
"توی چشمای من شوخی میبینی؟"
اسکای چندثانیه به ویترین نگاه کردو بعد گفت"بریم یه نگاهی بندازیم؟"
نانی پلک زد"الان؟"
"آره"
"فقط نگاه میکنیم"
"باشه"
و دقیقا پنج دقیقه بعد هردو داشتن از فروشنده میپرسیدن کدوم رنگ بیشتر بهشون میاد.
نانی وقتی اولین کت رو پوشید جلوی آینه ایستاد و خودشو از چند زاویه نگاه کرد.
"خوشم نیومد"
اسکای با یه کت سرمهای کنارش ایستاد و پرسید"چرا؟"
"شبیه مدیرای شرکت شدم"
"این بده؟"
"برای یه آرتیست؟ بله. "
فروشنده خندید"یکی دیگه رو امتحان کن"
و کمتر از نیم ساعت بعد هردو کتوشلوار موردنظرشونو انتخاب کردن.
نانی جلوی آینه یه عکس از خودش گرفت و بعد به سمت اسکای برگشت"بیا اینجا"
"چرا؟"
"میخوام عکس بگیرم"
"نه"
"اسکای"
"نانی"
اسکای بالاخره کنارش ایستاد و بعد از اینکه نانی موبایل رو بالا آورد تصویرشون کنارهم افتاد.
دوتا کت مشکی و طوسی، پیرهنهایی که رنگشون شبیه هم نبود و دونفر که قرار بود فقط برای رفتن به مراسم لباس بخرن اما عکسشون اینطور نشون نمیداد.
وقتی از فروشگاه خارج شدن دوتا کاور لباس دست اسکای بود، یکی برای نانی و یکی برای خودش.
نانی با خنده و ناباوری گفت"ما واقعا خرید کردیم، درحالیکه قرار بود فقط نگاه کنیم...باید جلوی منو میگرفتی"
اسکای هم با خنده گفت"من باید اینو میگفتم"
وقتی از درهای شیشهای پاساژ عبور کردن اولین چیزی که به صورتشون خورد خنکی هوا بود.
بارون هنوز شدید نبود اما هر چند ثانیه یکبار یه قطرهی کوچیک از آسمون میوفتادو روی زمین لکههای تیره میساخت، لکههایی که زیر نور تابلوهای مغازهها برای چند لحظه مثل نقطههای آبی و خاکستری میدرخشیدن و بعد توی سطح خیس آسفالت پخش میشدن.
نگاه اسکای از آسمون روی کلاه سویشرت نانی سُر خورد که پشت گردنش افتاده بودو بدون اینکه توضیح بیشتری بده یا منتظر بمونه نانی غر بزنه گفت"کلاهتو بذار"
نانی چند لحظه نگاهش کرد، بعد دستشو عقب بردو کلاه رو روی سرش کشید.
لبهی نرمش بخشی از موهای روشنشو پوشوند و کنارهم مشغول راه رفتن شدن.
خیابون نسبت به چند دقیقه قبل خلوتتر شده بودو چراغ ماشینهایی که از کنارشون رد میشدن نور کشداری روی آسفالت مینداختن.
نانی بعد مدتی سکوت رو شکست"ممنون که باهام اومدی اسکای"
اسکای نگاهش کرد"خواهش میکنم"
"خوش گذشت"
لبخند خیلی کمرنگی روی صورت اسکای نشست"به منم خوش گذشت نانی"
چند قدم دیگه برداشتن و اسکای به کاورهای کتوشلوار نگاه کرد.
"درضمن، خریدای روز مراسمم انجام دادیم"
نانی با رضایت سرشو تکون دادو با خودش فکر کرد که اگه مکالمهاش با آئون رو فاکتور میگرفت امروز واقعا روز خوبی بود.
الان هردوشون کتوشلوار تقریبا همرنگ داشتن، چندنا دستبند و جاکلیدی توی جیب گرمکن اسکای بودو یونیفرم نانی هم فردا آماده میشد.
چندبار خواست چیزی بگه اما منصرف شد و اسکای بالاخره پرسید"چیزی شده؟"
"نه"
"مطمئنی؟"
نانی شونه بالا انداخت"آره"
اما خودش میدونست که مطمئن نیست بخاطر همین کمی طول کشید تا جملهی بعدی رو به زبون بیاره.
"راستش...از اینکه باهم وقت میگذرونیم خوشحالم"
صدای شهر برای لحظهای انگار دورتر شد و اسکای نفس آرومی کشید.
وقتی نانی با لبخند کوچیکی سرشو کمی چرخوند سمتش بالاخره بعد مکث کوتاهی گفت"منم همین حس رو دارم، وقتی پیشمی...همهچیز یکم آرومتر میشه"
نانی دیگه چیزی نگفت.
جملهی اسکای خیلی ساده بود اما نحوهی گفتنش نه؛ نه شوخی داشت و نه لحن معمولی اسکای رو.
همین باعث شد نانی برای اولینبار حس کنه شاید پشت بعضی از حرفهایی که اسکای این مدت زده بود چیزی بود که اون متوجهش نشده بود.
نگاهش ناخوداگاه روی پسر موند، روی قطرهی بارونی که از کنار شقیقهاش پایین اومدو بود و یهو جملهای از چند وقت قبل توی ذهنش برگشت.
'چون تو برای من با بقیه فرق داری'
اون موقع فکر کرده بود شاید اسکای همینجوری یه حرفی زده اما شاید اون جمله یه جملهی معمولی نبود.
اسکای نگاهشو از صورت نانی گرفت و جملشو تصحیح کرد"وقتی پیشتم یه حس آبی و نرم دارم"
نانی چیزی نگفت، انگار تمام ذهنش برای چندثانیه خاموش شده بود.
"حس آبی...؟"
اسکای سرشو تکون داد و نگاهش آرومتر شد اما نانی نتونست بفهمه چقدر اون لحظه استرس داشت"نمیدونم چجوری توضیحش بدم، فقط پیش تو اینجوری میشم...تو برام از بقیه خاصتری"
نوک کفش نانی روی آسفالت کشیده شد و ضربان قلبش رفت بالا، نمیفهمید چرا یک جمله از طرف اسکای چرا همچین اثری روش گذاشته.
اسکای یه قدم جلوتر اومد و توی چشمهای فندقیرنگش خیره شد.
"دوست دارم تلاشمو بکنم که توام یه روز همون حس آبی و نرم رو نسبت به من داشته باشی"
نانی حرفی نزد و اسکای ادامه داد"البته اگه بهم اجازشو بدی"
نانی لبهاشو روی هم فشار داد و نگاهش رو برای چند ثانیه به سمت خیابون برد.
"لازم نیست همین الان جوابمو بدی، بهش فکر کن"
نانی بالاخره گفت"باشه"
اما صداش جوری بود که انگار مدتی حرف نزده بود و همین کلمه هم زیادی بزرگ بنظر میرسید.
وقتی به ماشین رسیدن اسکای کنار پیادهرو توقف کرد، کاورها هنوز توی دستش بودن و نمیتونست چیزی رو روی سقف بزاره چون سطح ماشین از بارون خیس بود.
نگاهی به نانی انداخت که هنوز از گفتوگوی قبلی کمی گیج بود و گفت"نانی؟ میشه کلیدای ماشینمو از جیبم برداری؟"
نانی بلافاصله گفت"آره"
و وقتی به سمتش قدم برداشت اسکای دستشو کمی از بدنش فاصله داد تا نانی راحتتر به جیبش دسترسی پیدا کنه.
لحظهای که نانی دستشو برد جلو فهمید که جیبش واقعا بزرگه.
انگشتهاش اول به بستهی آدامس خوردن، بعد یه دسته کلید و بعد جاکلیدیهایی که خریده بودن.
بعد از چندثانیه تلاش ناموفق برای پیدا کردن کلیدهای ماشین دستشو بیشتر داخل جیب فرو برد و وقتی پارچهی گرمکن پایینتر رفت دستش به جایی خورد که اسکای اصلا انتظارشو نداشت.
همون لمس باعث شد چشماش گرد بشن اما نانی بیخبر از همهجا دوباره دستشو جابجا کردو دوباره بهش دست زد.
اسکای با لحنی که سعی میکرد کاملا عادی باشه گفت"هیرانکیت"
"هوم؟"
"داری به یچیز دیگه دست میزنی"
نانی سرشو بالا آورد"چی؟"
وقتی چندثانیه به صورت اسکای و حالت خجالتزدهی چشمهاش خیره موند تازه فهمید چه اتفاقی افتاده و چشمهاش گرد شدن.
"من..."
دستشو با سرعت بیرون کشید.
"من نمیدونستم! "
و قبل از اینکه اسکای بتونه کاری کنه کاور لباسهارو ازش گرفت و گفت"خودت بردار"
اسکای گلوشو صاف کردو فقط گفت"باشه"
بعد از اینکه سوار ماشین شدن تا رسیدن به خونه حرفی بینشون ردو بدل نشد، درواقع نانی انقدر خجالتزده بود که اگه اسکای حتی یه سوال بیربط هم میپرسید خودشو پرت میکرد وسط خیابون.
اسکای هم اینو فهمیده بود برای همین فقط سکوتش رو ادامه داده بود.
وقتی ماشین جلوی خونه متوقف شد نانی بدون اینکه به اسکای نگاه کنه کاور لباس خودشو برداشت و بعد یه خداحافظی سرسری پیاده شد.
اسکای چندثانیه پشت فرمون موند و بعد از اینکه نانی وارد خونه شد پیشونیشو به فرمون تکیه دادو نفس آرومی کشید.
خب درواقع هیچوقت تصورشم نمیکرد که بخواد اگه روزی احساساتشو با نانی درمیون بذاره بلافاصله بعدش همچین اتفاق خندهداری میوفته.
اما با این حال دیگه قرار نبود دوستداشتنشو پنهان کنه. شاید برای اولینبار داشت جرعت انجام دادن کارهایی رو پیدا میکرد که چندسال تمام سعی کرده بود نادیدهاش بگیره.
To be continued..