CHAP41

CHAP41

𝗐𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾

وقتی در فلزیِ زمین بسکتبال با صدای گوش‌خراشی پشت‌سرشون بسته شد، صدای توپی که هنوز اون‌طرف در به کف آبی زمین برخورد میکرد کم‌کم توی شلوغی خیابون گم شد.

اسکای همونطور که از کنار فنس به سمت ماشینش که کنار خیابون پارک شده بود میرفت بند کیف ورزشیشو روی شونه‌اش جابجا کرد.

نانی هم چند قدم عقب‌تر دنبالش راه میرفت؛ کلاه سویشرت هنوز روی سرش بود، همون کلاهی که اسکای قبل از اینکه به سمت زمین بره با یه حرکت ساده روی سرش کشیده بود.

"اسکای؟"

"هوم؟"

"فروشگاه خیلی از اینجا دوره؟"

"نه زیاد"

نانی چند قدم دیگه برداشتو گفت"پس میشه پیاده بریم؟هوا خوبه"

اسکای از حرکت ایستاد و به سمت نانی برگشت.

"سردت نیست؟"

نانی به آرومی سرشو به چپ و راست تکون داد"نه"

اسکای چندثانیه نگاهش کرد، انگار میخواست مطمئن بشه واقعا سردش نیست.

درآخر فقط گفت"اوکی"

و هردو مسیرشونو به سمت پیاده‌رو تغییر دادن.

فضایی که توش قدم میذاشتن انقدر شلوغ بود که چندبار مجبور شدن نزدیک‌تر از حالت عادی راه برن، هربار که کسی از روبرو به سمتشون میومد اسکای ناخوداگاه نانی رو سمت داخل پیاده‌رو نگه میداشت و این حرکتش انقدر طبیعی بود که نانی اصلا متوجهش نمیشد.

چند دقیقه سکوت بینشون افتاد، البته سکوت هیچوقت برای نانی بیشتر از سه دقیقه دوام نمیاورد.

"اگه هنوز دبیرستانی بودیم چندروز بعد قرار بود بریم مدرسه"

"اوهوم"

"فکرشو بکن. این موقع صبح قرار بود از خواب بیدار بشم و جینگ از طبقه‌ی پایین داد بزنه نانی دیرت شد...البته همین الانم سر دانشگاه رفتن این داستانو داریم"

گوشه‌ی لب اسکای بالا رفت و نانی چندثانیه بعد پرسید"میدونستی ماه موردعلاقه‌ام اکتبره؟"

اسکای بدون اینکه نگاهش کنه گفت"خب..از الان میدونم هیرانکیت"

وقتی سکوت نانی ادامه‌دار شد سرشو کمی چرخوند"من آوریل رو دوست دارم"

نانی بدون اینکه فکر کنه پرسید"بخاطر شکوفه‌های گیلاس؟"

مکث کوتاهی بین سوال نانی و جواب اسکای افتاد، پسر نگاهشو به آسمون داد و درنهایت شونه بالا انداخت"شاید"

چشم‌های نانی ریز شد و با شک نگاهش کرد"خیلی مشکوکی"

"چرا؟"

"چون این لحن جواب آدمی نیست که آوریل رو بخاطر شکوفه‌های گیلاس دوست داشته باشه"

"پس بنظرت چرا دوستش دارم؟"

نانی لب‌هاشو از هم فاصله داد اما جوابی پیدا نکرد.

"نمیدونم"

اسکای لبخند محوی زد"پس بیا بگیم بخاطر شکوفه‌های گیلاسه"

نگاه نانی چندثانیه روی صورت اسکای موند و بالاخره گفت"بعضی وقتا احساس میکنم هیچی راجبت نمیدونم"

سرعت قدم‌های اسکای خیلی نامحسوس آهسته شد.

"چی میخوای بدونی؟"

نانی به نیم‌رخش نگاه کرد"چیزایی که بقیه آدمای زندگیت میدونن"

اسکای لب‌هاشو روی هم فشار داد.

توی ذهنش سوال‌های زیادی وجود داشت که نانی جوابشونو نمیدونست، چیزهایی که نمیشد وسط پیاده‌رو بین صدای ماشین‌ها و بوی قهوه‌ی خیابونی گفت‌ پس ساده‌ترین جواب رو انتخاب کرد"من اسکای وونگراوی ناتیتورن هستم، بیست‌ویک سالمه"

"خب"

"تربیت‌بدنی میخونم"

"اوهوم"

"از وقتی یادم میاد بسکتبال بازی میکردم"

نانی چندثانیه بهش خیره موند و پلک زد"خب؟"

اسکای هم نگاهش کرد"خب..؟"

"اینارو که خودمم میدونم"

اسکای با دیدن کلافگی نانی خندش گرفت"دیگه چی میخوای بدونی؟بپرس جواب میدم"

نانی کمی فکر کرد و بعد از چندثانیه پرسید"غیر از دیو و آئون دوستای دیگه‌ای هم داری؟"

"نه"

"پس اونایی که الان توی زمین بودن چی؟"

"من به کسایی که فقط بخاطر تمرین یا درس میبینمشون نمیگم دوست"

یه تای ابروی نانی بالا رفت.

"منم بخاطر بسکتبال نزدیکت شدم، یعنی میگی دوست نیستیم؟"

اسکای خیلی ساده‌تر از چیزی که توی ذهنش بود گفت"آره"

نانی منتظر ادامش موند.

"دوست نیستیم"

نانی همونجا ساکت شد؛ لحن اسکای جوری بود که ذهنشو قلقلک میداد، نه ناراحت‌کننده بود و نه حتی سرد فقط انگار 'دوست بودن' با نانی واقعا تعریف عجیب و بی‌ربطی به حساب میومد.

تصمیم گرفت بیشتر از این بهش فکر نکنه و دستاشو بهم کوبید"خیلی خب! سوال بعدی...بعد از بسکتبال و درس خوندن چه کارایی انجام میدی؟اصلا سرگرمیت چیه؟"

اون سوال اسکای رو برای لحظه‌ای متوقف کرد و انگشت شستش بی‌اختیار روی بند کیفش کشیده شد، یه عادت کوچیک و نسبتا قدیمی که حتی خودشم متوجهش نبود.

"هیچی"

"چی؟"

"گفتم هیچی"

نانی با ناباوری بهش نگاه کرد"سرگرمیت نمیتونه 'هیچی' باشه"

اسکای سعی کرد فکر کنه به غیر از کارهای روزمره‌اش چه چیزهایی توی زندگیش جا گرفتن و درآخر گفت"خب بعضی وقتا با آئون و دیو میرم کلاب، اصلا خودت چیکار میکنی نانی؟"

نانی انگار منتظر همون سوال بود.

"با لاو و سی میرم بیرون، با جینگ آشپزی میکنم، میریم کنسرت خیابونی یا سینما...یا توی فروشگاه‌ آلات موسیقی میچرخم"

اسکای سرشو تکون داد"چه جالب"

نانی با هیجان ادامه داد"ولی بهترینش سینمای روبازه، خیلی خوبه اسکای..هر ماه با لاو و سی میریم؛ شب، فیلم روی پرده‌ی بزرگ، صندلی‌های کوچیک. کلا حس خوبی داره حتی اگه فیلمش مزخرف باشه"

اسکای خندید"جدی میگی؟"

"آره، اونوقت باهم مسخره‌اش میکنیم"

لبخند اسکای پررنگ‌تر شد"جالبه"

نانی همون لحظه یاد حرف لاو افتاد، چندوقت پیش بهش گفته بود اسکای رو هم اینبار با خودش بیاره اما حالا که همون اسکای کنارش راه میرفت سوال ساده‌ای مثل 'میای سینما؟' یهو زیادی سخت شد بخاطر همین چیزی نگفت و بعد از چند ثانیه برای فرار از سکوت دوباره پرسید"سوال بعدی، چطور متوجه شدی بایسکشوالی؟"

همون ثانیه قلب اسکای یه ضربان آبی زد، چون اون سوال براش یه سوال ساده نبود.

جوابش به سال‌هایی برمیگشت که نانی هنوز نمیدونست چه تاثیری روی زندگی آدمای اطرافش میتونه بذاره.

"وقتی با داویکا بودی؟"

"نه، خیلی قبل‌تر"

مکثی کردو با صدایی که آروم‌تر از قبل بود گفت"من توی دبیرستان از یه پسر خوشم اومده بود"

چشم‌های نانی گرد شد"جدی؟"

اسکای سعی کرد بیتفاوت بمونه"هوم"

"از کلاس خودمون بود؟"

"آره"

نانی چندثانیه چیزی نگفت، درواقع مغزش درحال یادآوری تمام پسرهایی بود که توی کلاسشون حضور داشتن.

"کی بود اسکای؟"

اسکای لبخند کوتاهی زد"بنظرت چطوره بیخیال کراش دبیرستانی من بشیم؟"

"نه! من میشناسمش؟"

اسکای لب‌هاشو روی هم فشار داد.

آدمی که با موهای روشن، چشم‌های کنجکاو و حالت متعجبی کنارش راه میرفت جواب سوال بود، اسکای میتونست همونجا بهش بگه اما نگفت.

"آره، میشناسیش"

"بهش نزدیک بودم؟"

اسکای خنده‌ای رو که کم مونده بود از گلوش بپره بیرون قورت داد"آره"

چشم‌های نانی گردتر شد و یهو وسط پیاده‌رو ایستاد.

"اسکای! "

چندنفر مجبور شدن راهشونو کج کنن و نانی بی‌توجه بهشون با اخم گفت"من توی پسرا فقط به سی نزدیک بودم! یعنی الان داری بهم میگی روی سی کراش داشتی؟"

اسکای فقط نگاهش کرد.

یک ثانیه.

دوثانیه.

میدونست نانی از اون آدماییه که تا به صورت رسمی بهش اعتراف نکرده قرار نیست متوجه چیزی بشه پس آهی کشید و گفت"نه نانی"

نانی قانع نشد"اول اسمشو بگو"

"نمیگم"

"اسکای! "

اسکای شونه بالا انداخت و دوباره مشغول قدم زدن شد، نانی هم با حرص دنبالش راه افتاد.

"خیلی‌نامردی"

اسکای بعد از چند قدم برای اینکه موضوع رو عوض کنه و نانی بیخیالش بشه پرسید"خودت چی؟چیشد که فهمیدی از پسرا خوشت میاد؟"

حالت صورت نانی با شنیدن اون سوال تغییر چندانی نکرد اما دیگه نتونست به اسکای نگاه کنه.

مطمئنا نمیتونست بهش بگه از بهترین دوستش خوشش میاد و نمیفهمید چرا.

اون اسم دیو رو هزاربار جلوی بقیه گفته بود پس چرا کنار اسکای اون اسم سنگین‌تر از همیشه بود؟"

"من فقط جذب پسرا میشم، همین"

اسکای سرشو تکون داد‌.

'تاحالا کسی رو دوست داشتی؟"

نانی دهنشو باز کرد اما قبل از اینکه مجبور بشه چیزی بگه اسکای با همون لحن ساده و تقریبا شوخ جواب خودشو داد"آها...یادم رفته بود که نه بوسه داشتی و نه عاشق شدی"

نانی ساکت شد.

جمله‌ی اسکای کاملا معمولی بود، درواقع نانی چندوقت پیش موقع تمرین با حالت دراماتیکی دقیقا همین جمله رو به اسکای گفته بود اما اون موقع همه‌چیز فرق میکرد.

میتونست بگه پنج سال تمام دیو رو دوست داشت، میتونست بگه اولین بوسه‌اش هم برای همون آدم بود ولی هیچکدوم رو به زبون نیاورد و فقط شونه بالا انداخت"درسته، فعلا هیچکدومو نداشتم"

چند دقیقه بعد به مسیری رسیدن که از پیاده‌روی اصلی جدا میشد.

اسکای جلوتر رفت و به ورودی اشاره کرد"اینجاست"

بعد راه رو برای نانی باز کرد تا جلوتر وارد بشه.

داخل پاساژ، صدای خیابون فقط به شکل یه همهمه‌ی دور از پشت شیشه‌ها شنیده میشد‌.

چندثانیه هیچکدوم حرف نزدن و بعد اسکای همونطور که نگاهش روی ویترین‌ها میچرخید گفت"تو چی نانی؟نمیخوای راجب خودت بهم بگی؟"

نانی شونه بالا انداخت"زندگی من فعلا جالب نیست، درواقع تنها دغدغه‌ای که الان دارم فرستادن رزومه به کمپانی آنیکسه"

لحنش کمی عوض شدو شور و هیجان همیشگیش برای چندثانیه از بین رفت.

"اما هنوز وقت نکردم"

اسکای ابرو بالا انداخت"میخوای کلیپ جدید بگیری؟"

"آره، ولی وقت نداشتم..."

ادامه‌ی جمله توی دهنش ذوب شد، چون وقت داشت..خیلی هم داشت اما درحال حاضر اتفاق‌هایی توی زندگیش داشت میوفتاد که هنوز نمیدونست باهاشون چیکار کنه و در کنار اونا تمرین بسکتبال و فکر کردن به بلو هم ازش انرژی میگرفت.

"این چندوقت فکرم خیلی درگیره"

اسگای فقط گفت"میفهمم"

نه چیزی پرسید و نه مجبورش کرد بیشتر توضیح بده.

نانی نگاه کوتاهی به صورتش انداخت.

شاید همین ویژگی که بلد بود کی سوال بپرسه و کی نه، یکی از چیزهایی بود که اسکای رو از آدمای دیگه جدا میکرد.

چند قدم بعد اسکای به سمت چپ پیچید و نانی که حواسش به یه ویترین موسیقی پرت شده بود از پشت بهش خورد.

اسکای با خنده گفت"اینجاست"

و با سر به فروشگاهی که انتهای طبقه‌ی همکف وجود داشت اشاره کرد.

تابلوی کوچیکی بالای در بودو پشت شیشه، ردیف‌هایی از لباس‌های ورزشی دیده میشد که بیشترشون توی طیف سرمه‌ای و آبی بودن.

همونطور که دوباره قدم برمیداشت گفت"همین روزا ویدیوتو بگیر"

دستشو روی دستگیره‌ی در گذاشت و بازش کرد.

"قبل از اینکه سرمون گرم تمرین کردن بشه انجامش بده، بعدا ممکنه وقت نکنی یا خسته بشی"

نانی لبخند کجی زدو با حالتی که انگار میخواست سنگینی ذهنشو پشت شوخی پنهان کنه گفت"خون اسکای، جوری حرف میزنی که انگار قراره برای گرفتن ویدیوم داوطلب بشی"

اسکای خیلی ساده شونه بالا انداخت"میتونم انجامش بدم"

و همون موقع متوجه شد جمله‌اش چقدر شبیه پیشنهاد کسی شده که قراره تمام کارهای نانی رو هندل کنه.

گلوشو صاف کردو سریع اضافه کرد"منظورم اینه که اگه خواستی کسی مسئول فیلم‌برداریت باشه، من هستم"

نانی سرشو آروم تکون داد و با لبخند کوچیکی گفت"اوکی، قبوله"

و وارد فروشگاه شدن.

فضای داخل تقریبا خالی بود و یه موسیقی بی‌کلام از اسپیکر کوچیک بالای قفسه پخش میشد.

صدای تیک‌تاک ساعت دیواری از جایی نزدیک پیشخوان میومدو بوی پارچه‌ی نو و بخار اتو توی هوا مونده بود.

پشت پیشخوان مردی مشغول مرتب کردن چندتا وسیله بود تا اینکه چشمش به اون دوتا افتاد.

"اسکای"

اسکای مستقیم به سمت پیشخوان رفت و نانی مثل بچه گربه‌ای که حوصله‌ی گم شدن نداشت آستینشو گرفت و دنبالش راه افتاد.

"سلام پی"

"حالت چطوره؟ خیلی وقته ندیدمت"

نانی دو قدم عقب‌تر ایستاد و با دقت بهشون نگاه کرد.

لحن حرف زدن اون دو نفر واقعا صمیمی بود و همین باعث شد نانی به این فکر کنه که شاید اسکای علاوه بر بسکتبال بازی کردن اینجا یه کمد اختصاصی داشت و هرروز با صاحب فروشگاه درباره‌ی اندازه‌ی آستین‌ها و فرم لباس‌ها بحث میکردن.

اسکای به نانی اشاره‌ای کردو گفت"این هم‌تیمی جدیدمونه"

نانی به آرومی تعظیم کوتاهی کرد"سلام، نانی هستم"

"سلام نونگ، از دیدنت خوشبختم"

"منم همینطور"

فروشنده متر پارچه‌ای رو از روی میز برداشت.

"خب لباس کامل تیم رو میخواین یا فقط جرسی؟"

نانی با تعجب به اسکای نگاه کردو اسکای رو به فروشنده گفت"کامل"

"بریم ببینیم چه سایزی مد نظرتونه"

نانی کمی به سمت اسکای خم شدو دم گوشش لب زد"جرسی چیه؟"

اسکای از اون فاصله‌ی نزدیک به قیافه‌ی نانی نگاه کرد و سعی کرد جدی بمونه"تیشرت"

فروشنده از پشت پیشخوان بیرون اومدو اونارو به سمت رگال‌ها برد. رگال اصلی پر بود از لباس‌هایی با رنگ‌های تیره؛ مشکی، سرمه‌ای، خاکستری و بینشون چندتا پیرهن آبی که زیر نور سقف برق ملایمی داشتن.

نانی دستشو روی یکی از پارچه‌های نرم و سرد کشید.

فروشنده بدون اینکه برگرده سمتشون برای اینکه با مشتریش صمیمی بشه گفت"نونگ، میدونی اسکای زیاد به اینجا سر میزنه؟"

نانی لبخند زد"از لحن صحبت کردنتون معلوم بود"

فروشنده خندید و همونطور که سایز لباس‌هارو یکی‌یکی چو میکرد پرسید"سایزت چنده؟"

نانی اندازه‌اش رو گفت و وقتی مرد مشغول پیدا کردن لباس مناسب شد، برگشت سمت اسکای.

"اسکای تو کلکسیون لباس ورزشی داری؟"

اسکای خندش گرفت و فرورفتگی کمرنگی روی گونه‌اش به وجود اومد.

"نه نانی"

فردشنده همونطور که بین لباس‌ها میگشت گفت"درواقع اسکای جوری داره عضله میسازه که هر دو ماه یبار لباس جدید لازم داره، درست میگم؟"

اسکای خندشو قورت داد.

"دارین اغراق میکنین"

مرد بالاخره یکی از لباس‌هارو بیرون کشید و به سمت نانی گرفت"اینو امتحان کن"

و بعد به راهروی باریک کنار مغازه اشاره کرد.

"اتاق پرو اونجاست"

نگاه نانی روی رنگ آبی‌ و مشکی پارچه موند"من اول ترم گفتم ورزش یعنی مرگ اما الان میخوام برم لباس مسابقه رو پرو کنم، باورم نمیشه"

اسکای سرشو تکون داد و نانی آه کوتاهی کشید"من بدبخت‌ترین آرتیست دنیام"

اسکای بی‌توجه به سناریوی دراماتیکی که نانی تصمیم گرفته بود وسط فروشگاه اجراش کنه لباس رو از فروشنده گرفت و رو بهش گفت"بیا هیرانکیت"

و کف دست آزادشو خیلی نرم روی شونه‌اش گذاشتو به سمت اتاق پرو هدایتش کرد.

حرکتش انقدر ساده بود که نانی اول حتی متوجهش نشد فقط وقتی به در اتاق رسید گرمای دست اسکای رو روی پوستش حس کرد.

"من دارم چیکار میکنم؟میشه برگردم خونه زیر پتوم؟"

اسکای در اتاق پرو رو باز کرد و وقتی چراغ سقفی رو روشن کرد نور سفید و گرم اتاق رو روشن کرد.

"عوضشون کن، بیرون منتظرم"

وقتی نانی لباس‌هارو ازش گرفت دقیقا شبیه پسر بچه‌ای شد که برای اولین بار قرار بود خودش تنهایی لباس بپوشه و نمیخواست مامانشو ول کنه.

اسکای خیلی راحت موبایلش رو هم ازش گرفت تا موقع تعویض لباس راحت باشه و قبل از اینکه از اتاق بره بیرون گفت"چفت درو ننداز"

"چرا؟"

"خرابه"

دستشو روی دستگیره گذاشت"ممکنه گیر کنه"

نانی سرشو تکون داد و اسکای به سمت صندلی‌های کنار دیوار رفت.

وقتی نشست تازه متوجه شد به موبایل نانی دقت کنه؛ قاب سفیدش زیر نور مغازه حالت مات به خودش گرفته بودو چندتا استیکر رنگارنگ روش قرار داشت، یکی از اونا کمی کج شده بودو گوشه‌اش کم‌کم داشت بلند میشد.

اسکای لبخند کوچیکی زد و انگشتشو روی اون استیکر فشار داد تا دوباره به سطح قاب بچسبه.

حتی موبایل نانی هم شبیه خودش بود.

شلوغ، بی‌قاعده، رنگارنگ و در عین حال دوست‌داشتنی.

نگاهش برای چندثانیه روی موبایل بین دست‌هاش موند.

صبح فکر میکرد روزش قراره معمولی باشه، یه صبح دیگه با تمرین بسکتبال و احتمالا فکر کردن به بحث کوتاهش با دیو.

اما نانی اومده بودو یه قطره‌ی آبی‌رنگ رو وسط روز سیاه‌سفیدش انداخته بود.

حرف‌های دیو هنوز توی ذهنش بودن اما دیگه نمیتونست درست بهشون فکر کنه چون نانی اینجا بود و این خیلی دوست‌داشتنی بنظر میرسید که چرا وقتی بهش نزدیک میشد میتونست ذهن اسکای رو از چیزهایی که آزارش میدادن جدا کنه.

چرا حضورش دنیای اسکای رو آبی میکرد؟

چرا حسی که بهش داشت بجای اینکه با گذشت سال‌ها آروم‌تر و کمرنگ بشه انگار هرروز داشت شکل واضح‌تری پیدا میکرد؟

نگاهشو به کف زمین دوخت و یه رشته فکر آبی و آروم توی ذهنش شکل گرفت.

نانی، دبیرستان، اون احساس قدیمی که باید با گذشت زمان کوچیک‌تر میشد اما...

با صدای باز شدنِ در و قدم‌های نانی روی سرامیک سرشو بالا آورد.

موهای نانی کمی بهم‌ریخته بود و همونطور که یقه‌ی لباس رو درست میکرد رو به اسکای با ذوق گفت"اسکای ببین! من شبیه یه بسکتبالیست واقعی شدم"

لحنش انقدر با خودش هیجان داشت که انگار نه انگار همین دو دقیقه پیش بخاطر گرفتن همین لباسایی که توی تنش بود داشت غر میزد و اعتقاد داشت بسکتبال بدترین اختراع بشره.

برای یک لحظه شلوغی ذهنی اسکای دوباره برگشت اما اینبار نه به شکل فکر.

به شکل احساسی که نمیتونست جلوشو بگیره.

قفسه سینه‌اش پر از پروانه‌های آبی شد و همشون باهم مشغول بال زدن شدن.

"خوشگل شدی"

نانی با شنیدن اون جمله انگار دکمه‌ی خاموشش زده شد و اسکای تازه فهمید چی گفته.

اما دیگه دیر شده بود.

دست‌های نانی پایین اومدن و سعی کرد همون لحن شوخ و خوشحالشو حفظ کنه ولی زیاد موفق نبود.

"همیشه هستم"

اسکای با تکون دادن سر وضعیت رو بدتر کرد"آره"

یک ثانیه.

دو ثانیه.

نانی نگاهشو گرفت و درنهایت سریع به سمت اتاق پرو برگشت.

"من...دوباره لباسامو عوض میکنم"

و وقتی در رو کمی محکم‌تر بست اسکای نیم‌خیز شد"چفتشو ننداز نانی"

چندثانیه طول کشید تا جواب بگیره.

"باشه...خیلی خب"

اسکای چندثانیه توی همون حالت موند و بعد نگاهش افتاد زمینو دستشو روی پیشونیش گذاشت.

"من عقلمو از دست دادم"

وقتی نانی دوباره لباس‌های خودشو پوشید به سمت پیشخوان برگشتن تا فروشنده اطلاعات نانی رو ثبت کنه.

اسم، سایز، شماره تلفن، اسمِ تیم و شماره‌ای که قرار بود پشتش باشه.

نانی سرشو کمی خم کرد"کِی اماده میشه؟"

فروشنده دفتر رو بست و گفت"فردا میتونی بیای تحویلش بگیری"

نانی لبخندی زد و بعد یه خداحافظی کوتاه از مغازه خارج شدن.

نور داخل سالن روشن‌تر بودو از شیشه‌های بلند سقف روی کف سرامیکی لکه‌های آبی و سفید میساخت.

نانی همونطور که قدم میزد گفت"فردا هم باهام میای؟"

اسکای کیفشو روی شونه‌اش جابجا کرد"آره"

نانی لبخند زد"باشه"

دوباره کنارهم راه افتادن و دوتا سایه روی کف پاساژ کشیده شد؛ یکی بلندتر، یکی کمی کوتاه‌تر و بینشون فاصله‌ای که چندان زیاد نبود.

To be continued..

Report Page