CHAP40

CHAP40

𝗐𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾

نیم ساعت بعد، تاکسی کنار یه خیابون باریک و شلوغ درست جایی که صدای رفت‌وآمد ماشین‌ها با بوق‌های کوتاه و همهمه‌ی آدمایی که از سمت ایستگاه مترو بیرون میومدن، ترمز کرد.

هوا دیگه اون سردی آروم صبح رو نداشت ولی گرمای روز هنوز به طور کامل روی شهر ننشسته بود و باد ملایمی بین ساختمون‌ها میچرخید.

نانی بعد حساب کردن کرایه در تاکسی رو بست و چند قدم از خیابون فاصله گرفت.

روبروش یه زمین بسکتبال خیابونی قرار داشت؛ یه محوطه‌ی نسبتا بزرگ که پشت حصارهای فلزی بلند محصور شده بود و از دو طرفش به پیاده‌روهای شلوغ و ورودی مترو می‌رسید.

رنگ کف زمین آبی تیره بود که زیر نور صبح، بعضی از قسمت‌هاش تقریبا خاکستری بنظر می‌رسیدن و خطوط سفید دور محوطه بخاطر رد کفش‌ها و ساییدگی‌های قدیمی کمی رنگ‌پریده شده بودن.

چند نفر داخل زمین بودن و برخورد مداوم توپ روی زمین یه‌جورایی تبدیل به موزیک پس‌زمینه شده بود.

یه دکه‌ی کوچیک قهوه‌فروشی هم اون طرف خیابون بود و بوی قهوه‌ی تازه و شیرینی گرم لابه‌لای هوای سرد و بوی فلز نرده‌ها می‌پیچید.

نانی لباسش رو صاف کرد و چندثانیه فقط به روبروش خیره موند.

زمین کمی شلوغ بود، نه جوری که نشه واردش شد اما انقدر که حس کرد کسی منتظر اومدنش نبود.

نگاهش روی آدمای داخل زمین چرخید و لب زد "خب... به اسکای میاد"

پس همسایه‌ی عزیزش با اون آرامش همیشگی و نگاهی که حتی وسط دعوا هم چند ثانیه دیرتر از بقیه به دنیا واکنش نشون میداد انگار به همچین جاهایی هم سر میزد.

شاید این زمین از سالن‌های مرتب دانشگاه هم بیشتر بهش میومد.

نانی دستشو بالا برد و چند تار مو رو که باد روی پیشونیش ریخته بود عقب زد، انگشت‌هاش چندثانیه لابه‌لای موهای روشنش موندن و بعد دوباره مرتبشون کرد.

وقتی نگاهش کمی بیشتر بین آدما چرخید بالاخره تونست اسکای رو پیدا کنه.

اون پسر نزدیک یکی از حلقه‌ها ایستاده بود.

شلوار جاگر مشکی تنش بود و یه تیشرت تنگ سرمه‌ای هم روی بالاتنه‌اش نشسته بود، رنگ تیره‌ی لباسش زیر نور صبح تقریبا آبی بنظر می‌رسید و موهای مشکی رنگی بخاطر دویدن دنبال توپ بهم‌ ریخته بودن.

گوشه‌ی لب نانی کش اومد و بعد نگاهش روی بقیه‌ی آدما چرخید.

یکی، دو نفر، سه نفر، چهار نفر... هیچکدوم رو نمی‌شناخت.

یعنی اسکای غیر از دیو و آئون رفیق‌های دیگه‌ای هم داشت؟

با سوالی که به ذهنش رسید بهش یادآوری شد که واقعا چیزهای کمی راجب اسکای می‌دونه.

اون پسر هم‌تیمیش بود، همسایه‌اش بود، دوست صمیمی دیو بود.

آدمی بود که بعضی وقت‌ها سر راهش قرار می‌گرفت؛ کنارش راه می‌رفت، باهم غذا می‌خوردن، لباس‌هاشو به نانی می‌داد، براش نوشیدنی با الکلِ کم سفارش می‌داد و حواسش به چیزهایی بود که نانی معمولا فراموششون میکرد.

اما واقعا اسکای رو می‌شناخت؟

نانی نمی‌دونست اسکای بسکتبال خیابونی بازی می‌کنه، نمی‌دونست چند نفر دیگه هستن که وقتی اسم اسکای رو می‌شنون مثل دیو و آئون جواب می‌دادن.

فکر پیش و پا افتاده‌ای بود اما احساس کرد کم‌کم باید به چیزی که مدت‌ها جلوی چشمش بود توجه نشون بده.

اصلا نمی‌دونست چرا باید براش مهم باشه، زیاد هم فکر نکرد فقط شونه‌ای بالا انداخت و به سمت در فلزی نیمه‌باز و ورودی زمین رفت. اما قبل از اینکه وارد بشه قدم‌هاش از حرکت ایستادن.

هیچ تابلویی نبود که نشون بده ورود آزاده و هیچکس هم نگاهش نمی‌کرد بخاطر همین دست‌هاش رو داخل جیب سویشرتش فرو برد و از همون فاصله بازی رو تماشا کرد.

توپ از دست یکی از بازیکن‌ها به یه پسر دیگه رسید، اسکای چرخید و بعد گرفتن توپ یه قدم عقب رفت تا پرتابش کنه.

وقتی توپ با صدای خشکی از حلقه رد شد و تور سفید برای لحظه‌ای بالا رفت لبخند نانی عمیق‌تر و مطمئن‌تر شد.

چند ثانیه بعد تونست آئون رو هم بین بقیه تشخیص بده؛

موهاش کمی عرق کرده بودن و آستین‌های گشاد لباس ورزشیش رو به بالا تا شده بودن. چیزی به اسکای گفت و اسکای هم فقط سر تکون داد.

نانی قصد نداشت وارد زمین بشه، شاید بهتر بود صبر کنه و تمرکز اسکای رو بهم نریزه؛ اما درست همون لحظه اسکای به همون سمت از زمین اومد و نانی هم یه قدم جلوتر رفت.

صداش رو پایین نگه داشت تا توجه بقیه رو جلب نکنه.

"اسکای؟"

حرکات اسکای آروم‌تر شدن و وقتی نگاهش به نانی افتاد. چشم‌هاش برای لحظه‌ای روشن‌تر شدن و لبخند خیلی کمرنگی گوشه‌ی لبش نشست.

توپی که از سمت دیگه به طرفش اومد رو گرفت و بدون اینکه نگاهش رو از نانی برداره با یه حرکت نرم به سمت آئون پرت کرد. 

آئون توپ رو گرفت و با دیدن نانی صداشو برد بالا.

"سلام بلو!"

چندنفر برگشتن سمتش و اخم پررنگی روی پیشونی نانی نشست.

"من بلو نیستم"

صداش به طور ناخواسته از چیزی که قصد داشت بلندتر شد و یکی دوتا از بازیکن‌ها با تعجب نگاهشون کردن.

آئون با خنده گفت "باشه، سلام بلویی که بلو نیست"

اسکای هم بالاخره خندش گرفت و نگاه نانی سُر خورد سمتش.

"نمیتونی بهم بخندی اسکای"

اسکای سرش رو تکون داد و وقتی به سمت در اومد، نانی به این نتیجه رسید که باید بیشتر حرف بزنه.

"فکر می‌کردم واقعا بیکاری، چرا بهم نگفتی با این‌همه آدم داری تمرین میکنی؟"

اسکای برای لحظه‌ای به چشم‌های نانی نگاه کرد و نانی تندتر از قبل ادامه داد.

"یعنی منظورم اینه که خودم می‌تونستم برم لباس بخرم، البته اون موقع قرار بود کلی گم بشم و احتمالا آخرش پنج سایز بزرگترشو می‌خریدم ولی اشکالی نداشت..."

"هی"

نانی با همون یه کلمه ادامه‌ی جمله‌ش رو قورت داد و اسکای توی دو قدمیش ایستاد.

"نفس بگیر نانی، فقط از سر بیکاری اومدم اینجا"

بعد خیلی طبیعی به داخل زمین اشاره کرد.

"چرا داخل منتظر نمی‌مونی تا من سرد کنم؟"

نگاه نانی از زمین به سمت اسکای برگشت.

"می‌تونم؟"

اسکای شونه بالا انداخت.

"نگران نباش قرار نیست دستگیرت کنم تا باهامون بسکتبال بازی کنی"

نانی سرشو تکون داد و دستشو برد بالا اما قبل از اینکه انگشت‌هاش به میله‌ی فلزی برسن، اسکای دستشو جلو برد و درو براش باز کرد.

بدون اینکه چیزی بگه چند قدم کنار رفت و در رو باز نگه داشت تا نانی راحت رد بشه.

نانی لحظه‌ای مکث کرد و بعد همونطور که وارد می‌شد لب زد "ممنون"

"پنج دقیقه‌ای سرد می‌کنم."

اسکای اینو گفت و نگاهش دور زمین چرخید.

نیمکت‌ها همشون پر از کیف‌های ورزشی و وسیله‌هایی بودن که به بازیکن‌ها تعلق داشت.

نگاه اسکای دوباره به سمت نانی برگشت.

"تو می‌تونی..."

جمله‌اش نیمه‌کاره موند.

نانی خودش متوجه شد و حرفشو قطع کرد.

"میتونم سرپا بمونم"

اسکای سرشو خیلی آروم تکون داد.

"نه"

همین.

نانی پلک زد.

"پس روی زمین میشینم."

"زمین سرده."

لحن اسکای انقدر ساده بود که انگار درباره‌ی مهم‌ترین چیز درحال حاضر حرف می‌زد.

نانی لب‌هاشو بهم فشار داد.

"پس کجا بشینم؟"

اسکای دوباره زمین بسکتبال رو از نظر گذروند و بعد دستشو خیلی آروم روی کتف نانی گذاشت.

لمسش سطحی بود، فقط می‌خواست جهت حرکتش رو مشخص کنه.

گرمای دستش حتی از روی لباس هم به تن نانی نمی‌رسید اما همون تماس کوتاه باعث شد نانی بدون اینکه فکر کنه قدم‌هاشو با حرکات اسکای هماهنگ کنه.

اسکای اونو به سمت یکی از نیمکت‌ها برد و کیف ورزشی خودش رو از روی صندلی برداشت‌.

"اینجا منتظر بمون."

نانی سرشو تکون داد.

"باشه"

و کیف اسکای رو ازش گرفت.

"نگهش می‌دارم"

اسکای سرش رو تکون داد و بعد از اینکه کلاه سویشرت رو روی سر نانی گذاشت رفت.

نانی کیف رو روی پاهاش مرتب کرد و به اسکای نگاه کرد که به سمت دوستاش قدم برمی‌داشت.

آئون با آرنج به بازوی یکی از پسرا زد و چیزی گفت؛ اون پسر نگاهشو به سمت نانی برگردوند و وقتی نفر کناریش هم نگاه کرد، نانی سعی کرد نادیده‌شون بگیره اما آئون با صدای بلندی گفت "اسکای! "

"هوم؟"

"نگفتی امروز مهمون میاری."

یکی از پسرا اشاره‌ای به نانی کرد.

"این کیه؟"

"بلو، هم دانشگاهیمونه نصفه‌شبا از پنجره‌ وارد اتاق موسیقی میشه و واسه طرفداراش گیتار میزنه"

آئون جوری جوابشو داد که خود نانی هم برای لحظه‌ای به این باور رسید که بلو خودشه، اما سریعا اخم کرد و از روی نیمکت گفت "من بلو نیستم"

چند نفر خندیدن و اسکای با تاسف سرشو برای آئون تکون داد.

یکی دیگه گفت "دوست‌پسرته؟"

"نه."

جوابش خیلی ساده و سریع بود.

"پس چرا کیفت توی بغلشه؟"

آئون فورا گفت "چون اسکای بلد نیست احساساتشو بیان کنه، فعلا با کیفش شروع کرده"

سکوت.

اسکای با چشم‌های گردشده به دوستش خیره شد که انگار هیچ لیمیتی برای صحبت کردن نداشت و تونسته بود انقدر یهویی و بی‌خبر از همه‌چیز حرف دل اسکای رو بندازه وسط.

توپ کنار پاش رو برداشت و به سمت آئون پرت کرد.

"خفه شو"

آئون با خنده توپ رو گرفت و بعد از چند دقیقه دویدن توی زمین از جمع دوستاش جدا شد؛ آروم‌آروم به سمت نیمکت اومد و همون‌طور که نفس‌نفس می‌زد در بطری آبشو باز کرددو چند جرعه نوشید.

لباس ورزشیش هنوز هیچ چروکی نداشت و نشون می‌داد که بر خلاف حرف اسکای، هنوز تایم زیادی از شروع تمرین نگذشته بود.

بعد از چند دقیقه نانی هنوز روی نیمکت نشسته بود و با دست آزاد اسکرین خاموش موبایل رو بالا و پایین می‌کرد، نه اینکه واقعا کاری باهاش داشته باشه فقط عادتی بود برای وقتی که نمی‌دونست با دستاش چیکار کنه‌.

آئون روبروش روی زمین نشست.

"چخبر نانی؟ سی بهتر؟"

نانی سرشو بالا آورد.

"اوهوم، فقط باید یه مدت استراحت کنه"

آئون سرشو تکون داد و بطری آب رو پایین آورد.

"امیدوارم زودتر خوب بشه، چون اضافه شدن تو به ترکیب اصلی اصلا ایده‌ی خوبی نیست"

نانی شونه بالا انداخت و کمی به سمت جلو خم شد.

"چیه؟ فقط دارم به بردن دوست‌پسرت کمک می‌کنم"

آئون چشماش رو توی حدقه چرخوند و چندثانیه سکوت کرد، بعد خودشم کمی به سمت نانی خم شد و با لحنی که مشخص بود برای ادامه دادن بحثشونه گفت "و به باختن کسی که بوسیدیش کمک میکنی"

فضای اطرافشون برای یک لحظه عجیب شد.

توپ هنوز به زمین برخورد می‌کرد، صدای مترو از خیابون کناری میومد و چندنفر اون‌طرف زمین می‌خندیدن اما برای نانی همه‌ی اون صداها یه قدم عقب رفته بودن‌.

"چی گفتی؟"

آئون لب‌هاش رو روی هم فشار داد، جوری بنظر می‌رسید که انگار قرار نبود توی این موقعیت همچین حرفی بزنه اما خب اون پسر حاضر بود اکسیژنش قطع بشه اما حاضر جوابیش بمونه سرجاش.

آروم گفت "خب سوپرایز، من از بوسه‌ی چند شب پیشتون خبر دارم"

نانی لب‌هاش رو از هم فاصله داد اما کلمات چندثانیه دیرتر از گلوش خارج شدن.

"از کجا؟"

آئون بطری آب رو بین دستاش گرفت، نگاهش برای ثانیه‌ای سمت جمعیت چرخیدو گفت "وقتی داشتم دیوِ مست رو می‌بردم خونه بهم گفت"

نانی بی‌حرکت موند و آئون ادامه داد.

"مثل اینکه زیاد خورده بود، خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم"

وقتی تُن صداش پایین‌تر رفت نانی مجبور شد نگاهش رو ازش بگیره.

خب در واقع به اینجاش فکر نکرده بود.

به ذهنش نرسیده بود که دیو هم شبیه خودشه و همه‌چیز رو با رفیقاش در میون میذاره.

اما اگه آئون می‌دونست، اسکای هم ازش خبر داشت؟

احساس کرد معده‌اش داره بهم می‌پیچه. نمی‌دونست چرا و به چه دلیلی دوست نداشت اسکای از این قضیه با خبر بشه.

"توی ماشین وسط راه شروع به حرف زدن کرد، اولش اصلا نفهمیدم چی میگه...دنصف جمله‌هاش رو خودشم گم میکرد"

مکث کوتاهی کرد، انگار یادآوریش هم هنوز واسش عجیب بود.

"بعد یهو اسم تورو آورد و گفت همدیگه رو بوسیدین"

قلب نانی یه ضربان جا انداخت و انگشت شستش روی بند کیف کشیده شد.

"پس... تو می‌دونستی."

"آره."

نگاهش بی‌اختیار از روی زمین عبور کرد و رفت سمت اسکای.

"اسکای هم می‌دونه؟"

آئون سرش رو تکون داد.

"فکر نکنم، از وقتی توی باشگاه بحثمون شد دیگه حرف نمی‌زنیم"

نانی دیگه ادامه‌ی حرفش رو نشنید چون یه فکر به شدت مزخرف داشت آزارش می‌داد.

آئون می‌دونست، لاو می‌دونست، سی می‌دونست و حتی شاید میلک هم ازش خبر داشت.

ولی اسکای نمی‌دونست.

قبل از اینکه لابه‌لای افکارش گم بشه اسکای به سمتشون اومد، چند قطره عرق از کنار شقیقه‌اش پایین اومده بود و یه حوله‌ی کوچیک روی شونه‌اش انداخته بود.

آئون با نزدیک شدن اسکای لب‌هاش رو بهم فشار داد و فقط ازش پرسید "سرد کردنت تموم شد؟"

اسکای سرش رو تکون داد و به سمت کیفش رفت.

"آره"

قبل از اینکه کیف رو ازش بگیره متوجه نگاه آروم و آبی‌رنگ نانی شد.

"چیزی شده؟"

نانی پلکی زد و کیف رو به سمتش گرفت.

"نه، بریم؟"

"بریم."

بعد از اینکه اسکای گرم‌کنش رو پوشید و با آئون خداحافظی کوتاهی کردن صدای توپ پشت سرشون آروم‌آروم دور شد و نور آبی صبح روی شونه‌های اسکای افتاد.

نانی هنوز هم نمی‌دونست با چند دقیقه‌ی گذشته‌ی زندگیش قراره چیکار کنه و حتی مطمئن نبود که بخاطر اسکای برای چندساعت می‌تونه بهش فکر نکنه یا نه... اما بازم با پسر کنارش هم‌قدم شد و دوتایی توی خیابون‌های شلوغ شهر گم شدن.

To be continued..

Report Page