CHAP4

CHAP4

Whi𐙚e Home

نانی هیچوقت آدمِ مهمونی رفتن نبود.

نه از اونایی که تاریخ جشن‌هارو با ذوق سیو میکردن و نه از اونایی که میدونستن باید چی بپوشن ، کی بخندن و کی ساکت بمونن.


این اولین باری بود که به مهمونی یکی از بچه‌های دانشگاه میرفت ، نه خونه‌ی لاو و سی نه یه جمع آشنا و امن..بلکه جایی که همه همدیگه رو کم و بیش میشناختن.

و همین 'کم و بیش' بیشتر از هرچیزی نانی رو معذب میکرد.


لحظه‌ای که سی ، میلک و لاو دوطرفش وارد خونه شدن یه موج آبی نرم مثل مه ریز ریخت روی صورتش.


مثل اینکه نورهای آبی نئون هوارو پر از اکلیل‌های شناور میکردن و کفپوش چوبی نور رو منعکس میکرد ، طوریکه انگار داشتن روی سطح یه دریاچه‌ی شیشه‌ای راه میرفتن.


از اسپیکرهای گوشه‌ی سالن ریتم یه آهنگ فان که نانی از خواننده‌اش نفرت داشت همه‌جارو پر کرده بود و جمعیت توی سالن پخش بودن.


یه فضای نوستالژیک و واقعی با بوی شیرین پاپ‌کورن و ادویه‌ی گرم که کل خونه رو بغل کرده بود.


سی نانی رو کشون‌کشون سمت میز وسط سالن برد ؛ میزی که با لیوان‌های پلاستیکی آبی و شیشه‌های نوشیدنی پر شده بود.


همونطور که یه لیوان برمیداشت گفت"اولین بخش کار مست کردن توئه ، اگه تا آخر شب بالا نیاری یعنی کارمو درست انجام ندادم"


میلک توی اون فضای تنگ کمی خم شد تا صداش به گوششون برسه"باورم نمیشه تاحالا الکل مصرف نکردی نانی"


لاو موهاشو پشت گوشش هدایت کردو با اعتمادبنفس ساختگی گفت"چون نانی هیرانکیت زیادی برای اینجور چیزا باحاله"


نگاه نانی روی سی خشک شد که با عجله داشت نوشیدنی‌هارو باهم مخلوط میکرد و بوی الکل و یچیز شیرین مثل آدامس بلوبری هر لحظه بیشتر میشد.

"معده‌ام یه بچه‌ی دوساله‌اس ، باهاش مهربون باش سی"


برگشت سمت لاو و ادامه داد"درضمن ، باحال بودن فقط یه کلمشه ، من از زمین چسبناکو ظرف عمومی چیپس و بقیه چیزاش نفرت دارم"


قبل از اینکه لاو حرفی بزنه میلک با یه حرکت سریع خم شد ، نور آبی روی موهای مشکیش افتاد و لاو رو خیلی کوتاه بوسید.


لاو سرشو خم کردو با لبخند یه تای ابروشو بالا انداخت"داری رژ لبمو پاک میکنی"


میلک شونه بالا انداخت"میتونی بعدا تمدیدش کنی"


لاو خیلی طبیعی ، طبیعی‌تر از چیزی که باید ؛ دستشو دور گردن میلک حلقه کردو آروم هلش داد سمت یه گوشه‌ی خلوت.


نانی یه آه عمیق و دراماتیک کشید.

"ازت ممنونم سی ، حداقلش تو منو تنها نمیذاری"


هنوز جمله‌اش تموم نشده بود که یهو از پشت سرشون یه صدای آشنا پیچید.


"سلام سی"

آئون با یه لبخند پررنگ و چشمهای نیمه‌خمار کنارشون ظاهر شد و سی برگشت سمتش"سلام آئون ، تولدت مبارک"


نانی حتی فرصت حرف زدن پیدا نکرد چون آئون بازوی سی رو گرفتو سریعا گفت"بیا آهنگارو انتخاب کن"


و قبل از اینکه حتی سی بتونه بگه 'برمیگردم' کشیدو بردتش.


نانی با چشمهای گرد شده به رفیقش که بین جمعیت گم میشد نگاه کردو بعد با صدای بلندی گفت"آره دارم سعی میکنم بفهمم بلو کیه..شما منو تنها بذارین! "


لیوان آبی رنگی که سی روی میز گذاشته بود رو برداشتو تصمیم گرفت یکم از جمع فاصله بگیره اما هنوز دو قدم برنداشته بود که با جیمی سینه به سینه شد.


وقتی جیمی چشمش به نانی افتاد با لبخند کمرنگی که مثل همیشه دوستانه بنظر میرسید گفت"اوه..توقع نداشتم اینجا ببینمت نانی"


نانی سریعا لبخند زد ، لبخندی که از صد کیلومتری هم مصنوعی بودنش معلوم بود.

"سلام جیمی"


"از لاو شنیدم وارد تیم بسکتبال شدی ، تمریناتت سخته؟"


نانی احساس کرد تصادفی وارد یه مکان اشتباه شده ، جایی که هیچ تعلقی بهش نداره.


اون با تیشرت گشاد و شلوار بگی که یه لکه‌ی کوچیک از لاک لاو روش افتاده بود مثل یه موج آبی از دنیای بی‌قاعده بود،

و جیمی با لباسای اتو کشیده و صاف جلوش وایساده بود.


"آره..یکم"

به سختی کلمه‌هارو کنارهم چید چون هیچ چیزی توی دنیا بیشتر از یه مکالمه‌ی رسمی با مردم نمیتونست دستو پاشو اینطوری گره بزنه.


جیمی با همون لبخند مودبانه‌اش نفس کوتاهی گرفتو گفت"راستش میخواستم باهات حرف بزنم..راجب سی"


همون لحظه اسکای موقع رد شدن از پشتش ، شونه‌ی پهنش خیلی آروم به شونه‌ی نانی خورد..درست به اندازه‌ای که توجه هردو جلب بشه.


اسکای با صدایی کوتاه و کمی بریده گفت"ندیدمت"


و با عجله یه لیوان آبی‌رنگ برداشتو مشغول پر کردنش شد ، انگار میخواست هرچه زودتر بین جمعیت گم بشه.


نانی که بالاخره یه آشنا دیده بود ، شایدم نه کسی که واقعا آشنا باشه..بلند گفت"اسکای ، توام اینجایی!"


اسکای درحالیکه بطری رو سمت لیوانش کج کرده بود نگاهش بدون هیچ انحرافی قفل چشمهای فندقی رنگ نانی شد.

چشمهایی که زیر نور آبی ، عجیب گرم و قشنگ‌تر بودن.


با صدایی که یکم لرز داشت گفت"سلام"


نانی سریعا گفت"باید بریم درباره‌ی تمرینای بسکتبالم حرف بزنیم"


اسکای یکی دوثانیه مکث کرد و بعد نیم نگاهی به جیمی انداخت که با ابروی بالا رفته ، دقیقا مثل کسی که نمیفهمید الان چیشده نگاهش روی نانی بود.


سرشو تکون داد"خب..آره ، میتونیم بریم حرف بزنیم"


نانی فرصت نداد کسی چیزی بگه و برای جیمی دست کوتاه تکون داد"شب خوبی داشته باشی"


با لیوان توی دستش برگشتو راه افتاد سمت یه در شیشه‌ای که بنظر میومد حیاط پشتیه.


لحظه‌ای که اسکای پشت سرش شروع به حرکت کرد ، کلاه سویشرت ورزشیش سر خوردو از پشت موهاش افتاد پایین.

انگار اونم برای بیرون اومدن از اتاقش و بودن وسط این جمع آماده نبود..این دقیقا استایل کسی بود که قراره خونه بمونه ، نه اینکه جلوی پونزده_شونزده نفر از بچه‌های دانشگاه ظاهر بشه.


صدای قدمهاش نرمو آروم بود و نانی نمیدونست چرا ، اما حس میکرد با اینکه خودش جلوتر راه میرفت این اسکای بود که داشت بهش نزدیک‌تر میشد.



هوای بیرون نسبت به داخل خونه خنک‌تر بودو صدای موزیک پشت پنجره‌ها محو میشد.

نورهای آبی مهمونی هم از شیشه‌ها بیرون میریختن و روی چمن‌ها طرح‌های راه‌راه ایجاد میکردن.


نانی روی صندلی فلزی نشست و چندثانیه بعد اسکای هم بدون هیچ شلوغ‌کاری روی پله‌های کوتاه روبروش جا گرفت.


یه فاصله‌ی دو سه متری.

نه نزدیک ، نه دور.


یه سکوت عجیب بینشون افتاد ، بین کسی که زیادی ساکت بودو کسی که برای خلاص شدن از یه مکالمه‌ی احمقانه فرار کرده بود بیرون.


اسکای نفسشو آهسته بیرون دادو موهای مشکیشو با یه حرکت کوتاه و تنبل از روی پیشونیش کنار زد ، بعد خیلی ساده و معمولی گفت"خب..بسکتبال ؛ چرا؟"


نانی ابروشو بالا برد ؛ یه نگاه گیج و یکم مسخره.


اسکای شونه بالا انداخت انگار مهم نبود جواب چیه و فقط نظرشو گفت"تو دانشجوی موسیقی نیستی مگه؟..احساس میکردم هنرو بیشتر دوست داری"


نانی چندثانیه فقط نگاهش کرد ، نور آبی روی خطوط صورت اسکای افتاده بودو چشمهاش آروم بودن.


نانی قطعا هیچوقت نمیتونست بگه عضو تیم شده چون روی دوست صمیمی اسکای کراش داره پس سریعا بحث رو پیچوند.


"همینطوره ، ولی الان چیز مهم‌تری ذهنمو مشغول کرده"


و طبق عادت همیشگیش که وقتی هیجان‌زده میشد سرعت حرف زدنشو دوبرابر کرد"مدیر بهم گفته بفهمم بلو کیه ، پس باید بفهمم بلو واقعا کیه وگرنه یه ترم تعلیق میشم و اونوقت معلوم نیست بتونم وارد کمپانی موردعلاقه‌ام بشم یا نه"


اسکای کمی از محتوای نوشیدنیشو مزه‌مزه کردو خیلی راحت گفت"خیلی احمقانست"


نانی با نوک انگشت روی بدنه‌ی لیوان آبی پلاستیکی ضرب گرفت"آره"


اسکای نیم نگاهی بهش انداخت"کارای بلو..بی‌ضرره"


نانی با صدایی که ترکیبی از هیجان و خستگی بود گفت"میدونم ، خیلی هم با استعداده"


نور آبی روی چشمهای اسکای لغزید و درحالیکه سعی داشت ریلکس باشه آروم پرسید"بنظرت اون بااستعداده؟"


نانی سرشو تکون داد"خیلی..اما من باید بگیرمش"


"سرنخ داری؟"


نانی فورا بدون اینکه حتی فکر کنه گفت"فقط احتمال میدم اینجا باشه ، میخوام همینطوری بین جمعیت بچرخم تا یکی نم پس بده"


اسکای خیلی جدی گفت"پس میخوای یه دسته بچه‌ی مستو بازجویی کنی..که بنظر خیلی سادست"


نانی شونه‌هاشو بالا انداخت ، انگار سعی میکرد هم جدی باشه هم مسخره"خب گفتنش سادست اما ممکنه هرکسی باشه ، ممکنه توام باشی"


گوشه‌ی لب اسکای یکم خم شد ؛ نه اخم نه لبخند ، یچیزی بین دوتاش.


"واقعا انقدر به قیافم میخوره گیتاریست باشم؟"


نانی شاید برای اولین بار توی زندگیش نگاه دقیقی از بالا تا پایین اسکای انداخت.

از کفشهایی که بند یکیشون باز شده بود تا خط چسب روی مفصل انگشتهاش و موهای افتاده روی پیشونیش.


با صدای آرومی که تهش یه خنده‌ی محو داشت گفت"راستش..وایب ورزشکارای باحالو میدی ، و اینکه عوضی نیستی"

شونه بالا انداخت.

"پس فکر نکنم"


اسکای برای اولین بار توی اون شب لبخند زد"ممنون"


لبخند نانی هم به طور ترسناکی پررنگ شد مثل اینکه یه نقشه‌ی دقیقه نودی به ذهنش رسیده بود.

سریع گفت"که این قضیه تورو از بلو بودن به پلیس عزیزِ من تبدیل میکنه"


اسکای پلک زد"چی؟"


نانی بدون مکث گفت"باید کمکم کنی"

و دستشو گرفت سمت اسکای ، انگار وسط یه ماموریت مهم بود.


اسکای چندثانیه به دستش خیره موند ، مغزش هنوز نفهمیده بود سناریو چیه"ببخشید..؟"


نانی بیشتر از این طاقت صبر کردن نداشت پس انگشتهاشو محکم اما گرم دور مچ اسکای قفل کرد.

"بیا بریم"


گرمای دستش از کف دست اسکای تا آرنجش دوید بالا ؛ انقدر یهویی و واقعی که نفسش برای یه لحظه یخ کرد.


قبل از اینکه بفهمه چه اتفاقی میوفته بدون مقاومت پشت سر نانی بین نورهای آبی کشیده شد..همه‌چیز توی خونه شلوغ‌تر بنظر میرسید ؛ دود قاطی نور ، بوی نوشیدنی‌ها و صدای خنده‌ی بقیه.


نانی با لیوان آبی توی دستش رفت وسط جمعیت و اسکای مثل یه بادیگارد کم‌حرف دقیقا پشت سرش مشغول راه رفتن شد.


اول از همه رفتن سمت جیمی و نانی بدون مقدمه گفت"جیمی ، چهار شب پیش کجا بودی؟"


اسکای پشتش صاف وایساد ، دست توی جیب سویشرت و ابروهاش کمی بالا..جیمی یه نگاه مردد بهش انداختو گفت"داشتم برای پایان‌نامه درس میخوندم ، چطور..؟"


اسکای آروم گفت"پس.."


نانی قبل از اینکه اسکای بخواد ادامه بده فشار انگشتهاشو دور مچش بیشتر کرد و گرمای دستش باعث شد حرف اسکای نیمه تموم بمونه.


"بریم"


وقتی از جمعیت فاصله گرفتن نانی بالاخره اولین قُلُپ از نوشیدنی داخل لیوان رو نوشید و چهره‌اش بلافاصله جمع شد"سی با چه عقلی همچین چیز مزخرفی درست کرده؟"

و با سرفه‌ی کوتاهی لیوانشو پایین آورد"اگه مُردم قبرمو آبی کنین"


اسکای بدون اینکه متوجه بشه لبخند زد..گرمو واقعی.


نانی خیلی رندوم یکی از درهارو باز کرد و موجی از دود غلیظ خاکستری زد بیرون.


چراغ حموم خاموش بودو فقط نور اسکرین موبایلی که دست یکی بود فضارو روشن میکرد.


سه نفر روی زمین نشسته بودن و کای با موهای بهم ریخته و مردمک‌های ریز شده با موبایلش ور میرفت.

روی اسکرینش یه خط نازک پودر سفید کشیده شده بود و داشت با کارت دانشجویی صافش میکرد.


هوا انقدر سنگین بود که نانی ناخوداگاه سرفه کرد و اسکای با یه اخم کمرنگ پرسید"کای ، نزدیک‌ترین آموزشگاه موسیقی چقدر با خونتون فاصله داره؟"


کای بدون اینکه حتی سرشو بلند کنه با صدایی که توی گلوش گیر کرده بود گفت"کای کیه؟"


نانی آهی کشیدو همونطور که درو میبست گفت"اون حتی اسم خودشم یادش نیست ، انتظار داری آدرس آموزشگاه یادش باشه؟"


جوریکه انگار ده سال از عمرش کم شده نگاهش بین جمعیت چرخید.

نور آبی روی همه افتاده بود ، صداها قاطی شده بودن و خنده‌ها بلندو گاهی هم خیلی مصنوعی بودن.


چشمش افتاد به تی.

کنار پنجره وایساده بود و نور آبی رنگی که از پشتش رد میشد یه هاله‌ی خیالی دور موهاش میساخت.

یه لبخند نصفه‌نیمه و کوتاه روی لبش بودو داشت از خودش عکس میگرفت.


گوشه‌ی لب نانی بیصدا صاف شد و گفت"خب..گزینه‌ی بعدی"


نور آبی انگار دقیقا همون لحظه تصمیم گرفت سنگین‌تر بشه و وزنشو روی شونه‌هاش بندازه.


وقتی به تی رسیدن ، اون هنوز موبایلشو بالا گرفته بودو داشت توی زاویه‌های مختلف عکس میگرفت ؛ موهای قهوه‌ای رنگش برق میزدن و لباسش دقیقا جوری بود که انگار برای دیده شدن ساخته شده.


نانی نفس عمیقی کشیدو بدون مقدمه پرسید"تو یه اینستاگرام مخفی داری..درسته؟"


تی موبایل رو کمی پایین‌تر آورد ؛ چشمهاش اول روی نانی و بعد خیلی کوتاه روی اسکای چرخید که درست پشت شونه‌اش ایستاده بود ، انگار حضور اون همه‌چیز رو جدی‌تر میکرد.


"آره ، ولی نمیتونین دنبالش کنین"


اسکای بلافاصله مثل کسی که میخواست سوتفاهم رو حل کنه یه قدم جلو اومد"قضیه راجب دیو نیست"


یه اخم کمرنگ روی پیشونی نانی نشست ، اخمی که نمیدونست دقیقا بخاطر چیه.

بخاطر اینکه دیو و تی قبلا باهم بودن؟

یا اینکه تی بعضی اوقات باعث میشد نانی ته دلش احساس ناکافی بودن کنه؟


این پسر همون کسی بود که دیو براش نرم میشد ، کسی که بارها باهاش قهرو آشتی کرده بود ، کسی که با اعتمادبنفس و نگاه مطمئنش هیچ‌جوره شبیه نانی نبود.


این چیزا باعث میشدن نانی به این فکر کنه که ممکنه دیو از آدمایی که شبیه تی نیستن هم خوشش بیاد؟

یا نانی فقط یه داستان فرعی توی زندگی کسی بود که مرکز همه‌چیزه؟


پلک زدو برای اینکه اینجور فکرهارو از ذهنش پرت کنه بیرون دست اسکای رو محکم گرفت ، دقیقا همونقدر محکم که خودش نیاز داشت کسی دستشو بگیره‌"بیا بریم"


اسکای حتی فرصت نکرد سوال بپرسه ، فقط اجازه داد نانی بکشونتش وسط سالن ، جایی که موسیقی بلندتر از صدای فکرهای مزخرف بود.


آئون کنار میز مشروب یه بطری توی دستش داشت و سعی میکرد تو یه نفس تمومش کنه ، سرش کمی به عقب متمایل بود و موهای درهمش به پیشونیش چسبیده بودن.


اسکای و نانی از بین جمعیت رد شدن و رسیدن بهش ، انگار موج نور آبی هرجا که میرفتن دنبالشون بود.

اسکای با یه لحن خونسرد صداشو بخاطر ریتم موسیقی کمی بالاتر برد"آئون..نظرت راجب بلو چیه؟"


آئون با نفس های بریده‌بریده بطری رو پایین آورد و با چونه‌اش اشاره‌ای به نانی کرد"منظورت نانیه؟"


اخم کمرنگی روی پیشونی نانی نشست"پدرت مربی ویالونه ، نه؟"


آئون چندثانیه ساکت موند انگار مغزش دنبال جواب میگشت ، بعد یه لبخند مسخره زدو پرسید"خواهرت پرستار نیست؟"


نانی پلک زد"منظور؟"


آئون خیلی ریلکس شونه بالا انداخت و درست قبل از اینکه بطری رو دوباره ببره سمت دهنش گفت"تاحالا ندیدم جون کسی رو نجات بدی"


قبل از اینکه نانی بتونه جواب بده اسکای خم شد سمتش ، نفس گرمش به پشت گوش نانی خوردو نانی ناخواسته شونه‌اش کمی بالا رفت.

اسکای با صدای آروم و خنده‌ای که توش موج میزد گفت"حرفش منطقی بود"


نانی سریعا برای اعتراض برگشت سمتش اما با دیدن صورت اسکای از اون فاصله‌ی نزدیک یکی دوثانیه مکث کرد ؛ بعد آروم‌تر گفت"قرار بود طرف من باشی"


اسکای با لبخند سرشو تکون داد"راست میگی"


نور آبی دوباره دورشون رقصید ، ولی اینبار یچیزی بینشون اضافه‌تر بود..یه خط باریک ، یه موج آبی ، یچیزی که انگار توی شلوغی زیاد حس نمیشد.


وقتی از کنار مارک رد میشدن نگاهشون خیلی کوتاه روش موند ؛ اون مشغول حرف زدن و خندیدن با دوستش بودو دستاشو توی هوا تکون میداد.

نوک سه‌تا از انگشتهاش خراش‌های ریزی برداشته بودن و نور سالن تیره‌تر نشونشون میداد.


اسکای و نانی فقط یه نگاه بهمدیگه انداختن ، نه لازم بود حرف بزنن نه توضیح بدن.


مثل اینکه مارک خیلی به چیزی که دنبالش بودن نزدیک بود.


یه موج خستگی ناخوداگاه از پاهای نانی بالا رفت ، انگار تازه متوجه شده بود که چقدر راه رفته و حرف زده.

اسکای رو دنبال خودش سمت کاناپه‌ی ته سالن کشوند و کنارهم نشستن.


اونجا نور کمتر میتابیدو سالن جلوروشون مثل یه فیلم تار آبی شده بود.


نانی برگشت سمتش و زانوهاشون بهم چسبید ، با ناباوری و خنده گفت"باورم نمیشه..مارک الان نزدیک‌ترین گزینه به بلوئه"


اسکای آروم سرشو تکون داد"منطقیه ، قبلا دیده بودم چندتا از گیتاریستای معروفو فالو داره"


برق از چشمهای نانی رد شد ، کمی بیشتر به اسکای خم شدو وقتی موهاش لغزیدن جلو گردنش نور آبی رو گرفت.

"واقعا؟"


اسکای برای چندثانیه فقط نگاهش کرد ، چشمهای فندقی نانی رنگ آبی رو مثل یه آینه کشیده بودن توی خودشون و لبهاش خیلی نرم میخندیدن.


میخواست جوابشو بده اما انگار کلمات توی گلوش گیر کرده بودن پس فقط گفت"هوم"


نانی بعد از چندثانیه تازه فهمید که کل این مدت لیوان آبی رنگ رو فقط با خودش اینور اونور برده ، نفس عمیقی کشیدو یهو محتوای لیوانو تا ته سر کشید.


طعمش؟

یچیزی بین داروی سرماخوردگی و یخ ذوب شده‌ی ته یخچال.


قیافه‌اش فورا جمع شدو وقتی دوباره سرشو بلند کرد اسکای هنوز داشت نگاهش میکرد.

انگار داشت ذوب میشدو تمام نورهای سالن ریخته بودن توی چشماش.


با خنده‌ی آرومی پرسید"به چی زل زدی اسکای؟"


اسکای پلک زد.

آروم ، خیلی آروم..انگار داشت مه توی مغزشو کنار میزد تا دوباره خودشو جمع‌وجور کنه.


چندثانیه طول کشید تا اشاره‌ای به چراغ‌های نئون بالای سرشون کنه.

"هیچی فقط..با رنگ آبی خوشگل میشی"


نانی یکم نگاهش کرد ، تلاش کرد تا جمله رو توی مغزش با اینترنتی که یکم مشروب قاطیش شده بود دانلود کنه.


لبش برای یه لبخند کوچیک که هنوز کامل نشده بود تکون خورد،

و درست همون لحظه..


"نانی..؟توام اینجایی؟"


وقتی سرشو بالا برد دیو رو دید که با ابروی بالا رفته و لبخند داشت میومد سمتشون ، نور آبی روی پوست روشنش بازی میکردو سایه‌ی موهاش روی پیشونیش میوفتاد.


انگار توی لحظه‌ی خیلی کوتاهی جشن تموم شد.


همه‌ی چراغهای آبی رنگ خاموش شدن.


مشروب مزه‌ی مزخرفشو از دست داد.


و دیگه هیچکسی کنارش نبود.


فقط دیو بود که درست روبروش وایساده بودو بهش خیره شده بود.


و نانی..احساس میکرد نفس کشیدن داره یادش میره.


to be continued…

Report Page