CHAP39
𝗐𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾هوا هنوز کامل روشن نشده بود که خندهی دونفر از بیرون اتاق توی خونه پیچید و چند لحظه بعد همراه صدای قدمهایی که روی کف چوبی راهرو میدویدن به گوش سی رسید.
پردهها نیمهکشیده بودن و نور سرد صبح، آبیِ کمرنگی روی کف اتاق پخش کرده بودو گوشهی وسیلههارو نرم و محو نشون میداد.
سی از دیشب روی تخت بود؛ پای آسیبدیدهاش زیر پتو روی یه بالش قرار داشت، یکی از دستهاش کنار صورتش مونده بودو خواب باعث شده بود چهرهاش آرومتر بنظر بیاد.
صدای باز شدن در باعث شد ابروهاش کمی تکون بخورن.
"هنوز خوابه..."
صدای نانی بود.
"معلومه که خوابه مثل منو تو صبح به این زودی کلاس نداره که"
"منم کلاس ندارم لاو! فقط توی خونه حوصلم سر میره"
سی هنوز چشماشو باز نکرده بود اما با شنیدن همون سه جمله فهمید قرار نیست صبح آرومی داشته باشه.
صدای نانی نزدیکتر شد.
"همینجا بزارش"
و بعد صدای لاو.
"روی تخت؟اگه غلت بزنه تمام زحماتمون به باد میره"
"پاش شکسته، نمیتونه غلت بزنه"
"پاش نشکسته نانی! فقط..."
سی با همون چشمهای بسته زیرلب گفت"میشه سروصدا نکنین؟"
هردوشون ساکت شدن و چندثانیه بعد صدای خندهی ریز لاو بلند شد"بیداره"
سی آروم پلک زد.
وقتی چشماشو باز کرد اولین چیزی که دید صورت نانی بود که درست بالای سرش خم شده بود.
موهای نرمش از دوطرف صورتش به پایین خم شده بودن و نور سردِ پشت سرش، لبهی موهارو روشنتر کرده بود.
انقدر بهم نزدیک بودن که سی فقط چندثانیه نگاهش کردو بعد با اخم گفت"نانی؟"
لبخند نانی همون لحظه گرمتر شد"صبحبخیر سی"
"چرا انقدر نزدیکی؟"
"میخواستم صبحتو با دیدن چهرهی جذاب من شروع کنی"
"از وقتی پیشنهاد بوسه رو بهم دادی ازت میترسم"
ابروهای نانی بهم نزدیک شدن و و صورتش حالت بامزه و ناباورانهای به خودش گرفت.
"خیلیم دلت بخواد منو ببوسی"
سی هنوز فرصت نکرده بود جوابشو بده که یهو لاو از کنار نانی رد شدو خودشو روی تخت انداخت.
"سی!"
موهای آلبالوییرنگش تو یک ثانیه روی صورت سی پخش شدو قبل از اینکه بفهمه چه اتفاقی داره میوفته بازوهای لاو دورش حلقه شدن.
"دلم برات تنگ شده بود"
سی با صدای گرفتهای که ناشی از خواب بود گفت"لاو..پام"
لاو خواست عقب بکشه اما همون لحظه نانی هم خودشو بهش رسوندو خودشو انداخت تو بغلش.
"زندگی بدون تو خیلی کسلکننده بود"
لاو با یه قیافهی مظلوم سرشو کمی چرخوندو به نانی نگاه کرد"دوروز نفس کشیدن بدون سی"
نانی لبهاشو جمع کردو با یه حالت کاملا نمایشی سرشو تکون داد"دوروز کامل مجبور بودم تمام مشکلات زندگیمو با خودم درمیون بذارم"
سی بالاخره خندش گرفت، دستاشو بالا آوردو چند لحظه توای هوا نگه داشت.
"دارین خفم میکنین، درضمن ما دیشب سه ساعت ویدیوکال داشتیم"
لاو یکم خودشو عقب کشیدو نانی هم روی قسمت خالی تخت نشست.
سی با احتیاط خودشو بالا کشیدو به بالشت تکیه داد"من قرار نیست بمیرم، انقدر درماتیک نشین"
لاو آستین هودی مشکیشو بالا کشیدو موهای بهمریختشو از روی صورتش کنار زد"میدونی یک هزارم درصد مردم جهان بخاطر اسکیتبرد مردن؟"
سی بدون اینکه یادآوری کنه جزو اون یک هزارم درصد مردم جهان نیست نگاهشو به میز کنار تخت سوق داد.
یه سبد چوبی کوچیک روش بود؛ داخلش چندتا ژلهی آبی، پودینگ، شکلات، یه جفت جوراب با طرح چیپس و وسطشون یه عروسک سگ آبی کوچیک قرار داشت.
"این چیه دیگه؟"
نانی خیلی طبیعی گفت"هدیه"
"برای من؟"
"کی بجز تو توی این اتاق آسیب دیده؟"
سی دستشو جلو بردو عروسکو برداشت.
سگ کوچولوی آبی، گوشهای افتاده و یه پاپیون کوچیک داشت.
"چرا عروسک؟"
"چون وقتی نانی اینو دید یاد تو افتاد"
"من شبیه سگم؟"
نانی خیلی سریع جواب داد"بانمکه سی، باید ازش خوشت بیاد"
سی لبخند کجی زد"چرا انقدر سریع جواب میدی؟مثل اینکه خودت بیشتر ازش خوش اومده"
نانی بالاخره عروسکو از دستش گرفتو با دقت پاپیونشو صاف کرد.
"خب..خوشگله"
سی سرشو تکون داد"من بچه نیستم که واسم عروسک خریدین"
اینبار نانی واقعا اخم کرد"مگه فقط بچهها میتونن عروسک داشته باشن؟
"منظورم این نبود..."
"طوری حرف میزنی انگار عروسک داشتن جرمه"
نانی با گفتن این جمله بحث رو تموم کرد و عروسکو دوباره وسط سبد گذاشت.
نگاه سی از سویشرت یاسیرنگ دوستش گذشت و دوباره برگشت روی صورتش.
یچیزی کم بود.
چیزی که توی این دوروز روی تن نانی دیده بود.
یه تای ابروشو بالا انداختو گفت"چه عجب..هودی اسکای رو نپوشیدی"
نانی برای لحظهای نگاهش کردو بعد خم شد تا از داخل سبدی که مطمئنا تا یک دقیقه پیش متعلق به سی بود بستهی ژله رو برداره.
نه از خودش دفاع کردو نه خجالت کشید، انگار سی گفته بود امروز آسمون آبیه.
"دیشب باهم رفتیم غذا بخوریم"
یکی از بستههای کوچیک رو باز کردو قبل از اینکه ژله آبیرنگ رو بخوره جملشو کامل کرد"روش سس ریخت، مجبور شدم بندازمش توی ماشین لباسشویی"
متوجه سکوت یهویی دوستاش نشد، وقتی ژله رو از بستهی پلاستیکیش داخل دهنش سر داد شیرهی آبیرنگ روی لب پایینش نشست و نانی بدون اینکه زیاد فکر کنه زبونشو روی لبش کشیدو پاکش کرد و رنگ آبی محو شد.
وقتی سرشو بالا آورد و چهرهی ناباور لاو و سی رو دید گفت"چیه؟حق ندارم ژله بخورم؟"
لاو خیلی آروم گفت"صبر کن..تو رفتی با اسکای غذا خوردی؟"
نانی سرشو تکون داد"آره؟"
سی صافتر نشستو پرسید"تو باهاش بیرون بودی؟ و توی سه ساعت تماسمون چیزی نگفتی؟'
اینبار نانی واقعا گیج شد"خب..بحثای مهمتری داشتیم"
سی حرفشو قطع کرد"تو دیشب حتی راجب خطچشم رنگی پیجینگ هم حرف زدی، بحث مهمتر؟محض رضای خدا نانی"
نانی مکث کوتاهی کردو با لحن کسی که واقعا نمیدونست مشکل چیه گفت"خب اون همتیمی و همسایهی منه، دیو نیست که غذا خوردن باهاش انقدر پشمریزون باشه که بخوام از سیر تا پیازشو تعریف کنم واستون"
لاو چندثانیه بهش خیره موند و بعد هر دو دستشو روی صورتش گذاشت"مطمئنا فردا پسفردا که کتشلوار دامادی پوشیدی و اسکای با یه دستهگل اومد بهت درخواست ازدواج داد میگی 'عادیه، چون همسایمه' "
چشمهای نانی جوری گرد شد که سی نتونست جلوی خندشو بگیره.
"چی؟"
بدون اینکه خودش بخواد یه تصویر خیلی واضح و پررنگ توی ذهنش شکل گرفت.
اسکای با کت و شلوار مشکی، موهای مرتب، یه دستهگل توی دستش و اون صورت آروم و بیحالتی که انگار برای خواستگاری هم قرار نبود هیجان زده بشه.
نانی همون لحظه تصویر رو از ذهنش پرت کرد بیرون، انداختش توی یه اتاق تاریک و بعد قفل کردن در کلیدهاشو قورت داد.
نه.
قطعا نه.
"عقلتو از دست دادی لاو؟؟"
لاو از شدت خنده به سمت شونهی سی خم شدو نانی با حرص ادامه داد"من چرا باید با اسکای ازدواج کنم؟ اون همتیمی منه، دوست صمیمی دیو و همسایمه..من همین سه روز پیش دیو رو بوسیدم نمیتونم با رفیقش بریزم رو هم"
سی هم دیگه نتونست طاقت بیاره و زد زیر خنده، واقعا دیدن اینکه نانی داشت با جدیت کامل بهشون توضیح میداد چرا نمیتونه با اسکای ازدواج کنه بامزه بود.
انگار سوال اصلی اصلا این نبود که چرا کسی همچین چیزی گفته، مثل اینکه یه دادگاه رسمی تشکیل شده بودو نانی موظف بود ثابت کنه چرا ازدواج با اسکای از نظر منطقی امکانپذیر نیست.
سی بین خندههاش با صدای بریدهبریدهای گفت"نی..بحث از هودی شروع شد"
اخم نانی غلیظتر شد"خودتون بردینش سمت ازدواج! "
لاو سعی کرد اثرات خنده رو از روی صورتش پاک کنه چون حالا سوال جدیتری به ذهنش رسیده بود.
"ولی جدا از شوخی، چرا بودن با اسکای بنظرت انقدر غیرواقعیه؟"
نانی فورا جواب داد"چون اسکای هیچ حسی به من نداره"
جملهاش رو انقدر سریع به زبون آورد که خودشم برای لحظهای متوجه شد جوابش زیادی آماده بود اما ادامه داد"مطمئن باشین چیزی وجود نداره، من دیو رو دوست دارم و اسکای هم منو به چشم دوست میبینه"
لاو و سی چیزی نگفتن.
"حتی منو به عروسی داویکا هم به عنوان همراه دعوت کرده"
چشمهای لاو دوباره گرد شدن و دهن سی نیمهباز موند.
"چی؟"
نانی خیلی عادی ظرف خالی ژله رو گوشهی میز گذاشت"فردای شبی که رفته بودیم کلاب، وقتی داشت ناخنای بچمو میگرفت ازم خواست باهاش برم"
لاو جوری دستاشو جلوی دهنش گرفت که صدای ظریف برخورد دستبندهای نقرهای رنگش توی اتاق پیچید.
"خدای بزرگ...من دارم چیارو از دست میدم؟شما پیش همدیگه بودین؟"
نانی سرشو آروم تکون داد و بعد چیزهایی که تا اون موقع عادی بنظر میرسیدن یکییکی از گوشه و کنار ذهنش بیرون اومدن.
قبل از اینکه بتونه بیشتر فکر کنه لاو دوباره مچ دستشو گرفت"از اول برام تعریف کن، از لحظهای که پاتونو از کلاب بیرون گذاشتین"
"لاو..."
"از اول."
نانی نیمنگاهی به سی انداخت، انتظار داشت رفیقش نجاتش بده اما سی با قیافهی بشدت مشتاق داشت نگاهش میکرد و همین باعث شد لب و لوچهی نانی آویزونتر از قبل بشه.
"سی..."
لبخند سی پررنگتر شد انگار بعد از گذروندن دو روزِ کسلکننده یه سرگرمی پیدا کرده بود.
"من مریضم، حق دارم یه سرگرمی داشته باشم"
نانی آه بلندی کشیدو بعد از چندثانیه سکوت گفت"اوکی؛ خب فردای اون شب وحشتناک، وقتی بیدار شدم روی تخت اسکای بودم"
چشمهای لاو جوری گرد شد که نانی همون لحظه از شروع کردن اون بحث پشیمون شد.
"نگو که باهم..."
چشمهاش آروم پایین رفتن، نانی نگاهشو دنبال کردو وقتی متوجه شد لاو به پایینتنهاش زل زده با وحشت خودشو عقب کشید جوری که اگه یک سانتیمتر بیشتر حرکت میکرد از روی تخت میوفتاد.
"دیوونه شدی؟؟معلومه که نه"
"من هنوز چیزی نگفتم"
"اما قیافت داره داد میزنه چه تصویرایی توی ذهنته"
سی خندید"زودباش نانی، ادامشو تعریف کن"
نانی با کلافگی دستاشو روی صورتش گذاشت"من اصلا یادم نیست چجوری سر از خونهی اسکای درآوردم"
صدای لاو اینبار رگههایی از احتیاط رو با خودش داشت چون دلش نمیخواست نانی از روی تخت بیوفته و دوباره مجبور بشن ببرنش بیمارستان.
"یعنی داری بهم میگی شب کنار همدیگه خوابیدین؟"
"نه! صبح بیدار شدم دیدم خودم روی تخت خوابیدمو اسکای روی زمین"
لاو دستاشو پایین آوردو حالت صورتش تغییر کرد.
"اسکای خیلی جنتلمنه، انگار از سریالای کرهای اومده بیرون"
چندثانیه به نانی نگاه کردو با ذوقزدگی گفت"نانی، اون عاشقته"
نانی بیدرنگ جواب داد"مسخره نشو"
سی حرفشو تائید کرد"راست میگه، حرفت خیلی بیربطه لاو"
لاو اخم کرد"باشه"
مکث.
"ولی میتونی کاری کنی عاشقت بشه"
نانی یه تای ابروشو بالا انداخت"چرا باید اینکارو کنم؟"
"چون..."
"من سه روز پیش دیو رو بوسیدم"
لاو چشمهاشو بست، انگار تمام صبرشو برای اون جمله داشت جمع میکرد.
"نانی، درسته که تو اون پسر دومتری خوشگلو جذابو بوسیدی اما بعدش چیشد؟"
نانی برای این سوال جوابی نداشت.
لاو آرومتر گفت"اون حتی بهت پیامم نداده"
نانی نگاهشو از صورت لاو گرفت و چیزی توی چشمهاش خاموش شد، اگه کسی بهش توجه نمیکرد نمیدیدش.
اما سی دید، لاو هم همینطور.
"به خودت بیا پسرم"
نانی خواست حرفی بزنه اما هیچ کلمهای از بین لبهاش خارج نشد.
اون پنج سال تمام منتظر یه نگاه، یه جمله و یه قدم از سمت دیو بودو حالا بعد از اولین بوسهاش نه پیامی از دیو گرفته بود و نه توضیحی شنیده بود.
به آرومی گفت"شاید سرش شلوغه یا حالش بده"
اما لحنش طوری بود که انگار خودشم این جوابو باور نکرده بود.
لاو یکم خودشو جلو کشید"بیخیال دیو شو، اسکای خیلی از دیو شوهر بهتریه"
سی سرشو تکون داد"منم موافقم"
نانی با ناباوری بهشون خیره شدو پرسید"شما دوتا چرا انقدر از دیو بدتون میاد؟"
سی جدیتر از قبل گفت"من از دیو بدم نمیاد نانی، فقط فاکینگ پنج سال گذشته..پنج ساله که دوستش داری، پنج ساله منتظرشی و هربار واسه بیتوجهیهاش بهونه میاری"
نانی لبهاشو روی هم فشار دادو سی در ادامه گفت"حتی بعد اون بوسه هم هیچ اتفاقی نیوفتاد، دیو رسما داره از همه فرار میکنه"
نانی از اون جمله خوشش نیومد، دردش تیز و شدید نبود اما نمیشد با شوخی پوشوندش.
اون هنوز دیو رو دوست داشت و حتی حاضر بود برای اثباتش از ازدواج خیالی با اسکای دفاعیه ارائه بده اما نمیدونست بعضی چیزها برای شروع شدن به اسم نیاز نداشتن، فقط گاهی اوقات کافی بود یه نفر صبح بعد از بدترین و شیرینترین اتفاق زندگی بدون توضیح اضافهای هودیشو بهش بده.
سی نفسشو آروم بیرون داد و بعد انگشتهاش لابهلای موهای مشکی و کمی بهمریختهاش فرو رفتن.
نگاهش برای لحظهای روی نقطهی نامعلومی از پتو موند و وقتی دوباره سرشو بالا آورد صداش دیگه اون حالت شوخی قبلی رو نداشت.
"چرا با اسکای بیشتر وقت نمیگذرونی؟"
با افتادن اسم اسکای توی اتاق، انگار یچیز خیلی کوچیک توی داخل نانی جابجا شد و لاو همون لحظه با هیجان سرشو تکون داد"آره آره، بهش زنگ بزن نانی"
نانی با تعجب بهشون خیره شد.
"بچهها...حالتون خوبه؟"
لاو و سی همزمان گفتن"آره"
انقدر لحنشون جدی بود که نانی همون لحظه به سلامت عقلیشون شک کرد.
"چرا باید بهش زنگ بزنم؟ از الان گفته باشما قرار نیست ازش بخوام سر یچیز مسخره باهام بیاد بیرون"
لاو بیتوجه به حرفهای نانی کمی خودشو جلو کشیدو دستشو داخل جیب سویشرت یاسیرنگش برد، موبایل نانی رو جوری بیرون کشید که انگار خیلی وقت پیش مرز مشخص بین وسایل شخصیشون از بین رفته بود.
موبایل رو کف دست نانی گذاشت و سی بعد چندثانیه فکر کردن گفت"ازش بپرس ببین امروز میتونه باهات بیاد تا برای مسابقه لباس بخری؟"
نانی اول به موبایل نگاه کرد، بعد به لاو و سی و دوباره به موبایل.
"نه"
"چرا؟"
"چون..."
نانی مکث کرد، واقعا دلیل مشخصی نداشت فقط دلش نمیخواست اینکارو کنه یا شاید دقیقترش این بود که نمیدونست چرا باید بخواد.
لبهاشو جمع کردو زیرلب گفت"از این دنیا متنفرم"
لاو همون لحظه موبایل رو از دستش کشید.
"بدش به من"
نانی خواست اعتراض کنه اما دیر شده بود چون لاو اسکرین رو روشن کردو انگشتهاش خیلی راحت روی موبایل حرکت کردن.
نه مکث کردو نه پرسید رمز چیه انگار اون چهار رقم سالها پیش جایی بین شوخیهای روزمره، تماسهای نصفهشب و قرض گرفتن موبایل از هم گم شده بودو دیگه هیچکدوم یادشون نبود از چه زمانی همهی این چیزها انقدر عادی شدن.
وارد بخش تلفن شدو بعد از چندثانیه ابروهاش بالا رفتن.
"اوه مای گاد"
نانی با حالت مشکوکی نگاهش کرد"چیه؟"
لاو اسکرین موبایل رو به صورتش نزدیکتر کرد انگار تازه با یه کشف تاریخی مواجه شده بود.
"سیوش کردی 'خون اسکای' "
نانی اخم کرد"خب که چی؟"
لاو لبخندشو جمع کردو بعد یه مکث کوتاه گفت"هیچی، فقط اینکه مامان منم بابامو با پیشوند 'خون' سیو کرده"
"لاو!"
"این حرکتت خیلی زنو شوهری بود نانی"
"گوشیو بده به من"
لاو سریعا انگشتشو روی اسم زدو قبل از اینکه نانی حتی بتونه خودشو جلو بکشه تماس برقرار شد.
نانی همون لحظه دستشو جلو برد"دیوونه شدین؟"
لاو با سرعت تماس رو روی اسپیکر گذاشتو موبایل رو روی پتو، وسط تخت قرار داد.
صدای زنگ فقط یکبار توی اتاق پیچید و بعد...
"الو؟"
صدای اسکای.
فقط یک کلمه از اونور تلفن شنیده شد اما صدای آرومش باعث شد همهچیز ساکتتر از قبل بنظر برسه.
نانی نفسشو آهسته بیرون دادو نگاهش روی اسکرین موبایل موند.
صدای اسکای همیشه همین بود؛ پایین، آروم، بدون عجله.
انگار هیچ چیزی توی دنیا بدون اینکه خودش بخواد قرار نبود اتفاق بیوفته.
لبهای نانی از هم فاصله گرفتن"سلام اسکای"
"صبحبخیر هیرانکیت"
لاو دستشو جلوی دهنش گرفتو قبل از اینکه نانی بتونه جملهی بعدی رو پیدا کنه سریعا تماس رو میوت کرد.
"صبر کن"
جیغ خفهای کشیدو با ذوق به نانی خیره شد، انگار برای اولینبار شنیده بود که اسکای نانی رو چجوری صدا میزنه، شایدم قبلا شنیده بودو توجهی بهش نکرده بود.
"بهت میگه هیرانکیت! "
اخم کمرنگی بین ابروهای نانی نشست"لاو! نمیخوام حرفای مسخرتو بشنوم"
لاو نگاهشو سمت سی چرخوند.
"لابد فردا پسفردا صدات میزنه هیرانکیتی"
سی یک ثانیه بیشتر نتونست طاقت بیاره.
فقط یک ثانیه.
بعد منفجر شد.
خندهاش انقدر یهویی بود که مجبور شد سرشو پایین بندازه و دستشو روی شکمش بذاره.
نانی با حرص بهشون نگاه کرد"شما فقط بلدین منو اذیت کنین"
وقتی موبایل رو از روی تخت برداشت و تماس رو از میوت خارج کرد لاو و سی مجبور شدن خندشونو قورت بدن.
"ببخشید...حالت چطوره؟"
اسکای بعد از چندثانیه سکوت گفت"خوبم، تو چی؟"
صدای چندنفر از اونور خط اومد مثل اینکه اسکای تنها نبود.
"دیشب سرد بود، سرما نخوردی که؟"
لاو سرشو روی شونهی سی گذاشت و چندتا جملهی نامفهوم به زبون آورد که احتمالا قرار بود چیزی شبیه 'من دیگه نمیکِشم' باشن.
سی هم به زحمت خندشو نگه داشت اما نانی هیچکدوم رو ندید.
نگاهش رو به پایین بودو با انگشتش گوشهی موبایل رو لمس میکرد.
"نه..."
صداش کمی آرومتر شد.
"امروز بیکاری؟"
اون طرف خط سکوت کوتاهی افتاد، یک ثانیه یا شایدم دو ثانیه.
چیزی نبود که نانی بخواد بهش فکر کنه اما همون مکث کوتاه باعث شد نگاهش ناخوداگاه روی اسکرین ثابت بمونه.
"آره"
نانی هنوز چیزی نگفته بود که اسکای ادامه داد"البته الان با آئون و چندتا از بچهها داریم تمرین میکنیم ولی تقریبا تمومه"
"آها"
نانی نمیدونست چرا کلمهای که از بین لبهاش بیرون پرید کمی متفاوتتر از چیزی که میخواست بنظر رسید.
اسکای پرسید"چطور؟"
"هیچی..فقط من برای مسابقهی بسکتبال لباس نخریدم"
مکث کوتاهی کرد.
"میخواستم ببینم اگه وقتت آزاده باهام بیای"
فقط یه درخواست ساده داده بود اما همونم باعث شد چیزی توی دلش تکون بخوره، نه استرس بودو نه اون هیجان تند و نامنظمی که گاهی اسم دیو توی وجودش زنده میکرد.
چیز دیگهای بود.
خیلی آرومتر.
نمیدونست چجوری توضیحش بده تقریبا شبیه وقتی بود که نور آبی صبح بعد از ساعتها تاریکی، کمکم از پشت پرده وارد اتاق میشد و اول فقط گوشهی دیوار رو روشن میکرد.
قفسهی سینهاش برای لحظهای سبک شدو بدون اینکه خودش بفهمه یه آرامش کوچیک، آبی و بینام جایی نزدیک قلبش به وجود اومد.
صدای اسکای اومد"چرا که نه"
لاو بیصدا دست سی رو گرفت و اسکای در ادامه پرسید"بیام دنبالت؟"
نانی خیلی سریع جواب داد"نه، نه"
چرا انقدر سریع؟
خودشم نمیدونست.
"برام لوکیشن بفرست"
انگار لبخند خیلی کمرنگی پشت صدای اسکای نشست و آروم گفت"خیلی خب، پس میبینمت؟"
نانی نگاهشو به پنجره دوخت، جایی که نور صبح حالا کمی روشنتر شده بودو اون آبیِ سرد کمکم داشت از بین میرفت و جاشو به رنگ روشنتری میداد.
"آره"
یه مکث کوتاه.
"فعلا"
تماس قطع شد، اسکرین خاموش شدو بعد از چندثانیه لاو دیگه نتونست خودشو نگه داره.
"وای اسکای خیلی خوبه، من تائیدش میکنم"
دستاشو بالا بردو با هیجان ادامه داد"نانی، دیدی چقدر جنتلمنه؟وسط تمرین بود ولی گفت میتونه باهات بیاد حتی ازت پرسید میخوای بیاد دنبالت یا نه"
نانی خیلی عادی گفت"چون تمرینش تقریبا تموم شده بود"
سی با قیافهای که معلوم بود داره یه محاسبهی خیلی مهم انجام میده گفت"ساعت هشت صبحه، بنظرت ساعت چند رفته تمرین که الان داره تموم میشه؟"
لاو با حالت مسخرهای گفت"پنج صبح؟"
سی زد زیر خنده"شایدم چهارو نیم"
نانی با حرص انگشت اشارشو گرفت سمتشونو گفت"من دیگه باهاتون دوست نیستم"
سی شونه بالا انداخت"آروم باش نانی، من فقط دارم میگم آدمی که ساعت هشت صبح تازه تمریتش شروع شده قبول میکنه باهات بره خرید آدم خوبیه"
نانی گفت"اسکای کلا آدم خوبیه"
جوابش انقدر سریع و ساده بود که خودشم بعد گفتنش ساکت شد.
لاو خواست دوباره یه شوخی دیگه بندازه وسط اما وقتی چشمش به ساعت دیواری خورد لبخند از صورتش پاک شد.
"کلاسم دیر شد، باید برم"
نانی هم از جاش بلند شد.
با ایستادنش سرگیجهی کوچیکی گرفتو دستشو برای لحظهای به دیوار گرفت.
سی ناخوداگاه دستشو جلو آورد اما نانی خودشو جمعوجور کردو صاف ایستاد.
"خوبم"
سی دستشو پایین آورد"دارم میبینم"
نانی پشت سر لاو به سمت در رفت اما قبل از اینکه از اتاق خارج بشه یهو ایستاد، به سمت سی برگشتو گفت"سی، باید راجب جیمی حرف بزنم"
سی چشمهاشو توی حدقه چرخوندو گفت"ادامهی بحث دیشبت؟"
نانی با همون قیافهای که انگار تازه مهمترین پروندهی زندگیش یعنی دستگیر کردن بلو رو به یاد آورده گفت"درسته، باید بهم کمک کنی"
سی فورا اخم کرد"باز شروع کردی؟"
"هنوز هیچی نگفتم"
"چشمات باهام حرف میزنن"
نانی همونطور که سویشرتشو مرتب میکرد گفت"فقط ازت میخوام بهش نزدیک بشی، این بهتریت فرصته برای اینکه بفهمیم بلو واقعا جیمیه"
سی دستشو بالا آورد"نه، نانی میدونی که من نمیتونم قشر وسواسی جامعه رو تحمل کنم"
لاو که حالا کاملا آمادهی رفتن بود نگاهش بین اون دونفر چرخید"نانی اون فقط یه پیک آبی توی ماشینش داشت، همین"
نانی با جدیت گفت"نه لاو، جیمی از اولشم مشکوک بود فقط من خبر نداشتم"
سی با ناباوری گفت"نانی اون دانشجوی پزشکیه! وقت واسه سر خاروندنم پیدا نمیکنه چه برسه به اینکه گیتار بزنه و بلو باشه"
نانی خیلی مصمم جواب داد"فقط یکم بهش نزدیک شو تا مطمئن بشیم"
سی آهی کشیدو دستشو روی صورتش گذاشت"من پام آسیب دیده نمیتونین انقدر راحت یه دراما بندازین توی بغلم"
نانی شونه بالا انداختو سعی کرد لحن سی رو تقلید کنه"دقیقا چون دو روزه توی تختی باید یه سرگرمی داشته باشی"
لاو خندید و بعد از یه خداحافظی کوتاه با سی، دوتایی از اتاق خارج شدن.
در آروم بسته شدو اتاق دوباره توی سکوت صبح فرو رفت، فقط اون تکهی آبیِ نور روی کف چوبی موند و صدای قدمهایی که هرلحظه دورتر میشدن.
To be continued..