CHAP38
𝗐𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾پریشب و دیروز زیادی عجیب بودن.
انقدر عجیب که نانی هنوز نتونسته بود هیچکدوم از اتفاقهارو توی ذهنش مرتب کنه، انگار کسی چند تکه شیشهی آبی رو شکسته بودو بعد ازش خواسته بود با دست خالی جمعشون کنه.
پریشب، یه کلاب شلوغ، نورهای آبی و صدای بلند موسیقی که تا بیرون به گوش میرسید، دیو و...بوسه.
دیروز؟راستش فکر کردن به دیروز واقعا ناراحتکننده بود.
نه جوریکه آدم بتونه با خوابیدن، خرید کردن یا خوردن یه غذای خوب ازش فرار کنه.
یه ناراحتی آروم و سنگین بود که جایی پشت قفسهی سینهاش نشسته بودو هربار که نانی نفس میکشید وجود خودشو یادآوری میکرد.
دیو برای نانی فقط یه همتیمی جدید نبود.
نانی دیو رو پنج سال تمام دوست داشت؛ پنج سال با اون دوست داشتن احمقانه و طولانی زندگی کرده بودو باهاش بزرگ شده بود، با عکسهای سیو شده، نگاههایی که بیشتر از چندثانیه طول نمیکشیدو رویاهایی که هیچوقت جرعت نکرده بود به زبونشون بیاره.
و بالاخره اولین بوسهاش رو به دیو داده بود.
اولین بوسهاش باید توی خاطراتش میموند، درسته که یه اتفاق کوچیک بود ولی باید وقتی بعد از چندسال یادش میوفتاد لبخند میزد.
اما حالا؟
حالا کافی بود فقط جملهی دیروز دیو رو به یاد بیاره تا همهچیز براش خاکستری بشه.
'این چند روز یکی از مسخرهترین روزای زندگیم بود'
نانی همونطور که روی کاناپه نشسته بود نگاهشو از بچهگربهای که روی شکمش نشسته بود گرفت.
چشمهاش روی نقطهی نامعلومی از دیوار ثابت موند.
حتی اگه منظور دیو از 'مسخره' بوسه نبود و هزارتا دلیل دیگه پشت اون جمله وجود داشت نانی نمیتونست جلوی ذهن خودشو بگیره چون وقتی چیزی برای آدم مهم باشه بدترین معنی ممکن رو از سکوت میتونه دربیاره.
"خیلی احمقی..."
تیشرت گشادش بخاطر غلت زدن از سر بیحوصلگی کمی بالا رفته بودو نوآ که تا اون لحظه بیخبر از تمام آشفتگیهایی که صاحبش توی سر داشت درست روی شکمش نشسته بود پنجهی نرمشو روی پوستش کشید.
"با تو نیستم کوچولو"
آهی کشیدو دوباره به سقف خیره شد اما درست همون لحظه یاد اسکای افتادو اخم کمرنگی بین ابروهاش نشست.
چرا اسکای؟
چرا وسط اینهمه آشفتگی، ذهنش باید دوباره میرفت سراغ اسکای؟
تصویر دیروز اومد جلوی چشمش.
اسکای که وسط باشگاه ایستاده بود، دیو که داشت باهاش بحث میکردو آدمایی که بهشون نگاه میکردن.
بعد از رفتن دیو اسکای فقط چندثانیه همونجا موندو بعد انگار نه انگار که اتفاق خاصی افتاده باشه مشغول جمع کردن وسیلههاش و سرد کردن شد.
حتی موقع رفتن به سمت نانی برگشتو باهاش خداحافظی کرد.
انگار قلبشم مثل کیف ورزشی بود؛ میتونست زیپشو ببنده، بردارتش و بزنه به چاک.
اگه خودش جای اسکای بود چی؟
اگه لاو یا سی جلوی همه با اون لحن باهاش حرف میزدن نانی احتمالا همونجا میزد زیر گریه، اصلا شاید قبل از اینکه دوستهاش حرفشونو تموم کنن اشکش درمیومد.
حتی تصورشم باعث میشد یه سنگینی مزخرف روی گلوش بشینه.
اما اسکای..اسکای گریه نکرده بود، حتی اخم هم نکرده بود.
فقط رفته بود.
میدونست نباید به اسکای فکر کنه اما حالا که لاو پیش دوستدخترش بودو سی هم بخاطر پای آسیبدیدهاش از دیروز روی تخت افتاده بودو احتمالا تا هفتهی بعد هم حاضر نبود ازش جدا بشه، نانی چه کار دیگهای داشت؟
نگاهش به سمت پنجره رفت.
شیشهی بسته، آسمونو قاب گرفته بودو رنگ آبی کمرنگش آرومآروم به خاکستری مایل میشد.
شاید اگه میرفت بیرون، کمی قدم میزدو هوا میخورد افکار داخل ذهنشم خالی میشدن.
شایدم نمیشدن.
ولی حداقل مجبور نبود توی چهار دیوار خونه تحملشون کنه.
چندثانیه سرجاش موندو بعد با یه آه بلند دستشو روی کاناپه گذاشتو خودشو بالا کشید.
"باشه..میریم بیرون"
نوآرو روی زمین گذاشت و با قدمای بیحوصلهای که انگار هرکدومشون یه تصمیم جدید بودن به سمت پلهها رفت.
وقتی به طبقهی بالا رسید مستقیما وارد اتاقش شدو بعد عوض کردن شلوارش و مرتب کردن موهاش به سمت در رفت اما با دیدن هودی آبیرنگی که روی صندلی افتاده بود قدمهاش دوباره کج شدن.
"چرا این روزا همهچیز آبیه؟"
جوابی نبود.
هودی رو برداشت و بعد از پوشیدنش بدون اینکه توی آینه ظاهر خودشو چک کنه از اتاق خارج شد.
نمیخواست فکر کنه.
برگشت پایین، کیف حمل نوآ رو برداشت و گربه رو با دردسر از روی کاناپه بلند کرد.
"بیا اینجا بچه"
نوآ غرغر کوتاهی کرد.
"میدونم، منم حوصله ندارم"
گربه رو آروم داخل کیف گذاشت و بعد پوشیدن کفشهاش از خونه زد بیرون.
وقتی درو پشت سرش بست تازه متوجه شد هوا از چیزی که پشت پنجره بنظر میرسید خنکتر بود؛ نه انقدر که آدم بلرزه، فقط همون سرمای اول شب بود که بیخبر از لای آستین و یقهی لباس راه خودشو پیدا میکردو روی پوست موندگار میشد.
خیابون تقریبا خلوت بودو آسمون بالای خونهها رنگ آبیِ تیره گرفته بود، مثل اینکه هنوز شب نشده بود اما آسمون دیگه نمیخواست روز رو تحمل کنه.
نانی همونجا جلوی خونه کلاه هودی رو روی سرش کشید.
"اصلا حوصلهی سرما خوردن ندارم"
بندهای کیف حمل نوآرو روی شونههاش انداختو راه افتاد.
چند قدم بیشتر برنداشته بود که صدای خشخش آرومی از داخل کیف بلند شد.
"میدونم توام دوست نداری از خونه بیای بیرون"
نوآ جواب ندادو نانی به راهش ادامه داد.
"ولی الان وضعیت اضطراریه"
صدای ضعیفتری از داخل کیف اومدو نانی لبخند کمرنگی زد.
"آره، اضطراری. بابات تحمل اینهمه درامارو نداره"
اگه کسی از انتهای خیابون نگاهش میکرد احتمالا این فکر به ذهنش میرسید که یه پسر جوون داره با خودش حرف میزنه؛ هودی آبی گشاد، دستهایی که گاهی برای توضیح دادن توی هوا تکون میخوردن و چشمهایی که هر چند قدم یکبار به آسمون خیره میشدن.
اما نانی واقعا تنها نبود.
"ببین اول از همه دیو..."
مکث کرد.
"اصلا دربارهی دیو حرف نمیزنیم"
یه قدم سریع.
"اسکای..."
بازم مکث.
"دربارهی اسکای هم حرف نمیزنیم"
صدای کوچیکی از کیفِ پشتسرش اومدو نانی یه تای ابروشو بالا انداخت"از شنیدن اسمش خوشت میاد؟"
آسمون به آرومی تاریکتر شد.
چراغهای خیابون یکییکی روشن شدن و آبیِ هوا کمکم روی همهچیز نشست؛ روی شیشهی ماشینهای پارکشده، روی لبهی سقفهای شیروانی و روی شاخهی درختها.
نانی آه کوتاهی کشید.
"اصلا نمیدونم چرا باید برام مهم باشه که حالش خوبه یا نه"
صداش آرومتر شدو یه قدم دیگه برداشت.
"از اون موقع حرف نزدیم، حتی بهم تکستم نداده"
درست همون لحظه یه سایه بین نورهای پراکنده از اونور خیابون دیده شد و بعد از چندثانیه قامتش آشناتر و واضحتر بنظر رسید.
هودی تیره، شلوار ورزشی و قدمهای منظمی که هنوز ریتم دویدن رو با خودشون داشتن.
حرف نانی نصفهنیمه موندو لبخند کمرنگی که چند لحظهی پیش روی صورتش بود همونجا محو شد.
کسی که داشت بهش نزدیک میشد اسکای بود.
موهای تیرهاش کمی بهم ریخته بودن و نفسهای تندش از همون فاصله هم قابل حدس بودن.
وقتی سرشو بالا آوردو نانی رو دید سرعتشو کم کردو دویدنش آرومآروم تبدیل به قدم زدن شدن.
وقتی فاصلشون به چندمتر رسید اسکای برای یه سلام ساده دستشو بالا آوردو نانی مغزش خالی شد.
الان باید چیکار میکرد؟
لبخند میزد؟
گریه میکرد؟
برمیگشت؟
خودشو داخل نزدیکترین خونهی موجود مینداخت؟
حتی یه فکر کاملا احمقانه از ذهنش رد شد که کاش همین الان تبدیل به درخت میشد.
دستشو با سُستی بالا آوردو برای اسکای تکون داد.
"هی.."
اسکای توی چند قدمی نانی ایستادو نگاهش برای لحظهای روی پسر روبروش موند؛ روی کلاه هودی روی سرش و روی آستینهایی که تا نزدیک انگشتهاش پایین اومده بودن.
نگاهش نرمتر شد اما نانی اصلا حواسش بهش نبود؛ اون پسر هنوز سرجاش ایستاده بودو توی دلش آرزو میکرد نوآ یهو از داخل کیف بیاد بیرون، دستشو بگیره و ازش بخواد برگردن خونه.
اما اون خائن کوچولو سکوت کرده بود.
"سلام نانی"
نانی انگشتهاشو دور بند کیف محکمتر کرد.
"سلام، اسکای"
اسکای کمی خم شدو نگاهی به کیف نوآ انداخت.
"داری میری بیرون؟"
نانی شونه بالا انداخت"آره، حوصلهام سر رفته بود گفتم یکم قدم بزنم"
و برای اینکه گفتوگو یکطرفه نشه پرسید"تو چی؟"
اسکای نفسشو به آرومی بیرون داد"داشتم برمیگشتم خونه"
جملهاش همونجا متوقف شدو نگاهش دوباره روی صورت نانی موند.
"تنهایی؟"
نانی برای لحظهای به کیف نگاه کردو بعد با جدیت گفت"نه، نوآ پیشمه"
از داخل کیف صدای میوی کوچیکی اومدو اسکای لبخند محوی زد، نانی هم لبخند زد اما کارش بیشتر شبیه تقلید کردن بود تا یه حس واقعی.
اسکای برای چندثانیه حرف نزد انگار داشت تصمیم میگرفت، در آخر آروم پرسید"میشه منم باهات بیام؟"
همون یه سوال ساده با گرمای عجیبی گوشهی قلب نانی رو آبی کرد، سرشو تکون دادو یه قدم رو به جلو گذاشت.
"اوهوم"
وقتی اسکای کنارش مشغول راه رفتن شد خیابون دوباره آروم گرفت.
دونفر زیر چراغهای کمنور توی خنکی شب بدون اینکه مقصد مشخصی داشته باشن مشغول قدم زدن شدن.
نانی فقط چند سانتیمتر از اسکای کوتاهتر بود اما وقتی کنار همدیگه قرار میگرفتن تفاوتشون خیلی بیشتر از چندتا عدد بنظر میرسید.
شونههای اسکای پهنتر بود، قدمهاش کشیدهتر و حضورش انقدر محکم که نانی با اون هودی گشاد و کیف کوچیکی که کنار کمرش تاب میخورد کنارش ظریفتر به چشم میومد.
با این حال اسکای سرعتشو باهاش تنظیم میکردو هروقت نانی کمی عقب میموند ناخوداگاه قدمهاش کوتاهتر میشدن.
نانی چندثانیه بعد متوجه این موضوع شدو گوشهی لبش خیلی آروم بالا رفت.
اسکای متوجه نشد، یا شایدم شد و چیزی نگفت.
باد سردی از خیایون گذشت و وقتی کلاه آبی نانی رو تکون داد دستِ نانی بالا رفتو لبهاش رو گرفت.
اسکای همون لحظه پرسید"سردته؟"
نانی سریعا گفت"نه"
اسکای یه تای ابروشو بالا انداختو نانی چندثانیه بعد اعتراف کرد"فقط یکم"
چند دقیقه گذشت.
قدم زدنشون نه مقصد مشخصی داشت و نه حتی یکیشون واقعا میدونست این قدم زدن قراره به کجا ختم بشه.
نانی دستهاشو روی بازوش کشیدو شونههاشو کمی جمع کرد، احساس میکرد اگه همینجوری ادامه بدن مغزش از شدت فکر کردن منفجر میشه پس بالاخره گفت"امشب خیلی سرده"
اسکای همونطور که کنارش راه میرفت بدون اینکه سرشو برگردونه لب زد"گفتی سردت نیست"
نانی لبهاشو جمع کرد"الان تصمیمم عوض شد"
و همون گفتوگوی مسخره و کوچیک برای چند قدم چیزی رو بینشون نرم کرد، باعث نشد اتفاقات دیروز فراموش بشن اما دیگه یه دیوار از جنس سکوت بینشون نبود.
نانی دوباره نگاهشو به خیابون دوخت و دستهاشو داخل آستینهای هودی فرو برد.
یه ماشین از انتهای خیابون رد شدو نور چراغهاش برای چندثانیه روی صورتشون لغزید.
نانی نفسشو آهسته بیرون دادو لب زد"اسکای؟"
"هوم؟"
چشمهای نانی روی کف خیابون موند و بعدِ صاف کردن گلوش گفت"بخاطر حرفای دیو..ناراحت شدی؟"
اسکای بلافاصله جوابشو نداد، فقط چند قدم دیگه برداشت.
یک.
دو.
سه.
نانی سرشو کمی بالا آوردو به نیمرخش نگاه کرد.
مثل همیشه آروم بنظر میرسید، نگاهش ثابت و شونههاش صاف بودن انگار هیچ اتفاقی نیوفتاده بود.
بعد خیلی ساده گفت"یکم"
همون دوکلمه باعث شدن چیزی توی دل نانی فرو بریزه.
آروم گفت"فکر میکردم نشدی"
اسکای چندثانیه به روبرو خیره موند"وانمود میکردم"
ابروهای نانی درهم شدن"چرا باید وانمود کنی؟"
اسکای شونه بالا انداخت، حرکتش انقدر ساده بود که اگه کسی از دور نگاهش میکرد شاید اصلا متوجه نمیشد این جمله چه چیزهایی رو پشت خودش نگه داشته.
"چون من واقعا همیشه میبازم"
قدمهای نانی کُند شدن، اسکای چند قدم جلوتر متوجهش شد و سرعتشو کم کرد اما برنگشت.
وقتی متوجه شد نانی قصد حرف زدن نداره همونطور که به روبرو نگاه میکرد ادامه داد"مشکلیم باهاش ندارم..."
نانی پرید وسط حرفش"چرا اینو میگی؟"
"نانی.."
"اسکای! تو همیشه برنده میشی"
اسکای با فهمیدن این که نانی بیشتر میخواست خودشو قانع کنه چندثانیه سکوت کردو بعد گفت"برنده شدن همیشه انداختن توپ توی سبد، امتیاز گرفتن و جمع کردن مدال نیست"
نانی با شنیدن اون جمله دیگه حرفی نزد.
نمیدونست چرا اون جمله با وجود اینکه هیچ چیز عجیبی با خودش نداشت یهو هوای اطرافشو سردتر کرد.
شاید چون اسکای طوری حرف زده بود که انگار کلماتش از روی تجربه میومد نه فکر کردن، از روی چیزی که خیلی وقت پیش یاد گرفته بود.اسکای نگاهشو به خیابون خلوت روبروشون انداخت.
"دوران دبیرستانو یادته؟"
نانی پلک زد.
"چی؟"
"مسابقهی ورزش"
نانی سرشو تکون داد"آره"
چطور میتونست یادش نباشه؟
هنوز محوطهی شلوغ مدرسه و گرمای آفتاب روی زمین ورزش رو به خاطر داشت؛ صدای جیغ بچهها، کفشهایی که روی زمین کشیده میشدن، توپ آبیرنگی که مدام از این دست به اون دست میرفت و...خودش.
اون روز از دیو خواست باهاش همگروهی بشه و بعد از اینکه دیو ردش کرد، اسکای برخلاف همیشه انقدر جدی بازی کرده بود که نانی برای چند دقیقه واقعا فکر کرده بود شاید ورزش کردن اونقدرام بد نیست.
اونا برده بودن.
اولین برد نانی و آخرین بردش، حداقل تا امروز.
لبخند خیلی کوچیکی روی لب نانی نشست.
"اون روز برنده شدیم"
اسکای سرشو تکون داد.
"آره"
اما توی لحنش چیزی بود که نانی رو متوقف کرد، انگار چیزهایی رو به یاد داشت که نانی ازشون بیخبر بود و همین باعث شد برای اولینبار احساس کنه هیچ چیزی از زندگی همسایهی روبروییش نمیدونه.
اسکای لبخند محوی زد که بیشتر شبیه سایهی یه خاطره بود تا شادی و گفت"کسی که اون مسابقه رو برد من بودم"
نانی سرشو تکون داد و صدای اسکای آهستهتر شد"اما وقتی شنیدم پدر مادر دیو بهش گفتن 'تو برای ما همیشه قهرمانی' متوجه شدم که بازندهام"
نانی دیگه راه نمیرفت.
اسکای هم بعد از چند قدم متوقف شد.
خیابون پشت سرشون خالی بود؛ چراغ آبی و سفید یه مغازهی کوچیک روی صورت اسکای افتادو نصف چهرهاش رو توی نور سرد خودش فرو برد.
لبهاش از هم فاصله گرفتن اما هیچ کلمهای از گلوش خارج نشد، انگار حتی بعد از اینهمه سال هنوزم گفتنش آسون نبود.
"اون موقع فهمیدم...بعضی وقتا ممکنه برندهی یه مسابقه باشی"
برگشت سمت نانی و از اون فاصله بهش نگاه کرد.
"ولی وقتی کسی برای بقیه قهرمانه برد تو دیگه اهمیتی نداره، اونشب فهمیدم شاید من هیچوقت قرار نیست نفر اولِ کسی باشم"
و بعد با چونه اشارهای به مسیر جلوروشون کرد تا راه بیوفتن.
همین.
یه جملهی سنگین رو انداخت وسط و بعد از کنارش رد شد.
اما نانی با قلبی که دیگه سرمای هوارو حس نمیکرد همونجا موند،
انگار جملهای به این سنگینی را میشد گفت و بعد از کنارش رد شد.
یهو فهمیده بود درد اسکای از یه مسابقه شروع نشده، از باختن هم شروع نشده.
شاید چند سال قبل از شبی شروع شده بود که اسکای با مدال برگشته بود خونه و فهمیده بود حتی وقتی برندست بازم نفر دومه.
نانی نمیدونست باید با همچین موقعیتی چیکار کنه برای همین چیزی نگفت و فقط نگاهش کرد.
به چشمهایی که دیگه انقدر بیتفاوت بنظر نمیرسیدن و به شونههایی که همیشه صاف بودن انگار حتی خستگی هم اجازه نداشت روشون بشینه.
وقتی نانی چند قدم برداشت فاصلشون تموم شدو فقط چند سانتیمتر بینشون موند.
اسکای خواست چیزی بگه اما نانی دستاشو بالا آوردو قبل از اینکه خودشم فرصت کنه دربارهی کاری که میخواد انجام بده فکر کنه دستهاش دور گردن اسکای حلقه شد.
اسکای؟
خشکش زد.
برای یک لحظه حتی نفس کشیدن رو هم فراموش کرد.
چشمهاش کمی گرد شدن و نگاهش بیاختیار روی موهای نانی افتاد که حالا درست زیر چونهاش بودن و بوی کمرنگ شامپو و هوای سرد رو با خودشون داشتن.
نانی بغلش کرده بود.
نه برای اینکه یه گربه رو از سقف باشگاه بیاره پایین، نه برای اینکه حالش بد بودو نه برای اینکه مست کرده بود.
هیچ اتفاق خاصی نیوفتاده بود.
فقط...بغلش کرده بود.
و همین برای اسکای عجیبتر از هرچیزی بود.
پروانههایی که از دیروز گوشهای توی سینهاش کز کرده بودن و جرعت تکون خوردن نداشتن یهو از جا پریدن و بالهای آبیرنگشون به قفسه سینهاش خورد.
یکی.
دوتا.
دهتا.
اسکای حتی نمیدونست با دستاش چیکار کنه و چشمهاش روی خیابون ثابت مونده بود.
نانی خودشو کمی بالاتر کشیدو چونهاش رو روی شونهی سفت اسکای گذاشت، اختلاف قدشون زیاد نبود اما ظاهرا نانی توی اون لحظه اصلا به همچین چیزی فکر نمیکرد.
"تو بازنده یا نفر دوم نیستی"
اسکای پلک زد"نانی.."
"نه، گوش کن"
دستهای نانی دورش محکمتر شدن و آروم گفت"شاید بعضی وقتا آدمای دیگه بیشتر دیده بشن، شاید اسم اونا بیشتر گفته بشه..."
نفس اسکای آرومتر شدو نانی بعد یه مکث کوتاه درحالیکه گونهاش به گردن اسکای چسبیده بود گفت"ولی این به این معنی نیست که تو به نوبهی خودت نمیدرخشی"
اسکای هیچ جوابی نداشت، چون وقتی آدما دربارهی این چیزها میفهمیدن سعی میکردن حواسشو پرت کنن.
میگفتن 'بیخیال'
میگفتن 'زیاد بهش فکر نکن'
یا بدتر از همه، لبخند میزدن و بحث رو عوض میکردن.
اما نانی سعی نکرده بود بحث رو عوض کنه یا زخمو کوچیک کنه.
دستهاش آروم بالا اومدن اما وسط راه مکث کردن، انگار مطمئن نبود که اجازه داره یا نه.
بعد یکی از دستهاش روی کتفهای نانی نشست و دست آزادش پشتش قرار گرفت.
نانی همون لحظه نفس خیلی آرومی کشیدو لبخند کمرنگی زد.
برای بار دوم به اسکای یادآوری شده بود که نانی خیلی کوچیکتر از چیزی بود که وقتی روبروش قرار میگرفت بنظر میرسید، بدنش سبک بودو گرمای آرومی داشت که از لابهلای لباسها هم حس میشد.
دستش کمی جابجا شدو روی کیف نوآ نشست، همون لحظه چیزی داخل کیف تکون خوردو اسکای و نانی هردو مکث کردن.
نانی سرشو کمی بلند کردو صدای خفیف خراشیدن پلاستیک اومد.
نوآ که ظاهرا تصمیم گرفته بود اون لحظهی احساسی رو به فرصت برای دیده شدن تبدیل کنه پنجهی کوچیکشو از داخل کیف به دست اسکای فشار داد.
اسکای خندش گرفت"چرا احساس میکنم داره اعلام جنگ میکنه؟"
نانی درحالیکه هنوز توی بغلش بود گفت"شاید چون فکر کرده میخوای باباشو بدزدی"
"باباش؟"
"خب..."
لبخند اسکای کمی عمیقتر شدو بعد از چندثانیه خیلی آروم پرسید"تو چرا انقدر مطمئنی؟"
نانی سرشو از روی شونهاش بلند کرد.
"دربارهی چی؟"
"دربارهی من"
چشمهای نانی روی صورتش موندن و اسکای جملشو کامل کرد"چرا انقدر مطمئنی که من بازنده نیستم؟"
نانی حتی یک ثانیه هم فکر نکرد.
"چون تورو میشناسم"
برای اسکای، این سادهترین و در عین حال سنگینترین جوابی بود که میتونست بشنوه.
چون اولینبار بود کسی بهش نگفته بود 'تو باید قوی باشی'
کسی نگفته بود 'نباید به این چیزا اهمیت بدی'
کسی نگفته بود 'نفر دوم بودن چیز بدی نیست'
نانی حتی سعی نکرده بود قانعش کنه که نفر دوم نیست، فقط گفته بود اسکای رو میشناسه.
اسکای نگاهشو از صورت نانی گرفت و برای چندثانیه چشمهاشو بست، بعد دستشو کمی دور نانی محکمتر کرد تا نانی بفهمه اینبار بغلو خودش ادامه داده.
باد سردی از خیابون عبور کرد، شاخههای یه درخت تکون خوردن و همون موقع اسکای از گوشهی چشم یه چیز آبیرنگ دید.
روی بوتهی رز کنار یکی از خونهها، بین برگهای و
تیره و چندتا گل نیمهباز یه پروانه نشسته بود.
بالهاش آبی بودن، رنگی شبیه آسمون وقتیکه داشت کمکم تاریک میشد؛ آروم، نرم و کمی غمگین.
اسکای چندثانیه بهش نگاه کرد.
پروانه بالهاشو یکبار باز کردو بست.
انگار اومده بود تا مطمئن بشه چیزی توی این شبِ خنک بالاخره درست پیش رفته.
اسکای لبخند آرومی زد.
نانی هنوز توی بغلش بود، نوآ از داخل کیف داشت با دستش بهش حمله میکرد و برای اولینبار بعد از مدتها اون آبیِ سنگین توی دل اسکای کمی روشنتر شد.
نانی چندثانیه بیشتر توی بغلش موند.
تازه فهمیده بود کاری که کرده شاید کمی بیشتر از چیزی که توی ذهنش بود معنی داشت، اما دیگه برای عقب رفتن دیر شده بود چون گرمای تن اسکای بهش رسیده بودو برای چندثانیه اون شلوغی مسخره توی سرش ساکت شده بود.
دیو، جیمی، مسابقه، پای آسیبدیدهی سی، اولین بوسهاش...همشون انگار چند خیابون اونورتر جا مونده بودن.
اسکای آروم گفت"نانی؟"
"هوم؟"
"میدونی نوآ الان در تلاشه تا دستمو گاز بگیره؟"
خندهی کوتاهی از گلوی نانی خارج شد"تقصیر خودته، زیادی بهش نزدیک شدی"
"من؟"
اسکای سرشو کمی پایین آورد.
"تو منو بغل کردی هیرانکیت"
نانی تازه متوجه شد دستهاش هنوز دور گردن اسکایه و فورا خودشو عقب کشید.
اسکای هم دستهاشو پایین آورد اما لبخند گوشهی لبش از بین نرفت.
نانی دو قدم ازش فاصله گرفت و درحالیکه سعی داشت عادی بنظر برسه گفت"خب..بغلم تموم شد"
اسکای همونجا فهمید شاید همین که برای چند دقیقه مجبور نبود تظاهر کنه کافی بود، اینکه نانی لبخند بزنه و..بغلش کنه؟
نانی بند کیف نوآ رو روی شونهاش مرتب کردو گفت"بریم یچیزی بخوریم؟"
لبخند اسکای کمرنگ شد"الان؟"
"آره، من گرسنمه"
"پنج دقیقه پیش سردت بود"
"الان گرسنمه"
"ده دقیقه بعد قراره چه اتفاقی بیوفته؟"
اسکای آستینشو کشید"نمیدونم اسکای، اول غذا"
اسکای خندش گرفت"روبروی پارک یه کافه میشناسم"
"شلوغ نیست؟"
کنارهم مشغول راه رفتن شدن و اسکای شونه بالا انداخت"نه، میدونم جاهای شلوغو دوست نداری"
نانی چندثانیه فقط نگاهش کردو چیزی توی دلش آروم تکون خورد.
خیلی کوچیک.
خیلی آبی.
این فکر که اسکای همچین چیزایی رو به یاد سپرده بود درحالیکه نانی مطمئن نبود اصلا راجبشون حرف زده یا نه باعث شد لبخند گرمی روی صورتش بشینه.
"پس بریم همونجا"
اسکای سرشو تکون داد و کنارهم راه رفتن.
اینبار فاصلشون کمی کمتر شده بود، نه جوریکه زیاد به چشم بیاد، فقط انقدر که اگه یکیشون قدمهاشو کمی کند میکرد، پسر کناریشم بدون اینکه چیزی بگه سرعتشو باهاش تنظیم میکرد.
To be continued..