CHAP37
𝗐𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾نانی روی کفِ سرد باشگاه دراز کشیده بود؛ یکی از دستهاش زیر شکمش جمع شده بودودست دیگهاش بیحوصله روی شکمش افتاده بود مثل اینکه حتی بدنشم حوصلهی همکاری با مغزشو نداشت.
تیشرت سفید و گشادی که پوشیده بود از روی شونهاش لیز خورده بودو شلوارک مشکیرنگش تا بالای زانوش میرسید.
چند تار از موهای روشنش به پیشونیش چسبیده بودو هربار که از کنار زمین صدای برخورد توپ با کفپوش بلند میشد فقط پلکهاشو کمی روی هم فشار میداد.
زندگی اطرافش جریان داشت.
صدای کشیده شدن کفش روی زمین، خندهی چند نفر از همتیمیهاش و توپی که یکبار، دوبار و سهبار روی زمین کوبیده میشدو بالا میرفت.
اما نانی به هیچکدومشون توجه نمیکرد.
نزدیک نیم ساعت از شروع تمرین گذشته بودو اون طوری دراز کشیده بود که انگار اگه چند دقیقه بیشتر بیحرکت بمونه شاید دنیا یادش بره که نانی باید ورزش کنه.
نگاهش به سقف دوخته شده بودو به این فکر میکرد که زندگیش احتمالا بدتر از این نمیشه.
دیشب دیو رو بوسیده بودو اون پسر اصلا امروز توی دانشگاه پیداش نشده بود.
نانی با خودش فکر میکرد که هیچ اهمیتی نداره، چرا باید بهش فکر میکرد؟
دلایلِ دیو برای نیومدنش به خودش مربوط بودو نانی هم به هیچ عنوان قرار نبود تمام تایم رو به این فکر کنه که چرا کسی که شب قبل توسطش بوسیده شده بود امروز نیومده سر تمرین.
اما دلیل سردرگمیش فقط دیو نبود چون ذهنش چندثانیه بعد خیلی بیرحمانه یه مسیر دیگه رو انتخاب کردو تصویر پیک آبیرنگ داخل ماشین جیمی رو آورد جلوی چشمش.
هنوزم نمیتونست باور کنه که جیمی، یه دانشجوی پزشکی با مرتبترین ظاهر ممکن یه پیک گیتار توی ماشینش داره.
اصلا با عقل جور درنمیومد که جیمی بلو باشه.
بلو کسی بود که نصفهشب از پنجره وارد اتاق موسیقی دانشگاه میشدو کلی هم طرفدار داشت، اون کسی بود که به طور عجیب و غیرقانونی از تاریکی و موسیقی و شب ساخته بود.
اما جیمی؟
جیمی جوری بنظر میرسید که انگار حتی اگه قرار بود بره نون بخره اول دوش میگرفت.
اون پسر خیلی رسمیتر از این حرفها بود.
یهو چیزی توی ذهنش جرقه زد.
شب تولد آئون، جیمی اومده بود پیشش تا حرف بزنه و نانی...
آروم پلک زد.
وقتی تازه یادش اومد چیکار کرده دستشو روی صورتش گذاشتو زیرلب نالید"وای نه"
نانی برای اینکه مجبور نباشه با جیمی حرف بزنه دست اسکای رو گرفته بودو بین جمعیت گم شده بود تا بلورو پیدا کنه، غافل از اینکه شاید خود بلو اون شب میخواست به هویتش اعتراف کنه.
نانی اونشب توی مود رسمی حرف زدن با یه آدم اتوکشیده نبود و اصلا هم اهمیتی نمیداد که جیمی میخواست چی بهش بگه.
آه بلندی کشیدو آروم گفت"بیخیال"
اینهمه بدبختی برای امروز باید کافی میبود اما ذهنش انگار برنامهای برای استراحت کردن نداشت.
اینبار رفت سراغ پای سی و تصویر اتاق عکسبرداری اومد جلوی چشمش.
چندساعت قبل دکتر گفته بود که استخوان پای سی ترک برداشته، نه انقدر شدید که دنیا به آخر برسه و نه انقدر غیرجدی که بتونه مسابقه بده.
مربی هم وقتی فهمیده بود چه اتفاقی برای سی افتاده با همون آرامش عجیبی که انگار داشت دربارهی عوض کردن جای بطری حرف میزد گفته بود نانی بجای سی وارد ترکیب اصلی میشه.
نانی همون لحظه احساس کرده بود روح از بدنش خارج شده.
هنوزم نمیفهمید بین اونهمه آدم، چرا نانی؟
چرا بسکتبال؟
چرا درست وقتیکه زندگی از هر طرف داشت به سمتش توپ پرت میکرد؟
مربی فقط بهش گفته بود"وقتی آدم تحت فشار باشه بهتر رشد میکنه"
نانی همون لحظه دلش میخواست بگه"من نمیخوام رشد کنم، ممنون"
اما نگفته بود چون احتمالا وضعیت روانیش زیاد برای مربی مهم نبود.
دستهاشو بالا بردو انگشتهاشو آروم یکییکی تکون داد.
این دستها برای چی باید توپ بسکتبال رو میرفتن؟
این انگشتها برای چی باید همچین توپ سنگینی رو کنترل میکردن؟
خیلی جدی برای چندثانیه بهشون نگاه کردو به این نتیجه رسید که دستهاش برای اینکار ساخته نشدن.
برای کارهای ظریف ساخته شده بودن.
مثل گیتار زدن، گرفتن لیوان، موبایل و گرفتن دست دوستپسرش.
نمیدونست اصلا چرا داشت به همچین چیزهایی فکر میکرد.
شاید چون مغزش تحت فشار بود و البته حق هم داشت.
اون فقط یکبار توی زندگیش برندهی مسابقهی ورزشی شده بود، اونم زمانی که هنوز دبیرستانی بودو حتی بُردی که کسب کرده بود هم کاملا برای خودش نبود.
برای همتیمیش یعنی اسکای هم بود.
اسکای انقدر خوب بازی کرده بود که نانی تقریبا فقط کنارش حرکت کرده بودو در نهایت برنده شده بودن.
گاهی به این فکر میکرد که واقعا چرا وارد تیم بسکتبال شده و جوابش رو هم خیلی سریع پیدا میکرد.
همهچیز از یه سوال ساده شروع شده بود.
"دوست داری عضو تیم بسکتبالمون بشی؟"
اونروز دیو خیلی راحت انگار که داشت پیشنهاد رفتن به کافیشاپ رو میداد این سوال رو از نانی پرسیده بود و نانی بخاطر اینکه طرف مقابلش دیو بود قبولش کرده بودو حالا همونطور که روی کف باشگاه دراز کشیده بود داشت از زندگیش شکایت میکرد.
صدای سوت مربی از اون طرف سالن بلند شد.
"نانی، اگه قراره توی ترکیب اصلی باشی حداقل از روی زمین بلند شو"
چندنفر خندیدن و نانی با قیافهای که انگار مربیش شخصا داشت زندگیشو از ریشه نابود میکرد به سقف خیره موند.
چندثانیه بیشتر نگذشته بود که با شنیدن صدای قدمهای آشنایی سرشو کمی بالا آورد و اسکای رو دید که داشت به سمتش میومد.
موهای تیرهاش کمی بههم ریخته بود و لباس تمرین مشکی و طوسی تنش بود؛ ساده، مرتب، همانقدر بیدردسر که خودش همیشه به نظر میرسید. توپ بسکتبال را زیر یک دستش گرفته بود و با دست دیگه حولهی کوچکی روی شونهاش انداخته بود.
نانی که بالاخره توی اون مکان ترسناک یه آشنا پیدا کرده بود لب پایینشو جلو آورد و چهرهاش جوری شد که اگه کسی از دور نگاهش میکرد احتمالا فکر میکرد حداقل سهنفر توی پنج دقیقهی گذشته بهش خیانت کردن.
اسکای با چند قدم فاصله بالاسرش ایستادو نگاهش روی صورت نانی موند.
"چیشده هیرانکیت؟"
نانی ابروهاشو درهم کشید"اسکای، من نمیخوام توی ترکیب اصلی باشم"
اسکای بدون اینکه تعجب کنه دستشو سمت نانی دراز کرد"بلند شو"
نگاه نانی از صورت اسکای تا دستش سُر خوردو چیز نامفهومی زیرلب گفت اما دستش رو جلو آوردو دست اسکای انگشتهاشو گرفتن، نه محکم یا عجولانه فقط به اندازهای که وزن نانی رو به دستش منتقل کنه و کمکش کنه از روی زمین بلند بشه.
نانی خودشو بالا کشید، زانوهاشو کمی خم کرد و بعد صاف ایستاد.
"من حتی لباس تیم رو هم نخریدم"
اسکای چندثانیه نگاهش کردو گفت"میتونیم باهم بریم تا بخریش"
نانی با ناراحتی به کف سالن خیره شد.
"من مطمئنم روز مسابقه قراره مثل بچه گربههای گمشده وسط سالن بدو بدو کنم"
اسکای با شنیدن این حرف ساکت شد اما نانی بیخبر از فکرهایی که توی ذهنش میگذشت ادامه داد"من اصلا برای اینکار ساخته نشدم"
اسکای بالاخره نگاهش کردو متوجه شد این کارش اشتباه شده چون نانی با وضعیتی که داشت واقعا شبیه یه گربهی گمشده شده بود.
یه گربهی گمشدهی عصبانی.
به زحمت نفسشو بیرون دادو پروانههای کوچیکش توی قفسه سینهاش به جون هم افتادن، پروانههایی که هربار نانی چیزی میگفت بیدلیل دیوانهتر میشدن.
و بدتر از همه این بود که ذهنش بیرحمانه شروع کرد به کنارهم گذاشتن چیزهایی که شاید اصلا نباید کنارهم گذاشته میشدن.
نانی و گربهاش نوآ.
لوس بودن نوآ.
لوس بودن نانی.
رفتاری که هردو وقتی ناراحت بودن میگرفتن و نگاههایی که وقتی چیزی میخواستن داشتن.
بغلی بودن نوآ و بعد...
تصویر دیشب.
دستهاش که دور بدن نانی حلقه شده بودو وزن سبکش وقتی بلندش کرده بود.
لبخند کمرنگی گوشهی لبش نشست و بدون اینکه خودش بخواد چندتا جملهی مسخره توی ذهنش شکل گرفت.
همونقدر که نوآ بغلی بود، نانی هم بغلی بود.
همونقدر که نوآ وقتی خسته میشد خودشو جمع میکرد نانی هم توی خودش جمع میشد.
همونقدر که نوآ وقتی چیزی میخواست با نگاهش اسکای رو خیلی راحت مجبور میکرد تسلیم بشه نانی هم...
فورا جلوی خودشو گرفت چون اگه یکم بیشتر فکر میکرد همونجا جلوی همتیمیهاش زانوهاش سُست میشدن و میخورد زمین.
صدای کف زدن مربی مثل ترک برداشتن سکوت روی سقف بلند باشگاه پیچید.
یکبار.
دوبار.
بار سوم انقدر محکم بود که چندنفر ناخوداگاه سرشونو بالا آوردن و توپهایی که تا چند ثانیه قبل روی زمین میغلتیدن یکییکی متوقف شدن.
وقتی همهی نگاهها به سمت مربی برگشت مردی که وسط زمین ایستاده بود دستهاشو بهم قفل کردو صدای رسا و واضحش توی سالن پخش شد.
"بیاین هرکدومتون یه یونیفرم بردارین، به دو گروه تقسیم میشین تا یه مسابقهی تمرینی داشته باشیم"
نانی انگار که خبر مرگ خودشو شنیده بود خیلی آهسته به سمت اسکای برگشتو لبهاش دوباره به سمت پایین کج شدن.
"اسکای.."
انگشتهای اسکای پارچهی تیشرت نانی رو گرفتن و همونطور که درستش میکرد زمزمه کرد"هوم؟"
نانی با حالت جدیتر از حد لازم پرسید"بنظرت اگه الان بزنم به چاک چه اتفاقی میوفته؟"
اسکای به صورتش خیره شدو بعد خیلی آروم سرشو تکون داد"مربی احتمالا بیوفته دنبالت"
بعد دستشو روی بازوی نانی گذاشت و به سمت سبد یونیفرمها هدایتش کرد.
نانی زیرلب گفت"حس میکنم تو اصلا درک نمیکنی داری منو کجا میبری"
و با قیافهای که انگار به هیچ عنوان حاضر نبود این حقیقت تلخو بپذیره کنار سبد بقیه ایستاد.
داخل سبد کلی یونیفرم با رنگهای آبی و قرمز ریخته شده بود.
دستشو روی لبهی سبد گذاشتو آهی کشید.
"مسابقهی پیش رومون قطعا قراره یه آبروریزی بزرگ باشه مربی"
چندنفر خندیدن و مربی که چند قدم اونورتر ایستاده بود نگاهش کرد"چرا؟"
"چون توپ قراره مستقیم روی صورتم فرود بیاد، دماغم بشکنه و من از شدت درد وسط سالن بزنم زیر گریه"
قبل از اینکه مربی بتونه حرفی بزنه صدای باز شدن ناگهانی در باشگاه یه سکوت غیرمنتظره بینشون انداخت و بچهها برگشتن سمت ورودی.
نانی هم برگشت و همون لحظه لبخندی که هنوز گوشهی لبش بود خیلی آروم محو شد چون کسی که اومده بود داخل دیو بود.
سویشرت ورزشیش روی شونهاش انداخته شده بودو موهاش بهمریختهتر از همیشه بودن، چند تار مو به پوست نمخوردهی صورتش چسبیده بودو نفسهای کوتاهش باعث میشد قفسه سینهاش تندتر از حالت معمول بالا و پایین بره.
کیف ورزشیش از یه دستش آویزون بودو همین ظاهر آشفته بیشتر از هر آدم مرتب و منظمی جلب توجه میکرد.
"ببخشید دیر کردم مربی"
مربی نگاهی به ساعت مچیش انداختو دستشو توی هوا تکون داد.
"اشکالی نداره، بیا آماده شو"
"چشم"
نانی نگاهش نکرد، یا حداقل تلاششو کرد تا نگاه نکنه.
چشمهاش خیلی سریع از صورت دیو روی کف سالن سُر خورد، بوی خط سفید زمین، روی سبد یونیفرمها و روی هرچیزی بجز اون پسر قدبلند.
اما ظاهرا قلبش تصمیم همکاری نداشت.
نگاه اسکای چندثانیه روی دیو موند و بعد بدون اینکه بهش سلام کنه دستشو جلو برد و یکی از یونیفرمهای آبی رو از داخل سبد کشید بیرون.
پارچهی آبی توی دستش لیز خورد، دقیقا همون رنگی رو داشت که همیشه عجیب به اسکای میومد.
"مثل اینکه هنوز خماره"
نانی پلک زد"ها؟"
اسکای با سر به دیو اشاره کرد.
"رفیقمو میگم"
نانی دوباره نگاه کوتاهی به دیو انداخت که داشت کیفشو روی نیمکت میذاشت و یه لبخند کج و نامطمئن زد.
"آها.."
اسکای بازم یه یونیفرم آبی برداشتو همون لحظهای که میخواست بگیرتش سمت نانی دیو بهشون نزدیک شد.
"سلام اسکای، نانی"
نانی برای لحظهای نفس کشیدن رو فراموش کردو بعد یادش اومد که باید وانمود کنه همهچیز نرماله.
با صدایی که بیش از حد معمول آروم بود گفت"سلام"
نگاه دیو روی نانی یه نگاه گذرا نبود، یک ثانیه بیشتر طول کشیدو همین برای نانی کافی بود.
چشمهای دیو روی صورتش موندن؛ روی موهای روشنش و روی همون نگاه فراری که خودشم نمیدونست بخاطر چیه.
بعد بدون اینکه چیزی بگه دستشو برد داخل سبد و یه یونیفرم قرمز رو بیرون کشید.
اسکای تا اون لحظه منتظر بود نانی برگرده سمتش و یونیفرم آبی رو ازش بگیره اما نانی دیگه بهش نگاه نمیکرد.
اون پسر همونطور که چشمش روی پارچهی قرمز بین انگشتهای دیو مونده بود بدون فکر یه یونیفرم قرمز دیگه برداشت.
اسکای برای چندثانیه هیچ واکنشی نشون نداد، هیچکس متوجه نشدو هیچکس هم قرار نبود متوجه بشه چون همیشه بلد بود یه قدم عقبتر وایسه و چیزی رو به روی خودش نیاره.
انگار تمام عمرش داشت تمرین میکرد که اگه کسی یه انتخاب دیگه داشته باشه اسکای همونجا بمونه و دست خالیشو توی جیبش بندازه.
آئون درحالیکه یه حوله روی گردنش انداخته بود از راه رسیدو نگاهش روی یونیفرمی افتاد که توی دست اسکای بود.
"این مال کسیه؟"
اسکای سرشو بالا آورد"نه"
آئون خیلی راحت یونیفرم رو ازش گرفت و گفت"پس میگیرمش همگروهی عزیزم"
حالا تیمها مشخص شده بودن.
دیو و نانی کنارهم و اسکای روبروشون.
خندهدارترین بخش ماجرا این بود که تا چند ثانیه قبل اسکای با تمام وجود دلش میخواست نانی رو کنار خودش داشته باشه، برای اینکه مطمئن بشه برنده میشه و مسابقه براش راحتتر میگذره اما حالا یه فاصلهی چندمتری با رنگ آبی و قرمز بینشون افتاده بود.
مربی دوباره سوت زد"همه سرجای خودشون"
بازیکنها جابجا شدن و نانی هم به سمت تیم قرمز قدم برداشت اما قبل از اینکه از کنار اسکای رد بشه برای یک لحظه چشماشون بهم رسید.
"اسکای"
"هوم؟"
نانی انگار که قرار بود یه راز خیلی مهم رو افشا کنه کمی خم شد سمتش و در گوشش گفت"لطفا باهام خشن نباش"
اسکای برای یک لحظه واقعا نفهمید باید چی بگه.
"چی؟!"
نانی خیلی طبیعی ادامه داد"نمیخوام آسیب ببینم چون اینبار احتمالا باید لاو رو جای من بیارن همونطور که خودم جای سی اومدم"
اسکای خیره نگاهش کرد.
یک ثانیه.
دو ثانیه.
سه ثانیه.
و درست همونجا بود که سیستم عصبیش تصمیم گرفت علیهش شورش کنه.
نه بخاطر خود جمله و شوخی، بلکه بخاطر طرز گفتنش.
اینکه نانی با اون لحن نرم و بیخیالی که انگار واقعا باور داشت اگه آسیب ببینه دوستاش به سرعت جایگزینش میشن باعث شد اسکای توی ذهنش داد بزنه که نانی چرا انقدر نازه؟!
پروانههای آبی دندههاشو قلقلک دادن و اسکای سعی کرد در ظاهر آروم بمونه.
"من باهات خشن نیستم"
نانی لبهاشو جمع کردو خیلی جدی گفت"پس چرا وقتی تمرین میکردیم منو مثل آدمی میدیدی که پنج سال تمام بسکتبال بازی میکرد؟"
اسکای یه نفس آروم کشید، بعد دستشو بالا آوردو با انگشت اشاره یه ضربهی کوچیک به پیشونی نانی زد"چون مربی بهم گفته بود حواسم بهت باشه"
نانی با ناباوری دستشو روی پیشونیش گذاشت"این یکیم خشونت فیزیکی بود"
اسکای دیگه نتونست جلوی خودشو بگیره و یه خندهی کوتاهو آروم از گلوش پرید بیرون.
نانی هم با دیدن لبخند اسکای خندید و همین کافی بود تا پروانههای آبی با سرعت بیشتری توی قفسه سینهاش پرواز کنن.
این پسر چرا اینجوری لبخند میزد؟
چرا وقتی خودشو لوس میکرد اسکای دلش میخواست بلندش کنه و ببرتش یجای امن؟
چند دقیقه بعد وقتی مسابقهی تمرینی شروع شد نانی گوشهی زمین ایستاده بود.
یکی از دستاش روی زانوش بودو هربار که نفس میکشید پارچهی نازک روی سینهاش بالا و پایین میشد.
به زمین نگاه کرد، بعد به حلقه و بعد به توپ نارنجی رنگی که چند متر اونورتر دست چندتا بازیکن میچرخید.
با خودش فکر کرد شاید هنوز وقت داره که فرار کنه.
واقعا وقت داشت؟
نه.
چون مربی درست همون لحظه فریاد زد"نانی یه تکونی به خودت بده"
بازیکنی که توپ توی دستش بود با صدای بلندی گفت"نانی! سمت چپ"
"چپ کدومه؟!"
آئون خندید و نانی با اخم برگشت سمتش"خیلی خندهداره؟"
اما قبل از اینکه جوابی بگیره توپ به سرعت از جلوی صورتش رد شد و به دست دیو رسید.
همون لحظه چیزی توی زمین تغییر کرد.
دیو معمولا وقتی توپ رو میگرفت سالن رو برای چندثانیه مال خودش میکرد؛ حرکاتش دقیق بودن، شونههاش آزاد و نگاهش انقدر سریع که گاهی بنظر میرسید قبل از اینکه بازیکن روبروش تصمیم بگیره دیو کار خودشو میکنه.
اما امروز..نه.
امروز دیو همون دیو بودو در عین حال انگار چند قدم عقبتر از خودش حرکت میکرد.
توپ رو نگه داشت.
یه دریبل.
دوتا.
نگاهش بالا رفتو وقتی چشمش به نانی افتاد که از قبل نگاهش میکرد چیزی که قرار نبود وسط یه مسابقهی تمرینی براش یادآوری بشه اومد سمتش.
نورهای آبی کلاب، پشت مبل، نفسهایی که زیادی نزدیک شده بودن و لبهایی که بوسیده بود.
نانی سریعا نگاهشو دزدیدو دیو هم انگار همون لحظه فهمید که چه اتفاقی افتاده اما دیر شده بود، یکی از بازیکنای تیم آبی از کنارش رد شدو وقتی دیو توپ رو پاس داد بجای همتیمیش توپ مستقیم توی دستای آئون افتاد.
آئون بدون اینکه حتی یک لحظه رو از دست بده با خنده گفت"ممنون کاپیتان"
دیو با اخم گفت"خفه شو"
اسکای از گوشهی زمین همهچیز رو میدید.
دستهاشو روی زانوهاش قرار گرفته بودن و کمی خم شده بود؛ آمادهی دویدن، توپ گرفتن یا آمادهی هرکاری بود که تیمش ازش میخوان اما نگاهش برای چند لحظه روی دیو موندو بعد رفت سمت نانی.
نانی داشت تلاش میکرد خودشو با بازی هماهنگ کنه و اسکای میدونست چقدر براش سخته.
توی این مدت کم فهمیده بود نانی از آدمایی نیست که بتونه بدنشو با ورزشی که تازه داشت یاد میگرفت هماهنگ کنه، مغزش همیشه چندثانیه جلوتر بودو بدنش چندثانیه عقبتر.
و نتیجه هم معمولا چیزی بود که اسکای مجبور میشد با لبخند از دور تماشاش کنه.
"نانی! توپ!"
نانی برگشت"کو؟"
توپ درست به سمتش رفت.
"آها!"
دستاشو بالا برد و وقتی توپ به کف دستش خورد تونست یه لحظه نگهش داره و چشماش برق زدن.
"گرفتمش"
و دقیقا همون لحظه توپ از بین انگشتهاش لیز خورد.
اسکای با دیدن اینکه نانی خیلی جدی و بامزه توپ رو از دست داده بود لبخند زد.
نانی توپ رو دنبال کرد اما قدم سومشو بد گذاشتو کف کفشش روی سطح صاف سالن کمی لغزید.
"شت..."
بدنش به جلو خم شدو قبل از اینکه بتونه تعادلشو حفظ کنه با کمر خورد زمین.
صدای برخوردش با کفپوش توی سالن پیچید و همهچیز برای یک لحظه کند شد.
اسکای اولین نفری بود که حرکت کرد سمتش، دیو هم پشت سرش دویدو زودتر رسید درحالیکه اسکای فقط یک قدم عقبتر بود.
نانی درحالیکه موهای روشنش روی پیشونیش ریخته بودن لب پایینشو به دندون گرفته بود تا دردشو جدیتر از چیزی که هست نشون نده.
"خوبی؟"
"آسیب ندیدی؟"
وقتی سرشو بالا آورد دوتا پسر رو دید که بالا سرش ایستاده بودن و دستشونو دراز کرده بودن سمتش.
یکی از اون دستهارو خوب میشناخت.
دست اسکای.
آروم، نزدیک، بیصدا.
دستی که مدتی پیش گرفته بودتش و از روی زمین بلندش کرده بود
دستی که وقتی نانی غر میزد بازم به سمتش میومد.
اما دست شخص کنارش، دست دیو بود.
و همین کافی بود تا قلب نانی یه ضربان جا بندازه.
نگاهش بین هردو دست چرخید و احساس کرد توی موقعیت عجیبی گیر افتاده.
دست اسکای کمی نزدیکتر بودو نانی میتونست خیلی راحت انگشتاشو بگیره و همین کار رو هم کرد اما نگاهش برای لحظهای روی دست دیو موند.
یه لحظهی کوتاه و بیرحم.
انگشتهاش بین انگشتهای اسکای چفت شدن و اسکای با احتیاط کمکش کرد تا بلند بشه.
"خوبی؟"
نانی سرپا ایستادو جوابشو داد"خوبم"
نگاه دیو برای لحظهای روی دست نانی موند که هنوز توی دست اسکای بودو بعد خیلی آروم دستشو که توی هوا معلق مونده بود پایین آورد.
سوت مربی دوباره توی سالن پیچید"ادامه بدیم"
اسکای دست نانی رو رها کرد اما گرمای آبی انگشتهاش چندثانیه بیشتر از خود لمس روی پوست نانی موند.
مسابقه ادامه پیدا کرد اما دیگه هیچ چیزی مثل قبل نبود.
دیو توپ رو گرفت و اینبار با سرعت بیشتری حرکت کرد.
از کنار بازیکن حریف رد شد، یه پاس سریع داد و به سمت حلقه رفت.
برای اولینبار از شروع بازی همون دیو همیشگی برگشته بود که سریع و متمرکز بود اما درست قبل از پرتاب وقتی متوجه شد نانی زیادی به حلقه نزدیکه و ممکنه موقع پریدن بهم برخورد کنن توپ از دستش رها شد، به حلقه خورد و اسکای توپ رو گرفت.
مربی با صدای بلندی گفت"امروز واقعا یچیزیت شده"
بازی تا جایی ادامه پیدا کرد که عدد روی تابلوی امتیاز آرومآروم بالا رفتن و روی هیجده و بیستو یک توقف کردن.
سه امتیاز فاصله و یه مسابقهی تمرینی.
دیو احساس میکرد طعم تلخ شکست رو زیر زبونش حس میکنه و برای اسکای..زیاد مهم نبود.
چون میتونست تمام مدت توی زمین باشه، عرق کنه، بهترینشو بزاره، دست کسی رو وقتی زمین میخوره بگیره و وقتی بالاترین امتیاز توی تابلورو بگیره بازم برنده نباشه.
صدای سوت پایان قطع نشده بود که آئون یهو از جا کنده شد.
"ایـــول!"
اسکای هنوز فرصت نکرده بود از زمین بازی خارج بشه که آئون با تمام انرژی خودشو بهش رسوند و تقریبا پرید توی بغلش.
دستاشو دور گردن اسکای حلقه کردو انقدر محکم فشارش داد که اسکای یه قدم کامل عقب رفت.
"ما بردیم اسکای"
اسکای که بین خنده و خفگی گیر کرده بود دوستاشو دوطرف شونههای آئون گذاشتو سعی کرد اونو از خودش فاصله بده.
"باشه، میدونم..ولم کن"
"هیجده_بیستو یک"
"عددارو بلدم"
"ما بردیم!"
آئون بالاخره با خنده ازش جدا شدو دو قدم عقب رفت.
اسکای نفس عمیقی کشید، موهای بهمریختشو از پیشونیش کنار زدو لبخند کمرنگی روی لبهاش نشست اما به چشمهاش نرسید.
نگاهش بیاختیار اونور سالن روی دیو نشست.
اون پسر قدبلند پشتش به اونا بودو به سمت نیمکتی میرفت که کیف ورزشیشو روی اون انداخته بود.
درحالیکه شونههاش کمی خم شده بود سویشرتشو از روی زمین برداشتو روی نیمکت نشست.
حرکاتش آروم بود اما حتی از فاصلهی چند متری هم میشد فهمید حالش خوب نیست.
یچیزی توی حرکاتش سنگینی میکرد، انگار امروز همهچیز با وزن بیشتری روی شونههاش افتاده بود.
اسکای چندثانیه سرجاش ایستاد.
صدای حرف زدن بچهها، غرغرهای نانی و خندهی آئون دوربرش جریان داشت اما اسکای تمام اونارو کنار زدو به سمت رفیقش رفت.
بعد از چندثانیه کنار دیو نشست و دستهاشو بین زانوهاش قفل کرد.
دیو هم بدون هیچ حرفی یه حولهی کوچیک از داخل کیفش برداشتو روی صورتش کشید؛ موهاش از عرق خیس شده بودن و چند تارشون به پیشونیش چسبیده بود.
"فقط یه بازی تمرینی بود دیو"
دیو حوله رو از روی صورتش پایین آورد.
"میدونم"
اسکای نگاهش کرد"پس چرا ناراحتی؟"
دیو انگار که داشت دنبال جواب میگشت مکثی کردو به کف سالن خیره موند.
شاید اگه امروز فقط یه باخت کوچیک بود میتونست از کنارش بگذره اما امروز روز سادهای نبود چون نتونسته بود شب قبل رو کامل پشت سر بذاره.
تصویرهایی که نباید اونقدر واضح میموندن هنوز جایی توی ذهنش روشن بودن، بوسهای که نتونسته بود راجبش با نانی حرف بزنه و حتی نمیدونست امروز چجوری باهاش رفتار کنه و حالا حتی نتونسته بود مسابقهی تمرینی رو هم برنده بشه.
"میشه امروز بیخیالم بشی؟"
جملهاش آروم گفته شد اما چیزی توی لحنش بود که اسکای رو متوقف کرد.
"فقط میخواستم آروم بشی"
دیو حوله رو از روی شونهاش برداشتو با بیحوصلگی توی کیفش انداخت.
"من آرومم"
"میشناسمت دیو"
"گفتم آرومم"
از روی نیمکت بلند شدو آستینهای سویشرت رو یکییکی از دستهاش رد کرد.
اسکای هم از جاش بلند شد.
"میتونیم.."
دیو حرف اسکای رو نصفهنیمه گذاشت.
خودشم میدونست داره از جایی حرف میزنه که نباید، اما انگار امروز تمام ترمزهاش از کار افتاده بودن.
"امروز واقعا حوصله ندارم اسکای"
"من فقط..."
"میدونی چیه؟"
صدای دیو کمی بالاتر رفت و چندنفر ناخوداگاه برگشتن سمتشون.
آئون که تا اون لحظه کنار سبد توپها ایستاده بودو داشت برای پسرایی که یونیفرم قرمز تنشون بود کُری میخوند هم سرشو بالا آورد.
دیو ادامه داد"شاید باختن یا نفر دوم بودن برای تو عادی باشه اما اعصاب منو بهم میریزه"
سکوت.
اسکای حتی پلک نزد، لبخند کوچیکی هم که گوشهی لبش مونده بود آروم محو شد.
"چی؟"
دیو دستی لای موهاش کشیدو نگاهشو ازش گرفت"شنیدی..."
اینبار اسکای اجازه نداد دیو جملشو تموم کنه.
"تو امروز خستهای، حوصله نداری..قبول"
مکث کرد.
"ولی حق نداری هرچیزی که توی سرت میچرخه رو بگی"
دیو با عصبانیت گفت"خوبه که میدونی حالم بده و انقدر به پرو بالم میپیچی"
اسکای ساکت شدو دیو نفسشو با فشار بیرون داد.
"من فقط امروز نمیخوام کسی کنارم باشه، لازم نیست هروقت اوکی نبودم بیام به تو و آئون بچسبم"
آئون که تا همون لحظه انگار با خودش قرارداد بسته بود که دلقکبازی از نفس کشیدنم براش مهمتره چیزی توی صورتش شکست و لبخند کوچیکش از صورتش افتاد.
"هروقت حالت بد بود ما میومدیم پیشت، میگفتی نمیخوای تنها بمونی پس الان چیشده؟"
سوال اسکای برای چند ثانیه دیو رو بیدفاع کرد چون خودشم جوابشو کامل نمیدونست.
چندوقتی میشد که چیزی بینشون تغییر کرده بودو یه فاصلهی نامرئی بینشون افتاده بود.
اسکای هنوز کنارش بود.
آئون هنوز کنارش بود.
اما دیو دیگه نمیتونست مثل قبل خودشو بینشون جا کنه و همین بیشتر از هرچیزی میترسوندش چون اون از آدمایی بود که وقتی احساس میکرد از کسایی که دوستشون داره دور شده بجای نزدیک شدن بیشتر عقب میرفت تا اگه واقعا روزی از دستشون داد حداقل بتونه به خودش بگه کسی که زودتر عقب کشیده خودش بوده.
نگاهشو دوباره به اسکای دوختو با صدای پایینتری گفت"این چندروز..."
مکث کرد.
انگار گفتنش سخت بود.
"یکی از مسخرهترین روزای زندگیم بود"
نانی که کف زمین نشسته بود با شنیدن اون جمله خشکش زد، انگار کلمات مستقیم به صورتش خوردن.
مسخرهترین روزهای زندگی دیو؟
دیشب هم جزو همون چندروز بود.
انگشتهاش لبهی تیشرتشو مچاله کردن و قلبش یه ضربان جا انداخت.
یعنی بوسیدن نانی هم یکی از همون چیزهایی بود که دیو مسخره تلقیشون میکرد؟
قبل از اینکه توی هیاهوی افکارش غرق بشه دیو بند کیفشو روی شونهاش مرتب کرد و جلوی چشم همه به سمت خروجی باشگاه قدم برداشت.
در باشگاه باز شد.
هوای سرد و آبیرنگ محوطه به داخل خزیدو موهای عرقکردهی دیو رو کمی تکون داد.
درآخر در پشت سرش بسته شدو اسکای به جای خالی رفیقش خیره شد.
دستهاش کنار بدنش افتاده بودن و شونههاش یکم خم بنظر میرسیدن.
همون آدمی که چند دقیقهی قبل با خنده داشت آئون رو از خودش جدا میکرد جوری ساکت شده بود که انگار تمام صداهای سالن واسش از بین رفته بودن.
نانی برای اولینبار فهمید اسکای همیشه آروم نبود، فقط بلد بود آروم بنظر برسه.
و شاید دردناکترین چیز این بود که هیچکس تاحالا نپرسیده بود وقتی همهی آدما میرن کی کنار اسکای میمونه؟
To be continued..