CHAP36

CHAP36

W𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾

ده دقیقه بعد صدای یکنواخت موتور ماشین جیمی با صدای لاستیک‌هایی که روی آسفالت خیس خیابون سر میخوردن قاطی شده بودن و سکوت داخل ماشین رو شکسته بودن.

آسمون هنوز همون خاکستری سنگین صبح رو داشت ، همونی که تهش رگه‌ای از آبی خواب‌آلود دویده بود.

انگار شب هنوز کاملا نتونسته بود از آسمون خداحافظی کنه.

هربار که ماشین از روی دست‌انداز کوچیکی رد میشد قطره‌های بارون باقی‌مونده روی شیشه‌ها راهشونو عوض میکردنو نور سرد آسمون رو به شکل خط‌های باریک و لرزون روی شیشه میکشیدن.

ولی داخل ماشین اوضاع خیلی از نیم ساعت پیش آروم‌تر بود.

حداقل برای دقایق کوتاهی.

جیمی پشت فرمون نشسته بودو هنوزم بی‌نقص و مرتب بنظر میرسید ، سی هم روی صندلی کناری نشسته بودو هر بار که ماشین از روی یه ناهمواری رد میشد عضلات فکش برای لحظه‌ای سفت میشدن اما همچنان اصرار داشت هیچ اتفاق خاصی نیوفتاده.

توی صندلی عقب ، لاو کیف بزرگشو روی پاهاش نگه داشته بودو نگاهش مدام بین صندلی جلو و آینه‌ی وسط ماشین جابجا میشد.

اول به جیمی نگاه میکرد ، بعد به سی و بعد دوباره جیمی.

انقدر این کارو تکرار کرده بود که اگه کسی چندثانیه نگاهش میکرد احتمالا فکر میکرد داره یه معادله‌ی پیچیده‌ی ریاضی رو توی ذهنش حل میکرد اما حقیقت این بود که لاو همون لحظه‌ای که جیمی رو کنار سی دیده بود جواب معادله رو هم پیدا کرده بود.

فقط هنوز داشت از شدت ذوق خودش برای کشفی که انجام داده بود خجالت میکشید.

چشمهاش کمی ریز شدن.

جیمی دکتر بود.

سی هم سی بود ، کسی که فکر میکرد هیچکدوم از دکترها قابل تحمل نیستن اما حالا خیلی راحت کنارش نشسته بود.

جیمی هم بدون اینکه منت‌کشی کنه قبول کرده بود اون سه نفر رو برسونه بیمارستان.

این یعنی توجه.

این یعنی مراقبت.

درسته که لاو نباید انقدر زود نتیجه‌گیری میکرد اما اگه قرار بود انجامش بده جیمی و سی ترکیب بدی نبودن.

نگاهش دوباره روی آینه افتاد و جیمی دقیقا همون لحظه چشمش به آینه خوردو نگاهشون برای یک ثانیه بهم گره خورد.

لاو خیلی سریع نگاهشو دزدید و جیمی هم چیزی نگفت اما گوشه‌ی لبش تکون کوچیکی خورد.

نانی کنار لاو نشسته بود اما هیچکدوم از این اتفاقات رو نمیدید.

پیشونیشو به شیشه‌ی سرد تکیه داده بودو بیرون رو نگاه میکرد.

درد سرش خیلی بهتر شده بود اما اون گوی فلزی مسخره هنوزم پشت پیشونیش تکون میخوردو هر چند دقیقه یکبار بهش یادآوری میکرد که دیشب چه شب افتضاحی بود.

نانی آهسته پلک زدو دستهاش جیب‌های هودی رو پیدا کردن.

لباس اسکای بخاطر بزرگ بودنش دور بدنش جمع شده بود ، سرشونه‌هاش کمی پایین‌تر از جای طبیعیشون قرار گرفته بودن و پارچه‌ی آبی‌رنگ کنار موهای روشنش تضاد عجیبی ساخته بود ؛ مثل تکه‌ای از آسمون شب که اشتباهی توی بغل خورشید افتاده.

خود نانی هم انگار هیچ مشکلی با این موضوع نداشت.

نه قصد داشت هودی رو دربیاره و نه حتی بنظر میرسید باید یادش باشه که دربارش توضیحی بده.

اما لاو یادش بود.

خیلی خوب هم یادش بود.

لاو تقریبا تمام لباس‌های نانی رو میشناخت ؛ حتی اون تیشرت سفید ساده‌ای که نانی سه سال پیش از سی قرضش گرفته بودو هنوزم به شکل کاملا غیرقانونی توی کمدش نگهش میداشت.

این یکی؟

نه.

این یکی متعلق به کسی بود که هیکلش به وضوح با هیکل نانی خیلی فرق داشت.

کمی سرشو کج کردو پرسید"این هودی برای کیه؟"

نانی بدون اینکه نگاهشو از پنجره بگیره جواب داد"اسکای"

وقتی یه تای ابروی لاو بالا رفت نانی بلاخره سرشو چرخوند"چیشده؟"

لاو فقط گفت"هیچی"

اما اون 'هیچی' به قدری نمایشی بود که تقریبا میشد صدای سه‌نقطه‌های پشتشو شنید.

"چرا اینجوری نگاهم میکنی؟"

"من؟"

"آره"

"من هیچ‌جوره نگاهت نمیکنم"

نانی دوباره نگاهشو به سمت پنجره برگردوند"خب باشه"

لاو هم چیزی نگفت ، فقط لبهاشو جمع کرد تا جلوی اون دانشجوی پزشکی و دکتر آینده‌ مؤدب بنظر برسه.

پنج ثانیه گذشت.

شیش ثانیه.

هفت ثانیه.

و بعد نانی همونطور که هنوز به منظره‌ی بیرون پنجره نگاه میکرد تصمیم گرفت یه بمب دیگه وسط ماشین بندازه.

"راستی..منو دیو دیشب همدیگه رو بوسیدم"

حرکت ماشین متوقف نشد ، جیمی هنوز رانندگی میکرد و سی هم از جاش تکون نمیخورد اما لاو احساس کرد دیگه توی این دنیا نیست.

سرش آروم به سمت نانی چرخیدو چشمهاش گرد شدن.

"چی؟"

نانی آروم‌تر تکرار کرد"منو دیو همدیگه رو بوسیدیم"

لاو پلک زد.

یکبار.

دوبار.

سه‌بار.

بعد خیلی آهسته پرسید"دیو جیراوات؟"

نانی سرشو تکون داد.

لاو دستشو روی سینه‌اش گذاشت ، انگار کسی همین الان خبر داده بود یکی از اعضای خانواده‌اش توی یه عملیات فوق محرمانه ناپدید شده.

"دیو جیراوات تورو بوسیده؟"

وقتی نانی حرف دیگه‌ای نزد لاو با ناباوری خندید و دستشو روی صورتش کشید"حس شیشمم دیشب میگفت قراره یه اتفاقایی بیوفته"

جیمی از آینه نگاه کوتاهی بهشون انداختو سی آه کوتاهی کشید.

لاو ادامه داد"اصلا از اول نباید میذاشتم مست بشی"

نانی اخم کرد"اینجوری حرف نزن لاو من بچه نیستم"

"اما من حتی نمیدونم سالم برگشتی خونه یا نه"

نانی خواست جوابشو بده اما لاو و ذهن شلوغش این اجازه رو بهش ندادن.

"میشه واسم تعریف کنی که دقیقا چه اتفاقی بینتون افتاد؟"

نانی که انگار از باز کردن این بحث جنجالی اونم جلوی جیمی کم‌کم داشت معذب میشد گفت"دیو منو بوسید و من وسطش تبدیل به یه روح شدم ، اوکی؟"

با شنیدن صدای خنده‌ی سی اخم کمرنگی روی پیشونیش نشست"نخند"

سی سعی کرد صداشو صاف کنه"نخندیدم"

نانی دوباره سرشو به شیشه تکیه داد.

بیرون آسمون بالاخره کم‌کم داشت آبی میشد و نانی با هودی کسی که صبحشو توی اتاقش شروع کرده بود ، بی‌خبر از اینکه زندگی قرار بود از این به بعد کمی بیشتر از قبل بهش سخت بگیره آروم پلک زد.

سرش هنوز درد میکرد و تکه‌های نامرتب دیشب مثل یه خواب بد گوشه‌ی ذهنش افتاده بودن.

هنوزم وقتی به دیو فکر میکرد چیزی توی قلبش به حرکت درمیومد که خودش انگار دیگه جرعت قبول کردنشو نداشت اما عجیب‌تر از همه این بود که امروز بین تمام چیزهایی که باید ذهنشو مشغول میکردن رنگ آبیِ هودی رو روی تنش بیش از حد لازم احساس میکردو شاید بدتر از اون ، اصلا دلش نمیخواست اونو از تنش دربیاره.

با نزدیک شدن ماشین به ساختمون بیمارستان صدای آروم جیمی سکوت نیمه‌جون بینشونو شکست.

"رسیدیم"

پنجره‌های ساختمون بلند روبروشون نور صبح رو مثل تکه‌های آبی یخ پس میزدن و نور ضعیف خورشید نمیتونست بهشون برسه.

ماشین نزدیک ورودی متوقف شدو سی که از چند دقیقه پیش بیشتر وزنشو روی پای سالمش انداخته بود دستشو روی داشبورد گذاشتو آه کوتاهی کشید.

نانی بلافاصله متوجه شد.

هنوز اون سردرد لعنتی مثل یه خط باریک و مداوم پشت چشمهاش کشیده میشد اما از لحظه‌ای که پای سی آسیب دیده بود درد خودشو فراموش کرده بود.

دستشو به سمت دستگیره برد"صبر کن ، من بازش میکنم"

سریعا از ماشین پیاده شدو در سمت سی رو باز کردو کنار رفت تا رفیقش بتونه راحت‌تر پایین بیاد.

سی دستشو به لبه‌ی صندلی گرفت"مرسی نانی"

پای سالمشو روی زمین گذاشت و با احتیاط وزنشو جابجا کرد.

نانی دستشو جلو برد.

"آروم"

سی خواست چیزی بگه اما نانی انقدر جدی نگاهش میکرد که ترجیح داد بحث نکنه.

وقتی هردوشون از ماشین فاصله گرفتن نانی خواست در رو ببنده اما همون لحظه چشمش به یچیزی افتاد.

یه تکه‌ی کوچیکی از رنگ آبی روی داشبورد ماشین.

نانی ناخوداگاه مکث کردو نگاهش دقیق‌تر شد.

یه پیک گیتار.

کوچیک و براق.

رنگ آبی تیره بود ، یه آبی عمیق و شفاف که بخاطر نور کمرنگی که روش میوفتاد برق میزد.

"نانی؟"

وقتی سرشو بالا آورد جیمی رو دید ‌که منتظر بسته شدن در توسط نانی بود تا ماشینو توی یه جای مناسب پارک کنه.

نگاه نانی بین پیک گیتار و جیمی چرخید و بعد اشاره‌ای بهش کرد.

"اون پیک...برای کیه جیمی؟"

جیمی نگاهشو دنبال کردو چشمهاش برای لحظه‌ای روی پیک افتادن.

نانی سوال ساده‌ای پرسیده بود اما جیمی اینبار برخلاف تمام جواب‌های کوتاه و بی‌دردسرش چندثانیه ساکت موند.

بعد نگاهش دوباره به سمت نانی چرخیدو گفت"برای منه"

تمام صداهای اطراف یکدفعه برای نانی دورتر شدن.

صدای رفت و آمد آدما.

چرخ‌های برانکارد روی سنگفرش.

صدای دور پرستارها و حتی صدای لاو که حالا از ماشین پیاده شده بودو با سی جر و بحث میکرد تا مجبورش کنه روی ویلچر بشینه.

همشون برای چندثانیه محو شدن چون یه کلمه خیلی آروم ته ذهنش نشسته بود.

بلو.

نانی سعی کرد پسش بزنه.

اون فقط یه پیک گیتار آبی دیده بود.

آدمای زیادی گیتار میزدن.

آدمای زیادی هم وسیله‌های آبی‌رنگ داشتن.

قرار نبود هرچیزی که آبی باشه یه معنای خاص رو پشت خودش پنهان کنه.

اما...

نگاهش دوباره روی پیک نشست و لبهاشو کمی روی هم فشار داد.

سی خطاب بهش گفت"نانی ، بیا دیگه"

نانی نگاهشو از اون وسیله‌ی پلاستیکی گرفت و در ماشین رو بست.

"اومدم"

یه قدم برداشت.

بعد دو قدم.

اما درست قبل از اینکه وارد ساختمون بشه ناخوداگاه برگشتو نگاهش به ماشین جیمی افتاد که حالا داشت ازشون دور میشد و به این فکر کرد که شاید بعضی آدما خیلی بیشتر از چیزی که نشون میدن با خودشون راز نگه میدارن.

شاید بعضی از ماجراها فقط با یه پیک کوچیک شروع میشدن که اتفاقی گوشه‌ی ماشین افتاده بود ، چیز آبی رنگی که شاید به نانی میفهموند ممکنه بلو بهش نزدیک‌تر از چیزی باشه که فکرشو میکرد.

To be continued..

Report Page