CHAP35

CHAP35

W𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾

خونه توی یه سکوت نیمه‌جون فرو رفته بود ، سکوتی که بیشتر از آروم بودن شبیه یه مکث کوتاه قبل از شروع یه روز طولانی بود.

هوا هنوز گرفته بود‌.

ابرها از پشت پنجره‌های خونه آسمون رو به رنگ خاکستری سرد درآورده بودن و نور صبح بجای اینکه طلایی و گرم باشه ، کمرنگ و آبی‌فام روی کف چوبی سالن پخش شده بود.

حتی نور باریکی که از کنار پرده‌ها وارد خونه میشد حال و هوای همون آسمون آبی خیس بعد از بارون رو داشت.

ظرف‌های صبحونه هنوز روی میز مونده بودن انگار هیچکس حوصله‌ی جمع کردنشونو نداشت.

صدای قدمهای نسبتا تند و آشنایی توی خونه پیچیده بود.

سی از کنار میز رد شدو درحالیکه دستهاشو داخل جیب شلوار گشاد ورزشیش فرو میبرد با چهره‌ای که هنوز نشونه‌هایی از خواب‌آلود بودن توش موج میزد به سمت پله‌ها رفت.

موهاش کمی بهم ریخته بودن و یونیفرم سفیدش نامرتب بنظر میرسید.

ماشین لاو شب قبل کنار کلاب جا مونده بودو باعث شده بود برنامه‌ی صبحشون یکم بهم بریزه.

لاو امروز با میلک رفته بودو نانی و سی طبق معمول دیر کرده بودن.

البته 'طبق معمول' شاید یکم بی‌انصافی بود چون بیشتر اوقات..یا بهتر بود گفته بشه همیشه این نانی بود که دیر میکرد.

دو پله‌ی آخر رو بالا رفتو همونطور که توی راهروی طبقه‌ی بالا قدم میزد با صدای نسبتا بلندی گفت"نانی؟"

جوابی نیومد.

یه قدم دیگه برداشت.

"حاضری؟"

بازم هیچی.

سی جلوی در اتاق ایستاد ، دستگیره رو پایین کشیدو وقتی درو باز کرد اولین چیزی که دید یه پاهایی بودن که از لبه‌ی تخت زده بودن بیرون.

روی زمین هم چند تکه لباس پخش شده بود ، یه کیف نیمه‌باز ، چندتا وسیله‌ی کوچیک که معلوم نبود از کجا اومدن ، گیتاری که مثل قربانی‌ها روی میز افتاده بودو کنارش یه ورق قرص.

"محض رضای خدا نانی..هنوز آماده نیستی؟"

از پشت تخت صدای نامفهومی شنیده شد.

"دارم آماده میشم"

سی یه تای ابروشو بالا انداخت"من نمیبینمت"

بعد از چندثانیه سکوت نانی بالاخره تکونی خوردو مشخص شد که تمام این مدت به شکل کاملا غیر قابل توضیحی وارونه روی زمین دراز کشیده بود.

موهای روشنش روی صورتش ریخته بودن و یکی از دستهاشو روی سرش گذاشته بود.

با هزار زحمت خودشو بالا کشیدو درحالیکه سعی میکرد قیافه‌اش کاملا عادی بنظر برسه گفت"دارم آماده میشم"

سی نگاه کوتاهی بهش انداخت ، بعد به کیف نیمه‌بازش و بعد دوباره به نانی.

"این چیزی که من میبینم اسمش آماده شدنه؟"

نانی با بی‌حوصلگی نگاهی به اطراف انداخت.

"آره"

سی نفسشو بیرون داد ، قرار نبود ساعت هشت صبح بحث کنن مخصوصا وقتی نانی اون قیافه‌ی گیج رو به خودش گرفته بودو معلوم بود اگه سی ازش میخواست توضیح بده که چرا وارونه روی زمین دراز کشیده خودشم جوابشو نمیدونست.

میخواست روی صندلی بشینه که نگاهش یهو روی لباس نانی ثابت موند.

یه هودی آبی که آستین‌هاش برای نانی بلند بودن و سر انگشتهاش تقریبا داخلش گم میشدن.

"این برای کیه؟"

نانی سرشو بالا آورد"چی؟"

سی با چونه‌اش اشاره‌ای به هودی کرد"لباسی که تنته"

نانی یه نگاه کوتاه به خودش انداخت و همونطور که هودیشو مرتب میکرد گفت"چرا میپرسی"

"یادم نمیاد همچین چیزی توی کمدامون داشته باشیم"

نانی انگار تازه متوجه شد سی دقیقا درباره‌ی چی حرف میزنه ولی عجیب بود که اصلا حوصله نداشت درباره‌ی هودی توضیح بده.

ذهنش جای دیگه‌ای بود.

چشمهاش برای لحظه‌ای روی زمین ثابت موندن و بعد گفت"سی"

"هوم؟"

نانی آروم از روی زمین بلند شد ، موهای روشنش دوباره روی صورتش ریختن و اینبار با نوک انگشت کنارشون زد.

وقتی یه قدم جلو اومد زانوهاش به لبه‌ی تشک خوردن و همونجا ایستاد.

"باید بهت یچیزی بگم"

لحنش طوری بود که انگار میخواست خبر مرگ یکی رو بده.

سی همون لحظه جدی شد"چیشده؟"

نانی سریع گفت"بزرگش نکن باشه؟"

سی دوثانیه نگاهش کرد ، بعد گوشه‌ی لبش رفت بالا"نکنه واقعا پی جینگ رو هک کردی؟"

نانی پلک زد"چی؟"

"چتاشو با دوست‌دخترش خوندی؟"

"نه"

"پس چی"

نانی نفس عمیقی کشیدو دستهاشو داخل آستین‌های هودی فرو برد ، برای لحظه‌ای به زمین نگاه کردو بالاخره گفت"منو دیو همدیگه رو بوسیدیم"

سی فقط نگاهش کرد.

بعد لبخند روی صورتش آروم‌آروم محو شدو چشمهاش کمی گرد شدن.

"..ببخشید؟!"

نانی آه کشید"آره سی ، ما همو بوسیدیم"

سی چند لحظه‌ی دیگه هم بهش نگاه کرد ، بعد خیلی آهسته کیف ورزشیشو از روی شونه‌اش پایین آورد و کیف با صدای خفه‌ای روی زمین افتاد.

از جاش بلند شدو وقتی به لبه‌ی تخت رسید گفت"صبر کن"

نانی همونجا نشست و سی کمی به جلو خم شد.

"دیو جیراوات تورو بوسیده؟"

نانی سرشو پایین انداخت"آره"

سی لبهاشو روی هم فشار داد و چندثانیه بعد یه لبخند خیلی عجیب گوشه‌ی صورتش نشست ، تازه فهمیده بود امروز قراره یه داستان عجیب برای شنیدن داشته باشه.

"خب ، تعریف کن"

نانی دستاشو روی زانوهاش گذاشت"دیشب توی کلاب پشت یه مبل چرمی همدیگه رو بوسیدیم"

سی سرشو تکون داد"این قسمتشو گرفتم"

اخم کوچیکی روی پیشونی نانی نشست و رفیقش که انگار خیلی یهویی بیخیال دانشگاه رفتن شده بود پرسید"بعدش چیشد؟"

نانی با شنیدن این سوال سرشو پایین انداخت.

انگار‌ پیدا کردن کلمه‌ی درست برای چیزی که خودشم هنوز نمیفهمید سخت‌تر از چیزی بود که فکر میکرد.

"نمیدونم"

سی ابرو رالا انداخت"یعنی چی که نمیدونی؟"

"یعنی.."

انگشتهای نانی قفل همدیگه شدن.

"حس عجیبی داشت"

"دلت میخواست ادامه داشته باشه؟"

نانی سریعا سرشو بالا آورد"نه"

سی با دیدن واکنش یهویی نانی سعی کرد یکم آروم‌تر حرف بزنه"حس خوبی نداشت؟"

نانی لبهاشو بهم فشار داد و تصویر کوتاهی از دیشب بی‌اجازه گوشه‌ی ذهنش روشن شد.

چندثانیه.

فقط چندثانیه.

اما همون چندثانیه کافی بود تا چهره‌اش از سردرگمی جمع بشه.

"نمیدونم"

سی کمی خودشو جلو کشید و دستهاشو دوطرف شونه‌های نانی گذاشت.

"نانی تو تمام زندگیت منتظر این لحظه بودی ، پس چرا این قیافه رو به خودت گرفتی؟"

نانی خیلی آروم جواب داد"فکر کنم مشکل از خودمه"

سی فورا گفت"نه"

نانی نگاهش کرد"نه؟"

"نه ، تو فقط پنج سال برای یه لحظه خیال ساختی و شاید..واقعیتش اون چیزی نبوده که فکر میکردی"

نانی آروم پلک زد ، شاید حقیقت همین بود.

اون حرف بیشتر از چیزی که انتظار داشت توی ذهنش موند.

سی یهو تصمیم گرفت با حالتی کاملا جدی یه نظریه‌ی جدید رو مطرح کنه.

"یا شایدم چون دیو قبل از تو خیلی از آدمارو بوسیده"

چندثانیه طول کشید تا نانی معنی جمله رو بفهمه.

بعد چشمهاش کمی گرد شدن.

"شت..من تاحالا کسی رو نبوسیده بودم"

سی چندثانیه نگاهش کردو بعد خیلی آهسته سرشو تکون داد"آره..فکر کنم افتضاح بودی"

"سی!"

خنده‌ی سی از گلوش بیرون پریدو نانی هم با وجود سردرد نتونست جلوی لبخندشو بگیره.

چندثانیه همونجوری به صورتش نگاه کردو بعد با لحنی که معلوم نبود شوخیه یا جدی گفت"پس بهم یاد بده"

لبخند سی همون لحظه ناپدید شد"چی؟"

نانی خیلی عادی گفت"گفتم یادم بده"

"نه"

"چرا؟"

سی از جاش بلند شد.

"چون وظیفه‌ی پارتنرته که بوسیدنو بهت یاد بده؟"

نانی هم از جاش بلند شدو به سمتش رفت"فقط یه بوسه سی"

سی یه قدم عقب رفت"نه"

نانی یه قدمِ دیگه به سمتش برداشت"فقط یدونه سی"

سی با همون قیافه‌ی جدی گفت"نه"

نانی لبخند شیطنت‌آمیزی زد"ترسیدی؟"

"نه"

نانی خندید ، بعد یهو پرید سمتش و بازوهای لاغرشو دور سی حلقه کرد.

سی همون لحظه با صدای بلندی گفت"فکرشم نکن نانی ، برو اونور"

نانی خندش گرفت"نه ، میخوام ببوسمت"

"یبار‌ دیگه این جمله رو به زبون بیاری جوری از پنجره پرتت میکنم بیرون که مستقیم بیوفتی توی اتاق اسکای"

نانی از شدت خنده دیگه نتونست درست حرف بزنه و سی درحالیکه سعی داشت خودشو از دست رفیقش خلاص کنه با یه حرکت سریع از روی زمین بلندش کرد.

"سی!"

خنده‌ی نانی تمام اتاقو پر کرد و سی درحالیکه اونو توی هوا نگه داشته بود گفت"قول میدی دیگه یهو تصمیم نگیری منو ببوسی؟"

"نه"

"پس همینجا میمونی"

"سی!"

سی بالاخره روی تخت پرتش کردو موهای روشن نانی روی تشک پخش شد.

سی کیف ورزشیشو برداشت و قبل از اینکه از اتاق خارج بشه گفت"اگه تا ده دقیقه‌ی بعد آماده نباشی خودم تنها میرم"


وقتی بالاخره به محوطه‌ی دانشگاه رسیدن ابرها پایین اومده بودن و مثل لایه‌ای نازک روی ساختمون‌های بلند دانشگاه کشیده شده بودن.

سی موبایلشو از جیب شلوارش برداشتو همونطور که قدم میزدن با یه دست مشغول تایپ کردن شد.

"به لاو میگم جلوی دانشکده منتظرمون باشه"

نانی بدون اینکه چیزی بگه آروم کنارش راه میرفت.

هودی آبی اسکای هنوز تنش بودو هیکلش توی اون لباس کمی کوچیکتر از همیشه بنظر میرسید ؛ نرم‌تر ، بی‌دفاع‌تر و بامزه‌تر از چیزی که خودش احتمالا حاضر بود قبول کنه.

سی نگاه کوتاهی به سرو وضعش انداختو بدون اینکه چیزی بگه گوشه‌ی لبش نامحسوس بالا رفت.

نانی هم متوجه نگاهش شد اما به روی خودش نیاورد.

سی پیامشو فرستاد و موبایل رو داخل جیبش گذاشت.

"خب نانی ، طبق غرغرایی که توی راه داشتی و ازم مشاوره میخواستی میخوام بهت بگم که بعد از کلی فکر کردن متوجه شدم مشکل از بوسه نبوده"

قدمهای نانی برای کسری از ثانیه کند شدن و اخم کمرنگی روی پیشونیش نشست.

"پس از چی بود؟"

سی نگاهشو به روبرو دادو شونه بالا انداخت"از آدمش"

نانی با قیافه‌ای که انگار سی همین الان به مقدساتش توهین کرده بود گفت"یعنی چی؟"

سی نگاهش کرد"شاید چون دیگه اونقدرام بهش علاقه نداری از بوسه لذت نبردی"

نانی همونجا تبدیل به یک تکه پودینگ شد ، واقعا نمیدونست چه جوابی بده.

لبهاش کمی از هم فاصله گرفتن و نگاهش برای چندثانیه روی صورت سی موند.

"ولی..."

گوشه‌ی آستین هودی رو بین انگشتهاش گرفت و با صدای آرومتری گفت"من همیشه عاشق دیو بودم"

لحن حرف زدنش جوری بود که انگار خودشم هنوز به اون جمله باور داشت ، مثل بچه‌ای که سالها یه اسباب‌بازی رو کنار تختش نگه داشته بودو حالا بزرگترها بهش میگفتن شاید دیگه اونو دوست نداره.

سی چندثانیه نگاهش کردو وقتی متوجه شد نانی گیج شده لحن حرف زدنش آرومتر شد.

"میدونم الان ذهنت بهم ریخته ، ولی دیو واقعی قرار نیست اون دیوی باشه که توی ذهنت ساختی"

نانی چیزی نگفت.

سی ادامه داد"شاید توام همون نانی نیستی که مردم فکر میکنن"

چشمهای نانی روی صورت سی موند و بعد با کمی دلخوری گفت"اگه کسی که دوستش دارم دیو نیست.."

مکث کرد.

صدای قدمهاشون روی سنگفرش خیس بین صدای دانشجوها و وزش باد شنیده میشد.

نانی با قیافه‌ای که هنوز کمی خواب‌آلود و کمی لجباز بود سوالشو کامل کرد"پس کی میتونه باشه؟"

سی لبخند خیلی ریزی زد"مثلا..."

یه پسر دانشجو با یه کوله‌پشتی که تقریبا نصف بدنشو پوشونده بود روی اسکیت‌برد بهشون نزدیک شد.

مسیر روبروش کاملا صاف بود ، کنارش مسیر مخصوص دوچرخه وجود داشت و حتی چندمتر اون‌طرف‌تر تابلوی بزرگی نصب شده بود که احتمالا با یه لحن محترمانه از دانشجوها خواسته بود وسط پیاده‌رو حرکات نمایشی انجام ندن.

اما مثل اینکه اون پسر تصمیم گرفته بود شخصا ثابت کنه تابلوها فقط یه پیشنهادن.

دقیقا همون لحظه پاشو اشتباه روی تخته گذاشت ک چرخ جلویی اسکیت‌برد از روی یکی از درزهای سنگفرش رو شد.

بدنش یکدفعه به سمت چپ خم شدو با این حرکت حرف سی نصفه‌نیمه رها شدو هردو عقب رفتن.

پسر سعی کرد تعادلشو برگردونه اما وضعیت بدتر شد ، اسکیت‌برد زیر پاش چرخیدو کوله‌پشتیش از روی شونه‌اش سر خورد.

درست لحظه‌ای که نانی انتظار داشت همه‌چیز برگرده سرجاش اسکیت‌برد از زیر پای صاحبش بیرون کشیدو شدو مستقیم به سمت سی اومد.

همه‌چیز توی یک ثانیه اتفاق افتاد.

سی با چشمهای گردشده سعی کرد توی مسیر اسکیت قرار نگیره اما دیگه دیر شده بود.

لبه‌ی تخته به ساق پاش برخورد کردو صدای خشک برخورد چوب و استخوان توی گوش نانی پیچید.

"آخ!"

ناله‌ی کوتاهی از بین لبهاش خارج شدو برای نگه داشتن تعادل دستشو روی شونه‌ی نانی گذاشت.

نانی با استرس نگاهش روی صورت سی چرخیدو بعد رو به اون پسر با صدای بلندی گفت"معلوم هست داری چیکار میکنی؟"

پسر اسکیت‌باز حرفی زد و نانی هم جوابشو داد اما سی دیگه به هیچکدومشون توجه نمیکرد.

پاش درد میکرد ، خیلی بیشتر از چیزی که حاضر بود اعتراف کنه.

"چیزیم نیست نانی ، ولش کن"

"مطمئنی؟"

"آره"

برای اینکه ثابت کنه واقعا اتفاقی نیوفتاده دستشو از روی شونه‌ی نانی برداشت و تلاش کرد تعادلشو نگه داره اما هنوز وزنش کامل روی پاش نیوفتاده بود که یه درد تیز و سرد از ساق پاش بالا رفت.

بی‌اختیار نفسشو حبس کردو دستش محکمتر از قبل روی شونه‌ی لاغر پسر کناریش فرود اومد.

نانی خشکش زد و نگاهش رفت سمت پای آسیب‌دیده‌اش.

"سی؟"

سی چیزی نگفت فقط چندثانیه چشمهاشو بست و نفسشو آهسته بیرون داد.

رنگ از صورت نانی پرید"سی داری فلج میشی؟"

"نه"

"پس چرا این شکلی شدی"

"چون درد دارم"

نانی با درماندگی دستشو روی بازوی سی گذاشتو گفت"خدای من نه...اگه بمیری چی؟"

سی چندثانیه نگاهش کرد ، واقعا نمیدونست باید برای درد پاش گریه کنه یا به دراماتیک بودن نانی بخنده.

"نمیمیرم"

"سی خواهش میکنم نباید بمیری"

صدای نانی اینبار واقعا لرزید و سی سرشو تکون داد"نمیمیرم"

"منو لاو بهت نیاز داریم"

"باشه..قول میدم امروز نمیرم"

درد پاش کم بود اما حالا یه نانیِ وحشت‌زده هم بهش چسبیده بود که بنظر میرسید اگه سی یکم بیشتر از این اخم میکرد شخصا با اورژانس تماس میگرفتو و احتمالا قبل از رسیدن آمبولانس وصیت‌نامه هم مینوشت.

هنوز نمیدونست با اون وضعیت دقیقا چه غلطی بکنه که صدایی از پشت سرشون شنیده شد.

"اتفاقی افتاده؟'

صدا صاف و آروم بود.

از اون صداهایی که آدم ناخوداگاه تصور میکرد صاحبش قبل از بیرون اومدن از خونه سه‌بار دستهاشو شسته ، دوبار یقه‌اش رو مرتب کرده و احتمالا حتی رو به آینه هم گفته امروز هیچ میکروبی قرار نیست وارد بدنش بشه.

سی همونجا مکث کرد ، سرشو بالا آوردو وقتی صاحب صدارو دید صورتش حالتی بین خستگی و تسلیم شدن رو پیدا کرد.

جیمی با قدمای تند اما کنترل شده‌ای داشت به سمتشون میومد ، یونیفرمش انقدر مرتب بود که نانی برای بار چندم به این فکر کرد که شاید دانشجوهای پزشکی صبح‌ها واقعا انقدر تمیز از خواب بیدار میشن یا یه مرحله‌ی مخفی توی زندگیشون دارن که بقیه‌ی مردم ازش بی‌خبرن.

یقه‌ی لباسش صاف بود و موهاش مرتب بودن ، حتی وقتی از کنار یه چاله‌ی آب رد شد طوری قدم برداشت که انگار از شب قبل مسیرشو با نقشه مشخص کرده بود.

قبل از اینکه بهشون برسه نانی احساس کرد یه فرشته از آسمون آبی بالا سرشون پایین اومده.

"از بودا ممنونم ، یه دکتر"

سی با صدای گرفته‌ای گفت"اون هنوز دانشجوعه نانی"

نانی حتی نگاهشم نکرد"مهم نیست"

جیمی وقتی بهشون رسید اول نگاه کوتاهی به نانی انداخت و سرشو به نشونه‌ی سلام تکون داد ، نانی هم جوابشو دادو قبل از اینکه چیز دیگه‌ای بگه نگاه جیمی روی سی نشست و اون تغییر خیلی کوچیک اتفاق افتاد.

چیزی که اگه نانی حواسش به خودش و پای سی و سردرد باقی‌مونده‌اش نبود شاید اصلا متوجهش نمیشد.

نگاه جیمی اول روی صورت سی نشست و بعد پایین‌تر رفتو روی نحوه‌ی ایستادش مکث کرد ، روی پای راستش و دستی که شونه‌ی نانی رو محکم گرفته بود.

خیلی کوتاه پرسید"پات آسیب دیده؟"

سی شونه بالا انداخت"فکر کنم فقط پیچ خورده"

جیمی حتی یک ثانیه هم به اون تشخیص اعتماد نکرد.

"فکر نکن"

اخم سی پررنگ‌تر شد"چی؟"

جیمی نیم نگاهی به ساق پای سی انداخت ، شلوار اجازه نمیداد چیز زیادی دیده بشه اما حتی همون مقدارم کافی بود تا بفهمه سی موقع ایستادن وزنشو روی اون پا نمیندازه.

"میتونی راه بری؟"

"آره"

"نانی لطفا کمکش کن بشینه"

نانی بلافاصله دستشو زیر بازوی سی برد"آره ، بیا سی"

بعد از چندثانیه به نزدیکترین نیمکت رسیدن ، سی یکی از دستهاشو پشت لبه‌ی نیمکت گذاشت و دست چپش همونجا روی شونه‌ی نانی موند ، انقدر بهم نزدیک بودن که انگار اگه سی برای ثانیه‌ای تعادلشو از دست میداد نانی قرار بود با همون بدن لاغر جلوی افتادنشو بگیره.

جیمی جلوش زانو زدو همینکه دستش سمت ساق پای نانی رفت یه صدای بلند از دور به گوششون رسید.

"خدای من!"

نانی سرشو برگردوند و سی فقط چشمهاشو بست.

نه بخاطر درد ، بخاطر شناختن صدا.

لاو درحالیکه موهای آلبالویی رنگش زیر نور سرد صبح تقریبا به رنگ گیلاس‌های تیره دراومده بودن از اونور محوطه داشت به سمتشون میومد.

بند یه کیف بزرگ روی شونه‌اش بودو اول آروم قدم برمیداشت اما وقتی متوجه شد چیزی سرجاش نیست را قدمهای بلند خودشو بهشون رسوند و درست چند متر مونده به نیمکت ایستاد.

نگاهش اول روی سی نشست.

بعد روی جیمی.

بعد روی پای سی و دوباره روی جیمی.

جیمی جلوی سی زانو زده رودو انتهای شلوارشو یکم زده بود بالا ، یکی از دستاش دور مچ پای سی حلقه شده بودو با دست دیگه‌اش آروم و دقیق قسمت بیرونی ساقشو بررسی میکرد.

صحنه از فاصله‌ی دور احتمالا شبیه یه صحنه‌ی کاملا پزشکی بود اما برای لاو حکم فاجعه‌ی ملی رو داشت.

دستشو جلوی دهنش گذاشتو صداش از چیزی که انتظار میرفت بلندتر به گوش رسید.

"فقط پنج دقیقه دیر کردم"

سی برگشت سمتش"سلام لاو"

لاو بدون اینکه جواب سلامشو بدع پرسید"چه اتفاقی افتاده؟"

نانی با جدیت کامل گفت"سی تصادف کرده"

سی چشمهاشو توی حدقه چرخوندو با لحنی که کلافگی توش موج میزد گفت"نانی من تصادف نکردم"

لاو دستشو بین موهای آلبالویی رنگش کشیدو با چهره‌ای که هم ترسیده و هم عصبانی بود با صدای بلندی گفت"سی چرا انقدر بی دقتی؟"

سی نفسشو آروم بیرون داد"من بی دقتی نکردم ، پسره با اسکیت‌بورد پرید جلوم"

"میتونستی عقب بکشی"

سی چندثانیه ساکت موند و در آخر فقط گفت"الان واقعا حوصله‌ی منطقای نصفه‌نیمتونو ندارم لاو"

نانی که از همون اول کنار سی وایساده بود بدون اینکه زیاد به حرکاتی که انجام میده اهمیت بده دست‌هاشو داخل آستین‌های بلند هودی آبی فرو بردو زیرلب گفت"من فکر کردم واقعا فلج شده"

"نانی ساکت باش"

نانی لبهاشو روی هم فشار داد و تصمیم گرفت دیگه حرفی نزنه ، اما فقط برای سه ثانیه.

بعد خیلی آهسته گفت"ولی اگه واقعا میمردی چی؟"

سی سرشو به پشتی نیمکت تکیه داد"خدایا.."

جیمی که تا اون لحظه تقریبا هیچ دخالتی توی اون گفت‌وگوی کاملا غیر پزشکی نمیکرد بالاخره گوشه‌ی لبش تکون خورد ، بعد دوباره توجهشو به پای سی برگردوند.

انگشتهاشو با دقت روی قسمت متورم ساق حرکت دادو درد تیزی از پای سی رد شد ، همون لحظه فکشو منقبض کردو ابروهاش درهم شدن.

جیمی یه نگاه کوتاه به صورتش انداختو پرسید"اینجا درد داره؟"

سی نفسشو آهسته بیرون داد"آره

جیمی انگشتشو کمی جابجا کرد"اینجا چی؟"

سی مکث کرد.

"کمتره"

جیمی سرشو تکون داد.

رفتارش انقد مرتب و خونسرد بود که انگار نه انگار وسط محوطه‌ی دانشگاه جلوی یه دانشجوی آسیب‌دیده نشسته بودو دوستهاش درحالیکه دورشو گرفته بودن هرکدوم به یه شکل متفاوت درحال فروپاشی بودن.

بالاخره دستشو از روی پای سی برداشتو گفت"فکر کنم بهتره ببریمش بیمارستان"

نانی همون لحظه گفت"موافقم"

لاو هم گفت"موافقم"

سی گفت"نه"

کلمه‌ای که از بین لبهاش خارج شد هنوز کامل شکل نگرفته بود که هر سه همزمان برگشتن سمتش.

سی ابرو بالا انداخت"چیه؟"

لاو با ناباوری گفت"تو واقعا میخوای با همین سرو وضع بری کلاس؟"

"فقط یه پیچ خوردگیه"

جیمی بدون هیچ لحن اغراق‌آمیزی گفت"ممکنه ، ولی تا وقتی بررسی نشه نمیشه مطمئن بود"

سی اینبار چیزی نگفت ، چون حرفی که زده بود فقط یه واقعیت ساده بودو شاید همین آرامش بیشتر از دراماتیک بودن دوستهاش میتونست قانعش کنه.

لاو نفس عمیقی کشیدو کیف بزرگشو دوباره روی شونه‌اش جابجا کرد"فقط مشکل اینجاست که من امروز ماشین نیاوردم"

جیمی از جاش بلند شدو همونطور که یونیفرمشو مرتب میکرد گفت"اگه بخواین من میتونم برسونمتون"

نانی که احساس میکرد وجودش به عنوان یکی از دوست‌های صمیمی سی توی اون لحظه به هیچ عنوان حس نمیشه دستشو بالا آوردو آروم توی هوا تکونش داد"منم میام"

لاو نگاهش کرد"معلومه که میای ، منو تو مسئول سی هستیم"

سی زیرلب پرسید"از کِی؟"

لاو دستشو دور بازوی نانی حلقه کردو گفت"از وقتی تصمیم گرفتیم اگه بمیری گریه کنیم"

To be continued..

Report Page