CHAP34
W𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾اخم نانی پررنگتر شد"اون قسمتش مهم نبود"
اسکای خواست در ماشین رو ببنده که چیزی پایین صندلی برق زد.
یه کارت سفید با لبههای برجسته و روبان ساتن آبیرنگی که دورش گره خورده بود.
احتمالا وقتی دیشب نانی رو بغل کرده بود از روی داشبورد سر خوردو همونجا مونده بود.
خم شدو همون لحظهای که کارت رو برداشت چشمهای نانی روش قفل شد.
تمام اضطراب چند دقیقهی قبل و خجالتش یهو محو شدن و مثل بچهای که چیز براقی دیده بود سرشو کمی کج کرد.
"اون چیه؟"
قبل از اینکه اسکای بتونه چیزی بگه نانی خودش یه قدم جلوتر اومد و چشمهای فندقی رنگش از کنجکاوی پر شد.
"کارت عروسیه؟"
اسکای چندثانیه به چهرهی متعجب نانی نگاه کرد ، بعد خیلی آروم کارت سفید رو دوباره داخل ماشین روی صندلی گذاشت و صدای بسته شدن در توی سکوت پیچید
بعد ریموت رو فشار دادو بدون اینکه چیزی بگه چند قدم جلو رفت.
وقتی به لبهی خیابون رسیدن خیلی طبیعی دستشو کمی جلو بردو سمت خیابون گرفت ، همون حرکت کوچیکی که ناخوداگاه برای مراقبت از کسی انجام میداد.
نانی هم بدون اینکه حتی متوجه این حرکت بشه از جلوش رد شد و بعد بدون اینکه نگاهشو از روبروش بگیره پرسید"کی داره عروسی میکنه؟"
اسکای خیلی عادی دستشو داخل جیب شلوارش گذاشت ؛ لحنش انقدر معمولی بود که انگار داشت دربارهی وضعیت آبوهوا حرف میزد.
"داویکا"
قدم بعدیِ نانی کمی کوتاهتر شد.
نه انقدر که کاملا متوقف بشه و نه جوریکه اسکای همون لحظه متوجهش بشه.
سرشو آروم چرخوند و نگاهش روی نیمرخ اسکای قفل شد.
چشمهای فندقی رنگش انگار داشتن چیزی رو دوباره کنارهم میچیدن.
لبهاش خیلی آروم از هم فاصله گرفتن"..با کی؟"
اسکای بدون اینکه نگاهش کنه چند قدم دیگه برداشت"هوم"
نانی اخم کوچیکی کرد.
"دوماد کیه؟!"
چند کلمهی ساده به زبون آورد اما چیزی ته صداش بود که حتی خودشم متوجهش نشد.
انگار سوال واقعیش این نبود.
انگار بین اون دو کلمه یه جملهی دیگه قایم شده بود ، انگار میخواست بپرسه نکنه دوماد یه پسر بیست و یک ساله با یه هیکل درشته که از قضا بسکتبالیست هم هست؟
چیزی ته دل اسکای رو قلقلک داد ، انگار یه پروانهی آبی نوک بالشو به قلبش زده بود.
گوشهی لبش بالا رفتد قبل از اینکه فکر کنه گفت"لابد من"
قدمهای نانی متوقف شد و دنیا برای یک ثانیه ایستاد.
چشمهاش گرد شدو اخمی که روی پیشونیش جا خوش کرده بود واضحتر بنظر رسید.
خبری رو شنیده بود که دلش اصلا برای شنیدنش آماده نبود.
هوای خنک صبح لابهلای موهای روشنش سُر خوردو چند تار نازک روی پیشونیش افتادن اما هیچ تلاشی برای کنار زدنشون نکرد فقط همونطور به اسکای نگاه کرد.
انگار کسی بیخبر اومدو چیزی رو از روی قفسه سینهاش برداشت که اصلا به اون تعلق نداشت.
اصلا برای چی این خبر انقدر بد بنظر میرسید؟
اسکای دیگه نتونست اون شوخی مسخره رو ادامه بده ، سرشو تکون دادو گفت"شوخی کردم نانی"
همون جمله کافی بود تا بند محکمی که دور سینهی نانی کشیده بودن بریدن.
شونههاش بدون اینکه خودش بفهمه ذرهای پایین افتادن اما همین آروم شدن باعث شد بیشتر کلافه بشه.
چه اتفاقی براش افتاده بود؟
چرا باید از شنیدن این جمله انقدر راحت میشد؟
اصلا چرا مهم بود؟
اسکای با لبخند خیلی کمرنگی که هنوز ته صورتش مونده بود ادامه داد"داویکا نامزد داره"
چند قدم دیگه برداشت.
"هفتهی بعد هم عروسیشه"
نانی چیزی نگفت ، فقط کنارش مشغول قدم برداشتن شد اما ذهنش بیرحمتر از این حرفها بود.
تمام این مدت داویکا یه آدم دیگه رو دوست داشت؟
تمام این نزدیکی و حرف زدن و شوخی کردنا هیچکدوم معنایی که توی ذهنش ساخته بود رو نداشتن؟
تمام مدتی که اسکای رو نادیده گرفته بود ، و اونهمه کلافگی که هربار اسم داویکا کنار اسم این پسر میومد..برای چی بودن؟
نور آبی و خوابآلود آسمون روی پنجرههای خیس افتاده بودو دنیا هنوز کامل بیدار نشده بود ، درست برعکس ذهن نانی.
اون پسر حتی وقتی از پلههای کوتاه خونه بالا رفت هم هنوز داشت به کارهای احمقانهاش فکر میکرد.
دستش بالا اومدو زنگ در رو فشار داد.
صدای زنگ بین سکوت خونه پیچید و چندثانیه بعد در با صدای کوتاهی باز شدو جینگ پشت چارچوب ظاهر شد.
پیراهن سرمهای سادهای تنش بودو موهای بلندش دور شونههاش ریخته بودن.
بوی کمرنگ مواد ضدعفونیکننده از روی لباسش بلند میشد انگار مستقیم از شیفت بیمارستان برگشته بودو فرصت نکرده بود چند دقیقه بیشتر استراحت کنه.
اول نگاهی به سر تا پای نانی انداختو وقتی اسکای رو پشت سرش دید یکی از ابروهاش بیاختیار کمی بالا رفتن انگار داشت تکههای پازل رو کنارهم میچید.
پسر همسایه صبح زود کنار نانی ، اونم بعد از شبی که نانی اصلا به خونه برنگشته بود.
چشمهای جینگ دوباره به سمت نانی برگشتن و لبخند خیلی کمرنگی زد که بیشتر برای حفظ ظاهر بود.
"سلام نانی"
نانی نگاهشو بالا آوردو بدون اینکه لبخند بزنه خیلی آروم جواب داد"سلام"
چیزی توی صداش کم بود ، همون صمیمیتی که همیشه حتی وقتی باهم شوخی نمیکردن هم لابهلای لحنشون پیدا میشد.
جینگ چیزی نگفت ، فقط یه قدم رفت کنار و دستشو از روی دستگیره برداشت"بیا داخل"
نانی بدون مکث از کنارش رد شدو اسکای هم قبل از وارد شدن خیلی مودبانه سرشو کمی خم کرد"سلام پی جینگ"
جینگ جوابشو خیلی کوتاه داد"صبحبخیر اسکای"
و در پشت سرشون بسته شد.
خونه بوی همیشگی خودشو میداد ، بوی چوب و قهوهی تازه.
نور صبح از پنجرهها وارد سالن میشدو همهچیز خیلی آروم بود.
اما درست وسط همین آرامش سه نفر ایستاده بودن که هرکدوم راز کوچیکی رو با خودشون داشتن.
جینگ چند قدم اونورتر همونجا وسط سالن ایستادو نگاهش بیصدا دنبال نانی رفت.
منتظر توضیح طولانی یا عذرخواهی نبود فقط میخواست بدونه چرا وقتی صبح برگشته بود خونه نانی نبود.
اما نانی حتی نیم نگاهی هم بهش ننداخت ، کفشهاشو روی زمین گذاشتو بعد خم شد تا جورابهای باباسفنجی آبیرنگشو دربیاره.
انگار اصلا متوجه نگاه خیرهی جینگ نبود ، یا شایدم بود و فقط دلش نمیخواست باهاش بحث کنه.
ته دلش هنوز از اون راز کوچیک میسوخت ، از اینکه جینگ بدون اینکه چیزی بگه کسی رو وارد زندگیش کرده بود.
شاید هیچ اجباری نبود که چیزی تعریف کنه و حقش رو داشت اما همین که نفهمیده بود نانی از همهچیز باخبره دلخورش میکرد.
خیلی طبیعی برگشت سمت اسکای و با لحن بیتفاوتی گفت"نوآرو پیدا کن"
چشمهاش تو یک ثانیه گوشه به گوشهی سالن رو آنالیز کرد و بعد ادامه داد"احتمالا پشت یکی از کاناپهها قایم شده..من میرم ناخنگیرشو بیارم"
ده دقیقهی بعد جینگ توی اتاق خودش بودو سالن دوباره توی آغوش همون نور آبی صبح فرو رفته بود.
اسکای وسط سالن روی فرش نشسته بود ، یکی از زانوهاشو خم کرده بودو پای دیگهاش راحت روی زمین جمع شده بود.
آستین تیشرت مشکیش کمی بالا رفته بودو رگهای ساعدش زیر نور آبی صبح واضحتر از همیشه دیده میشد.
اون هیولای کوچیک پشمالویی که مسلما برای گرفتن ناخنهاش باید آمادهی شروع جنگ جهانی سوم میشد به طور عجیبی آروم بود.
انقدر آروم که اگه کسی اون صحنه رو میدید باورش نمیشد این همون گربهایه که دست اسکای و نانی رو چنگ انداخته.
بدن کوچیکش کامل کف دست اسکای جا گرفته بودو پنجههای سفیدش خیلی شل روی ساعدش جا خوش کرده بودن.
دمش هرچندثانیه یکبار تکون میخوردو چشمهاش نیمهباز بودن انگار واقعا به اون پسر اعتماد کرده بود.
اسکای خیلی راحت بدن نرمشو نگه داشته بودو با دست دیگه ناخنگیر کوچیک رو گرفته بود.
تق.
اولین ناخن.
تق.
دومی.
کارشو بدون هیچ عجلهای انجام میدادو حتی یکبار هم پنجهی نوآرو نکشیده بود.
هر ناخن رو انقدر آروم بین انگشتهای بلند خودش میگرفت که انگار داشت از یه شیشهی خیلی ظریف مراقبت میکرد.
نوآ هم گاهی پلک میزد و دوباره سرشو روی مچ اسکای میذاشت.
نانی هم روبروشون روی فرش نشسته بود ، هودی آبی هنوز تنش بودو چونهاش رو خیلی آروم به زانوهاش تکیه داده بود.
بدون اینکه خودش متوجه باشه از وقتیکه اسکای کارشو شروع کرده بود فقط داشت نگاهش میکرد و حتی پلک هم نزده بود.
نگاهش بین دستهای بزرگ اسکای و پنجههای کوچولوی نوآ میلغزید و بعد دوباره روی چهرهی آرومش برمیگشت.
واقعا این آدم توی چه کاری بد بود؟
بسکتبال؟
نه.
خوشتیپ بودن؟
نه.
مرتب بودن؟
نه.
آشپزی؟
احتمالا نه.
مراقبت کردن؟
خب..داشت نتیجهاش رو جلوی چشمش میدید.
حتی گرفتن ناخنهای این بچهی پشمالوی لوس هم براش سخت نبود چون نوآ کاملا بیدغدغه مثل بچهای که مطمئن بود اگه خوابش ببره پدرش روی زمین ولش نمیکنه خودشو به دست اسکای سپرده بود.
لبهای نانی خیلی آروم کش اومدو زیرلب گفت"توی این کار خوبی"
اسکای بدون اینکه سرشو بالا بیاره لبخند خیلی کوچیکی زد و ناخن بعدی رو گرفت.
"گفتم که ، قبلا از یه سگ مراقب کردم"
نانی سرشو کمی کج کرد ، تا مدتها پیش اصلا خبر نداشت همسایهی روبروییشون سگ داشته ، نمیدونست اسکای قبلا کسی رو داشته که هرروز منتظر برگشتنش باشه.
تق.
آخرین ناخن هم کوتاه شدو اسکای ناخنگیر رو آروم روی فرش گذاشت.
بعد نوآرو با هردو دست بلند کرد ، درست مقابل صورت خودش.
نوآ هم همونطور شل بین دستهاش آویزون مونده بود.
اسکای خیلی جدی توی چشمهاش خیره شد"دیگه به بابات آسیب نرسون"
نوآ انگار واقعا معنی جمله رو فهمیدو سرشو کمی کج کرد.
میو.
همین کافی بود تا خندهی نرم و کوتاه نانی توی خونه بپیچه.
اسکای هم سرشو با خنده تکون دادو نوآرو روی زمین گذاشت.
گربه کش و قوسی به بدنش داد ، دمشو بالا گرفتو با نهایت اعتمادبنفس از کنارشون رد شد انگار واقعا ماموریت مهمی رو تموم کرده بود.
نانی نوآرو با نگاهش دنبال کردو بعد با خندهی کمرنگی گفت"ممنونم"
"برای چی؟"
"اگه تو نبودی احتمالا تا الان توسط بچهای که واقعا دوستش داشتم کشته شده بودم"
چندثانیه مکث کردو بعد خیلی جدی ادامه داد"توی پروندمم مینوشتن علت فوت ، خورده شدن توسط یه گربه"
اسکای که بازم در مقابل پرحرفیهای نانی کم آورده بود سرشو تکون داد"خواهش میکنم"
بعد نگاهش ناخوداگاه روی ساعت دیواری نشست.
"کمکم باید برای کلاسات آماده بشی"
نانی جواب داد"هوم"
اما هیچکدومشون تکون نخوردن.
نوآ رفته بود ، ناخنگیر کنار فرش مونده بودو نور آبی هنوز روی زمین میرقصید اما هیچکدوم انگار دلشون نمیومد اون چند دقیقهی ساده رو تموم کنه.اسکای آروم گفت"نانی؟"
"بله؟"
اسکای مکث کرد ، انگار بین چندتا کلمه دنبال درستترینشون میگشت.
انگشتهاش بیاختیار بهم قفل شدن و یه نفس آروم کشید"داویکا دیشب یهچیزی بهم گفت"
اسم داویکا مثل سنگ کوچیکی افتاد وسط آب و چشپهای نانی ناخوداگاه کمی باریک شدن.
اون دلشورهی کوچیکی که خیال میکرد پشت در خونه جا گذاشته دوباره بیاجازه به سمتش اومد اما اسکای اصلا متوجهش نشدو خیلی آروم ادامه داد"وقتی داشتم میرسوندمش حرف مراسم عروسی شد"
نگاهشو مستقیم توی چشمهای نانی دوخت و مکثی کرد.
"گفت اگه بخوام میتونم یه همراه با خودم بیارم"
بازم سکوت.
چندتا پروانهی آبی آروم دور قلب اسکای چرخیدن بعد بدون هیچ مقدمهی دیگهای پرسید"دلت میخواد..باهام بیای؟"
دنیا برای یک ثانیه رنگ عوض کرد.
نه..درستش این بود که همهچیز یهو آبیتر شد.
قلبش یه ضربان جا انداخت و فقط نگاهش کرد.
اسکای همین الان ازش خواسته بود همراهش به مراسم عروسی بره.
به عروسی دختری که خودش خیال میکرد زمانی مهمترین آدم زندگی اسکای بود اما نگاه اسکای انقدر آروم و بیتردید بود که انگار گذشته نمیتونه کوچکترین سایهای هم روی زمان حال بندازه.
لبهای نانی خیلی آروم کش اومدن و سرشو تکون داد"هوم"
صداش از همیشه نرمتر شده بود.
"باهات میام"
اسکای سرشو با خیال راحت تکون دادو بالاخره از جاش بلند شد.
نگاهش بیاختیار برای بار چندم روی صورت نانی سُر خورد و وقتی به هودی توی تنش رسید برای یک ثانیه دلش خواست چیزی بگه.
مثلا: 'بهت میاد' ، یا 'کاش بیشتر بپوشیش'.
اما نگاهشو ازش گرفت و فقط گفت"قبل از اینکه بری دانشگاه یچیزی بخور"
صداش مثل همیشه آروم و بیاصرار بود اما جوری حرف زده بود که انگار اگه نانی چیزی نمیخورد تمام مسیر تا دانشگاه فکر اسکای پیشش میموند.
"با سردرد نرو"
نانی فقط سرشو تکون داد ، احساس میکرد اگه بیشتر از این حرف بزنه احتمالا چیزی داخل گلوش گیر میکنه.
اسکای هم چیزی نگفت ، به سمت در رفتو بعد پوشیدن دمپاییهاش قبل از اینکه از خونه خارج بشه گفت"میبینمت هیرانکیت"
وقتی در بسته شد خونه دوباره ساکت شد.
نانی هنوز سرجاش نشسته بود که نوآ به سمتش اومدو خودشو آروم به ساق پاش مالید انگار میخواست مطمئن بشه هنوزم عزیز دلِ نانیه.
نانی دستشو روی سر نوآ کشیدو بعد از اینکه بغلش کرد بانداژ صورتی رنگشو بوسید اما ذهنش دوباره به دیشب برگشته بود.
واقعا نمیخواست دوباره به دیو و اون چندثانیه فکر کنه اما حافظهاش بیشتر وقتا ازش اجازه نمیگرفت.
هربار که اون لحظه جلوی چشمهاش نقش میبست انگار همهچیز تار و بیرنگ میشد.
فراموشش نکرده بود ، نه.
فقط فکر کردن بهش دلشو گرم نمیکرد و این بیشتر از هرچیزی آزارش میداد.
نوآ دوباره میوی کوتاهی کردو وقتی پرید سمت ناخنگیر ذهن نانی هم برگشت سمت اسکای.
اگه اسکای میفهمید دیشب چه اتفاقی افتاده نگاهش نسبت به نانی عوض میشد؟
نمیدونست.
اصلا دلیل این فکر رو هم نمیدونست.
ته دلش بیصدا آرزو کرد اون بوسه همونجا پشت مبلهای چرمی کلاب دفن بشه.
نه چون از دیو متنفر شده بود و نه چون گذشتهاش یکشبه پاک شده بود.
فقط به شکل عجیبی دلش نمیخواست اون اتفاق این آرامش آبیرنگ رو بهم بریزه.
انگار میترسید چیزی رو کدر کنه و خودشم نمیدونست دقیقا داره از چی محافظت میکنه.
To be continued..