CHAP33

CHAP33

W𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾

هوای اتاق رنگ آبیِ سحر رو داشت.

نه آبیِ روشن ظهر و نه آبی تیره‌ی شب، رنگی بین خواب و بیداری که انگار فقط اتاق اسکای بلد بود هرصبح روی دیوارها نقاشیش کنه.

یه صدای خیلی آروم نانی رو از خواب بیدار کرد ، مثل موج‌هایی که به ساحب میرسن و دوباره به دل دریا برمیگردن.

پلکهاش بی‌اختیار لرزیدن.

دریا؟

ذهن خواب‌آلودش قبل از اینکه چشمهاش باز بشن این سوال رو به آرومی پرسید.

مگه نباید الان توی خونه باشه؟

نکنه دیشب واقعا تا لب دریا رفته بود؟

با همون گیجی پلکهاشو باز کردو اولین چیزی که جلو چشمش اومد انعکاس موج‌های آبی روی سقف بود.

نور آب به آرومی روی گچ سفید میرقصید ، مثل اینکه چند تکه از خودِ دریا شب وارد خونه شده بودن و حالا روی سقف قدم میزدن.

وقتی پلک زد انعکاس آبی هنوز همونجا مونده بود.

بعد درد رو حس کرد ، یه درد تیز که از پشت شقیقه‌هاش تا پیشونیش میدوید.

"آخ.."

صدای کوتاهی بی‌اختیار از بین لبهاش خارج شد.

هردو دستشو بالا آوردو کف دستهای سردشو روی سرش گذاشت ، انگار میخواست جمجمه‌اش رو نگه داره تا از هم باز نشه.

چشمهاشو دوباره بست و نفس آرومی کشید.

"لعنت..دیشب واقعا زیادی خوردم"

کلمه‌ی 'دیشب' یهو جلوی چشمش پررنگ شد.

دیشب.

دوباره پلکهاش باز شدن و چندتا تصویر یکی‌یکی مثل عکسهایی که قطرات بارون روشون ریخته باشه از یه جای دور برگشتن سمتش‌.

کلاب ، موسیقی ، نورهای رنگی ، بارون و بعد..بوسه‌ی دیو.

چهره‌اش که تا چند لحظه‌ی قبل از درد جمع شده بود آروم خالی شد.

هیچ خبری از اخم کردن ، خجالت کشیدن یا حتی لبخند زدن نبود.

فقط سکوت.

سکوت عجیبی که خودشم دلیلشو نمیدونست.

انگار داشت خاطره‌ی خوردن یه لیوان آب رو مرور میکرد ؛ بی‌رنگ ، بی‌صدا ، بی‌اثر.

همون فکر خیلی آروم قفسه سینه‌اش رو فشار داد و چندثانیه به سقف خیره موند.

بعد نگاه آرومش از موج‌های آبی سقف پایین اومدو چشمهای فندقی رنگش روی صحنه‌ی جلوروش ثابت موند.

اسکای وسط اتاق روی فرش خوابیده بود ، یه بالش زیر سرش گذاشته بودو پتوی نازکی نصف بدنشو پوشونده بود.

یه دستش روی شکمش بودو دست دیگه‌اش کنار بالش.

موهای مشکیش یکم بهم‌ریخته بودن و نور آبی کمرنگ آکواریوم روی صورت خوابیده‌اش موج مینداخت انگار خودشم تکه‌ای از همون دریا بود.

نانی خیلی آروم پلک زدو نگاهی به اطراف انداخت.

همه‌چیز مرتب بودو هیچ آشفتگی وجود نداشت ، هیچ‌چیزی حتی برای یک لحظه هم باعث نشد احساس کنه شب قبل اتفاق عجیبی افتاده.

برعکس.

همه‌چیز انقدر طبیعی بود که انگار همیشه وقتی از خواب بیدار میشد نور آبی روی سقف میرقصیدو اسکای روی همون نزدیکی بود.

خودشم نفهمید چرا ولی همون فکر باعث شد نفسش کمی آروم‌تر بشه.

انگشتهایی که بخاطر درد دور سرش حلقه شده بودن به آرومی شل شدن و نیم‌خیز نشست.

انگار برای اولین‌بار فرصت کرده بود واقعا اونو وقتی خوابه ببینه.

صورتش موقع خواب حتی از بیداری هم آروم‌تر بودو نانی بدون اینکه خودش متوجه باشه صبح اون روز ، رنگ آبیِ آرامشو از چشمهای اسکای یاد گرفت.

بعد از چندثانیه نگاهش از روی اسکای جدا شدو روی ساعت کوچیکی که کنار تخت بود نشست.

عقربه‌ی دقیقه‌شمار آروم‌آروم زمان رو به ساعت هفت نزدیک میکرد.

ابروهاش درهم رفتن و نچ کوتاهی زیرلب گفت.

اگه بیشتر اینجا میموند ممکن بود هم پدر مادر اسکای بیدار بشن و هم جینگ که احتمالا تا الان برگشته خونه نگرانش بشه.

اما نمیتونست همینطوری از جاش بلند بشه و بیصدا بزاره بره ، اونم بعد از تمام دردسرهایی که دیشب برای اسکای درست کرده بودو مطمئن بود یک دهمشون رو هم یادش نیست.

واقعا دلش نمیومد همینجوری بره.

خیلی آروم پتورو کنار زد و وقتی پاهاش روی کف زمین نشستن درد دوباره توی سرش پیچید.

انگار همزمان با هر حرکتی که میکرد یه گوی فلزی سنگین داخل جمجمه‌اش قل میخوردو به دیواره‌های سرش برخورد میکرد.

چشمهاشو برای یک ثانیه بست ، چندتا نفس عمیق کشیدو درآخر خیلی آروم از جاش بلند شد.

قدم اول.

درد.

قدم دوم.

بازم همون تیر کشیدن لعنتی.

با قدم سوم مجبور شد دستشو برای یک لحظه روی دیوار بذاره تا تعادلش بهم نخوره.

وقتی به اسکای رسید آروم روی فرش نشست ، زانوهاشو جمع کردو برای چندثانیه فقط نگاهش کرد.

واقعا اسکای عجیب بود ، نه اخمی بین ابروهاش نشسته بود ، نه فکش قفل بودو نه حتی ذره‌ای بی‌قراری توی چهره‌اش دیده میشد.

انگار خواب هم تصمیم گرفته بود باهاش مهربون باشه.

نانی بی‌اختیار لبخند محوی زدو با خودش فکر کرد اگه اسکای واقعا عصبانی بشه چه اتفاقی میوفته؟

هرچقدر تلاش کرد نتونست اسکای رو با صدای بلند تصور کنه.

نتونست تصور کنه اسکای اخم میکنه ، میتونه کسی رو هل بده یا حتی نگاهش سردو بی‌رحم بشه.

انگار ذهنش هربار که میخواست همچین تصویری بسازه همون حالت آروم اسکای جلوش گذاشته میشد.

نفس آرومی کشیدو بی‌اختیار به گذشته برگشت.

روز سفالگری.

روزی که خودش بدون فکر قرارشونو بهم زده بود تا فقط با دیو بره بیرون.

اون روز اسکای نه دلخور شده بود ، نه گله کرده بودو نه حتی پرسیده بود چرا قرارشون کنسل شده.

انگار همیشه اولویت دوم بودن رو بلد بود.

این فکر خیلی آروم چیزی رو داخل قلب نانی فشار داد.

آه کوتاهی کشیدو نگاهش دوباره روی چهره‌ی غرق در خواب اسکای قفل شد.

چشمهای فندقی رنگش از روی موهاش سر خورد پایین ، روی پلک‌های بسته و خال کوچیک روی صورتش ، بعد لبهاش و بعد بینیش.

چشمهاش کمی ریز شدن و ناخوداگاه سرشو کمی خم کرد.

موهای روشنش از دوطرف صورتش لغزیدن پایین و توی هوا معلق موندن.

از این زاویه چیزی رو دید که تاحالا هیچوقت متوجهش نشده بود.

روی تیغه‌ی بینی اسکای یه برآمدگی خیلی ظریف وجود داشت ، نه انقدر که توی چشم بزنه و نه انقدر که قیافشو تغییر بده.

فقط یه خط استخوانی کوچیک بود ، یه برآمدگی ظریف که باعث میشد نیم‌رخش از هر زاویه‌ای محکمتر ، آروم‌تر و به طور عجیبی بالغ‌تر بنظر برسه.

نانی چندثانیه همونجوری بهش خیره موند و با خودش فکر کرد که چرا تاحالا ندیده بودتش؟

یا شایدم دیده بود..اما فقط براش اهمیتی نداشت.

سرش هنوز درد میکردو دهنش هنوز مزه‌ی تلخ الکل میداد.

دیشب احتمالا خجالت‌آورترین شب زندگیشو ساخته بود اما بین اونهمه آشفتگی چرا ذهنش روی یه قوس کوچیک روی بینی اسکای گیر کرده بود؟

لب پایینشو خیلی آروم با نوک زبونش تر کردو کنجکاویش خیلی آروم جای خجالت رو گرفت.

خودشم نفهمید چرا ، فقط انگشت اشاره‌اش از روی زانوش جدا شدو مثل کسی که میخواست بال پروانه رو لمس کنه بالا اومد.

سانتی‌متر به سانتی‌متر فاصله‌اش کم شدو نور آبی کمرنگ روی بند انگشت‌هاش لغزید.

پنج سانتی‌متر ، سه سانتی‌متر ، دوسانتی‌متر..فقط یک سانتی‌متر دیگه مونده بود تا بینیِ اسکای رو لمس کنه که یهو گرمای دستی خیلی نرم دور مچش حلقه شد.

نه محکم و نه طوریکه درد بگیره ، فقط به اندازه‌ای که همونجا متوقف بشه.

چشمهای فندقی نانی یکدفعه گرد شدن و دستش توی هوا معلق موند.

مغز خمارش تازه فهمیده بود داشت چه کار احمقانه‌ای انجوم میداد.

پلکهای اسکای از هم فاصله گرفتنو چشمهای تیره‌ و خواب‌آلودش توی چشمهای فندقی نانی قفل شدن.

هیچ اخم یا تعجبی درکار نبود.

چندثانیه بهم نگاه کردن و بعد اسکای درحالیکه هنوز مچ نانی رو گرفته بود با صدایی گرفته از خواب زمزمه کرد"صبح‌بخیر هیرانکیت"

انگار‌ نه انگار که چندثانیه‌ی قبل نزدیک بود بینیش توسط یه نانیِ خمار مورد بازرسی علمی قرار بگیره.

نگاه نانی روی دست خودش سر خورد که انگشتهای اسکای دورش حلقه شده بودن و بعد خیلی آروم نگاهش دوباره بالا اومد.

گونه‌هاش بدون اینکه خودش متوجه بشه کمی گرم شدن ، گلوشو صاف کردو با همون صدای گرفته و خجالتی زمزمه کرد"صبح‌بخیر اسکای"

انگشتهای اسکای همونقدر نرم که دور دست نانی حلقه شده بودن یکی‌یکی شل شدن.

نیم‌خیز نشست و پتوی نازکی رو که تا نیمه روی بدنش افتاده بود کنار زد ، بعد دستشو لای موهای بهم‌ریخته‌اش کشیدو با صدای خواب‌آلودی پرسید"امروز کلاس داری؟"

نانی پلک زد ، سرش هنوز سنگین بود اما تقریبا غریزی جوابشو داد"هوم"

اسکای سرشو سمت پنجره چرخوند.

آسمون هنوز خاکستری بودو ابرها انگار از دیشب خسته‌تر شده بودن.

بارون بند اومده بود اما شیشه‌ی پنجره هنوز از قطره‌های ریز برق میزد.

بعد نگاهش آروم روی ساعت افتاد.

اگه زود راه میوفتاد به کلاس میرسید.

سرشو خیلی آروم تکون داد"اوکی ، میرسونمت"

نانی سریعا سرشو به چپ و راست تکون داد"نه ، نه..لاو میاد دنبالم"

اسکای چندثانیه مکث کردو بعد بدون اینکه خودش بخواد نگاهش آروم روی گونه‌های نانی موند.

سرخ بودن اما نه بخاطر تب ، از همون سرخی‌هایی آرومی گه آدما وقتی متوجه میشدن ده ثانیه‌ی پیش نزدیک بود بینی یکی رو لمس کنن به سراغشون میومد.

حرفی نزد ، دلش نمیخواست نانی بیشتر از این خجالت بکشه.

"خیلی خب"

نانی نمیدونست چرا اما داشتن رفتار عادی جلوی اسکای ، از وقتیکه چشمش رو توی اتاقش باز کرده بود دیگه مثل قبل ساده بنظر نمیومد.

نه اینکه ازش بترسه ، برعکس..شاید زیادی راحت بودو همین زیادی راحت بودن قضیه رو عجیب میکرد.

اسکای مشغول تا کردن پتوی خودش شدو نانی با مکث گفت"دیگه..دارم میرم"

اسکای پتوی تا شده رو روی بالش گذاشتو سرشو تکون داد.

ته دلش فکر میکرد شاید نانی هنوز بخاطر دیشب یکم معذبه یا خجالت میکشه و اگه اینطور بود فشار آوردن فقط اوضاع رو بدتر میکرد پس چیزی نگفت.

نانی یکی از دستهاشو روی زمین گذاشت تا بلند بشه ، پاهاشو جمع کردو کمی خودشو بالا کشید.

همون لحظه دنیا دوباره کج شدو اتاق برای یک ثانیه دور سرش چرخید.

نور آبی روی دیوارها کش اومد ، صدای آکواریوم دورتر شدو تعادلشو از دست داد.

بدنش به سمت جلو خم شد اما حتی فرصت نکرد بترسه چون دو دست محکم خیلی سریع جلو اومدن و قبل از اینکه زانوهای نانی به زمین نزدیک بشن اسکای اونو گرفت.

یه دستش دور ساعدش حلقه شدو دست دیگه‌اش روی کتفش نشست.

سقوط نانی ، وسط هوا به آرومی متوقف شد.

اخم خیلی کمرنگی روی پیشونی اسکای نشست"سرت گیج میره؟"

نانی چندبار پلک زد ، بعد خیلی آروم گفت"یکم"

اسکای همراهش بلند شدو بهش کمک کرد صاف روی پاهاش وایسته.

وقتی مطمئن شد نانی تعادلشو به دست آورده ازش فاصله گرفت و رفت سمت میز.

همین رفتارای کوچیک و بی‌هیاهو عجیب‌ترین بخش شخصیت اسکای بودن ، انگار مراقبت کردن براش از نفس کشیدنم طبیعی بود.

بعد برداشتن ورق قرص خم شدو کفش‌های مشکی نانی رو هم از کنار دیوار برداشت.

ناگاه نانی دنبالش کشیده شدو بالاخره تصمیم گرفت سکوت رو بشکنه.

"حتما دیشب خیلی اذیتت کردم ، ممنون که آوردیم اینجا و اجازه ندادی مثل معتادا توی پارک بخوابم"

مکث کوتاهی کرد.

"البته این اطراف پارکی نیست ، احتمالا آخرش توی باغچه‌ی خونمون میخوابیدم"

خنده‌ی کوتاهی از گلوی اسکای خارج شدو نانی ادامه داد"راستی..کتم کو؟"

اسکای با شنیدن این سوال بدون هیچ عجله‌ای به سمت کمدش رفتو درشو باز کرد.

دستش بین چندتا لباس مرتب چرخیدو روی یه هودی آبی پررنگ متوقف شد.

همونی که بیشتر از بقیه دوستش داشت.

هودی رو برداشتو همونطور که به سمت نانی قدم برمیداشت گفت"توی ماشین جا مونده ، فعلا اینو بپوش هوای بیرون خنکه"

نانی هودی رو ازش گرفت ، چندثانیه نگاهش کردو بعد خیلی جدی گفت"لازم نیست اسکای ، من توی برگردوندن لباسا افتضاحم"

درواقع دفعه‌ی قبل هم که یونیفرم اسکای رو گرفته بود چون زیاد باهم صمیمی نبودن تمام روز استرس پس دادنشو داشتو بحاطر همین سرشب برگردوندش.

نانی هودی روگرفت.

اسکای قبل از اینکه حتی فکر کنه لبهاش از هم فاصله گرفتن و خیلی عادی گفت"اگه برنگردونیش هم عیبی نداره"

سکوت.

یک‌ثانیه.

دوثانیه.

سه‌ثانیه.

یه تای ابروی نانی آروم بالا رفتو اسکای تازه متوجه شد چی گفته.

چشمهاش برای اولین‌بار از وقتی بیدار شده بود کمی گرد شدن و سریع نگاهشو از صورت نانی دزدید."منظورم.."

وقتی هیچ جمله‌ای پیدا نکرد ترجیح داد اصلا ادامه نده.

نانی از روی تعجب لبخندی زدو بعد همونجا مقابل چشمهای اسکای هودی رو پوشید.

پارچه‌ی آبی آروم از روی شونه‌هاش پایین اومدن.

چون لباس براش بزرگ بود سرآستین‌ها تا روی انگشتهاش سر خوردن و هودی تا وسط‌های رانش رسید.

یقه‌ی گشادش موهای روشن نانی رو قاب گرفتن و پوست روشنش کنار اون رنگ تیره عجیب زنده‌تر بنظر میرسید.

اسکای فقط به صحنه‌ی روبروش خیره موند ، انگار لباسش از همون اول فقط برای این دوخته شده بود که توی تن نانی باشه.

دلش خواست هودی رو مرتب کنه ، کلاهشو روی سرش بکشه یا حتی آستین‌های بلندشو واسش تا بزنه.

اما هیچکدوم رو انجام نداد.

فقط ایستادو احساس کرد پروانه‌های آبی اینبار دیوانه‌وار خودشونو به قفسه سینه‌اش میکوبن.

خیلی آروم پلک زد ، انگار میخواست تصویر نانی رو با هودی آبی خودش برای همیشه جایی پشت پلک‌هاش نگه داره.

بعد ورق قرص رو گرفت سمتشو آروم گفت"قبلش یچیزی بخور ، سردردتو کمتر میکنه"

نانی ناخوداگاه دستشو جلو آورد ، آستین‌های بلند هودی باعث شده بود فقط نوک انگشتهای باریکش از پارچه بیرون باشن.

اول ورق قرص رو گرفت و بعد کفش‌هاشو.

اسکای تصور میکرد نانی قراره خداحافظی کنه ، از اتاقش خارج بشه و اسکای تمام صبح رو با بوی خیلی کمرنگ موهای نانی روی بالشش سر کنه.

اما نانی نرفت‌.

هنوز سرجاش ایستاده بود.

انگار چیزی توی دلش گیر کرده بود.

اسکای پرسید"چیزی شده؟"

نانی لب پایینشو بین دندوناش گرفت و با تردید گفت"..اسکای؟"

"هوم؟"

ورق قرص آروم بین انگشتهاش مچاله شدو بعد با همون صدای خواب‌آلود و گرفته‌ای که تهش هنوز بوی مستی دیشب رو میداد خیلی آروم گفت"میشه..بیای ناخنای نوآرو بگیری؟"

برای یک لحظه همه‌چیز توی اتاق آروم‌تر شد ؛ صدای فیلتر آکواریوم ، نور آبی روی دیوار ، هوای خنک صبح و حتی سردرد نانی.

همشون انگار یه قدم عقب رفتن‌ و فقط یه جمله موند.

لبخند اسکای تا چشمهاش بالا رفت.

پس نانی اونقدرام ازش فاصله نگرفته بود.

دلش میخواست بگه:

'هرکاری که تو بخوای رو میتونم انجام بدم'

یا حتی:

'تا روزی که بشه هرکاری واست میکنم'

اما فقط سرشو خیلی آروم تکون داد"آره ، بیا بریم"

چندثانیه بعد در خیلی آروم پشتشون بسته شد و نانی جلوتر راه رفت.

یا بهتر بود گفته بشه سعی کرد راه بره.

کفش‌های ورنیشو مثل یه بچه‌ی دستپاچه توی بغلش نگه داشته بودو هر چند قدم یکبار مجبور میشد با تکون کوچیکی آستیناشو عقب بده تا بتونه کفشارو نگه داره.

قدمهاش انقدر آروم بودن که اگه کسی از دور نگاهشون میکرد فکر میکرد نانی داره از یه ماموریت فوق محرمانه برمیگرده.

هر قدم قبل از اینکه روی پله‌ی بعدی گذاشته بشه چندثانیه توی هوا معلق میموند ، نمیخواست پدرمادر اسکای رو بیدار کنه.

اسکای پشت سرش بود ، دستهاشو داخل جیب شلوار راحتی طوسی‌رنگش انداخته بود ، موهاش کمی نامرتب بودن و تیشرت مشکی ساده‌ای به تن داشت که آستین‌های کوتاهش عضلات بازوشو به نمایش میذاشت.

سعی میکرد قدمهاشو به نانی نزدیک نگه داره تا اگه دوباره دنیا دور سرش چرخید قبل از زمین بهش برسه.

چشمش چندبار روی پشت گردن نانی نشسته بود ؛ روی موهای روشنش ، روی هودی آبی رنگی که توی تنش دو شماره بزرگ‌تر بنظر میرسید و پروانه‌های آبی دوباره دور قلبش بال زده بودن.

وقتی به پله‌ی آخر رسیدن نانی کاملا خشکش زد ، مثل مجسمه‌ای که زمان براش متوقف شده بود.

اسکای کمی خم شد و توی اتاق نشیمن دلیل خشک زدن نانی رو دید.

نور صبح از پنجره‌های بزرگ داخل خونه ریخته بودو مادر اسکای با یه فنجونِ سفید روی کاناپه نشسته بود.

وقتی سرشو بالا آورد پسرشو دید که واضح بود تازه از خواب بیدار شده.

و درست یک قدم جلوتر ازش پسر همسایه که با موهای آشفته ، صورت رنگ‌پریده و قیافه‌ای که انگار داشت آرزو میکرد زمین دهن باز کنه و اونو بخوره روی پله‌ی آخر ایستاده بود.

یه سکوت سه ثانیه‌ای بینشون افتاد اما برای نانی شبیه سه سال بود.

درنهایت اسکای انگار نه انگار که اتفاق عجیبی افتاده خیلی آروم از کنار نانی رد شد ، حتی سرعت قدمهاشم تغییر نکرد.

قبل از اینکه به سمت در خروجی بره گفت"صبح‌بخیر مامان"

لبخند گرمی روی صورت مادرش نشست"صبح‌بخیر بچه‌ها"

چشمهاش خیلی کوتاه روی هودی نانی مکث کرد ، بعد روی کفشهایی که بغلشون کرده بودو بعد روی موهای بهم‌ریخته‌اش.

گوشه‌ی لبش یکم بیشتر بالا رفتو نانی احساس کرد تمام خون بدنش یکباره به سمت صورتش دوید.

"صبح..بخیر"

کاش میتونست همین الان تبدیل به بخار بشه یا داخل یکی از همین گلدون‌های گوشه‌ی سالن قایم بشه یا اصلا برگرده بالا و خودشو زیر پتوی اسکای حبس کنه.

اما هیچکدوم ممکن نبود.

اسکای که کاملا متوجه حال نانی شده بود خیلی بی‌سروصدا رفت سمت جاکفشی و بعد برداشتن کلیدها و پوشیدن یه جفت دمپایی در رو باز کرد.

انگار داشت خیلی محترمانه راه فرار رو برای نانی باز میکرد.

نانی هم با قدمهای بلند خودشو به اسکای رسوند.

انقدر عجله داشت که نزدیک بود یکی از کفشهاش از بغلش سر بخوره.

جلوی در خیلی سریع برگشت سمت مادر اسکای و لبخند خشکی زد ، اون مدل لبخندی که بیشتر شبیه درخواست بخشش بود تا خوشحالی.

"روز خوبی داشته باشین"

و تقریبا فرار کرد.

در هنوز کامل بسته نشده بود که صدای مادر اسکای به گوشش رسید.

"توام همینطور عزیزم"

در خونه با صدای آرومی پشت سر نانی بسته شد اما اون پسر حتی فرصت نفس کشیدن هم نداشت.

انقدر هول شده بود که موقع بیزون اومدن حتی نتونست کفشاشو بپوشه و وقتی نسیم خنک صبح از لای درختهای خیابون رد شدو کف نم‌خورده‌ی پیاده‌رو زیر جورابهاش نشست تازه متوجه این قضیه شد.

در چوبی خانه، با صدای آرامی پشت سر نانی بسته شد.

نگاهش ناخوداگاه پایین اومدو همون باب‌اسفنجی‌های زردو کوچیکی رو دید که با لبخندهای احمقانه‌ای روی پاش ردیفی چاپ شده بودن.

اگه لاو میفهمید پابرهنه از خونه پریده بیرون تا آخر عمر ولش نمیکرد اما فعلا دلیل بزرگ‌تری برای مردن داشت.

با عجله دوید سمت اسکای‌ که حالا داشت در ماشینشو باز میکرد.

"اسکای"

صداش هنوز خواب‌آلود بودو ته‌مونده‌ی خماری صبح رو با خودش داشت اما اضطراب ریزی هم لابه‌لای کلمه‌هاش میپیچید.

اسکای داخل ماشین خم شدو بالاتنه‌اش توی کابین جا گرفت.

"هوم؟"

نانی چندثانیه همونجا ایستاد.

انگار حالا که باید جمله رو به زبون میاورد خودشم مطمئن نبود واقعا لازمه یا نه.

"یه‌..یه چیزی"

اسکای بالاخره صاف ایستاد و کت چرم نانی رو که ثانیه‌ای پیش از روی صندلی برداشته بود گرفت سمتش.

"چیشده؟"

نانی بدون اینکه کت رو بگیره با همون قیافه‌ی جدیش گفت"احساس میکنم..مادرت راجب ما فکر اشتباهی کرده"

اسکای فقط نگاهش کرد"چرا؟"

نانی با درماندگی نفسشو بیرون داد ، دستهاشو داخل آستین‌های بلند هودی قایم کردو بعد با اخم کوچیکی گفت"آخه من الان دقیقا شبیه پسرایی شدم که یواشکی از دیوار خونه‌ی نامزدشون بالا میرن و شبو پیشش میمونن"

اسکای با تمام توانش سعی کرد جلوی خندشو بگیره ، گوشه‌ی لبش چندبار تکون خوردو آخرشم نتونست خودشو کنترل کنه.

خنده‌ی کوتاه و گرمی از بین نفسهاش بیرون اومد و سرشو خیلی آروم تکون داد"از دیوار بالا نرفتی هیرانکیت"

To be continued..

Report Page