CHAP32

CHAP32

W𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾

بارون بی‌وقفه از لابه‌لای موهای تیره‌ی اسکای پایین میچکیدو روی گونه‌هاش سر میخورد اما انگار هیچ قطره‌ای به اندازه‌ی سنگینی جمله‌ای که پشت لبهاش مونده بود وزن نداشت.

نانی بدون اینکه بدونه یه تماس کوچیک تمام آرامش اسکای رو داره بهم میریزه دستشو گرفته بود.

اسکای نفس عمیقی کشید تا مطمئن بشه جمله‌ی بعدی که قراره به زبون بیاره خیلی از دلش جلوتر نمیره.

نگاهش برای لحظه‌ای روی چشمهای خمار نانی ثابت موند.

چقدر توی این موقعیت دلش میخواست یکبار ، فقط یکبار بگه تمام این مدت کسی که هرشب بی‌دلیل بهش فکر میکرد همین پسر با موهای روشنی بود که روبروش ایستاده.

ولی نه..نانی این حق رو داشت که اعتراف اسکای رو توی حالت هوشیار بشنوه نه وقتیکه معلوم نیست بعد بستن چشمهاش چیزی رو به یاد داشته باشه یا نه ، نه شبی که اشک و الکل دنیارو دور سرش میچرخوندن.

وقتی لبهاش از هم فاصله گرفتن صداش انقدر پایین بود که انگار دلش نمیخواست حتی بارون هم اعترافشو بشنوه.

"کسی که دوستش دارم.."

کلماتش برای لحظه‌ای بین صدای امواج گم شدن و بعد لبخند کمرنگی زد که بیشتر شبیه تسلیم شدن بود.

"یه آدم دیگست"

همین.

حقیقت رو گفت اما بخش مهمش رو برای روزی نگه داشت که نانی با چشمهای بیدار روبه‌روش باشه.

بارون هنوز از لبه‌ی کت چرمی، قطره‌قطره پایین میوفتادو نور آبیِ چراغ‌های بندر از بین پرده‌ی بارون رد میشدو روی چهره‌ی هردوشون موج مینداخت.

انگار شب تمام رنگ‌های دیگه رو از یاد برده بودو فقط آبی رو نگه داشته بود.

چشمهای نانی از پشت مژه‌های خیسش روی صورت اسکای موند ، فاصله‌ی بینشون دیگه اندازه‌ی یک قدم نبود اما ذهن نانی جوری خسته شده بود که نمیتونست معنی نگاه آدمی رو که روبروش ایستاده بود بخونه.

نمیتونست بفهمه چرا اسکای بعد شنیدن اونهمه حرف نه ناراحت شده بودو نه اخم کرده بود فقط با همون آرامشی که همیشه داخل چشمهاش داشت نگاهش میکرد.

نانی پلکی زدو لبهاش کمی از هم فاصله گرفتن.

صداش بین گریه و مستی ، نرم‌تر از همیشه شده بود.

زمزمه کرد"خوش به حالش"

انگشت شست اسکای یکبار دیگه روی پشت دست نانی حرکت کرد.

دست آزادش هنوز دور شونه‌ی لاغر نانی بودو کت چرمی نیمه‌افتاده بالای سرشون مونده بود.

اگه کسی از دور نگاهشون میکرد فقط دوتا پسر رو میدید که زیر بارون ایستادن اما حقیقت خیلی شکننده‌تر از اون بود.

یکی از اونا بدون اینکه خودش بفهمه تمام خستگیشو به دیگری سپرده بودو دیگری بدون اینکه حتی ازش خواسته بشه اون سنگینی رو نگه داشته بود.

پلکهای نانی دوباره پایین اومدن و همون لحظه ذهنش بی‌اجازه تصویری رو از جای دوری بیرون کشید.

اون تصویر نه بارون بود ، نه اسکله ، نه نورهای آبی و نه اسکای.

لحظه‌ای بود که دیو رو بوسیده بود ، لحظه‌ای که پنج سال تمام براش خیال‌بافی کرده بود اما بعد از تموم شدنش هیچی از خودش جا نذاشته بود.

تصویر همونجوری که یهویی اومده بود، محو شد و نانی بدون اینکه بدونه چرا انگشتهاش دور دست اسکای کمی محکمتر شدن.

انگار بدنش چیزی رو فهمیده بود که ذهنش هنوز حاضر نبود حتی اسمشو بدونه.

باد از سمت دریا وزید ، کت چرمی یکم تکون خوردو بارون از لبه‌اش روی شونه‌ی اسکای چکید.

نانی دیگه توان ایستادن نداشت.

سرش خیلی آروم به سمت اسکای خم شدو بالاخره روی شونه‌ی سفتش افتاد ، درست مثل برگی که بعد از ساعتها چرخیدن توی باد بالاخره جایی برای نشستن پیدا کرده.

اسکای برای لحظه‌ای خشکش زد ، نگاهش آروم پایین اومدو چندتا از تار موهای روشن نانی گونشو قلقلک دادن و نفسهای آرومو نامنظمش از کنار گردنش رد شد.

بدون اینکه چیزی بگه بازویی که دور شونه‌ی نانی بود رو کمی جابجا کرد تا اگه تعادل نانی کاملا از دست رفت زمین نخوره اما همون حرکت کوچیک فاصله‌ای که داشتن رو از بین برد و نانی بی هیچ خبری بین بازوهای اسکای و گرمای تنش جا گرفت.

چشمهاش دیگه باز نشدن و دنیا پشت پلک‌های سنگینش آروم‌آروم محو شد.

آخرین چیزی که فهمید نه صدای موج بود نه نور آبی چراغ‌های اسکله ، فقط حس کرده بود کنار اسکای دیگه لازم نیست تعادلشو حفظ کنه.

انگار بدنش قبل از اینکه قلبش اعتراف کنه جای امن خودشو پیدا کرده بود.

نزدیک نیم ساعت بعد صدای آروم موتور ماشین بین خیابونای خیس شهر کم‌کم گم شد.

بارون دیگه مثل اول شب زیاد نبود ، انگار آسمون دلش میخواست بعد از اونهمه گریه سکوت کنه.

قطره‌های نرم روی شیشه‌ی جلو میلغزیدن و برف‌پاک‌کن با یه ریتمِ خسته ردشونو پاک میکرد ، ردهایی که هربار برمیگشتن، درست مثل فکری که امشب نمیخواست دست از سر نانی برداره.

اسکای سرعت ماشین رو کمتر کرد و چندمتر جلوتر کنار جدول نگهش داشت.

صدای موتور بعد از چندثانیه توی سکوت محله گم شد و هیچکدوم چیزی نگفتن ، درواقع نانی اصلا بیدار نبود که بخواد حرفی بزنه.

نفس آرومی از سینه‌ی اسکای خارج شد ، سرشو به پشتی صندلی تکیه دادو برای چندثانیه چشمهاشو بست.

امروز واقعا روز شلوغی بود ، از کارهای دانشگاه گرفته تا رفتن به کلاب و اعتراف نصفه‌نیمه‌اش.

سرشو چرخوند و نگاهش روی نیم‌رخ نانی نشست.

خواب بود.

سرش کمی به سمت پنجره خم شده بودو چند تار موی روشن روی پیشونی و گونه‌های رنگ‌پریده‌اش ریخته بودن.

لبهاش کمی از هم فاصله داشتن و قفسه‌ی سینه‌اش بی‌خبر از تمام آشوب‌های شبی که پشت سر گذاشته بودن بالا و پایین میشد.

نگاه اسکای یکم بیشتر از حد معمول روش موند.

وقتی نانی بیدار بود اسکای تمام احساساتشو پشت لبخندهای نصفه و نگاه‌های خنثی پنهان میکرد اما خواب میتونست تمام اون دیوارهارو از بین ببره.

حالا فقط یه پسر خسته مونده بود ؛ آروم ، بی‌دفاع و به شکل خطرناکی زیبا.

لبخند محوی گوشه‌ی لب اسکای نشست و وقتی درو باز کرد هوای مرطوبِ شب بلافاصله داخل ماشین خزید.

از ماشین پیاده شدو زیر نمِ بارون ماشین رو دور زد.

کفشهاش روی آسفالت خیس صدای کوتاه و نرمی ایجاد میکردن.

کنار درِ صندلی کنار راننده متوقف شدو بعد کشیدن دستگیره و باز کردن در کمی خم شد.

صورتش حالا از همیشه بیشتر به نانی نزدیک بود.

آروم گفت"هیرانکیت..؟"

هیچ جوابی نیومد ، تنها صدایی که توی کابینِ ماشین شنیده میشد نفسهای آروم نانی بود.

اسکای چندثانیه صبر کردو نگاهش دوباره روی مژه‌های نم‌گرفته‌اش موند.

انگار که نمیخواست خوابشو خراب کنه آروم‌تر زمزمه کرد"بیدار شو ، رسیدیم خونه"

بازم هیچی.

نه پلکهاش تکون خوردن و نه اخم کرد فقط سرشو با حرکت کوچیکی به پشتی صندلی تکیه داد.

اسکای سعی کرد لبخندشو جمع کنه ، واقعا سعیشو کرد..اما موفق نشد.

نگاهشو از نانی به ردیف خونه‌های روبرو سوق داد و چشمهاش دنبال ماشین جینگ‌جینگ گشتن.

نبود.

حتما امشب هم شیفت داشت.

با لحنی که هیچ ناراحتی یا گلایه‌ای داخلِ صداش موج نمیزد زمزمه کرد"باشه..باشه"

بیشتر شبیه کسی بنظر میرسید که یهو برنامه‌ی دیگه‌ای برای تموم کردن شبش پیدا کرده.

یکم بیشتر از قبل داخل ماشین خم شد اما دستش بالای شونه‌ی نانی مکث کردو برای لحظه‌ای واقعا مردد شد انگار داشت از خودش اجازه میگرفت.

بعد یکی از دستهاش خیلی آروم زیر زانوهای نانی سُر خوردو دست دیگه‌اش هم پشت کمرش نشست.

نگاه کوتاهی به صورت خواب‌آلود نانی انداختو زیرلب گفت"اینم از عواقب رژیم کافئینیت که ما باید بهش احترام بذاریم"

نانی انگار جوابشو شنید و بی‌اختیار ابروهاش کمی جمع شدن ، بعد بدون اینکه چشمهاش باز بشن دستش به آرومی دور گردن اسکای حلقه شدو انگشتهاش پارچه‌ی کتشو خیلی آروم چنگ زدن.

همه‌چیز توی یک ثانیه اتفاق افتاد اما زمان همونجا برای اسکای ایستاد ، قلبش یه ضربان جا انداخت و بعد تمام پروانه‌های آبی داخل قفسه‌ی سینه‌اش بیدار شدن.

بال زدن‌ و خودشونو با بی‌قراری به دنده‌هاش کوبیدن و درآخر نتونستن هیچ راهی برای رسیدن به نانی پیدا کنن.

صدای بسته شدنش سکوت خیابون رو شکست و همون لحظه یه پاکت سفید که تا اون موقع بی‌حرکت مونده بود از روی داشبورد سُر خوردو بیصدا روی کف ماشین افتاد.

روبان باریک آبی‌رنگی که دورش بسته شده بود برای لحظه‌ای زیر نور خیابون برق زدو بعد همه‌چیز دوباره توی سکوت فرو رفت.

اسکای حتی متوجه افتادنش نشد ، تمام حواسش پرت پسری بود که بدون هیچ مقاومتی سرشو روی سینه‌اش گذاشته بود.

بارون دوباره روی موهاشون نشست و اسکای بدون اینکه قدمهاش صدایی تندتر از بارون داشته باشن راه افتاد.

از کنار ردیف خونه‌هایی که توی تاریکی غرق شده بودن و پنجره‌هایی که چراغهاشون خیلی وقت پیش خاموش شده بود گذشت و سمت جایی قدم برداشت که امشب قرار بود برای اولین‌بار یه مهمون ناخوانده رو توی آغوش خودش بگیره.

خیلی آهسته ، با حالتی که انگار تازه متوجه بزرگترین اشتباه عمرش شده زیرلب گفت"آفرین اسکای"

معلوم بود موقع بغل کردن یه پسر مست اصلا به این فکر نکرده بود که شاید بد نباشه اول کلیدهاشو آماده کنه.

خیلی برای فکر کردن به این چیزا دیر شده بود چون دلش نمیخواست برای یک ثانیه هم نانی رو روی زمین بذاره.

توی یه حرکت نرم بیشترِ وزن پایین‌تنه‌اش روی ران اسکای منتقل شدو عضلات پا و کمرش بیصدا منقبض شدن.

شاید تمام سالهایی که بسکتبال بازی کرده بود ، بدنسازی کار کرده بودو هزارتا حرکت تکراری انجام داده بود دقیقا برای همین چندثانیه لازم بودن.

درحالیکه هنوز یکی از دستهاش کمر نانی رو نگه داشته بود انگشتهای دست آزادش رفت داخل جیبش و بعد از اینکه کلیدها بین انگشتهاش گیر کردن سعی کرد بیرونشون بکشه.

کاری که انجام میداد سخت‌تر از چیزی بود که فکرشو کرده بود ، فلز سرد کلید چندبار به پارچه‌ی جیب گیر کردو اسکای بیصدا اخم کرد.

"نه.."

دوباره امتحان کردو بالاخره تونست کلیدهارو بیرون بیاره.

نانی رو دوباره توی بغلش گرفت و کلید رو داخل قفل گذاشت اما حالا یه مشکل جدید داشت.

برای چرخوندن کلید باید همون دستی رو که وزن نانی رو نگه داشته بود جابجا میکرد.

لحظه‌ای مردد موند و بعد خیلی نرم ، بدن نانی رو کمی بالاتر کشید.

انگار اصلا دلش نمیخواست حتی یک تار از موهای روشنش تکون بخوره.

کلید بالاخره چرخیدو صدای باز شدن قفل سکوت خونه رو برای یک ثانیه شکست.

در رو با آرنج هل دادو خوشبختانه لولاها هیچ صدایی ندادن.

لبخند کوچیکی از سر آسودگی روی چهره‌اش نقش بست"دمت گرم"

نمیدونست اون جمله‌ رو خطاب به در گفت یا سازنده‌ی خونه.

بعد با همون احتیاطی که انگار تمام دنیا بین بازوهاش جا گرفته بودن وارد خونه شدو در با فشار کوتاه پاش بسته شد.

اسکای همونطور که نانی رو توی بغلش گرفته بود نگاهش روی سالن چرخید ، کاناپه‌ها ، گلدون‌های سفید کنار پنجره و قاب عکس خانوادگی.

همون لحظه یه فکر با تاخیر کوتاهی خودشو به ذهنش رسوند.

اگه همین الان در اتاق پدر یا مادرش باز میشد چی؟

پلکی زدو برای اولین‌بار از وقتی شب شروع شده بود احساس کرد موقعیتش واقعا عجیبه.

اگه کسی بیدار میشد چجوری قرار بود توی کمتر از ده ثانیه توضیح بده که چرا نزدیکِ سه‌‌ی نصفه‌شب پسر همسایه‌ی روبرویی رو که از قضا بوی الکل هم میداد انقدر راحت توی بغلش گرفته بودو آورده بود وسط خونه؟

ذهنش بی‌اختیار چندتا تصویر ساخت.

مادرش که جلوی راه‌پله ایستاده بودو نگاهش بین اسکای و نانی میچرخید.

نه.

بهتر بود اصلا بهش فکر نکنه.

الان مهمترین وظیفه‌ی دنیا پیدا کردن یه جای راحت برای پسری بود که خیلی راحت بین دستهاش جا خوش کرده بود.

بدون اینکه تعادلش بهم بخوره کفشهاشو با نوک پا درآورد و صدای خفیف برخوردشون با کفپوش چوبی باعث شد شونه‌هاش ناخودآگاه کمی جمع بشن.

با قدمهای آهسته به سمت پله‌ها رفت و سعی کرد کمتدین صدای ممکن رو ایجاد کنه.

نانی توی خواب نفس عمیقی کشیدو رشته‌های بیشتری از موهای روشن و نرمش روی بازوی اسکای ریختن.

اسکای گلوشو صاف کرد و سعی کرد به هیچ چیزی فکر نکنه اما مگه میشد؟

همین حالا تمام فاصله‌ی دنیا بین چند تار مو و چندتا ضربان قلب نامنظم خلاصه شده بود.

برای لحظه‌ای دلش خواست بازوهاشو کمی محکمتر دور بدن نانی حلقه کنه و فشارش بده ، جوری که مطمئن بشه هیچوقت از آغوشش سُر نمیخوره.

اما همون لحظه اون فکر بامزه رو به یه گوشه‌ی دور از ذهنش پرت کرد.

اون همچین حقی نداشت.

نانی مست بودو اسکای بیشتر از هرچیزی دلش میخواست وقتی چشمهاشو باز میکنه هیچ حس بدی از امشب نداشته باشه پس فقط جوری نگهش داشت که زمین نخوره.

وقتی به طبقه‌ی دوم رسید در اتاقش از خوش‌شانسی نیمه‌باز بود.

نور آبی آکواریوم اتاق رو بغل کرده بودن و ماهی‌های کوچیک بی‌خبر از اتفاق‌های امشب بین گیاه‌های سبز شنا میکردن.

بازتاب آب روی سقف دیوارها موج‌های آرومی میساخت که همیشه باعث میشد اسکای راحت‌تر بخوابه اما امشب برای دومین‌بار اون نور آبی روی موهای روشن نانی هم افتاده بود.

اسکای چندثانیه توی چارچوب اتاق موند و بی‌اختیار فکری از ذهنش گذشت.

انگار سالها پیش وقتی حتی نفس کشیدن رو هم بلد نبود کسی آروم کنار گوشش گفته بود بیست و یک سال بعد توی یه شب بارونی کسی رو داخل اتاقش میبره که آبی‌ترین حس دنیارو بهش میده و اولین چیزی که باید بهش فکر کنه اینه که نکنه روی زمین خوابیدن باعث بشه کمرش درد بگیره.

خیلی آروم به سمت تخت رفت.

قدمهاش انقدر نرم بودن که حتی موج‌های نور روی دیوار هم سریع‌تر از اسکای تکون میخوردن.

به لبه‌ی تخت رسیدو وقتی خم شد نگاهش روی صورت نانی و موهای خیسش موند.

بعد با همون دقتی که انگار داشت یه شیشه‌ی ظریف رو روی زمین میذاشت بازوشو زیر کمر نانی جابجا کرد.

دست دیگه‌اش زیر زانوهاش کمی پایین اومدن و بعد نانی خیلی آروم روی تشک نرم فرود اومد.

اسکای دستهاشو آروم عقب کشید ، انگار اگه عجله میکرد ممکن بود خواب اون پسر هم از بین انگشتهاش سر بخوره.

صدای خیلی آرومی بین خواب و بیداری از گلوی نانی خارج شدو سرش روی بالش جابجا شد.

موهای روشنش روی روبالشی سر خوردن و نور آکواریوم از بین همون تارهای نم‌دار عبور کردو اونارو به رنگی بین نقره‌ای و آبی درآورد ، رنگی کا انگار فقط شب‌های بارونی بلد بودن بسازن.

اسکای صاف ایستادو نگاهش بی‌اختیار روی تخت موند ، روی همون تصویری که چندثانیه پیش خودش ساخته بود.

نانی وسط تختش خوابیده بود ، روی همون ملحفه‌هایی که هرروز خودش مرتبش میکرد.

سرش روی همون بالشی بود که بوی شامپوی خودشو گرفته بود و پتوی تاخورده‌ی کنار تخت هنوز همونجا بود.

همه‌چیز آشنا بود ، بجز پسری که خیلی طبیعی روی تختش خوابیده بودو انگار همیشه جاش اینجا بود.

اسکای اصلا متوجه نشد چندثانیه بهش خیره شد ، فقط میدونست برای اولین‌بار دیگه اینجا فقط اتاقِ خودش نیست.

لبهاش از هم فاصله گرفتن و آه کوتاهی از گلوش خارج شد.

کاش این تصویر فقط برای امشب نبود ، کاش میتونست این لحظه رو از زمان قرض بگیره و هیچوقت پسش نده.

اما زندگی هیچوقت با 'کاش' جلو نمیرفت.

لبخند خیلی کمرنگی گوشه‌ی لبش نشست و بعد دستشو به سمت پتوی تاخورده‌ برد و بعد باز کردنش خیلی آروم و با احتیاط روی بدن نانی کشیدش.

آخرین نگاه رو به تخت انداخت‌و بعد خیلی آروم از اتاق خارج شد.

در رو نیمه‌باز گذاشت و پله‌های چوبی رو اینبار سریع‌تر پایین رفت.

پاهای برهنه‌اش صدای خیلی نرمی روی کف خنک ایجاد میکردن.

در عرض چند دقیقه بعد از قفل کردن ماشین و برداشتن یه بطری آب و یه ورق قرص برای سردرد دوباره به اتاق برگشت.

دستشو روی دستگیره گذاشت ، نگاهش از لای در توی راهرو چرخید و درآخر در رو بیصدا بست.

نمیخواست اگه نیمه‌شب پدر یا مادرش از اتاقشون بیرون میومدن نگاهشون اتفاقی به داخل اتاق میوفتاد ، نانی به اندازه‌ی کافی امشب خسته شده بودو آخرین چیزی که اسکای میخواست این بود که نانی فردا صبح جلوی پدرمادرش معذب بشه و بخواد توضیح بده که چرا روی تخت پسرشون خوابیده.

صدای خیلی آروم قفل در بین همهمه‌ی فیلتر آکواریوم گم شد و اتاق دوباره توی سکوت فرو رفت.

اسکای به سمت تخت برگشتو بطری آب رو روی میز کنار تخت گذاشت و لیوان زیر نور آبی برق کوچیکی زد.

قرص رو هم کنارش گذاشتو وقتی نگاهش دوباره روی نانی افتاد تازه متوجه شد هنوز کفشهاشو هنوز درنیاورده‌.

قسمتی از روتختی زیر پاهای خیس نانی تیره‌تر شده بودو آبِ بارون هنوز از لبه‌های شلوارش به آرومی جذب پارچه میشد.

اسکای نه اخم کرد و نه حتی آهی کشید ، فقط خیلی طبیعی به سمت پایین تخت رفت و روی یه زانو نشست.

کفشهای ورنی و مشکی نانی زیر نور آبی برق خیلی ملایمی داشتن.

اسکای لب پایینشو خیلی آروم دندون گرفتو زیرلب گفت"امشب واقعا با روزای قبل فرق داشتی"

انگشتهاش با احتیاط دور پاشنه‌ی کفش جا گرفتن و کفش بدون کوچکترین اذیتی از پای نانی جدا شد.

با دیدن جوراب نانی یه تای ابروش بالا رفت و چندثانیه مکث بین حرکاتش افتاد.

روی جوراب آبی‌رنگش باب‌اسفنجی با یه لبخند بزرگ درست وسط پارچه نشسته بودو یکی از شخصیت‌ها هم گوشه‌ی جوراب داشت دست تکون میداد.

سکوت اتاق با خنده‌ی ریزی که از گلوی اسکای خارج شد شکست و شونه‌هاش بیصدا یه تکون خیلی کوچیک خوردن.

"باورم نمیشه.."

همون پسری که بیشتر روزها با تیشرت‌های چند سایز بزرگ‌تر ، شلوارهای جین و کتانی‌های ساده بیرون میرفت امشب کت چرمی پوشیده بود ، کفش ورنی ، موهای مرتب..اما بازم زیر اون ظاهر جدی جوراب‌های باب‌اسفنجیش فراموش نشده بودن.

اسکای احساس کرد یه‌چیز گرم خیلی آروم توی دلش آب شد.

انگار این یه راز کوچیک بود که فقط امشب اجازه پیدا کرده بود ببینه.

با همون دقت کفش دوم رو هم از پای نانی درآورد.

جوراب دوم هم همون طرح رو داشت.

کفش‌هارو کنار دیوار گذاشت تا نانی وقتی بیدار میشه مجبور نباشه دنبالشون بگرده.

بعد به سمت کمدش رفتو یه بالش اضافه و پتو برداشت.

تختش به راحتی برای دونفر جا داشت ، اگه خودشم اونور تخت میخوابید حتی شونه‌هاشونم بهم نمیخورد.

اما امشب اولین باری بود که نانی ، هرچند بی‌خبر داخل اتاقش خوابیده بود.

اگه فردا بیدار میشدو اسکای رو کنار خودش میدید شاید معذب میشد ، حتی شاید دیگه هیچوقت دلش نمیخواست دوباره پاش رو داخل این اتاق بذاره..به‌هرحال نانی اینجوری بود و آخرین چیزی که اسکای میخواست این بود که این پسر ازش فرار کنه.

بالش رو آروم روی زمین گذاشت و پتورو انداخت روش ، اما بازم نتونست دراز بکشه انگار یه نخ نامرئی دوباره اونو به سمت نانی کشید.

دوباره کنار تخت زانو زد و پتورو با دقت تا گردن نانی بالا آورد.

نتونست نگاهشو از روی صورتش برداره.

نور آبی آکواریوم آروم روی مژه‌هاش موج میزد ، لبهاش صاف بودن و صورتش بعد از گریه کردن حالا آروم بود.

اسکای احساس کرد اگه چند دقیقه بیشتر همونجا بمونه شاید دیگه نتونه خودشو کنترل کنه.

لبخند محوی زد که فقط وقتی هیچکس نگاهش نمیکرد روی لبهاش مینشست.

خیلی آروم زمزمه کرد"شب‌بخیر هیرانکیت"

مکث کوتاهی کرد.

"خوابای خوبی ببینی"

بالاخره از جاش بلند شدو به سمت کمدش رفت تا لباسهای خیسشو عوض کنه.

امشب چیزی توی دلش عوض شده بود.

تا همین چند هفته‌ی پیش میتونست به خودش بگه هنوز وقت هست ، هنوز لازم نیست چیزی بگه یا اعتراف کنه.

اما تازگیا هرروزی که میگذشت سخت‌تر از دیروز بود.

هربار که نانی میخندید ، اسمشو صدا میزد یا بی‌هوا لمسش میکرد اسکای بیشتر مطمئن میشد که دیگه نمیخواد فقط از دور دوستش داشته باشه.

دیگه نمیخواست احساساتشو پشت این مراقبت‌های کوچیک پنهان کنه.

احساس میکرد بالاخره وقتش رسیده بود که با نانی حرف بزنه.

شاید نه فردا ، اما خیلی زودتر از چیزی که تا دیروز فکر میکرد.

نانی از تصمیمی که همین امشب داخل قلب اسکای شکل گرفته بود خبر نداشت ، و اسکای هم خبر نداشت که فقط یک ساعت قبل از این اتفاقات نانی کسی رو بوسیده بود که همیشه توی هرچیزی یه قدم از اسکای جلوتر بود.

Report Page