CHAP31
W𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾در شیشهای کلاب بدون سروصدای اضافهای باز شد.
هوای شرجی و بارونی برای لحظهای خودشو بین بوی الکل ، چوب خیس و نئونهای آبی جا کرد ؛ بعد از دوثانیه در بسته شدو دنیا به همون نیمهشب خستهای تبدیل شد که دیگه حتی موسیقی هم نمیتونست زنده نگهش داره.
نورهای آبی دیگه تیز نبودن ؛ روی دیوارها کش میومدن ، روی میزهای نیمهخالی میلغزیدن و روی کف چوبی کلاب مثل موجهای کمعمق شناور میشدن.
چند قطره آب از نوک موهای تیرهاش پایین افتادو روی یقهی کت مشکیش گم شد.
از همون لحظهی ورود نگاهش بیاختیار روی آدما سُر میخورد ، نه دنبال دیو بود نه آئون.
دنبال یه رنگ روشن بین اونهمه نور آبی بود ، دنبال یه پسر با موهایی که حتی زیر نور نئون هم انگار مقدار کمی از طلوع آسمون رو با خودش حمل میکرد.
تمام راه رو به قولی فکر کرده بود که وسط شلوغترین شب بانکوک به نانی داده بود.
لحظهای که انگشتهاشون چفت هم شده بودن فقط لبخند زده بود اما حالا تمام مسیر رو جوری رانندگی کرده بود که انگار اگه چند دقیقه دیرتر میرسید واقعا قولش میشکست.
بعد از چندثانیه بالاخره نگاهش روی چند چهرهی آشنا سر خورد.
سی ، میلک ، آئون و..لاو.
نفسشو آروم بیرون داد ، خیالش راحت شد که هنوز اینجا بودن.
وقتی بهشون نزدیکتر شد واضحتر دید که گونههای لاو از خنکی فضا و گرمای الکل سرخ شده بودن ، چشمهای نیمهبازش اون حالت بامزهای رو داشتن که آدمای مست پیدا میکردن و تقریبا تمام وزنشو روی شونهی میلک انداخته بود.
سی کنارش ایستاده بودو بازوی لاغرشو گرفته بود ، نه انقدر محکم که اذیتش کنه و نه انقدر شل که تعادلشو از دست بده.
میلک هم بدون اینکه عجله کنه کتشو از روی مبل چرمی برداشت و روی شونههای لاو انداخت،
یقشو مرتب کردو درآخر موهای آلبالوییرنگی رو که روی صورت دختر ریخته بودن رو با پشت انگشت کنار زد.
لاو با اخم نمایشی گفت"گرممه"
"هوا خنکه لاو ، دستاتو بیار بالا"
لاو حرف دیگهای نزد ، فقط بیحوصله دستهاشو بالا بردو اجازه داد میلک کت رو تنش کنه.
چشم اسکای بالاخره روی آئون افتاد.
رفیقش روی مبل لم داده بودو یه لیوان نیمهخالی توی دستش داشت اما حالت نگاهش هنوز شفاف بودو برخلاف لاو خبری از مستی توی چهرهاش دیده نمیشد.
نگاه اسکای ناخوداگاه بین اون چهارنفر چرخید.
ینفر کم بود.
نه...
دونفر.
با صدای آرومی پرسید"بچهها ، نانی کجاست؟"
سی با شنیدن صداش سرشو چرخوند سمتش"بالاخره برگشتی"
میلک هم فقط نفسشو بیرون دادو دستشو دور کمر لاو حلقه کرد تا تعادلشو از دست نده.
آئون که تا اون لحظه ساکت بود کمی صافتر نشست و لیوانشو روی میز گذاشت"بلورو گم کردی؟"
لاو همونطور که سرشو روی شونهی میلک میذاشت زیرلب اعتراض کرد"اون بلو نیست آئون.."
بعد چندثانیه مکث یه لبخند کاملا احمقانه زد"ولی یروز کاری میکنه که بلو بزنه زیر گریه"
جملهاش مثل یکی از همون قطرههای بارون به آرومی جایی بین نورهای آبی افتاد و اسکای فقط برای لحظهای یه تای ابروشو بالا انداخت ، بعد دوباره نگاهش دور تا دور کلاب چرخید.
سی گفت"من ندیدمش"
میلک هم نگاهی به اطراف انداخت"باید همینجاها باشه ، میتونی برسونیش خونه؟من لاو و سی رو میبرم"
اسکای بدون تردید سرشو تکون داد اما قبل از اینکه دوباره ازشون جدا بشه برگشت سمت آئون"دیو چی؟"
آئون خیلی ساده جواب داد"نگران نباش ، من میرسونمش"
همون جمله کافی بود تا اسکای نفسشو به آرومی بیرون بده ، لبخند نزد اما سنگینی کوچیکی از روی شونههاش برداشته شد.
اون خوب میدونست دلشکستگی آدمو به جاهای خوبی نمیبره ، و از اونجایی که دیو هنوزم درگیر رابطهی تموم شدهاش بود اگه تنها میموند شاید شب سختی رو میگذروند.
حالا که مطمئن شده بود حواس آئون بهش هست فقط ینفر باقی مونده بود ، یه پسر با چشمهای فندقی که احتمالا همین الان یجایی همین نزدیکیها بود.
اسکای خیلی آروم رو به بقیه گفت"شببخیر بچهها"
بعد برگشتو دوباره توی آبیِ نیمهشبِ کلاب گم شد.
وقتی مشغول راه رفتن بین صندلیهای خالی شد کلاب دیگه شبیهِ چندساعت قبل نبود.
نورهای نئون هنوز روی دیوارها سُر میخوردن اما انگار خستهتر شده بودن و آهنگ آرومی که توی فضا پخش میشد صداش کمتر از همیشه بود.
اسکای نگاهشو از بین آدما رد کرد"نانی؟"
هیچ جوابی نیومد.
چندنفر مشغول جمع کردن میزها بودن و پیست رقص خالی شده بود اما هیچ خبری از پسری که دنبالش میگشت نبود.
یه قدم دیگه برداشت و همون لحظه چشمش به یه کت چرم خورد که روی دستهی مبل کنار پنجره افتاده بود.
چندثانیه ناهش کردو بعد قدمهاش بیاختیار آهستهتر شدن.
این همون کتی بود که چندساعت قبل روی شونههای لاغر نانی جا خوش کرده بود.
بارون از پشت شیشه روی کت سایهی آبیرنگی انداخته بودو جوری بنظر میرسید که انگار تکهای از شب همونجا جا مونده.
اسکای نزدیکتر رفت و دستش آروم روی دستهی مبل نشست ، بعد نوک انگشتهاش پارچهی کت رو لمس کردن و خیلی آروم برداشتش.
کت هنوز کمی گرم بود.
لبخند کوچیکی گوشهی لبش نشست و زیرلب جوریکه فقط خودش بشنوه زمزمه کرد"پس اینجایی"
کت رو روی ساعدش نگه داشتو کمی خم شد تا اون طرف مبل رو نگاه کنه.
اولش فقط چندتار موی روشن دید که تحت تاثیر نور کلاب انگار زیر آب شناور مونده بودن.
لبخندش کمی پررنگتر شدو بعد از اینکه مبل رو با قدمهای آروم دور زد بالاخره پیداش کرد.
پشت مبل روی زمین نشسته بود ، پاهاشو بغل کرده بودو پیشونیش روی زانوهاش تکیه داشت.
بازوهای لاغرش دور ساق پاهاش حلقه شده بودن و موهای لختش اجازه نمیدادن چهرهاش واضح دیده بشه.
از دور شبیه پسربچهای بنظر میرسید که وسط یه مهمونی شلوغ دیگه طاقت نیاورده و گوشهای رو برای قایم شدن پیدا کرده.
اسکای بدون هیچ عجلهای خیلی آروم کنارش نشست.
نه جوریکه نانی احساس کنه محاصره شده و نه انقدر دور که حس کنه تنهاست.
نور آبی از بین قطرههای روی شیشه رد میشدو روی موهای نانی میوفتاد ، تصویر روبروش انقدر آروم و ظریف بود که فکر میکرد اگه نفس عمیقتری بکشه همهچیز از هم میپاشه.
با لحنی که وقتی میترسید کسی رو بترسونه ازش استفاده میکرد زمزمه کرد"هیرانکیت؟"
صداش بیشتر شبیه نوازش کردن بود تا صدا زدن.
نانی تکون کوچیکی خورد و چندثانیه طول کشید تا به خودش بیاد ، بعد آروم سرشو از روی زانوهاش بلند کرد.
پلکهاش سنگین بودن و نگاهش روی هیچچیزی ثابت نمیموند انگار بخشی از روحش هنوز جایی بین موسیقی ، اولین بوسهاش و چند دقیقهی قبل جا مونده بود.
لبخند اسکای همون لحظه کمرنگ شد ، احتمالا الکل بیشتر از چیزی که فکرشو میکرد روی نانی اثر گذاشته بود.
بجای سوال پرسیدن یا غر زدن اولین کاری که انجام داد این بود که کت چرمی رو کمی بالاتر برد.
خیلی طبیعی به نانی نزدیک شدو رو روی شونههاش انداختش ، بعد یقهی کت رو کمی جلوتر کشید تا خنکی شب کمتر به گردنش برسه.
درطول اون چندثانیه حتی یک کلمه هم حرف نزد انگار مراقبت کردن براش احتیاجی به توضیح دادن نداشت.
وقتی مطمئن شد شونههای نانی زیر کت قایم شدن پرسید"بریم خونه؟"
نانی سرشو به دوطرف تکون داد"با..لاو میرم"
اسکای با شنیدن صدای خوابآلودش لبخندی زد"لاو؟"
اشارهای به اونور سالن کرد"اون الان خودش به زور میتونه روی پاهاش وایسه"
دوباره چشمهاش سمت نانی برگشتن و مکث کوتاهی کرد"مسیرمون یکیه و.."
حالت نگاهش نرمتر از قبل شدو گوشهی لبش تکون خورد.
"میخوام به قول انگشتیم عمل کنم"
برای نانی دنیا انگار همونجا متوقف شد.
قول انگشتی فقط دوتا کلمه بود که به گوشش رسیده بود ، اما انگار اسکای با همین دوکلمه چیزی رو داخل سینهاش فشار داد.
مستی ، اون بوسهی بیروح ، اون حس گمشده و تمام سوالهایی که جواب نداشتن برای لحظهای عقب رفتن و همون دوکلمه باقی موند.
قول انگشتی.
صداش به زحمت شنیده شد"یادت موند..؟"
اسکای از جاش بلند شدو قد بلندش جلوی نور آبی سایه انداخت بعد دستشو گرفت سمت نانی.
همونطور که منتظر حرکتی از جانبش بود صداش بین نتهای موسیقی گم شد"از این به بعد سر قول انگشتیهام میمونم"
حرکتش هیچ عجلهای با خودش نداشت ، انگار مطمئن بود فقط اگه کمی بیشتر صبر کنه بالاخره اعتماد طرف مقابل راهِ خودشو پیدا میکنه.
نانی آهسته پلک زد ، سرش هنوز سنگین بود اما نه فقط بخاطر الکل.
بخاطر اینکه چیزهای جدیدی رو فهمیده بود ، یا شاید فکر میکرد فهمیده.
با تردیدی که حتی خودشم دلیلشو نمیدونست دستشو بالا آوردو انگشتهای سردش خیلی آروم داخل دست اسکای جا گرفتن.
"آروم بلند شو"
نانی "هوم" کوتاهی گفت و اسکای با کمترین فشار دستشو کشید ، بیشتر شبیه راهنما بنظر میرسید تا کسی که قصد بلند کردن نانی رو داشت.
نانی بعد از دوثانیه روی پاهاش ایستاد ، یا حداقل سعیشو کرد چون دنیا همون لحظه کج شدو کف چوبی زیرپاش انگار یه بافت نرم پیدا کرد.
نفسشو با تعجب بیرون داد و وقتی زانوهاش شل شدن بیاختیار به جلو خم شد اما قبل از اینکه حتی فرصت ترسیدن پیدا کنه دستی روی پهلوش نشست و یه دست دیگه روی شونهاش.
همهچیز انقدر سریع اتفاق افتاد که انگار اسکای از قبل برای همچین چیزی آماده بود.
نانی برای چندثانیه تقریبا تمام وزنشو روی پسری که جلوروش ایستاده بود انداختو بوی عطر خنک اسکای و سرمای کت چرمی روی شونههاش باهم قاطی شدن.
با لحن خسته و گرفتهای گفت"سرم گیج میره"
صداش جوری بود که انگار ساعتها داشت گریه میکرد بدون اینکه حتی یک قطره اشک بریزه.
چند تار موی روشن روی پیشونیش افتاده بودو لبهاش رنگ طبیعی نداشتن.
و چشمهاش..انگار چشمهاش هنوز جایی بین اینجا و جای دیگهای گیر کرده بودن.
خیلی آروم گفت"یه دوش کوچیک بگیری حالت بهتر میشه"
هیچ نصیحتی توی صداش موج نمیزد ، سوال اضافهای هم نپرسید انگار فقط دنبال اولین راهی بود که بتونه حال نانی رو بهتر کنه.
نگاه نانی طولانیتر از چیزی بود که خودش متوجهش بشه.
میخواست چیزی بگه ، انگار جملهای پشت چشمهای خستهاش گیر کرده بود.
شاید یه معذرتخواهی ، شاید یه اعتراف و شاید فقط یه ببخشیدِ کوچیک.
اما هیچکدوم از بین لبهاش خارج نشدن فقط زمزمه کرد"هوم"
همون جواب کوتاه برای اسکای کافی بود ، بدون اینکه دستشو از دور کمر نانی برداره گفت"بیا بریم"
کمی جابجا شد تا اگه نانی دوباره تعادلشو از دست داد وزنش مستقیم روی خودش بیوفته و خیلی آروم از پشت مبل بیرون اومدن.
بارتندر داشت لیوانهارو جمع میکرد ، موسیقی هنوز پخش میشد اما دیگه کسی باهاش نمیرقصید فقط چندنفر با خندههای آروم آخرین جرعهای نوشیدنیشون رو بالا میرفتن.
بین اون آدما تمام حواس اسکای به پسری بود که هر چند قدم یکبار تلوتلو میخورد و هربار قبل از اینکه حتی متوجه بشه تعادلش بهم خورده بازوی اسکای خیلی نامحسوس دور کمرش سفتتر میشد.
وقتی به در شیشهای کلاب رسیدن اسکای قبل از اینکه آخرین قدمشو برداره لحظهای مکث کرد.
صدای سقوط قطرات آب حالا واضحتر بودو هوای خنک و شرجی شب مثل موجی آبی داخل کلاب میدوید.
نانی ناخوداگاه شونههاشو جمع کردو اسکای نگاه کوتاهی به آسمون انداخت.
بارون هنوزم شدید بود.
بدون اینکه چیزی بگه یا نانی رو مجبور به دویدن کنه قدمهاش تندتر شدن ، مثل اینکه میخواست تمام فاصلهی بین درِ کلاب و ماشین خودشو از بارون بدزده.
با یکی از دستهاش هنوز نانی رو نگه داشته بود و نیم قدم جلوتر ازش حرکت میکرد ، جوریکه خودش بیشتر زیر بارون خیس میشد و بدن نانی تا جایی که ممکن بود پشت شونههای پهنش پناه میگرفت.
نانی برای اولینبار از وقتی دیو رو بوسیده بود ، همونطور که دنیا دور سرش میچرخید نگاهش روی نیمرخ اسکای موند.
بارون روی صورتش میباریدو کت مشکیش خیس شده بود ولی با این حال انگار فقط به فکر این بود که نانیِ مست رو به ماشینش برسونه.
چند دقیقه بعد فضای داخل ماشین انگار فقط به دوتا صدا خلاصه شده بود ، صدای منظم برفپاککن و بارونی که بیوقفه روی سقف ماشین میبارید.
شیشهی جلو هر چندثانیه یکبار از قطرههای بیشمار پر میشد ، بعد تیغهی برفپاککن آروم از بینشون رد میشدو برای لحظهای اسکای میتونست دوباره خیابون رو ببینه ، خیابونی که زیر نورهای آبی و سفید بانکوک کش میومدن و بعد دوباره پشت پردهی بارون محو میشدن.
داخل ماشین گرم بود و بوی بارون با بوی چرم صندلیها و عطر خنکی که مطمئنا متعلق به نانی نبود آروم درهم حل شده بودن.
اما با وجود اون گرما ، سکوت از هرچیزی سنگینتر بود.
اسکای هردو دستشو روی فرمون نگه داشته بودو چشمهاش روی جاده بودن اما هرچندثانیه یکبار بیاختیار از گوشهی چشم نگاهی به صندلی کناریش مینداخت.
نانی از همون لحظهای که سوار شده بود سرشو به شیشه تکیه داده بودو نورهای آبیِ شهر از روی صورتش رد میشدن.
هربار که ماشین از کنار تابلوی نئون یا چراغ راهنمایی میگذشت رنگِ آبی برای لحظهای روی موهای روشنش سر میخوردو بعد آروم از روی گونههاش رد میشد.
پلکهاش نیمهباز بودن ، انگار بیدار بودو همزمان توی یه خواب پوچ دستوپا میزد.
"کتتو دربیار نانی"
وقتی هیچ جوابی از سمت نانی نیومد دوباره صدای نرم اسکای توی اتاقک ماشین پیچید"خیسه..ممکنه سرما بخوری"
چندثانیه طول کشید تا نانی معنی جمله رو بفهمه و بعد خیلی آهسته دستشو بالا آورد ، کت رو از روی شونههاش برداشت و پارچهی چرمی روی پاهاش افتاد.
بعد مکث کوتاهی ، بدون اینکه نگاهشو از بیرون برداره خیلی آروم پرسید"اسکای..ساعت چنده؟"
اسکای نگاه کوتاهی به ساعت دیجیتال ماشین انداخت"دو"
عدد سادهای بود ، اما برای ذهن خستهی نانی همون دو رقم کافی بود تا دهها فکر همزمان از راه برسن.
دو.
دو نصفهشب.
دو؟
یعنی انقدر دیر شده بود؟
نوآ چندساعت تنها بود؟
با تصوری که توی ذهنش شکل گرفت قلبش فشرده شد.
احتمالا روی کاناپه خوابش برده بود ، یا شایدم هنوز منتظر بود در باز بشه و نانی برگرده.
چرا انقدر دیر کرده بود؟
امشب قرار بود فقط دوساعت بیرون باشه ، قرار نبود زمان اینجوری از دستش فرار کنه.
فکر دیگهای بدون اجازه پرید وسط.
بلو.
هنوز بلو رو هم پیدا نکرده بود.
روزها یکییکی میگذشتن و نانی به پایان ترم نزدیکتر میشد ، اگه نمیتونست پیداش کنه چی؟
اگه تمام تلاشهاش بینتیجه میموندن چی؟
تصویر اتاقش ، گیتاری که هنوز کنار دیوار مونده بودو ویدیویی که قرار بود برای کمپانی ضبط کنه اما هربار عقب انداخته بود یکییکی از ذهنش رد شدن.
احساس کرد کارهای نیمهتمومش مثل موج همزمان به سمتش برگشتن و هرکدوم چیزی ازش خواستن.
نفس عمیقی کشیدو بعد یاد جینگ افتاد.
اون دوتا همیشه همهچیز رو بهمدیگه میگفتن ، از کوچکترین اتفاقها تا بزرگترین ترسها.
پس چرا نگفته بود داره با کسی قرار میذاره؟
فقط وقت نکرده بود؟
یا..
سوال مثل قطرهای سرد تهِ دلش افتاد.
هیچ جوابی براش نداشت.
یه فکر دیگه افتاد وسط ، فکری که از دیشب رهاش نمیکرد..'تو با بقیه واسم فرق داری'
چرا هنوز اون جملهی کوتاه رو یادش مونده بود؟
چرا هربار سعی میکرد فراموشش کنه دوباره وسط ذهنش پیداش میکرد؟
پلکهاشو روی هم فشار داد.
نه.
نباید به اسکای فکر میکرد ؛ نباید به اسکای و دختری فکر میکرد که مدتی پیش جای نانی روی صندلی نشسته بود.
نباید به خندههایی فکر میکرد که شاید بین راه رد و بدل شده بودن و به عطری که رایحهی ضعیفش هنوز داخل ماشین مونده بود.
ناخوداگاه نگاه کوتاهی به داشبورد انداختو بعد صورتشو به سمت پنجره برگردوند.
چرا ذهنش میخواست به چیزهایی فکر کنه که اصلا نمیدونست واقعا اتفاق افتادن یا نه.
بارون شیشه رو تارتر کرد ، منظرهی جلوروش دوباره شکست و همون موقع مغزش خیلی آروم و بیصدا برگشت سمت همون لحظهای که پشت مبل چرمی کلاب گذشته بود ؛ به اولین بوسهی زندگیش.
پنج سال تمام خیال میکرد اگه این روز برسه دنیا عوض میشه ، قلبش سبکتر میشه و چیزی درونش شکوفه میزنه اما هیچکدومش اتفاق نیوفتاده بودن.
نه شاد بود ، نه آرامش داشت و نه تصویری که سالها توی ذهنش ساخته بود به واقعیت پیوسته بود ، فقط سکوت مونده بود.
سکوتی که حالا کنار صدای برف پاککن ، بلندتر از هر موسیقی به گوشش میرسید.
اسکای طبق عادت ، بدون اینکه سرشو زیاد بچرخونه از گوشهی چشم نگاهی به نانی انداخت.
اولش فقط میخواست مطمئن بشه خوابش نبرده اما با دیدن اینکه چیزی توی چهرهاش بهم ریخته یه تای ابروش بالا رفت.
انگار تمام عضلات ظریف صورت نانی داشتن باهم تلاش میکردن چیزی رو نگه دارن ، لب پایینشو بین دندونهاش نگه داشته بود و نفسهاش نامنظم شده بودن.
اسکای اول حرفی نزد.
شاید پسری که کنارش نشسته بود فقط خسته بودو شاید الکل داشت اثرشو نشون میداد.
اما وقتی دید شونههای نانی با هر دم و بازدهم یه لرزش ریز بهشون اضافه میشه دیگه نتونست سکوت کنه.
صداش از همون جنس همیشگی بود ، آروم و بدون عجله.
"حالت تهوع داری؟"
نانی صداشو شنید اما چندثانیه طول کشید تا بتونه معنی جمله رو بفهمه.
تهوع؟
نمیدونست.
دلش آشوب بود اما نه از معده ، از جایی بالاتر که نمیتونست واسش اسم بذاره.
در جواب فقط تونست نفس عمیقی بکشه و همین حرکت بیشتر قفسه سینهاش رو سوزوند.
اسکای دوباره نگاهش کرد اما طولانیتر از قبل.
"حالت خوب نیست؟"
نانی میخواست همون جواب همیشگی رو بده.
خوبم.
همه خوب بودن.
همه همیشه خوب بودن و هیچچیزی هم امشب قرار نبود لو بره.
لبهاش کمی از هم فاصله گرفتن و کلمهی 'خوبم' تا نوک زبونش بالا رفت اما گلوش یهو سوخت.
انقدر ناگهانی که انگار کسی طناب محکمی دور گردنش انداخت.
"هوم"
همون صدای آروم و هجای نصفه برای اسکای کافی بود تا با صدایی که وقتی اسم نانی رو صدا میزد آرومتر میشد زمزمه کنه"هیرانکیت؟"
همون یک کلمه مثل یه سنگ کوچیک وسط دریایی افتاد که مدتی میشد سعی کرده بود آروم بمونه.
چشمهاش بدون اخطار و هیچ دلیل مشخصی یهو داغ شدن.
دستش بالا اومد و نوک انگشتهاش روی پلکهاش نشستن.
توی سرش همهچیز بهم ریخته بود ؛ نوآ ، بارون ، بلو ، قول انگشتی ، حس لبهای دیو ، لبخند اسکای ، جینگجینگ ، ویدیویی که هنوز برای کمپانی نفرستاده بود ، مسابقه ، دانشگاه ، عطر ناآشنایی که هنوز داخل ماشین مونده بود و خودش که دیگه نمیدونست کجای اینهمه فکر ایستاده.
لبهاش لرزیدن"اسکای.."
صداش انقدر آروم بود که انگار اگه بارون یکم بلندتر میبارید هیچچیزی شنیده نمیشد.
اسکای بدون اینکه حرفشو قطع کنه منتظر موند ، بدون اینکه مجبورش کنه ادامه بده و بدون اینکه بپرسه 'چیشده؟'
وقتی نانی خواست نفس عمیقی بکشه سینهاش تیر کشیدو کلمات رو به سختی کنارهم چید.
"احساس میکنم.."
مکث.
پیدا کردن ادامهی جمله خیلی سختتر از این حرفها بود.
پلکهاش بسته شدن و بالاخره صدایی که بیشتر شبیه اعتراف کردن بود تا توصیف حال خودش ، از بین لبهاش بیرون اومد.
"زندگیم..بهم ریخته"
قطرهی اول اشک انقدر آروم از گوشهی چشمش سُر خورد که خودشم متوجهش نشد ، فقط چندثانیه بعد وقتی مزهی شورش روی لبهاش نشست انگار چیزی درون سینهاش شکست ؛ همون جایی که از اولِ شب درد میکرد و هیچ اسمش براش پیدا نمیشد.
"لازم نیست امشب همهچیز رو درست کنی"
لبهای نانی چندبار از هم فاصله گرفتن ، انگار کلمات لای گلوش گیر کرده بودن و آخرسر خیلی آروم گفت"میشه..."
نفسش لرزید.
"میشه یه لحظه..بزنی کنار؟"
هیچ توضیح یا دلیلی نیاورد ، خبری هم از خواهش بیشتر نبود.
بعد از تمام اتفاقهای دیشب و فرار کردناش این اولینباری بود که چیزی از اسکای میخواست.
نه راهحل و نه نصیحت ، فقط یجای ساکت برای نفس کشیدن.
اسکای بدون اینکه بپرسه چرا فقط راهنما زد و چند متر جلوتر کنار یه اسکلهی خلوت ماشین رو آروم کنار کشید ، جایی که بارون بیوقفه روی چوبهای خیس اسکله میباریدو دریا زیر آسمون کبود خودشو به دیوارهی ساحل میرسوند.
موتور هنوز خاموش نشده بود که نانی دستگیرهی در رو پایین کشید و هوای نمناک یهو وارد ماشین شد.
بوی دریا و آسفالت خیس اون مکان رو آبیتر از همیشه کرده بود.
نانی با بیحالی خودشو از صندلی جدا کرد ، کت چرمی از روی پاهاش سر خوردو روی کف ماشین افتاد.
اسکای بیاختیار گفت"نانی ، کتت.."
جملهاش نیمهتموم موند چون نانی حالا بیحرکت وسط بارون ایستاده بود ؛ انگار میخواست آب چیزی رو که خودش نمیتونست ، از دلش بیرون بکشه.
اسکای چندثانیه همونجا نشست و از پشت شیشه نگاهش کرد.
نانی راه نمیرفت ، نمیدوید و خودشو به جایی نزدیک نمیکرد که خطرناک باشه..فقط ایستاده بود و همین برای اسکای کافی بود.
نفس عمیقی کشیدو بعد خاموش کردن موتور خم شدو کت نانی رو از کف ماشین برداشت .
وقتی از ماشین پیاده شد بارون بلافاصله روی موهای مشکیش نشست و چندقطره از نوک موهای خیسش روی یقهاش چکید.
دستشو به سقف ماشین تکیه داد و برای چندثانیه هیچکدوم حرفی نزدن.
بعد اسکای خیلی آروم به سمت نانی قدم برداشت و وقتی کنارش قرار گرفت کت رو بالا آوردو مثل یه سقف کوچیک بالای سر هردوشون گرفت.
بارون هنوز میبارید اما دیگه مستقیم روی صورت نانی نمیشنست.
نانی بینیشو بالا کشیدو با صدایی گرفته گفت"چرا پیاده شدی؟"
چشمهای سرخش روی صورت اسکای موندن.
"سرما میخوری"
"گفتم باهم سرما بخوریم"
نانی چندثانیه خیره نگاهش کردو بعد با همون منطق عجیب و شیرینِ مستی اخم کوچیکی بین ابروهاش نشست.
"اسکای..هوا شرجیه"
مکثی کردو بینیش دوباره قرمزتر شد"چرا باید سرما بخوریم؟"
جملهاش کامل نشده بود که قطره اشک تازهای روی گونهاش سر خورد و اسکای اینبار آروم برگشت سمتش.
"مشکل چیه نانی؟"
نانی آروم به بدنهی ماشین تکیه دادو فلز سرد ماشین از روی لباس نازکش سرمای خودشو به تنش منتقل کرد.
اسکای هم کنارش ایستاد.
شونههاشون انقدر بهم نزدیک بود که اگه یکیشون فقط چند سانتیمتر تکون میخورد بهم میچسبیدن.
کت هم هنوز مثل یه سقف کوچیک چرمی بالای سرشون بود.
"من گند زدم...اسکای"
"همه توی زندگیشون گند میزنن"
نانی سرشو با درماندگی تکون داد"نه ، من واقعا گند زدم"
نفسش بریدو لبخندی تلخ و در عین حال بامزه روی لبهاش نشست"من حتی نرفتم خونه به نوآ غذا بدم"
اشکهاش دوباره راه خودشونو پیدا کردن و صداش شکست"بجاش..اینجام ، مثل احمقا دارم زیر بارون گریه میکنم"
اسکای با وجود تمام نگرانی که ته دلش بود نتونست جلوی لبخند کوچیکشو بگیره و دستش بیاختیار از روی پایین اومدو روی شونهی نانی نشست.
لمسش انقدر سبک بود که اگه نانی نمیخواست میتونست همونجا تمومش کنه.
اما کنار نکشید و نانی همون لحظه برای اولینبار احساس کرد گرمای دست اسکای رنگ داره.
نه سفید ، نه قرمز و نه طلایی.
آبی.
یه آبیِ آروم مثل نور فانوس دریایی وسط شب.
اسکای انگشت شستشو خیلی آروم روی شونهاش حرکت دادو با صدای ثابتی گفت"بابت نوآ ناراحت نباش ، خیلی زود برمیگردیم خونه"
مکث کوتاهی کردو انگار که میخواست بار نگرانی رو بین هردوشون تقسیم کنه گفت"بهش غذا هم میدی"
همون حرف باعث شد گریهی نانی شدت بگیره و نفسش قطع بشه"اما..نگرانی من فقط نوآ نیست"
سکوت.
قطرهای از لبهی موهای خیسش چکیدو ادامه داد"من بخاطر جینگجینگ هم استرس دارم"
گوشهی لبشو گاز گرفتو صداش آرومتر شد"اون تمام رازهای زندگی منو میدونه..اما من تا همین دیشب نمیدونستم دوستدختر داره"
تصویر اون بوسهی ساده روی بینی از ذهنش رد شد و شونههاش بیشتر جمع شدن.
"اونجوری که..جلوی همه بوسش کرد ، معلوم بود همهی همکاراشون میدونستن"
بعد با صدایی که حالا فقط مثل یه زمزمهی محو بنظر میرسید جملشو کامل کرد"اما من..من که برادر کوچیکترشم..نمیدونستم"
اسکای همونطور که به نیمرخ نانی خیره شده بود بدون هیچ عجلهای جواب داد"مطمئنم فقط دنبال یه فرصت مناسب بوده"
"فرصت مناسب؟"
نانی بیاختیار خندید ، صداش بیشتر شبیه شکستن چیزی توی گلو بود.
"همه..همه بخاطر پارتنراشون قراره منو فراموش کنن"
اسکای خواست چیزی بگه اما نانی ادامه داد"جینگ ، لاو ، میلک"
اسمها یکییکی از دهنش بیرون اومدن و بعد یهو انگار که به یه دیوار نامرئی خورده بود ساکت شد و قلبش تندتر زد.
نه.
این یکی رو نباید میگفت.
ولی مستی میتونست بعضی از درهارو بدون اجازه باز کنه پس نفسشو آروم بیرون دادو تقرییا زیرلب گفت"حتی.."
نگاهش بالاخره توی چشمهای تیرهی اسکای قفل شد.
"توام فراموشم میکنی ، چون داویکارو داری"
جمله که تموم شد انگار بارون هم برای لحظهای آرومتر بارید ؛ صدای موجها هنوز از اون طرف اسکله میومد و چراغهای آبی بندر هنوز روی آب میلرزیدن اما برای اسکای تمام صداهای دنیا چندثانیه از حرکت ایستادن.
نگاهش روی نانی موند که مژههاش از اشک سنگین شده بودن و گونههای سرخش زیر نور آبی خیابون بیشتر شبیه آسمونی بودن که درست قبل از سپیدهدم ، آخرین غمهای شب رو نگه داشته بودن.
اسکای خیلی آروم پلک زد و بعد یکی از ابروهاش از روی تعجب بیاختیار بالا رفت اما توی صداش هیچ لحن عجیبغریبی موج نمیزد"نانی ، داویکا فقط یه دوسته"
مکث کوتاهی کردو نوازش انگشتهاش روی شونهی نانی نرمتر شد"قرار هم نیست بخاطرش تورو فراموش کنم"
"نانی چیزی نگفت ، فقط لب پایینشو گاز گرفت و اشک تازهای روی چونهاش لغزید.
انگار جملهی اسکای بجای اینکه آرومش کنه گره دیگهای به دلش انداخته بود.
خیلی آروم ، با اخمی که خودشم دلیلشو نمیفهمید زمزمه کرد"من..هیچوقت لپای دوستامو فشار نمیدم"
اگه لاو اینجا بود احتمالا از خنده روی زمین افتاده بود ، چون نانی هروقت کنارش خوابش میگرفت بدون هیچ خجالتی محکم بغلش میکرد حتی گاهی هم سی وسط فیلم دیدن تبدیل به بالش انسانی نانی میشد و فشار دادن لپ کنار اینا قطعا چیز خاصی نبود اما ذهن مستش بیتوجه به این منطقِ مسخره روی صحنهای گیر کرده بود که گونههای اسکای توسط دست اون دختر لمس شده بودن.
خودشم نمیدونست بخاطر چی ناراحت شده پس اخم پررنگی روی پیشونیش نشست و همین حرکت قلب اسکای رو از جا کند.
اوه.
نانی داشت حسادت میکرد؟
نه ، چرا باید حسودیش میشد؟مگه اسکای برای اون کی بود؟
ولی هرکاری میکرد نمیتونست اون جملههارو کنارهم بذاره و چیز دیگهای متوجه بشه.
برای یک لحظه احساس کرد بارون قطع شد ، موجها از حرکت ایستادن ، اکسیژن تموم شد و حتی نورهای آبی هم دیگه نلرزیدن.
فقط چندتا پروانهی کوچیک آبی بدون هیج سروصدایی پشت قفسهی سینهاش با هیجان تکون خوردن.
اما نانی سکوت اسکای رو جور دیگهای تعبیر کرد ، فکر کرد سکوت یعنی قبول کردن حرفهای نانی.
یعنی قبول کردن اینکه دوستها گونههای همدیگه رو فشار نمیدن و جایگاه داویکا برای اسکای خیلی بیشتر از اینه.
بینیشو بالا کشیدو بازم یه قطره اشک از کنار بینیش پایین اومد.
"تو فراموشم کردی اسکای..تو حتی نیومدی ناخنای نوآرو بگیری"
صداش آرومتر شد"حتما خیلی سرت گرم حرف زدن با داویکا بود"
با همون منطقِ درهمِ مستی دستشو بالا آورد و رد چنگ روی پوستشو برای بار سوم به اسکای نشون داد"عواقبشم داری میبینی"
نگاه اسکای روی اون ردها موند و قلبش آروم فشرده شد ، میتونست همین الان بگه که نانی دیشب خودش گذاشت رفت یا حتی تعریف میکرد که چجوری داویکارو با عجله جلوی آپارتمانش پیاده کرده بودو برگشته بود کلاب.
اما چی اهمیتی داشت؟
الان مهم نبود که حق با کیه ، مهم این بود که نانی با چشمهایی که از خستگی و اشک آبیترینِ غم دنیارو توی خودش جمع کرده بود کنارش ایستاده بود.
نفس آرومی کشیدو دستی که هنوز کت رو نگه داشته بود پایین اومد و به سمت دستی رفت که هنوز وسط هوا معلق مونده بود.
دستِ نانی همیشه برای اسکای زیادی ظریف بنظر میرسید ؛ انگشتهای بلند ، استخوانهای باریک و پوستی که زیر نور بارون هم نرمتر از همیشه دیده میشد.
وقتی دستشو گرفت انگار واقعا دستِ نانی داخل دست خودش گم شد.
انگشت شستش رو خیلی آروم روی ردهای قرمز چنگ کشید لمسی که کاملا مثل عذرخواهی بود.
"من فراموشت نکردم نانی"
صداش پایینتر از همیشه بودو انگار هر کلمه مثل قطرهای از شبنم روی چمنها میوفتاد.
"و داویکا رو هم دوست ندارم"
همون لحظه قلب نانی یه ضربان جا انداخت ، اما نه از روی شادی یا غم فقط انگار جملهای رو شنیده بود که ذهنش آمادگیشو نداشت.
حالت نگاه اسکای انقدر آروم بود که انگار حقیقت اصلا احتیاجی به بلند گفته شدن نداشت.
لبهاش از هم فاصله گرفتن و بعد بدون اینکه خودش بفهمه چه اعتراف بزرگی رو وسط اون شب بارونی به زبون آورده گفت:
"کسی که دوستش دارم..."
To be continued..