CHAP30

CHAP30

W𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾

صدای موسیقی مثل موجی که از دل دریا بلند شده بود گوشه به گوشه‌ی کلاب رو پر میکرد.

پیست رقص پر بود.

بعضی‌ها ریتم آهنگ رو بلد بودن ، بعضی‌ها فقط دستاشونو بالا میبردنو میخندیدن ، بعضی‌ها هم مثل همیشه فقط بهونه‌ای برای مست‌تر شدن پیدا کرده بودن.

نانی آخرین جرعه‌ی وودکارو سر کشید و لیوان خالی رو روی میز گذاشت ، بعد بدون اینکه به کاری که میکنه فکر کنه خیلی راحت دست دیو رو گرفت و انگشتهاش دور مچ لاغرش حلقه شدن.

"بزن بریم"

دیو با خنده دنبالش راه افتاد"قول بده اگه سوژه‌ی اینستاگرام شدیم همه‌چیزو گردن بگیری"

"قول"

"قول؟!"

"قول"

اینبار دیگه خبری از قول انگشتی نبود ،

فقط دونفر بودن که وسط اونهمه شلوغی راهشونو بین جمعیت باز میکردن.

نانی از بین آدم‌ها رد میشدو هر جند قدم یکبار مجبور میشد آروم بگه"ببخشید"

"معذرت میخوام"

"آخ..پام!"

آخرین جمله رو وقتی گفت که کفشش کاملا اتفاقی روی کفش یه مرد قدبلند رفت.

مرد برگشتو به نانی نگاه کرد ، و نانی با قیافه‌ای کاملا جدی گفت"من مقصر نیستم ، مستی باعث شده سرم گیج بره"

دیو دیگه نتونست خودشو نگه داره و صدای خنده‌اش توی موسیقی گم شد.

نانی خیلی مودبانه تعظیم کوتاهی کردو همین که راه افتادن دیو زیرلب گفت"مثل اینکه از هر موقعیتی جون سالم درمیاری ، طرف شبیه یاکوزاها بود"

"استعداد ذاتیمه"

"معلومه"

بالاخره وسط پیست جایی رو پیدا کردن که نورهاش آبی‌تر بود.

نانی نفس عمیقی کشیدو همه‌چیز برای لحظه ای محو شد‌.

صداها ، نورها ، آدم‌ها‌..و بعد بی‌هوا یاد تولد آئون افتاد؛

همون شبی که برای اولین‌بار با دیو رقصیده بود.

اون موقع هنوز فکر میکرد تمام دنیا فقط به ینفر ختم میشه ، به همون پسری که اگه کسی اسمشو شدا میزد قلب نانی تا گلوش بالا میومد.

ولی حالا همه‌چیز عجیب شده بود ، احساسی که داشت دیگه مثل قبل نبود.

انگار کسی رنگ تازه‌ای توی زندگیش ریخته بود ، رنگی که خودش هنوز جرئت نداشت اسمشو بگه.

"آماده‌ای؟"

صدای دیو رشته‌ی افکارشو برید.

نانی پلک زد"نه"

"منم همینطور"

"پس شروع کنیم"

سه ثانیه‌ی اول هردو فقط ایستاده بودن ، چهار ثانیه‌ی بعد دیو سعی کرد با ریتم آهنگ شونه‌هاشو تکون بده و نانی هم حرکاتشو تقلید کرد.

درنهایت ده ثانیه بعد هردو شروع به رقصیدن کردن ، گاهی با ریتم ، گاهی هم کاملا برخلاف ریتم.

پشت شیشه‌های بلند کلاب بارون هنوز میباریدو نورهای آبی روی قطره‌ها نصف میشدن.

همه‌چیز انقدر زنده و معمولی بود که هیچکدومشون حتی برای یک ثانیه فکر نمیکردن همین شب قراره توی ذهن همه با رنگ دیگه‌ای به یاد بمونه.

وقتی آخرین ضربه‌ی درام تموم شد جمعیت با صدای بلند سوت کشیدن و این درحالی بود که چندنفر هنوز وسط پیست داشتن میرقصیدن انگار اصلا نفهمیده بودن آهنگ تموم شده.

دیو موهای بهم ریخته‌اش رو عقب دادو با لبخند گفت"یه شات وودکا مهمون من؟"

نانی چندبار پلک زد ، انگار مغزش برای شمردن چندثانیه وقتِ بیشتر میخواست.

"این ، بار چندمه؟"

دیو با حالت متفکری چشمهاشو باریک کرد"بذار ببینم"

بعد انگشتهاشو یکی‌یکی بالا آورد"اون نوشیدنی آبی.."

"هوم"

"بعد یه لیوان دیگه"

"آره"

چندثانیه کاملا جدی به انگشتهاش نگاه کردو گفت"پس برای تو..چهارمیش میشه؟"

نانی هم همونقدر جدی به انگشتهای دیو نگاه کردو بعد خیلی آروم سرشو تکون داد"آها"

معلوم نبود واقعا قانع شده یا فقط تصمیم گرفته دیگه با عددها وارد بحث نشه.

مشغول قدم زدن بین جمعیت شدن ، پیست هنوز زیر نورهای آبی میدرخشیدو بارون پشت شیشه‌های بلند ، شهر رو شبیه تابلویی کرده بود که با رنگ آبی نقاشی شده.

نانی موقع راه رفتن شونه‌اش به یه مرد خوردو خیلی مودبانه برگشت سمتش"ببخشید"

مرد لبخند زد"اشکای نداره"

همینکه دوباره راه افتادن رو به دیو گفت"عجیب نیست؟امشب آدما زیادی مهربونن"

دیو خندید"اینطور نیست ، فقط تو زیادی مست شدی"

نانی چندثانیه به اون جمله فکر کردو بعد خیلی جدی گفت"ممکنه"

بار خلوت‌تر از بقیه جاها بودو نور آبی زیر کانتر چوبی ، بطری‌های شیشه‌ای رو مثل تکه‌های یخ روشن کرده بود.

بارتندر همون دختر چندساعت پیش بود ، آستین‌های پیرهن مشکیشو بالا زده بودو داشت یه لیوان رو با دستمال خشک میکرد.

همینکه نگاهش به دیو افتاد گوشه‌ی لبش کج شد"پی دیو ، زیادی مست شدی"

دیو آرنجشو روی کانتر گذاشت و گفت"میدونی که حد خودمو میدونم"

بارتندر با خنده سرشو تکون داد"براتون چی آماده کنم؟"

دیو بدون فکر گفت"دو شات وودکا لطفا"

"دوباره؟"

"آره"

"مطمئنی؟"

"نه"

بعد هردو خندیدن.

وقتی بارتندر مشغول آماده کردن نوشیدنی‌ها شد نانی یکم بیشتر بهش خیره شد و بعد از چندثانیه تازه شناختش.

این دختر چند ساعت پیش هم اینجا بود اما اسمشو یادش نمیومد.

داشت دنبال جواب میگشت که صدای دختر دوباره بلند شد"راستی ، پی اسکای کجاست؟"

لبخند دیو و نانی خیلی آروم کمرنگ شد و دیو اشاره‌ای به در خروجی کرد"رفت یکی از دوستامونو برسونه"

بارتندر سرشو تکون داد"آها ، پس موقتا تنهات گذاشته"

"احتمالا"

دستشو روی شونه‌ی نانی گذاشت و گفت"پریم ، این هم‌تیمی جدیدمونه"

بارتندر لبخند زد"جدی؟"

دیو نگاه کوتاهی به نانی انداختو بعد با همون اعتمادبنفی همیشگیش گفت"آره ، دفعه‌ی بعد وقتی مسابقه رو بردیم دوباره میبینیش"

صداش محکم بود ، انگار اصلا هیچ احتمال دیگه‌ای وجود نداشت و پایانِ مسابقه براش همیشه برد بود ، همین.

بارتندر با لبخند به نانی نگاه کردو خیلی طبیعی پرسید"دوست‌پسر اسکایی ، درسته؟"

زمان برای لحظه‌ای ایستاد و چشمهای نانی گرد شد.

"چی؟"

صداش بدون اینکه خودش بخواد بالا رفت"نه نه ، ما فقط دوستیم"

بارتندر خندید"ببخشید ، صمیمی بنظر میرسیدن..درضمن خیلی بهم میاین"

دیو بدون اینکه چیزی بگه آروم از گوشه‌ی چشم به نانی نگاه کردو اون لبخند همیشگی بدون اینکه خودش متوجه باشه کمرنگ‌تر شد.

نه بخاطر سوال پریم و نه حتی بخاطر جواب نانی ، فقط دوباره اون حس قدیمی برگشته بود.

اینکه هربار دیرتر از بقیه از اتفاق‌های زندگی آدمای مهمش باخبر میشدو انگار همیشه چند صفحه از کتاب رو جا انداخته بود.

چرا هرچی بیشتر میخوند کمتر میفهمید چجوری باید ادامه بده.

دو لیوان کوچیک روی کانتر سر خوردو مایع شفاف وودکا زیر نور آبی کلاب برق زد.

"خوش بگذره"

نانی نگاهش روی لیوان خودش موند ؛ کوچیک بود ، شفاف و بی‌رنگ.

هیچ شباهتی به اون نوشیدنی آبی‌رنگ چندساعت قبل نداشت.

اون یکی رنگ آسمونِ قبل از بارون رو داشت ، قبل از اینکه به دستش برسه کسی بجاش فکر کرده بود ، پرسیده بود و انتخاب کرده بود.

اما این یکی فقط یه شات وودکا بود.

مثل همه‌ی شات‌های دیگه‌ای که هرشب روی همین کانتر گذاشته شده بودن.

نانی لیوان رو برداشت و شیشه‌ی سردش کف دستشو خنک کرد.

نگاهش از روی جمعیت رد شد تا به پنجره‌های بلند انتهای سالن رسید ، جایی که نور آبی خیابون از پشت شیشه‌ها میریخت داخل و کف سالن رو شبیه تکه‌ای از اقیانوس کرده بود.

خیلی آروم رو به دیو گفت"بریم اونجا بشینیم؟"

دیو مسیر نگاهشو دنبال کردو لبخند کوچیکی زد"بریم"

هردو بی‌حرف مشغول رد شدن از بین مردم شدن ؛ صدای خنده‌ها پشت سرشون جا میموند و بوی عطر ، الکل و بارون باهم مخلوط شده بودن.

هرچی جلوتر میرفتن نور کمتر میشد ، موسیقی دورتر و صندلی‌های خالی بیشتر.

بالاخره به گوشه‌ای رسیدن که یه مبل چرمی بزرگ درست مقابل پنجره‌های قدی قرار داشت.

پشت مبل کسی نبود انگار اون قسمت از کلاب رو همه فراموش کرده بودن.

دیو بدون فکر همونجا روی زمین نشست ، پشتشو به بدنه‌ی مبل تکیه دادو پاهای بلندشو روی زمین دراز کرد.

نانی هم کنارش نشست.

حالا دقیقا مثل دوتا بچه‌ای بودن که وسط مهمونی بزرگترها قایم شده بودن تا کسی پیداشون نکنه.

تنها مشکلشون این بود که بیشتر از صدوهشتاد سانتی‌متر قد داشتن و انقدر بزرگ شده بودن که دیگه هیچکس باور نکنه هنوزم گاهی دلشون میخواد پشت مبل‌ها قایم بشن.

هوا گرم نبود ولی کت چرمی روی شونه‌های نانی زیادی سنگینی میکرد ، با اخم کوچیکی زیپشو پایین کشیدو کت رو از تنش بیرون آورد.

موهای روشنش که تا اون لحظه زیر یقه‌ی کت گیر کرده بودن حالا آزاد شدنو به سمت جلوی گردنش مایل شدن.

خیلی بی‌حوصله کت رو تا کردو روی دسته‌ی مبل انداخت.

هوای خنک کنار پنجره فورا به بازوهاش خوردو چشمهاشو برای ثانیه‌ای بست.

برای چند دقیقه هیچکدوم حرفی نزدن ، فقط به بارونی خیره شدن که از پشت پنجره همه‌چیز رو محو کرده بود.

توی اون سکوت دیو یهو گفت"منو اسکای وقتی بچه بودیم همیشه توی مهمونیا فرار میکردیم پشت مبل"

نانی نگاهشو از بارون گرفتو سمت دیو چرخید.

تصویر بامزه‌ای بی‌اجازه توی ذهنش ساخته شد.

اسکای کوچولو با همون موهای تیره کنار دیوی که احتمالا قدش از همه‌ی بچه‌های هم‌سن و سالش بیشتر بود.

هردو پشت یه مبل قایم شده بودن ؛ شاید از دست مهمونا ، شاید از دست بزرگ‌ترها و شاید فقط برای اینکه یه گوشه‌ی دنیا مال خودشون باشه.

بی‌اختیار خندید"تصورتون خیلی بامزست"

دیو هم خندیدو سرشو به مبل تکیه داد"بود"

بعد لبخندش آروم‌آروم محو شد.

لیوانشو بالا آوردو محتویاتشو یکجا سر کشید.

چندثانیه حرفی نزد و بعد خیلی آروم درحالیکه هنوز به شیشه‌ی خیس روبروش نگاه میکرد زمزمه کرد"بعضی وقتا فکر میکنم اون موقع بیشتر خوش میگذشت"

نانی هیچی نگفت ، فقط گوش داد.

"هرچی میگذره زندگیمون بیشتر شبیه بزرگسالای مسخره میشه"

لبخند تلخی گوشه‌ی لبش نشست"دیگه هرچیزیو بهمدیگه نمیگیمو باهم صادق نیستیم"

نانی خیلی آروم سرشو برگردوند ، نور آبی نصف صورت دیو رو روشن کرده بودو نصف دیگه‌اش توی سایه مونده بود.

"چرا همچین فکری میکنی؟"

دیو اینبار حتی مکث هم نکرد ، بهرحال مست بودن بعضی از قفل‌های آدم رو باز میکرد.

"چون الان احساس میکنم دیگه هیچی از دوستام نمیدونم"

لیوان خالی رو کنار ماش روی زمین گذاشت.

صدای برخورد شیشه با کف چوبی کوتاه و خشک بود.

دستهاشو بین زانوهاش قفل کردو گفت"فکر میکردم من از هرکسی بیشتر به آئون نزدیکترم ، ولی فهمیدم نصف زندگیشو ازم قایم کرده"

سرشو پایین انداخت"اسکای..همیشه فکر میکردم از همه‌چیزش خبر دارم اما خب..انگار همه یه نقشه دارن ولی برای من نسخه‌ی ناقصشه"

نانی‌بدون هیچ قضاوتی نگاهش کرد ، هیچ عجله‌ای نداشت.

وقتی دیو خندید رگه‌های خستگی رو تونست توی صداش ببینه.

"میدونی بدترین قسمتش چیه؟ا"

نگاهشو از پنجره گرفت و مستقیم به چشمهای نانی خیره شد"اینکه من همه‌ رازای خودمو بهشون گفته بودم ، فکر میکردم رفاقتمون همین شکلیه اما درواقع تنها کسی بودم که همه‌ی کارتاشو رو کرده بود"

خیلی آروم ، انگار که جمله رو نه برای نانی بلکه برای خودش میگفت زمزمه کرد"سر همین کارامم تی باهام بهم زد"

لبخندی که روی لبش نشست بیشتر از اون لبخندهایی بود که شبیه پذیرفتن یه درد قدیمین.

"الان که بهش فکر میکنم حق داشت"

نانی اخم کرد ، نه از روی تعارف و نه حتی از روی دلداری دادن.

نگاهش روی صورت دیو موند و به این فکر کرد که اگه قرار بود آدما بخاطر زیاد حرف زدن ، بخاطر صادق بودن و بخاطر اینکه نمیتونن چیزی رو قایم کنن ترک بشن پس باید لاو و سی هم سالها پیش نانی رو ول میکردن.

اون نزدیک صدبار نصفه‌شب توی اتاق لاو نشسته بودو هر فکری که توی سرش بود رو همونطور نامرتب روی زمین ریخته بود.

نزدیک صدو یکبار هم سی فقط با دیدن قیافه‌اش فهمیده بود اتفاقی افتاده و نانی بدون اینکه حتی تصمیم بگیره همه‌چیز رو تعریف کرده بود.

بعضی آدما فقط بلد نبودن دور دلشون دیوار بکشن و مگه این جرم حساب میشد؟

خیلی آروم گفت"دیو"

دیو نگاهش کردو نانی محکم‌تر از قبل گفت"تو هیچ مشکلی نداری"

دیو نفس کوتاهی کشیدو گوشه‌ی لبش خیلی کم تکون خورد"مطمئنی؟"

نانی تقریبا بدون مکث جواب داد"آره چون خودمم همینجوریم"

بعد انگار تازه متوجه شد چی گفته مکث کوتاهی کردو آروم و بی‌عجله گفت"منم همه‌چیزو برای لاو و سی تعریف میکنم"

دیو چیزی نگفت ، فقط گوش داد.

نانی ادامه داد"وقتی ناراحتم اون دوتا همیشه میفهمن ، حتی اگه نخوام حرف بزنم آخرش یجوری کلمه‌ها از دهنم میپرن بیرون"

لیوان رو بین انگشتهاش چرخوندو گفت"ولی بنظرم این اصلا بد نیست"

سعی کرد دنبال کلمات مناسب بگرده و برای حسی که داره جمله بسازه.

"میدونی...من آدمایی رو دوست دارم که معلومه چی توی دلشون میگذره"

دیو بدون اینکه حتی پلک بزنه فقط نگاهش میکرد ، انگار برای اولین‌بار بعد از مدتها کسی داشت دقیقا همون چیزی رو که این اوخر روی شونه‌های دیو سنگینی میکرد رو نقطه‌ی قوت صدا میزد.

"شاید تی بخاطر یچیز دیگه رفته ، من نمیدونم..حق ندارم قضاوتش کنم ولی سرزنش کردن خودت بخاطر اینکه بلدی احساساتتو قایم نکنی یکم بی انصافیه"

دیو ناخوداگاه خندید"بی‌انصافیه؟"

نانی با همون اخم ریز سرشو تکون داد"دنیا خودش به اندازه‌ی کافی آدمای ساکت و پنهانکار داره ، اگه یکی پیدا بشه که هنوز جرعت میکنه همه‌چیزو روی میز بذاره نباید خجالت بکشه"

بارون دیگه آروم نمیبارید ، قطره‌ها با شتاب بیشتری روی شیشه‌های قدی سقوط میکردن و انگار دنیا تصمیم گرفته بود چند دقیقه به دونفری که پشت مبل قایم شده بودن یکم زمان بده.

دیو نفس عمیقی کشید ، سرشو عقب بردو به پشتی مبل تکیه داد ، چشمهاش برای لحظه‌ای بسته شدن و بدون اینکه نگاهش رو به سمت نانی برگردونه گفت"خیلی خوشحالم که به تیم بسکتبال اومدی"

نانی هم متقابلا سرشو به پشتی مبل تکیه دادو به سقف تاریک نگاه کرد ، سقفی که هرچند ثانیه یکبار با نور آبی و قرمز روشن میشدو دوباره توی تاریکی فرو میرفت.

"چرا؟"

دیو لبخند کمرنگی زد و اینبار سرشو کمی به سمت نانی چرخوند"چون حس میکنم.."

مکث کرد ، انگار کلمه‌هارو با احتیاط از بین الکل و خستگی بیرون میکشید.

"یکی رو پیدا کردم که واقعا منو میفهمه"

نانی چیزی نگفت ، فقط قلبش بی‌هوا یه ضربان اشتباه جا انداخت.

دیو بی‌خبر از آشوب کوچیکی که همون یه جمله ساخته بود ادامه داد"ما..زیادی شبیه همیم ، مگه نه؟"

نانی لبهاشو روی هم فشار داد ، دروغ گفتن سخت بود چون رفتارهای دیو عجیب براش آشنا بودن.

خیلی آروم گفت"هوم"

دیو با رضایت کوتاهی سر تکون دادو چندثانیه سکوت بینشون نشست.

بعد یهو انگار که چیز جدیدی یادش اومده باشه خنده‌ی کوتاهی سر دادو گفت"راستی.."

نانی نگاهش کرد.

"بعد از اینکه توی دانشگاه کم مونده بود همو ببوسیم..خیلی سعی کردم باهات حرف بزنم"

گوشه‌ی لبش کج شد"ولی تو مثل یه گربه همش ازم فرار میکردی"

صورت نانی بی‌اجازه گرم شد ، خوشبختانه نورهای آبی کلاب سرخی گونه‌هاشو قورت میدادن.

"من..فرار نمیکردم"

صداش از همیشه آروم‌تر شده بود.

"فقط این چندروز ، همه‌چیز بهم ریخته بود"

لبخند دیو کمرنگ‌تر شدو با صداقت عجیبی پرسید"پس بخاطر اونشب ناراحت نیستی؟"

نانی مکثی کردو کلمه‌ی 'ناراحت' توی ذهنش چرخید.

چرا باید ناراحت میشد؟

چون به کسی که پنج‌سال دوستش داشت نزدیک شده بود؟

از اینکه قلبش برای چندثانیه همون چیزی رو لمس کرده بود که سالها فقط میتونست تصورش کنه؟

نه.

اون ناراحت نبود.

گیج بود ، ترسیده بود ، فرار کرده بود اما ناراحت نبود.

خیلی آروم گفت"نه ، ناراحت نیستم"

دیو نفسشو آروم بیرون دادو لبخند خیلی کوچیکی زد.

توی سکوتی که فقط موسیقی دوردست و بارون پرش کرده بود نگاهش روی صورت نانی موند و گفت"پس این پسر دلشکسته.."

مکث کوتاهی کرد.

"میتونه هم‌تیمی جدیدشو ببوسه؟"

زمان برای نانی یهو کش اومد ، انگار صدای موسیقی از ته یه تونل میومدو بارون هم یهو آروم‌تر شده بود..

فقط میتونست صدای قلب خودشو بشنوه.

نگاهش خیلی آهسته روی صورت دیو لغزید ، روی موهای قهوه‌ای بهم‌ریخته و چشمهایی که خسته بودن اما شوخی نمیکردن.

روی لبخندی که اینبار بیشتر از همیشه آسیب‌پذیر بنظر میرسید‌.

همون لحظه یه تصویر دیگه خیلی بی‌دعوت از ذهنش گذاشت.

نور آبی کنار بار ، انگشت کوچیکی که انگشت خودشو بغل کرده بود و بعد تصویر اسکای که زیر بارون همراه داویکا از کلاب بیرون میرفت.

نانی پلک زد.

چرا باید الان به اسکای فکر میکرد؟

اون رفته بود ، قول داده بود زود برگرده اما برنگشته بود و حالا توی ذهن نانی کنار یه دختر داشت قدم میزد.

نفسشو آروم بیرون داد.

اگه الان به دیو میگفت نه چه اتفاقی میوفتاد؟

دوست داشتن خاموشی که پنج‌سال تمام همراهش بود چی میشد؟

انگشتهاش بی‌اختیار روی کف چوبی زمین ضرب گرفتن.

یک.

دو.

سه‌.

گلوشو صاف کرد اما صدایی که از بین لبهاس خارج شد هنوزم کمی میلرزید"شاید..بتونیم امتحانش کنیم"

تردید توی نگاهش موج میزد اما کلمه‌ها گفته شده بودن.

تمام این پنج سال بارها این لحظه رو تصور کرده بود ؛ گاهی قبل از خواب ، گاهی وسط کلاس و گاهی وقتی دیو بی‌خبر از کنارش رد میشدو حتی نگاهش نمیکرد.

توی خیالش همیشه فکر میکرد اگه یروز این اتفاق بیوفته دنیا متوقف میشه ، قلبش انقدر تند میزنه که نمیتونه نفس بکشه ، دستهاش میلرزن و تمام اون دوست داشتنِ چند ساله‌اش بالاخره جایی برای رفتن پیدا میکنن.

شاید امشب همون شب بود ، یا حداقل نانیِ مست اینطور فکر میکرد.

دیو خیلی آروم جلو اومدو فاصله‌ی بینشون کم شد ، نه ناگهانی یا بدون اجازه فقط به قدری که نانی بتونه گرمای نفسهاشو روی صورتش حس کنه.

چشمهاشو بست و منتظر موند.

منتظر همون آرامشی که سالها برای این لحظه ساخته بود.

همون حس آشنایی که همیشه خیال میکرد اگه روزی دیو رو ببوسه تمام وجودشو پر میکنه.

منتظر موند ، اما هیچ اتفاقی نیوفتاد.

نه موجی ، نه آرامشی و نه گرمایی که هزاربار توی خیالش باهاش زندگی کرده بود.

فقط سکوت بود.

توی همون سکوت بدون اینکه خودش متوجه باشه انگشت کوچیک دست راستش آروم جمع شد.

حرکتی کوچیک و ناخوداگاه انگار حافظه‌ی بدنش قبل از خودش چیزی رو به یاد آورده بود.

حلقه‌ی ظریف دوتا انگشت و یه قول کوچیک که هنوز گرماش جایی توی دلش مونده بود اما خودش نمیفهمید چرا.

همون لحظه لبهاشون همدیگه رو پیدا کردن.

خیلی آروم ، بدون هیچ شتاب و خشونتی.

خبری از اشتیاقی که سالها انتظارشو کشیده بود نشد ، فقط یه بوسه‌ی کوتاه و آروم بود که شاید کمتر از سه ثانیه طول کشید.

بعد دیو همونطور که نزدیک شده بود عقب کشیدو دوباره بینشون فاصله نشست.

نانی چشمهاشو باز کردو اولین چیزی که دید صورت اون پسر بود.

دومین چیز بازتاب نورهای آبی روی شیشه‌ی خیس جلوروشون و سومین چیز..خلا‌.

صدای قلبشو گوش داد ، هیچ انفجار یا آشوبی درکار نبود.

فقط سکوت..سکوتی که باعث میشد بترسه.

فقط همین؟

این سوالی بود که بیصدا از ذهنش گذشت.

پنج سال تمام منتظر همین بود؟

بوسه تلخ نبود ، اشتباه هم بنظر نمیرسید فقط انگار یچیزی کم داشت.

چیزی که همیشه فکر میکرد مهم‌ترین قسمت این لحظه قراره باشه ، انگار تمام این مدت بیشتر از اینکه منتظر خود بوسه باشه منتظر رویایی بود که دورش ساخته بود.

دیو چندثانیه فقط نگاهش کرد‌‌.

چشمهاش برخلاف چند دقیقه‌ی قبل دیگه اون آرامش مستی رو نداشت مثل اینکه خودشم تازه داشت میفهمید چه اتفاقی افتاده.

درست همونجا صدای لرزش موبایل سکوت بینشونو شکست.

دیو پلک زد ، دستی لابه‌لای موهای بهم‌ریخته‌اش کشیدو با نگاه کوتاهی که به اسکرین موبایلش انداخت نفسش بریده بیرون اومد"شت.."

"برمیگردم"

و قبل از اینکه نانی حتی فرصت جواب دادن پیدا کنه از جاش بلند شدو بین نورهای آبی و آدم‌هایی که هنوز با ریتم موسیقی میرقصیدن گم شد.

سکوت اینبار سنگین‌تر از قبل روی شونه‌های نانی نشست.

لیوان نیمه‌پر رو برداشتو بدون اینکه حتی مزشو بفهمه تو یه نفس سر کشید.

تلخ بود.

اما نه تلخ‌تر از چیزی که تازه داشت توی قفسه سینه‌اش شکل میگرفت.

وقتی سرشو به مبل چرمی پشت سرش تکیه داد تازه متوجه شد پلکهاش چقدر سنگین شدن.

بیرون از اونجا بارون هنوز روی شیشه‌های کلاب میدوید و قطره‌ها نور آبی نئون رو با خودشون پایین میکشیدن انگار آسمون آروم‌آروم داشت رنگشو روی پنجره پس میداد.

لبهاش هنوز گرمای اون بوسه رو به خاطر داشتن اما قلبش نه تندتر زده بود نه آروم‌تر ، ریتمش مثل همیشه بودو همین ترسناک‌تر از همه‌چیز بنظر میرسید.

همیشه فکر میکرد وقتی این روز برسه دنیا از جا کنده میشه اما عقربه‌های ساعت حتی برای سه ثانیه هم بخاطرش توقف نکرده بودن.

همون لحظه چراغ‌های سفیدی پشت شیشه روی آسفالت افتاد و نانی بی‌اختیار سرشو بلند کرد.

یه ماشین آشنا آروم جلوی کلاب ایستاد.

بعد در سمت راننده باز شدو یه پسر قدبلند از ماشین پیاده شد.

بارون بی‌رحمانه روی شونه‌هاش میبارید اما قدمهاش همچنان آروم بودن.

توی یکی از دستهاش کلید ماشین بودو دست آزادش ناخوداگاه بسته مونده بود انگار هنوز گرمای حلقه شدن انگشت کوچیکی رو دور انگشت خودشو فراموش نکرده بود.

نانی پلک زدو همون لحظه تمام گفت‌وگوی چندساعت قبل بی‌دعوت به سمتش هجوم برد‌.

'میتونم قولمو تمدید کنم؟'

'باید قول انگشتی بدی'

'قول'

اسکای یادش نرفته بود ، برگشته بود.

برای همون قول کوچیکی که هیچکس جز خودشون جدیش نگرفته بود برگشته بود.

همین کافی بود تا چیزی درون سینه‌اش که از چند دقیقه‌ی قبل فقط ترک خورده بود آروم و بیصدا فرو بریزه.

نه اشکش دراومد نه گریش گرفت ، فقط حس کرد دیگه نمیدونه امشب باید از چی ناراحت باشه.

از بوسه‌ای که هیچ حسی نداشت یا از پسری که زیر بارون فقط چون قول داده بود برگشته بود.

To be continued..

Report Page