CHAP3

CHAP3

Whi𐙚e Home

آفتاب طلایی از پشت شیشه‌های راهروی بلند میریخت داخل و انعکاسش روی کف سنگی میوفتاد.


نانی برگه‌ی اسم‌نویسی رو توی دستش نگه داشته بود و کاغذ مثل برگ پاییذی زیر انگشتهاش مچاله میشد.

صدای هر قدمش مثل تیک‌تاک یه ساعت لعنتی بهش یادآوری میکرد که داره از یه مرز احمقانه عبور میکنه.


صداش فقط برای خودش قابل شنیدن بود انگار از یه تونل یخ‌زده خارج میشد.

"اگه بلورو پیدا نکنم اخراج میشم ، دیگه دیو رو نمیبینم ، کمپانی هم قبولم نمیکنه..شاید..نمیدونم"


سی با خونسردی همیشگیش دستشو گرفت و وقتی انگشتهاشون بهمدیگه گره خوردن نانی حس کرد از لبه‌ی پرتگاه نجات پیدا کرده.


وقتی به سالن ورزش رسیدن لاو با یه آه بلند روی نیمکت فلزی و رنگو رو رفته نشست.

"من همینجا میشینم و تا برگشتن بچه‌های باحالم با میلک حرف میزنم"

اینو گفت و با یه لبخند ریز موبایلشو توی هوا تکون داد.


صدای توپ‌هایی که به کف زمین کوبیده میشدن توی گوش نانی مثل ضرب یه قطعه‌ی درام یا شایدم اعلام شروع یه جنگ کوچیک بود.

انگشتاشو روی لبه‌ی کاغذ فشار داد و با قلبی که داشت ریتمش از کنترل خارج میشد پشت‌سر سی وارد باشگاه شد.


اون کاملا با بوی لاستیک توپ‌ها و بازتاب چراغ‌های سفید روی زمین واکس‌خورده غریبه بود.


یه نفس لرزون کشیدو همونطور که یقشو صاف میکرد گفت"اگه جلوی دیو خرابکاری کنم چی؟"


سی فقط گفت"نمیکنی"


و ثانیه‌ای بعد آئون از وسط زمین با صدای بلندی اسمشو صدا زدو سی بدون اینکه لحظه‌ای فکر کنه رو به نانی گفت"برو برگه رو به مربی بده و بعدش بیا پیشم"


و بعد همون کابوسی که نانی ازش میترسید اتفاق افتاد.

سی اونو تنها گذاشت و با سرعت دوید سمت آئون.


چشمهای نانی گرد شد ، احساس میکرد وسط یه استادیوم بزرگ رها شده.

زمزمه‌وار گفت"خیلی هم عالی..ممنون سی..عالی بود"


همون لحظه نگاهش به دیو افتاد که با یه تیشرت سرمه‌ای بدون آستین مشغول گرم کردن بود ، انگار هربار که توپ رو میگرفت عضلات ساعدش سفت میشدن و هربار که توپ رو پاس میداد پشت گردنش یه خط نازک برق میزد.


نانی به هیچ عنوان نمیخواست نگاهش کنه اما چشمهاش مثل یه آهنربای آبیِ احمق مدام میرفت سمتش.


برای اینکه خودشو جمع‌وجور کنه سریع نگاهشو سمت دیگه‌ای سُر داد و مربی رو دید که مشغول حرف زدن با اسکای بود.


برگه ناخوداگاه بیشتر توی دستش مچاله شدو با استرس ریزی که توی قفسه سینه‌اش مثل یه گنجشک گیر کرده بود کف دستهاشو به شلوارک ورزشی که از سی قرض گرفته بود مالید انگار هر لحظه ممکن بود که یه سوتی وحشتناک بده و همه بفهمن این بچه هیچ تجربه‌ای از ورزش کردن نداره.


اون دونفر با دیدن اینکه نانی داره نزدیکشون میشه رشته‌ی کلامشون قطع شد.

اول اسکای سرشو برگردوند سمتش و چشمهاش کمی باریک شدن ولی نه از روی عصبانیت ، بیشتر انگار داشت میزان دردسرو تخمین میزد.


نانی یه لبخند مظطرب زد و مربی بدون اینکه اجازه بده حتی یک کلمه حرف بزنه برگه رو از دستش گرفت.


"خوش اومدی نانی"

صداش نه زیاد صمیمی بود نه بیش از حد خشک و بی‌روح ، مثل اینکه تا امروز به کلی بچه‌ی دست‌وپاچلفتی خوش آمد گفته بود و بهش عادت داشت.


با حرکت سر ، خطاب به اسکای گفت"راجب مسابقه بعدا حرف میزنیم..چرا نمیری هم‌تیمی جدیدتو به بقیه معرفی کنی؟"


اسکای با لحنی که سعی داشت رسمی باشه گفت"مربی..بهتر نیست اول ازش آزمون بگیرین؟"


مربی سرشو تکون داد و همزمان مشغول نوشتن اسم نانی توی لیست شد.


"سی یکم پیش بهم پیام داد"

خودکارش از حرکت ایستاد.

"گفت هیچی بلد نیست"


لبخند نانی یخ زد ؛ یعنی واقعا لازم بود رفیقش انقدر رک باشه؟


گوشه‌ی لب اسکای لرزید و سرشو پایین انداخت تا نانی تلاشهای ناموفقشو برای نخندیدن نبینه.

"...بیا بریم"


نانی نگاه آخرو به مربی انداخت و دنبال اسکای رفت سمت جایی که بقیه جمع شده بودن.


قدمهاش روی کف سالن یجوری صدا میداد که انگار هر یه قدم روی نت حساس پیانو فرود میومد ؛ لرزون اما مطمئن..به اندازه‌ای لازم تا بتونه خودشو گول بزنه که نترسیده.


زیرلب ، خیلی کوتاه گفت"مربیتون خیلی رکه"


اسکای نیم نگاهی بهش انداختو توی واقع‌بین ترین حالت ممکن گفت"خب اینکه چیزی بلد نیستی یه واقعیت بود..نه؟"


نانی میخواست جوابشو بده ، میخواست بگه آره ولی لازم نبود تبدیلش کنه به تیر خلاص شخصیتی.

اما درست وقتیکه لبهاشو از هم فاصله داد رسیدن وسط سالن و حرفهاش توی گلو خفه شدن.


چندتا سر برگشت سمتش ، چندتا نگاه تیز ، چندتا نگاه کنجکاو.

و درست وسط اون شلوغی آئون با خونسردی کامل یه تای ابروشو بالا انداخت.

"خوش اومدی بلو"


اخم کوچیکی بین ابروهای نانی نشست ، اخمی که موقع عصبانیت باعث میشد بامزه‌تر بشه.

"من بلو نیستم!"


آئون فقط شونه بالا انداخت ، انگار با موفقیت کامل تونسته بود نانی رو کلافه کنه و این یعنی پایان بحث.


دیو که حالا کنار سی وایساده بود صدای خنده‌ی گرمش توی زمین پیچید.

"هم‌تیمی جدیدمونو اذیت نکن آئون"


لبخندش ساده و واقعی بود ، از همونایی که ته دل آدم میموند.


نانی سریعا نگاهشو برگردوند تا شدت گرمایی که از گردن تا گوش‌هاش بالا میرفت بیشتر نشه.


اما دیو حتی فرصت نداد اون حس عجیب ریشه کنه و قبل از اینکه از کنارشون رد بشه ضربه‌ی آرومی به شونه‌ی اسکای زد"بیاین بریم"


حلقه کم‌کم شکست ، هرکس به سمتی رفت و تمرین خیلی زودتر از چیزی که نانی فکرشو میکرد شروع شد.

صدای سوت مربی ، کشیده شدن کفشهای ورزشی روی سطح سالن..همه و همه به یه موسیقی ریتمیک تبدیل شدن.


نانی برای چند دقیقه بیرون زمین وایسادو با دقت حرکات بقیه رو زیر نظر گرفت.


اما هرچقدر بیشتر نگاه میکرد همونقدر بیشتر حس میکرد چیزی نمیفهمه.


هر پاس یا پرشی تبدیل به یه کابوس جدید میشدو دستهاش بی‌حس‌تر میشدن انگار مفصل‌های انگشتش خیلی یهویی یادشون رفته بود چجوری حرکت کنن.


سی کوتاه و صریح صداش زد"نانی بیا توی زمین"


نانی نفسشو محکم فوت کرد و وارد زمین شد.

اما درست همونجا ، همون ثانیه‌ای که پاشو روی خط سفید گذاشت فاجعه هم شروع شد.


اول توپ از بین انگشتهاش لیز خورد.

بعد پاس رو اشتباه داد.

و بعدش بجای گرفتن توپ با دست پاشو جلو برد و توپ با یه حرکت خجالت‌آور شوت شد گوشه‌ی سالن.


بعد از یک ساعت تمام تونست دو امتیاز بگیره و یه لبخند کوچیک گوشه‌ی لبش نشست اما قبل از اینکه فرصت خوشحال بودن پیدا کنه پاش لیز خوردو با یه "آخ" خورد زمین.


وقتی بالاخره تمرین تموم شد نانی عملا روی کف سالن ولو شد ، مثل یه بازیگر تئاتر که نقش مرگ رومئو رو بازی میکرد اما انگار کسی نمیخواست جدیش بگیره.


نورهای سفید سالن روی صورت خسته‌اش میلرزیدو نفس‌های بریده‌بریده‌اش مثل یه موج کوچیک توی سینه‌اش بالا و پایین میرفت‌.


چندنفر از بچه‌ها بالای سرش جمع شدن و مربی با لحن خونسردی گفت"نه خوب بود نه بد ، باید بیشتر کار کنی"


نانی با صدایی که توی گلوش گیر کرده بود زمزمه کرد"لعنت بهش"


آئون با خنده گفت"ازش استوری گرفتم ، فالورام گفتن انقدرام افتضاح نیست"


سی با یه لحن جدی که به ندرت ازش شنیده میشد پرسید"چرا از رفیق من ویدیو گرفتی؟"


آئون شونه بالا انداخت"مگه بده؟شاید وایرال شد"


نانی اصلا حوصله نداشت ، هنوز توی همون حالت بود و زل زده بود به سقف..خسته ، و کمی دلخور.


درست همون لحظه دیو نزدیک‌تر اومد گفت"بنظرم اولین روزت خوب بود"


نفس نانی نامحسوس لرزید.

نه زیاد..فقط به اندازه‌ی امید کوچیکی که مثل یه نت آبی توی قلبش به صدا دراومد.


مربی حرفشو ادامه داد"شاید با چند جلسه تمرین اضافه بهتر بشی"


همون جمله کافی بود تا نانی به سرعت سرجاش بشینه.

کمر صاف و چشمها باز..همونطور که نگاهش روی دیو بود و حرفهاش خطاب به مربی"شاید..لازم باشه کسی که عالیه بهم کمک کنه"


منظورش واضح‌تر از این نمیشد.

لازم نبود بیشتر حرف بزنه از طرز نگاهش همه فهمیدن‌.

سی آه کوتاهی کشیدو آئون گوشه‌ی لبشو گاز گرفت تا نخنده.


اما مربی بدون حتی یک ثانیه مکث سرشو تکون دادو گفت"خیلی خب..اسکای میتونه کمکت کنه"


مثل اینکه یه سطل آب یخ روی نانی ریختن ، انگار یه حسِ آبی کوچیک مثل موزیکی که از دور شنیده میشد خیلی آروم توی قلبش بزرگتر شد.


اسکای که تا اون لحظه کمی دورتر از بقیه با بطری آبش وایساده بود چشمهاش درجا گرد شد و کمی تند گفت"به عنوان مربی این کار شما نیست؟"


مربی خیلی راحت شونه بالا انداخت"نه ، کار من انگیزه دادنه..تازه انقدری حقوق نمیدن که بعد از تایم رسمی بمونم"

و با یه لبخند کاملا راضی رفت سمت وسیله‌هاش که گوشه‌ی سالن ولو بودن.


بعد صدای خنده‌ها و خش‌خش نرم حوله‌ها زیر نور سفید سالن کمترو کمتر شد.


دیو قبل رفتنش با لبخند کمرنگی که نانی بلد نبود باهاش کنار بیاد گفت"به تیم خوش اومدی نانی"


آئون هم بند کیفشو روی دوشش انداختو گفت"سوسونا بلو"


نانی بلند گفت"لعنت بهت من بلو نیستم"


آئون فقط دستشو به نشونه‌ی خداحافظی تکون دادو غیب شد.


نگاه اسکای چندثانیه بیشتر روی نانی موند و انگار یه برق آبی مات بینشون گذشت ، قبل از اینکه پشت سر دیو بره سمت رختکن خیلی بی‌هوا گفت"شلوارتو برعکس پوشیدی"


نانی با تعجب نگاهش کرد"چی؟"


دستهاش سریعا رفت سمت پاهاش و متوجه شد که جهت جیب‌ها اشتباهه.


خون توی صورتش دوید و گرمای خجالت مثل موج از گردن تا نوک گوش‌هاشو آبی و قرمز کرد.

حس میکرد باید همونجا یکی از توپ‌های بسکتبالو برداره و به سرش بکوبه.


سی نتونست خندشو قورت بده و همونطور که دستشو سمت نانی دراز میکرد گفت"بیا بریم رفیق"


نانی غر زد"از اولشم میدونستم یچیزی اشتباهه"




آشپزخونه توی نور چراغ گرم شده بود و بوی سبزیجات با صدای ریزریز چکیدن روغن قاطی شده بود ؛ لاو روی کانتر نشسته بود و سی هم داشت توی آشپزی به جینگ کمک میکرد.


بیرون از آشپزخونه نانی تقریبا روی کاناپه ولو شده بود ، مثل قهرمانی که از جنگ برگشته نه از تمرین بسکتبال.

کیسه‌ی یخ روی پاش بخار گرفته بودو نفسهاش غلیظ و خسته بودن.

با صدایی که کاملا نابود شده بود زمزمه کرد"اگه فردا بتونم بدون ویلچر راه برم یه موفقیت بزرگه"


لاو همونطور که پاهاشو تاب میداد بی توجه به نانی با لحن مظلومانه‌ای گفت"جینگ میشه عجله کنی؟دارم از گرسنگی میمیرم"


جینگ بدون اینکه برگرده سمتش سبد سبزیجات رو از توی سینک برداشتو ریلکس گفت"میتونستی بیرون غذا بخوری ، رئیسم نیستی که"


نانی با صدای بلندتری برای جلب توجه بیشتر گفت"امروز عالی بود! کم مونده بود یکیو با توپ بسکتبال بکشم"


سی بدون اینکه برگرده سمتش گفت"راست میگه ، نزدیک بود یه قتل ورزشی ثبت بشه"


لاو اضافه کرد"بعدشم شنیدم که بخاطر ارتفاع تور میخواست بمیره"


نانی نفس عمیقی کشید ، کیسه‌ی یخ رو جابه‌حا کردو توی اوج درماندگی ادامه داد"و جلوی دیو خودمو ضایع کردم"


لاو چندتا شکلات از روی کابینت برداشتو درحالیکه پوستشونو باز میکرد با ابروی بالا رفته گفت"نانی..دیو هیچ اهمیتی بهت نمیده ، این افکار احمقانه‌ای که داری بخاطر اینه که زندگی عاشقانت توی خشکسالی گیر کرده..معنیش این نیست که بقیه هم مثل تو باشن ، کامان جینگ! ما میدونیم که دیو تا دیروز اصلا نمیدونست نانی وجود داره"


نانی بدون اینکه پلک بزنه گفت"میدونست..بعضی وقتا بهم نگاه میکرد"


جینگ همونطور که اجاق گاز رو روشن میکرد گفت"اون نگاه کردن نیست عزیزم ، اسکن محیطه"


نانی حرف خواهرشو نادیده گرفت"گاهی وقتا به این فکر میکنم که صبح زندگیم کاملا نرمال بود ؛ ولی حالا باید بلو رو پیدا کنم ، کاری کنم دیو عاشقم بشه ، یکی از ویدیوهامو برای کمپانی بفرستم و بفهمم بلو چجوری سیم یکی از گیتارهارو پاره کرده بدون اینکه خودم دوباره پاره‌اش کنم"


جینگ زیرلب گفت"یه آدم شجاع هیچوقت از اینکه از منطقه‌ی امنش بیاد بیرون نمیترسه ، و تو امروز ده بار ازش پرت شدی بیرون"


سی با یه لحن آروم همونطور که دستهاشو با حوله خشک میکرد نگاهشو سمت نانی سوق داد"حالا که حرف از خروج از منطقه‌ی امن شد..پس‌فردا باهامون میای جشن تولد آئون؟"


نانی بدون اینکه حتی نگاهش کنه دستشو مثل شخصیت‌ اصلی فیلمهای درام روی پیشونیش گذاشتو پرسید"چه جشنی؟"


یه اخم کوچیک روی پیشونی سی نشست"شوخیت گرفته؟"


لاو با چهره‌ای که انگار هزار سالی میشد که از دست نانی خستس یه شکلات توی دهنش گذاشتو گفت"نانی ، یه میلیون بار بهت گفتیم"


صدای نوتیف موبایل توی فضا پیچید و نور آبیش روی صورت نانی افتاد.

وقتی وارد قسمت چت‌هاش شد اولین چیزی که به چشمش خورد پیام یکی از دانشجوها بود.

|برای تولد میای بلو؟|


و مثل همیشه..بقیه هم توی چندثانیه شروع به تگ کردن شدن و اسم نانی زیر موج ایموجی‌های خنده غرق شد.


نانی مثل کسی که یه حقیقت مهمو کشف کرده صاف نشست و کیسه‌ یخ رو نگه داشت تا لیز نخوره"لاو تاحالا فکر کردی که یه جشن شاید بهترین جا برای تحقیقه؟"


بدون اینکه به کسی فرصت حرف زدن بده با حالت دراماتیک خاص خودش ادامه داد"بلو حتما میاد ، و قطعا پشیمون میشه که من بجاش داشتم اخراج میشدم..میدونستم همچین روزی میرسه"


بعد بدون هیچ مقدمه‌ای موبایلشو پرت کرد روی کاناپه و با عجله رفت سمت پله‌ها.


لاو و جینگ فقط بهمدیگه نگاه کردن و سی با صدای بلند ، طوریکه نانی بشنوه گفت"اوکی نانی..باید آروم باشی داری منو میترسونی"


نانی با ضرب درو اتاقو باز کرد و مستقیم رفت سمت کمد لباسش.

دستهاش کمی بخاطر هجوم یهویی آدرنالین به مغزش میلرزیدن انگار خودشم از اون تصمیم یهویی شوکه بود.


وقتی در کمدشو باز کرد لباسها مثل موج‌های رنگی جلوی پاش ریختن و قبل از اینکه کف زمین بشینه نگاهش رفت سمت پنجره.


درست اونطرف خیابون توی خونه‌ی روبرویی ، اسکای توی بالکن نشسته بود و نور موبایل صورتشو با تن آبی یخ‌زده روشن میکرد.

پلک‌هاش نیمه‌باز بودن انگار داشت به چیز مهمی فکر میکرد..گوشه‌ی تیشرتیش زیر بازوش جمع شده بود و موهاش روی پیشونیش ریخته بودن.


نگاه نانی چندثانیه روش موند،

بعد نفسشو محکم بیرون داد و مشغول گشتن بین لباسهاش شد الان کار مهمتری برای انجام دادن داشت.


to be continued…

Report Page