CHAP29
W𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾شب به آرومی روی آسمون بانکوک پهن شده بود.
بارون نرم و پیوسته میبارید ، قطرهها روی شیشهی ماشین لاو میلغریدن و نور تابلوهای نئونِ خیابون رو با خودشون میکشیدن پایین ، انگار همهچیز پشت شیشه داشت توی یه تابلوی آبرنگی آبی حل میشد.
برفپاککن برای بار چندم روی شیشه کشیده شدو درست همون لحظه ماشین لاو کنار پیادهروی یه خیابون تمیز پارک شد.
اسم تابلوی کلاب با نورهای آبی نئون روی آسفالت خیس افتاده بود ، جوری بنظر میرسید که انگار قطرههای بارون داشتن یکییکی اون نور رو میدزدیدن.
چندنفر با خنده از جلوی در رد شدن ، یکی چترشو بست و یکی دیگه درحالیکه دست پارتنرشو گرفته بود دوید داخل.
در کلاب هر چند ثانیه یکبار باز میشدو موج کوتاهی از موزیک و نور رو بیرون میریخت بعد دوباره بسته میشد ، انگار یه تیکه از یه دنیای دیگه فقط برای چندثانیه دیده میشد.
لاو روی فرمون خم شدو وقتی از شیشه بیرون رو نگاه کرد چشمهاش برق زدن"میلک ، یکی دوبار اینجا اومدیم..یادته؟"
میلک همونطور که بیرون رو نگاه میکرد با لبخند سرشو تکون داد"آره"
لاو با یادآوری خاطرات چندسال پیش گفت"سال اول دانشگاه بود ، مگه نه؟"
میلک سرشو تکون داد"آره ، و کم مونده بود با دیجی دعوات بشه"
لاو نثار بازوی دوستدخترش کرد"فقط یکم زیاد مست کرده بودم"
صدای خندهی کوتاه سی از صندلی عقب بلند شد ، دستشو روی پشتی صندلی گذاشتو بیرون رو نگاه کرد"ما تقریبا همیشه برای جشنای تیم میایم اینجا"
وقتی نیم نگاهی به نانی انداخت گوشهی لبش رفت بالا و ادامه داد"فقط امیدوارم یکی امشب یهو به سرش نزنه فرار کنه"
نانی حتی به خودش زحمت نداد سرشو بلند کنه ، چند دقیقهای میشد که از پشت شیشهی خیس بیرون رو نگاه میکرد.
نورهای آبی ، بارون و آدمهابی که با عجله میدویدن همشون انگار خیلی دور بودن.
لاو آینهی وسط ماشین رو به سمت خودش چرخوند ، رژ قرمز کوچیکشو از کیفش برداشتو درشو باز کرد.
خیلی حرفهای بدون اینکه ذرهای عجله داشته باشه رژ رو روی لب پایینش کشید.
میلک با خنده گفت"فکر نکنم دلش بخواد فرار کنه"
لاو کوتاه گفت"هوم؟"
میلک یه تای ابروشو بالا انداخت"کراشش ازش خواسته باهاش وقت بگذرونه"
لاو لبهاشو آروم روی هم فشار داد تا رژ یکدست بشه و بعد با خونسردی گفت"نه میلک"
در رژ رو بست و انداخت توی کیفش"درواقع اون خانم دکتر مهربون ازمون خوشش اومده ، فهمیده بچههای باحالی هستیم بخاطر همین دعوتمون کرده"
همون جمله کافی بود تا اخم کمرنگی روی پیشونی نانی بشینه ، انقدر کمرنگ که شاید هیچکس جز خودش متوجه نشد.
اون نه بخاطر داویکا اومده بود نه بخاطر اسکای ، فقط چون دیو ازش خواسته بود حالا اینجا بود.
همین.
گوشهی لب سی بالا رفتو دستشو روی شونهی نانی گذاشت"امشب اولین باره که پاتو توی کلاب میذاری ، پس لبخند بزن"
نانی هیچ جوابی ندادو سی جدیتر از قبل گفت"و لطفا زیاد ننوش ، هممون میدونیم ظرفیتت از یه قوطی نوشابه هم کمتره"
نانی فقط آه خیلی کوتاهی کشیدو دوباره سرشو به شیشهی سرد ماشین تکیه داد.
قطرههای بارون پشت شیشه کش میومدن ، مثل اینکه یکی رنگ آبی رو آروم روی شیشه پخش کرده بود.
چندثانیه بعد وقتی لاو در ماشینو باز کرد هوای خنک شب بلافاصله همراه با بوی بارون وارد ماشین شد.
برای آخرینبار نیم نگاهی به نانی انداخت ، موهایی رو که یک ساعت پیش خودش حالت داده بود هنوز مرتب بودن و کت چرم مشکی که پوشیده بود باعث میشد پوستش روشنتر از حالت معمول بنظر برسه.
به این فکر کرد که اگه توجه دیو امشب بهش جلب نمیشد واقعا کور بود ، اما چیزی نگفت و هر چهار نفر تقریبا بعد پیاده شدن بدو بدو به سمت در کلاب رفتن.
بارون روی شونههاشون نشست و در کلاب درست قبل از اینکه بهش برسن باز شد.
موج گرما ، صدای موسیقی و نور آبی همه باهم به سمتشون هجوم بردن.
نانی هنوز اولین قدمشو کامل برنداشته بود که سرجاش خشکش زد.
انگار مغزش برای چندثانیه از کار افتاد.
نورهای آبی و قرمز با ریتم آهنگ روی سقف میدویدن ، صدای بیس زیادی بلند بودو آدمها..خیلی زیاد بودن.
یکی میخندید ، یکی میرقصید ، چندنفر کنار بار ایستاده بودن و مبلهای چرمی قرمز تقریبا پر بودن.
همهچیز برای نانی بیش از حد زنده بود ، بیش از حد بلند و بیش از حد نزدیک.
برای اولینبار واقعا حس کرد وسط یه موج از صدا ، نور و آدما افتاده و حس کرد قراره بین این شلوغی گم بشه.
همون موقع یه دست دور بازوش حلقه شد"هی"
صدای لاو بود ، همونطور که به جلو هدایتش میکرد گفت"بیا بریم"
با قدمهای آروم جلوتر مشغول راه رفتن شدن ، سی و میلک هم پشت سرشون حرکت کردن.
لاو سرشو کمی خم کرد و طوریکه فقط نانی صداشو بتونه بشنوه گفت"نانی ، تو پسرِ خوب و حرفگوشکن منی..درسته؟"
نانی درحالیکه نگاهش هنوز بین نورهای آبی سرگردون بود خیلی آروم گفت"خب؟"
لاو یه لبخند ریز زد اما یک ثانیه بعد کاملا جدی شد"امشب اجازه نده دیو زیاد نزدیکت بشه"
نانی حتی حوصله نداشت با حرص بگه 'چرا دیو باید نزدیکم بشه؟' پس با تکون دادن سر جوابشو داد و دوباره نگاهش بین اون دریای نورهای آبی و قرمز گم شد.
اسکای کمی اونورتر کنار بار ایستاده بود.
یکی از دستهاش روی کانتر چوبی قرار داشتو انگشتهای بلندش بیحوصله روی سطح صافش ضرب گرفته بودن ، لیوان آبیرنگی هم که بارتندر تازه جلوش گذاشته بود هنوز دستنخورده مونده بود.
بارتندر که یه دختر جوون با موهای بلند بود از شیشههای بلند نگاهی به بیرون انداختو گفت"انگار امسال فصل گرما کوتاهتره"
اسکای بدون اینکه نگاهشو از ردیف بطریهایی که پشت بار برق میزدن بگیره گفت"آره ، هوا یهو عوض شد"
"مشتریام بیشتر شدن"
"هوم"
جوابهاش کوتاه بودن اما نه از بیادبی ، فقط انگار ذهنش جای دیگهاز مونده بود.
بارتندر داشت چیزی دربارهی خیابونهای آبگرفتهی بانکوک میگفت که یهو نگاه اسکای از گوشهی چشم روی در ورودی ثابت موند.
چهارنفر وارد شدن ؛ اول لاو ، بعد میلک ، بعد سی و کنارشون نانی.
براز چندثانیه صدای موسیقی محو شد ، نه اینکه واقعا کم بشه فقط ذهن اسکای دیگه چیزی بجز اون پسر مو روشن رو مرکز توجه قرار نداد.
نور آبی نئون از سقف روی موهای نانی میتابیدو اونارو شبیه موجهای کمرنگِ مهتاب کرده بود.
اسکای برای چندمینبار توی زندگیش مجبور شد اعتراف کنه که بازم گول خورده.
بعضی وقتا فکر میکرد نانی دیگه نمیتونه خوشگلتر از نسخهی فعلیش بشه و همیشه هم اشتباه میکرد چون انگار نانی هربار بدون اینکه متوجه بشه راه تازهای برای زیباتر شدن پیدا میکرد.
بارتندر چندثانیه صبر کرد ، بعد با خنده گفت"پی اسکای؟"
هیچ جوابی نیومد.
"هی؟!"
اسکای تازه فهمید میتونه پلک بزنه"هوم؟"
"کجایی؟"
اسکای خیلی آروم نگاهشو از نانی گرفت و لبخند کمرنگی زد"همینجا"
اما خودش بهتر از هرکسی میدونست که همین حالا برای چندثانیه اصلا کنار بار نبود.
سی اولین نفری بود که اونو دید و براش دست تکون داد ، همون لحظه نگاه نانی هم دنبالهی حرکت سی رو گرفت و به اسکای رسید.
فقط دوثانیه یا شایدم کمتر نگاهش کردو بعد خیلی سریع مسیر چشمهاشو تغییر داد.
پس هنوز بازی عجیب دیشبشون ادامه داشت.
نادیده گرفتن.
لاو بدون کوچکترین تعارفی مستقیم مسیرشو کج کردو بقیه رو هم دنبال خودش به سمت بار کشید.
مثل مادری که نمیخواست بچشو توی جاهای شلوغ گم کنه هنوز دست نانی رو گرفته بود ، همین که به اسکای رسیدن با لبخندی که تقریبا نود درصد مواقع روی صورتش داشت گفت"سلام همسایهی پسرِ من و سی"
نگاهش تو کمتر از یک ثانیه سر تا پای اسکای رو از نظر گذروند و لبخندش پررنگتر شد"امشب جذاب شدی"
لبهای اسکای کش اومدو نگاهش روی لباس مشکی دختر نشست"سلام لاو ، توام همینطور"
لاو با رضایت سرشو تکون داد"اگه اینو میگی پس واقعا خوش سلیقهای"
سی آهی کشید"باز شروع شد"
میلک که درحال حاضر بعد از نانی کمحرفترین آدم جمعشون محسوب میشد بالاخره گفت"سلام اسکای"
"سلام میلک"
نانی یه قدم عقبتر ایستاده بود ، شونههاش یکم جمع شده بودن و انگار هنوز مطمئن نبود باید با اینهمه آدم چیکار کنه.
چشمهای فندقیش برای لحظهای توی نگاه اسکای گره خورد و خیلی کوتاه سرشو تکون داد"سلام"
صداش آرومتر از همیشه بود پس اسکای هم همونقدر آروم جوابشو داد"سلام"
لاو نگاهی به اطراف انداخت"بقیه کجان"
اسکای با اشارهی سر ، گوشهی دوری از کلاب رو نشون داد.
جایی بین نورهای آبی و قرمز ، یه میز بزرگ کنار شیشههای بلند قرار داشت.
دیو همونجا نشسته بود ، آئون روی مبل ولو شده بودو طبق معمول سرش توی گوشی بود.
داویکا هم کمی اونورتر نشسته بود ، کت و شلوار خاکستری روشنش زیر نورهای آبی تقریبا نقرهای به چشم میومد و داشت با خنده چیزی رو برای دیو تعریف میکرد.
اسکای گفت"اونجان"
بعد نگاه کوتاهی به بارتندر انداخت"شما برید ، منم بعد گرفتن نوشیدنیا میام"
لاو خیلی راحت گفت"اوکی"
و بعد بدون کوچکترین هشدار قبلی دست نانی رو رها کردو جملشو کامل کرد"نانی پیشته"
نانی همون لحظه با چشمهای گرد شده برگشت سمتش"چی؟"
لاو بدون اینکه نگاهش کنه دست میلک رو گرفت"بیا بریم عزیزم"
سی هم با خنده دنبالشون راه افتاد"زود بیاین بچهها"
و سهتایی بین جمعیت گم شدن.
نانی همونجا وسط اونهمه نور کنار اسکای موند.
بعد آروم سرشو چرخوندو با ناباوری به جایی نگاه کرد که چندثانیه پیش لاو اونجا بود.
این خیانت بود ، به معنای واقعی کلمه.
چندثانیه فقط صدای موسیقی بینشون شناور بود.
نور آبی از روی صورت نانی رد شد ، بعد قرمز و درآخر دوباره آبی.
اسکای خیلی آروم گفت"حالت چطوره؟"
نانی به بطریهای رنگی پشتِ بار خیره شد ، نه به اسکای.
"خوبم"
مکث کرد.
بعد انگار که یادش اومده بود باید ادب رو به جا بیاره لبهاش آروم تکون خوردن"تو چی؟"
اسکای سرشو تکون داد"منم خوبم"
سکوتی که بعد از ردو بدل کردن اون جملههای کوتاه بینشون افتاد تلخ نبود ، فقط ناقص بنظر میرسید.
انگار هردوشون حرفهایی داشتن که نمیدونستن از کجا شروع کنن.
اسکای نگاه کوتاهی به دست نانی انداخت ، رد صورتی کمرنگِ چنگ هنوز روی پوست سفیدش دیده میشد.
"دستت.."
نانی ناخوداگاه دستشو برد پشتش.
"درد میکنه؟"
"نه"
اسکای آروم آه کشید"معذرت میخوام ، باید ناخنای نوآرو میگرفتم"
حالت نگاه نانی برای لحظهای نرم شد ، انقدر کوتاه که شاید اگه اسکای یبار پلک میزد دیگه نمیتونست ببینتش.
بعد یه اخم کوچیک روی پیشونیش نشستو زیرلب غر زد"آره ، باید میگرفتی"
اسکای لبخند محوی زد ، همین غر زدن و قهر نصفهنیمه به طور عجیلی دلشو گرم میکرد.
برای اولینبار از دیشب حس کرد شاید هنوزم یه امیدی هست.
نانی هنوز انقدر ازش ناراحت نشده بود که بخواد سکوت کنه ، و وقتی نانی حرف میزد یعنی هنوز براش مهم بود.
نگاهش روی چند رشته موی نرم که روی پیشونیش سر خورده بودن افتاد ، حس کرد انگار وسط اونهمه نور آبی که روی بطریهای شیشهای میرقصیدن و وسط آدمهایی که از کنارشون رد میشدن فقط همون چند تار موی روشن و بهمریخته دیده میشه.
نانی حالا داشت وانمود میکرد حواسش به مِنوی نوشیدنیهاست اما از وقتی کنار بار ایستاده بود حتی اسم یکیشونم نخونده بود.
اسکای آروم گفت"نانی..؟"
نگاه نانی چرخید سمتش"هوم؟"
اسکای اشارهی کوتاهی به موهاش کرد"میتونم موهاتو مرتب کنم؟چند تاش اومده جلوی صورتت"
اسکای الان داشت برای همچین چیز کوچیکی اجازه میگرفت؟
گونههای نانی قبل از اینکه خودش متوجه بشه گرم شدن ، انگار یکی یه نور صورتی خیلی کمرنگ زیر نئونهای آبی روشن کرده بود.
لبهاش برای گفتن کلمهای از هم فاصله گرفتن و بعد سرشو تکون داد"باشه"
لبخند خیلی کوچیکی گوشهی لب اسکای نشست ، همون لبخندی که فقط وقتی نانی رو نگاه میکرد واقعی میشد.
جوریکه انگار داشت به یه پروانه نزدیک میشد دستشو آورد بالا و پشت انگشتهای کشیدهاش خیلی آروم به چندتار موی روشن خورد.
رشتههای نرم بین انگشتهاش سُر خوردن و با یه حرکت کوچیک موهارو از روی پیشونی نانی کنار زد.
همین.
اما برای نانی هوای خنک کلاب با گرمای نوک انگشتهای اسکای قاطی شدو نگاهش بیاختیار روی صورتش موند.
اوضاع اسکای هم زیاد جالب نبود ، چون همینکه انگشتهاش از کنار گوش نانی فاصله گرفتن قفسه سینهاش دوباره پر از همون پروانههای آبی شد.
دلش میخواست یک دقیقهی دیگه هم توی اون حالت بمونه و فقط نگاهش کنه اما خودشو مجبرو کرد عقب بکشه.
گلوشو صاف کردو پرسید"وقتی داشتی میومدی نوآ خواب بود؟"
اسم نوآ مثل یه کلید اخم نانی رو باز کرد ، لبخند نزد اما چهرهاش نرمتر شد.
نگاهش برای لحظهای روی یکی از لیوانهای خالی روی کانتر افتاد"آره ، وقتی لاو داشت موهامو درست میکرد توی بغلم خوابش برد"
اسکای ناخوداگاه لبخند زد"دقت کردی موقع خواب گوشش تکون میخوره؟"
بالاخره گوشهی لب نانی بالا رفت ، خیلی کم.
"آره ، انگار خواب میبینه"
اسکای چندثانیه فقط همون لبخند کوچیک رو نگاه کرد و گفت"امشب میام ناخناشو کوتاه میکنم ، بهت قول داده بودم"
نانی نگاهشو از صورتش گرفت"اما زدی زیرش"
اسکای نفس آرومی کشید ، دلش نمیخواست دفاع یا گاردی نسبت به این موضوع داشته باشه.
"معذرت میخوام"
با آرامش همیشگیش پرسید"میتونم قولمو تمدید کنم؟"
نانی چندثانیه با تردید نگاهش کردو درآخر انگشت کوچیکشو جلو آورد.
"نه"
اسکای گیج نگاهش کرد.
"باید قول انگشتی بدی"
برای اولینبار توی اون شب اسکای واقعا جا خورد ، نگاهش از صورت نانی روی انگشت لاغرش سُر خوردو دوباره برگشت سمت چشمهاش"جدی میگی؟"
نانی بدون هیچ شوخی سرشو تکون داد"دیگه قول معمولی قبول نیست ، اگه قول انکشتی رو بشکنی.."
یه مکث کوتاه کرد.
"بدشانسی میاره"
اسکای همونطور که لبخند زده بود بدون اینکه حتی یک ثانیه مکث کنه انگشت کوچیک خودشو آروم جلو آورد و دور انگشت نانی حلقهاش کرد.
انگشتهای کوچیکشون بین اونهمه نور آبی و بین صدای موسیقی بیصدا بهم قفل شدن.
"قول"
"قول"
هیچکدوم دستشونو زود پس نکشیدن ، انگار دلشون میخواست دنیا فقط چندثانیهی دیگه همینجوری بمونه و اصلا خبر نداشتن که کنار بار شلوغِ یه کلاب ، وسط یه شب بارونی و آبی داشتن اولین رسم مخصوص خودشونو میساختن.
همون موقع بارتندر با یه حرکت حرفهای آخرین لیوان رو روی سینی چوبی گذاشت.
تکههای یخ زیر نورهای نئون برق میزدن و نوشیدنیها بین کهربایی و طلایی مدام عوض میشد ، بخار سرد از دیوارهی لیوانها بالا میرفتو صدای برخورد آروم شیشهها باهم زیر موسیقی کلاب مثل صدای زنگهای کوچیکی گم میشدن.
"آمادست"
اسکای برگشت سمتش و همونطور که سینی رو سفارششونو برمیداشت گفت"ممنون پریم"
"خوش بگذره پی"
انگشتهای کشیده و محکم اسکای خیلی راحت زیر سینی جا گرفتن و قبل از اینکه راه بیوفته نگاهی به نانی انداخت تا ازش جا نمونه.
همونطور که باهم مشغول قدم زدن شدن چشمهای فندقی نانی روی ردیف نوشیدنیها حرکت کردو بالاخره روی تنها لیوان آبیرنگ متوقف شد.
مایعی با رنگ ابی روشن که چند قالب یخ داخلش شناور بودن و برش نازکی از لیمو روی لبهی لیوان نشسته بود زیر نورهای نئون بیشتر شبیه تکهای از آسمون بارونی بود تا یه نوشیدنی.
با کنجکاوی پرسید"این چیه اسکای؟"
اسکای بدون اینکه حتی به لیوان نگاه کنه جواب داد"برای تو سفارشش دادم"
نانی پلک زد"برای من؟"
"هوم"
خیلی عادی ادامه داد"درصد الکلش پایینه"
بعد انگار که یادش افتاد باید چیزی رو توضیح بده آروم اضافه کرد"گفتم سبک باشه بهتره"
لحنش جوری بود که انگار داشت راجب غذای مناسب سن نوآ حرف میزد اما همون سادگی باعث شد قلب نانی برای لحظهای بیدلیل نرم بشه.
خواست چیزی بگه ، ازش تشکر کنه یا یادآوری کنه اینهمه توجه لازم نیست اما هیچ کلمهای از گلوش خارج نشد.
جمعیت مثل موج بینشون بازو بسته میشدن ، نورهای آبی روی کف چوبی کلاب میدویدن و هرچند ثانیه یکبار انعکاس بارون پشت شیشههای بزرگ همهچیز رو خنکتر نشون میداد.
اسکای جلوتر راه میرفت و نانی هم هر چندثانیه یکبار برای اینکه به کسی نخوره به پشتِ شونهی پهن اسکای نزدیکتر میشد ، بدون اینکه خودش متوجه باشه همون قامت بلند رو سپر شلوغی کرده بود.
چند قدم بعد ، صدای آشنایی از گوشهی سالن بلند شد.
"بالاخره اومدین"
وقتی نانی به سمت صدا برگشت داویکارو دید و تازه یادش افتاد که دلیل بیحوصلگی دیروزش همینجا ، روی یکی از مبلهای چرمی نشسته.
تمام آرامشی که چند دقیقهی پیش کنار بار و زیر نورهای آبی پیدا کرده بود با دیدن لبخند گرم دختر خیلی آروم ترک برداشت.
"سلام"
صداش انقدر آهسته بود که اگه موسیقی یک درجه بلندتر بود احتمالا کسی نمیشنوید.
بعد برای آئون سر تکون داد"سلام"
و درآخر نگاهش به دیو رسید.
دیو هم روی مبل لم داده بود ، آستینهای کت سفیدشو کمی بالا زده بودو با لبخند نگاهش میکرد.
"سلام نانی"
نانی خیلی کوتاه جوابشو داد"سلام دیو"
سینی روی میز وسطشون قرار گرفتو شیشهها با صدای ظریفی بهم خوردن.
فضا زیادی شلوغ بود و نانی به زحمت تونست بین دیو و اسکای جا بگیره ، انقدر بهم نزدیک بودن که اگه یکیشون فقط کمی جابجا میشد شونههاشون میچسبید بهم.
دیو کمی به سمتش خم شد"ممنون که اومدی"
نانی سرشو تکون داد"هوم"
"فکر نمیکردم قبول کنی"
"منم..فکر نمیکردم"
دیو خندش گرفت"پس هردومون سوپرایز شدیم"
کنارِ اسکای ، داویکا خیلی راحت سر صحبت رو با لاو باز کرده بودو لاو داشت راجب هیجانانگیز ترین موضوع زندگیش یعنی رابطهی عاشقانهاش حرف میزد و چشمهای داویکا کاملا گرد شده بود.
کمتر از چند دقیقهی بعد خیلی راحت با آئون مشغول شوخی کردن شد ، از سی و اسکای بابت رکوردهای بسکتبالشون سوال پرسید ، با دیو دربارهی دانشگاه حرفزد زد و حتی چندبار هم نانی رو وارد بحث کرد.
"نانی ، رشتت موسیقیه؟"
"بله"
"اسکای میگفت گیتار زدنت خیلی خوبه"
نانی خیلی کوتاه گفت"بد نیست"
"این جواب آدمای خفنه"
همه خندیدن بجز نانی ، نمیدونست چرا نمیتونه و همین بیشتر اذیتش میکرد.
چرا این دختر انقدر خوب بود؟
چرا هیچ ایرادی نداشت؟
نه مغرور بود ، نه مصنوعی و نه خودنما.
با همه راحت حرف میزد ، اسم همه رو از دیشب یادش مونده بودو به حرف هیچکس بیتوجهی نمیکرد.
همون لحظه وقتی داویکا خواست برای برداشتن لیوانش خم بشه اسکای زودتر لیوان رو برداشت و گرفت جلوش.
"بگیر"
داویکا لیوان رو گرفت و بعد بدون هیچ مقدمهای با همون صمیمیتی که آدمهای قدیمی باهم دارن یکی از دستاشو بالا آوردو لپهای اسکای رو خیلی آروم فشار داد"چقدر جنتلمن شدی"
اسکای ناخوداگاه خندید"داویکا"
آئون که روبروشون نشسته بود گفت"جلوی ما اینکارارو نمیکنه"
دیو با خنده سرشو تکون داد"ولی با من که خیلی خوبه ، بعضی وقتا میگم شاید بهتره بیخیال بقیه بشیمو باهم ازدواج کنیم"
اسکای هنوز گوشهی لبش بالا بود که نگاهش بیاختیار از روی صورت داویکا رد شدو به نانی رسید.
اون پسر خیلی ساکت لیوان آبیرنگشو بین دستهاش گرفته بودو نگاهش روی یخهای داخلش ثابت بود ، انگار همون چند تکه از همهی آدمهای دور میز و حرفهاشون جالبتر بودن.
همون نگاه کوتاه کافی بود تا لبخند اسکای بدون هیچ جلب توجهی آرومآروم از بین بره.
داویکا هنوز داشت میخندید که اسکای صورتشو از بین انگشتهاش بیرون آورد و رو به دیو گفت"مطمئن باش اگه آخرین آدمای روی زمینم باشیم نمیتونیم باهم باشیم"
نانی بدون اینکه حتی سرشو بالا بیاره جرعهی کوچیکی از نوشیدنیش رو مزهمزه کرد.
طعمش شیرین بود اما نمیدونست چرا تنها چیزی که توی قلبش حس میکنه فقط تلخیه.
دیو متوجه شده بود نانی از لحظهی اومدنش واقعا آروم بود ، و این آروم بودن اصلا بهش نمیومد چون نانی کسی بود که توی بدترین شرایط هم انقدر حرف میزد که نفس کم میاورد.
ولی امشب انگار زبونشو پشت در ورودی کلاب جا گذاشته بود.
دیو چند سانتیمتر روی مبل جلو اومد و شونههاشون تقریبا کنارهم قرار گرفت.
"هی"
نانی چرخید سمتش.
"چرا انقدر کمحرف شدی؟"
لبهای نانی کمی از هم فاصله گرفتن و بعد نگاه کوتاهی به جمع انداخت ؛ به لاو که حسابی با داویکا صمیمی شده بود ، به سی ، به میلک..انگار دنبال جواب بقیه میگشت.
آخرسر دوباره به سمت دیو برگشت و برای اینکه صداش لابهلای ریتم موزیک گم نشه کمی جلو رفت.
فاصلشون فقط به اندازهای بود که بتونن حرف همدیگه رو بشنون.
"راستش..نمیدونم راجب چی حرف بزنم"
"میتونیم راجب چیزی که تو میخوای حرف بزنیم"
همون لحظه آهنگ عوض شد ، چند نت اول کافی بود تا نگاه نانی یکم گرمتر بشه.
"این آهنگ.."
برای اولینبار از وقتی وارد کلاب شده بود صداش رنگ گرفت.
"قبلا باهاش گیتار زدم"
هیجانش انقدر کوچیک بود که شاید هیچکس جز دیو متوجهش نشد.
هیچکس جز دیو و اسکای.
دیو مشتاقتر از قبل نگاهش کرد"جدی؟"
نانی سرشو تکون داد"هوم"
دیو لبخند زد"دوست دارم یه روز بشنومش"
اسکای از گوشهی چشم نگاهی بهشون انداخت ، هیچکدوم از حرفاشونو نمیشنوید فقط میدید که دیو نزدیکتر شده و نانی هم برای شنیده شدن فاصله رو کم کرده.
میدید که نانی بعد از اون سکوت سنگین بالاخره لبخند زده بود.
همین.
ناراحت نشده بود ، فقط داشت سعی میکرد بفهمه چرا قلبش انقدر آروم توی خودش جمع شده.
انگار یکی از اون پروانههای آبی کوچیکی که از دیشب بیاجازه داخل قفسه سینهاش بال میزد موقع پرواز از کنار شعلهی آتیش رد شده بود.
نمرده بود ، فقط لبهی یکی از بالهاش سوخته بود و حالا پرواز کردن براش سخت شده بود.
نگاهش پایین افتاد ، روی همون نوشیدنی آبیرنگی که با دقت برای نانی سفارش داده بود.
وقتی به بارتندر گفته بود چجور نوشیدنی میخواد انگار اصلا درحال سفارش دادن نبود ، اینطور بنظر میرسید که داشت از کسی مراقبت میکرد.
اما لیوان هنوز پر بود ، یخهای شفافش آرومآروم داشتن آب میشدن و قطرهها از بدنهی سرد لیوان پایین میومدن.
اسکای چندثانیه به همون قطرهها نگاه کرد و فهمید بعضی توجهها هم اینجورین.
اگه دیر دیده بشن بدون هیچ صدایی رنگ میبازن.
دوباره نگاهش سمت نانی برگشت که حالا داشت داستان اون آهنگ رو برای دیو توضیح میداد.
گوشهی لب اسکای کج شد.
خوب بود که نانی بالاخره داشت میخندید ، همین باید کافی میبود درسته؟
اما توی ذهنش به این فکر میکرد که کاش دلیل اون لبخند خودش بود.
وقتی ساعت از نیمهشب گذشت قطرههای آب هنوزم از پشت شیشههای بلند کلاب روی هم میلغزیدن ، رشتههای باریکی از آب که نورهای آبی و قرمز نئون رو با خودشون پایین میکشیدن انگار بانکوک رو داخل یه آکواریوم آبی فرو برده بودن.
شب جلو رفته بود ، موسیقی چندبار عوض شده بودو لیوانهای روی میز یکییکی خالی شده بودن.
خندههای لاو بلندتر ، حرفهای سی بیربطتر ، شوخیهای آئون بیادبانهتر و سکوت نانی کمتر شده بود.
لیوانِ نوشیدنی آبیرنگی که اسکای براش گرفته بود خالی شده بود و حالا نانی دیگه دقیق یادش نبود چندبار نوشیدنی جدید گرفته.
فقط گونههاش داغ شده بودن ، سرش کمی روی بدنش سنگینی میکردو دنیا نرمتر از همیشه بنظر میرسید.
لاو به شونهی میلک تکیه داده بودو با صدای کشداری چیزی دربارهی رژ لبش میگفت اما درواقع اصلا نمیدونست بحث از چه چیزی به اینجا رسیده.
میلک هم با خنده هر چند ثانیه یکبار موهای آلبالویی لاو رو از جلوی صورتش کنار میزدو به حرفهاش گوش میداد.
داویکا نگاهی به ساعت نقرهای روی مچش انداخت ، ابروهاش کمی بالا رفتن و بعد رو به اسکای گفت"اسکای ، میتونی منو برسونی؟با ماشین نیومدم"
هیچ مکثی داخل صداش به گوش نمیرسید ، بدون هیچ تعارف و منظوری درخواستشو بیان کرد.
اما برای نانی همون جملهی ساده مثل انداختن یه سنگ داخل آب بود.
اسکای ناخوداگاه سرشو بگردوند و بیصدا به نانی نگاه کرد انگار دنبال چیزی میگشت.
اجازه؟
تائید؟
یا فقط مطمئن شدن از اینکه دوباره اخمهای نانی رو نمیبینه.
"زود میرمو برمیگردم"
خیلی آروم اضافه کرد"هنوز یادمه باید ناخنای نوآرو کوتاه کنم"
نانی لب پایینشو خیلی آروم بین دندونهاش گرفت.
پس قول انگشتیشونم فراموش نکرده بود.
اگه چندساعت قبل بود شاید دوباره اخم میکرد اما حالا هم الکل خونش رو گرم کرده بود و هم خستگی روز روی شونههاش سنگینی میکرد.
بدون اینکه لبخند بزنه گفت"قولمون که قرار نیست فرار کنه"
اسکای متوجه اخم کوچیکی شد که هیچکس نمیدید ، بازم همون حالت نگاه.
پروانههای آبی ته سینهاش اینبار آرومتر و نگرانتر بال زدن.
از جاش بلند شدو همونطور که کتشو مرتب میکرد یکم به سمت نانی خم شد ، با صدای آرومی گفت"زود برمیگردم اوکی؟"
نانی فقط سرشو تکون داد.
داویکا هم از جاش بلند شدد پاشنهی کفشهاش روی کف براق کلاب صدای کوتاهی دادن.
هنوز دو قدم بیشتر برنداشته بود که پاشنهاش به پایهی مبل گیر کردو تعادلش برای لحظهای بهم خورد.
برای اینکه نیوفته بدون فکر بازوی اسکای رو گرفت.
"اه..ببخشید"
اسکای خیلی طبیعی گفت"سرت گیج میره؟"
"نه ، فقط این کفشا بلای جونمن"
همه خندیدن ، صحنه انقدر معمولی بود که هیچکس بیشتر از چندثانیه بهش فکر نکرد.
جز یک نفر.
کمتر از دو دقیقه بعد در شیشهای کلاب باز شد و از پشت شیشه نانی فقط دوتا سایه دید.
اسکای.
داویکا.
نمیدونست دارن راجب چی حرف میزنن ، حتی نمیتونست چهرههاشونو واضح ببینه فقط میدونست دوتا آدمن که زیر بارون کنار هم دارن از کلاب دور میشن.
نانی برای اولینبار دیگه دنبال توضیح نگشت.
فقط خیلی آروم و خسته با خودش فکر کرد که اون دوتا برای هم مهمن.
همین.
هیچ اعتراض یا اخمی درکار نبود فقط یه نتیجهگیری آروم انجام داده بود که شاید اصلا درست نبود اما از پشت اون شیشه حقیقت برای آدمی که الکل توی خونش جریان داشت همین شکلی دیده میشد.
که شاید اصلاً درست نبود.
"هی"
صدایی بالاسرش باعث شد پلک بزنه.
وقتی برگشت دیو رو دید که با دوتا لیوان کنارش ایستاده بودو لبخند خستهای روی صورتش داشت.
یکی از لیوانهارو سمت نانی گرفت"گفتم شاید اینو دوست داشته باشی"
نانی چندثانیه فقط به لیوان نگاه کرد ، مایع شفاف داخلش زیر نورهای آبی میدرخشید.
اینبار دیگه کسی نبود که درصد الکلشو براش حساب کنه و قبل از سفارش از بارتندر بخواد زیادی تندش نکنه.
فقط یه لیوان ساده بود.
دستشو جلو بردو بعد از اینکه گرفتش آروم گفت"ممنون"
دیو کنار نشست و پرسید"اسکای و داویکا رفتن؟"
نانی بدون اینکه نگاهشو از شیشه بگیره گفت"آره"
"پس فقط ما موندیم"
نانی بدون هیج حرفی لبهی سرد لیوان رو به لیوان دیو زد.
تق.
صدای برخورد دوتا لیوان بین موجهای آهنگ گم شد.
با اخم یه جرعه نوشید ، بعد یکی دیگه و گرمای الکل آرومآروم جای اون سرمای آبی وسط سینهاش رو گرفت.
بعد یکی دیگه.
برای اولینبار از اول شب مستقیم به چشمهای دیو نگاه کرد ، انگار داشت دنبال چیزی میگشت ، یا شایدم دنبال فراموش کردن چیزی.
بعد خیلی آروم پرسید"دیو..؟"
مکث کوتاهی کرد و گوشهی لبش لبخند خیلی کوچیکی نشست ، انقدر کوچیک که حتی خودشم مطمئن نبود واقعیه یا نه.
"میای برقصیم؟!"
To be continued..