CHAP28
W𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾هوای بیرون هنوز همون رنگ آبیِ گرفتهی صبح رو داشت ، نه بارون میبارید و نه آفتاب تصمیم داشت خودشو کامل نشون بده.
دیو از پلههای دانشکدهی علوم ورزشی پایین اومد و بند کیفشو روی شونها انداخت.
نه عجله داشت نه مقصد خاصی ، فقط دیگه دلش نمیخواست برگرده سر کلاس و وانمود کنه به درس خوندن علاقهای داره.
صدای چندنفر اطرافش شنیده میشد اما کلماتشون برای دیو چیزی بیشتر از یه همهمهی دور نبودن.
اسم تی توی ذهنش سنگین شده بود ، هنوزم وقتی بیحواس میشد ناخوداگاه دنبال قد بلندش بین جمعیت میگشت.
هنوزم گاهی دستش میرفت سمت موبایل تا براش پیام بفرسته ، اما بعد یادش میوفتاد دیگه چیزی بینشون باقی نمونده.
مشکل فقط تی نبود.
شاید اگه همهچیز به شکست عاطفی ختم میشد تحملش راحتتر بود.
حدود یک هفته پیش وقتی فهمیده بود بلو تمام این مدت انقدر بهش نزدیک بوده انگار زندگیش از نو تعریف شده بود.
تمام اون شبهایی که آئون با یه بهونه زودتر میرفت ، تماسهاشو جواب نمیدادو لبخندهایی میزد که دیو هیچوقت دلیلشونو نفهمیده بود یهو معنی پیدا کرده بودن.
بدترین قسمت ماجرا این نبود که آئون همجین راز بزرگی داشت ، آدما حق داشتن راز داشته باشن.
بدترین قسمتش این بود که دیو انگار هیچوقت بهش نزدیک نبوده که آئون دلش بخواد اون راز رو باهاش شریک بشه.
حتی اسکای هم این روزها بیشتر با آدمای دیگه وقت میگذروند و تمام این اتفاقات باعث شده بودن دیو بفهمه هیچوقت انقدری که فکر میکرد به دوستهاش نزدیک نبود.
شاید فقط همیشه کنارهم تمرین کرده بودن ، کنارهم خندیده بودن و شب رو خونهی همدیگه مونده بودن اما از زندگیشون هیچی نمیدونست.
موبایل رو از داخل جیبش برداشت و توی چتش با سی نوشت:
|نانی توی کدوم کلاس درس داره؟|
جواب فورا اومد.
|اتاق موسیقی شماره4|
دیو فقط ازش تشکر کردو اسکرین رو خاموش کرد.
واقعا هیچ اهمیتی براش نداشت که امشب داویکا بیاد یا نه ، اون فقط دختری بود که یه مدت کوتاه با اسکای قرار گذاشته بود.
همین.
در حقیقت فقط دلش میخواست امشب انقدر بنوشه که مغزش برای چندساعت خاموش بشه.
اونوقت دیگه نه به تی فکر میکرد ، نه به آئون و نه اسکای.
دانشکدهی هنر همیشه با بقیه جاهای دانشگاه فرق داشت ، بوی چوب سازها و نتهایی که معلوم نبود تمرین بودن یا اشتباه همیشه یه فضای متفاوت رو میساختن.
دیو برای چندثانیه جلوی اتاق شمارهی چهار ایستاد.
قبل از اینکه دستش روی دستگیره بشینه از پشت در شیشهای نانی رو دید که روی زمین نشسته بود.
کف یکی از کفشهاش روی زمین کشیده شده بودو پای دیگهاش رو توی بغلش جمع کرده بود.
گیتار روی رونش بودو موهای روشنش زیر نور خاکستری پنجره برق میزدن.
چندتا دانشجوی دیگه هم توی اتاق بودن ولی عجیب بود که بین اونهمه آدم چشم دیو مستقیم نانی رو پیدا کرده بود.
ناخوداگاه لب پایینشو بین دندونهاش گرفت.
بعد از اون شب واقعا باهم حرف نزده بودن ، چون نانی هربار دیو رو دیده بود یه بهونه پیدا کرده بود تا بزنه به چاک.
مثل یه گربهی کوچیک که هربار صداش میزدن فرار میکرد.
دیو هم هیچوقت دنبالش نرفته بود چون خودشم نمیدونست باید چی بگه.
واقعا هیچ اتفاقی بینشون نیوفتاده بود ، لبهاشون حتی همو لمس نکرده بودن پس چرا مسئله انقدر پیچیده بنظر میرسید؟
نفس عمیقی کشید.
با فکر کردن به اینکه نمیتونستن تا آخر عمر از هم فرار کنن آروم دستگیره رو فشار دادو وقتی در باز شد نتهای آخر زیر انگشتهای نانی نصفه موندن.
چشمهای فندقیش هنوز بین سیمهای گیتار و نور خاکستری پنجره گیر کرده بودن که با دیدن دیو مغزش توی کمتر از یک ثانیه تبدیل به یه کاغذ سفید شد.
نه.
نه.
نه.
الان نه.
چرا دنیا تصمیم گرفته بود امروز هر دونفری که نانی ازشون فراری بود رو یکییکی جلوش سبز کنه؟
اول اسکای ، حالا دیو.
فقط مونده بود دوتاشون باهم بیان کنارش بشینن و اون موقع بود که نانی خیلی جدی خودشو از پنجرهی طبقه اول پرت میکرد پایین.
دیو با قدمهای آروم وارد اتاق شدو چندنفر از بچههای موسیقی سرشونو بلند کردن.
یکی دوباره سرگرم تمرینش شد ، یکی هدفونشو برداشت اما نگاههای کنجکاو مثل موجهای آروم چندلحظه دور دیو و نانی چرخیدن.
دیو با لبخند بیدردسری که همیشه روی صورتش بود درحالیکه به سمت نانی میرفت دستشو توی هوا تکون داد.
نانی احساس کرد روح داره از بدنش خارج میشه اما سعی کرد لبخند بزنه ، نه چون واقعا دلش میخواست درواقع مغزش هیچ واکنش دفاعی دیگهای توی اون لحظه بلد نبود.
دیو بدون معطلی روبروی نانی روی زمین نشست ، مثل اینکه هزاربار قبل از این هم همینکارو کرده بود.
آرنجشو به زانوهاش تکیه دادو بعد با همون لحن راحت همیشگیش گفت"سلام نانی"
نانی واقعا دلش میخواست گریه کنه یا حتی گیتارو به سرش بکوبه..هرکاری غیر از نشستن کنار دیو.
قبلا سالها دلش میخواست فاصلش با دیو از بین بره اما الان؟
الان فقط دلش میخواست نامرئی بشه.
"سلام دیو..اینجا چیکار میکنی؟"
دیو خیلی طبیعی جواب"اومدم تورو ببینم"
تق.
انگار وسط قفسه سینهی نانی چیزی پایین افتاد.
نه ، این جمله نباید این شکلی گفته میشد.
حالا میتونست خیلی واضح نگاه دو سه نفر از بچههای کلاس رو روی خودش حس کنه.
حتی یکی از دخترهایی که کنار پیانو نشسته بود آروم نگاهشون کردو دوباره با لبخند وانمود کرد مشغول نتنویسیه.
گونههای نانی گرم شد"اتفاقی..افتاده؟"
چیزی که به زبون آورد همون جملهی دوکلمهای بود ، اما توی ذهنش یه حرف دیگه داشت گفته میشد.
'خواهش میکنم'
'خواهش میکنم دربارهی اون شب حرف نزن'
'خواهش میکنم'
'خواهش..'
لبخند دیو کمرنگ شدو نگاهش برای لحظهای روی سیمهای گیتار موند ، بعد مکث کوتاه گفت"خب..داویکارو میشناسی ، درسته؟"
همهچیز توی کمتر از یک ثانیه تغییر کرد.
انگار یکی یه سطل آبیرنگِ یخ روی سر نانی خالی کرد ، فقط شنیدن اون اسم کافی بود تا لبخندی که با هزار زحمت روی صورتش نگه داشته بود محو بشه.
انگشتهاش آروم از روی سیمها برداشته شدن و سرشو تکون داد"هوم"
دیو متوجه تغییر حالت صورتش نشد یا شایدم فکر کرد طبیعیه ، پس ادامه داد"امشب قراره باهم بریم کلاب ، تو و دوستاتم دعوت کرد"
کلاب؟
با اسکای؟
با اکسِ اسکای؟
واقعا ازش خواسته بودن بره یجای شلوغ ، پر از آدم ، پر از موزیک بلند اونم کنار دختری که دیشب اسکای رو بغل کرده بود؟
همون لحظه تصویر لبخند داویکا توی ذهنش یادآوری شد ، بعد دستش روی بازوی اسکای ، بعد شماره گرفتنش و بعد..نه.
نفی کوتاهی کشیدو نگاهش رو سمت دیگهای سوق داد"ببخشید دیو ، فکر نکنم بیام"
گوشهی لب دیو یکم بالا رفت ، نه از روی اصرار بلکه از روی صمیمیت.
"خوش میگذره نانی ، فقط یه شبه"
وقتی نانی چیزی نگفت دیو با لحنی که حتی خودشم نفهمید چرا انقدر نرم شده گفت"بخاطر من..؟"
زمان به اندازهی یه ضربان ایستادو نانی احساس کرد قلبش واقعا از کار افتاده.
الان چه اتفاقی افتاد؟
دیو گفت بخاطرش دعوت رو قبول کنه؟
ولی..چرا اصلا شبیه رویاهاش ، شبیه چیزهایی که تصور کرده بود نبود؟
چرا اولین چیزی که از ذهن رد شد یه پسر قدبلند با چال گونه بود که صبح براش نوشته بود: |همهچیز خوبه؟|
چشمهاشو برای لحظهای بست ، بعد با تُن صدای پایینی گفت"خیلی خب..بهت خبر میدم"
لبخند دیو اینبار واقعا بزرگتر شد ، همون لبخندی که چندروزی بود که کمتر دیده میشد.
دستشو بیاختیار بالا آوردو خیلی راحت روی شونهی نانی گذاشت ، یه حرکت کاملا معمولی و دوستانه که برای نانی فاجعه بود.
تمام عضلات بدنش تو یه ثانیه سفت شدن ، شونههاشو صافتر گرفت و انگشتهاش ناخوداگاه گیتار رو محکمتر بغل کردن.
خدایا..دیو لمسش کرده بود.
"پس واست لوکیشن میفرستم"
نانی فقط تونست سرشو تکون بده"هوم"
دیو از جاش بلند شد ، کیفشو روی شونهاش انداختو قبل از اینکه بره گفت"شب میبینمت"
وقتی از اتاق موسیقی خارج شد همونطور که توی راهرو قدم میزد موبایلشو از جیبش برداشت و بدون اینکه حتی لحظهای مکث کنه برای اسکای نوشت:
|حلش کردم|
بعد از چندثانیه پیام دوم رو فرستاد.
|نانی و دوستاشم میان|
پیام ارسال شد و دیو بیخبر از اینکه همون دوتا پیام ساده قرار بود باعث بشه زندگیشون از ریتم خارج بشه اسکرین موبایلشو خاموش کرد و بدون هیج نقصد خاصی مشغول قدم زدن شد.
To be continued..