CHAP27

CHAP27

W𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾

اون‌روز از اون صبح‌هایی بود که انگار آسمون هنوز تصمیم نگرفته بود آفتابی بمونه یا بارون بگیره.

لایه‌ای از ابرهای روشن ، نور خورشید رو مثل شیشه‌ی آبی‌رنگی که جلوی چراغ گذاشته باشن نرم کرده بودو روشنایی سردی از پنجره‌های بزرگ کلاس روی نیمکت‌ها میریخت.

نور گوشه‌ی دفترهای باز رو لمس میکرد ، روی کف سرامیکی کلاس میلغزیدو بعد آروم روی لباس دانشجوها مینشست.

صدای استاد بی‌وقفه توی کلاس جریان داشت ، جمله‌هایی درباره‌ی نظریه‌ها و تعریف‌هایی که با ماژیک آبی روی تخته نوشته میشدنو همونقدر سریع از ذهن بیشتر دانشجوها بیرون میرفتن انگار کم اهمیت‌ترین موضوع این جمع بودن‌.

یکی گوشه‌ی کلاس خمیازه کشید ، یکی داشت یواشکی قهوه میخورد و چند نفر آخر کلاس داشتن پچ‌پچ میکردن.

توی ردیف کنار پنجره سه‌تا پسر با گرمکن ورزشی کنارهم نشسته بودن.

آئون با اخم موبایلشو زیر میز نگه داشته بودو انگشتهاش با سرعت روی اسکرین حرکت میکردن ، اگه کسی از دور نگاهش میکرد فکر میکرد داره از روی جزوه نکته‌برداری میکنه درحالیکه کرکتر داخل بازیش برای چندمین بار داشت از روی یه ساختمان بلند میپرید.

دو صندلی اونورتر دیو روی میزش خم شده بودو خودکار مشکی رو بی‌هدف گوشه‌ی برگه‌ی جزوه میچرخوند.

خط ، دایره ، یه ستاره‌ی کوچیک و دوباره خط.

حتی یک کلمه از حرف‌های استاد رو هم ننوشته بود.

وسط اون دونفرزهم اسکای نشسته بود ، هدفون سفیدش دور گردنش بودو نگاهش از شیشه‌ی بزرگ پنجره‌ی کلاس توی محوطه میچرخید.

از درخت‌هایی که باد آروم شاخه‌هاشونو تکون میدادو دانشجوهایی که روی مسیرهای سنگفرش قدم میزدن.

اما ذهنش جای دورتری گیر کرده بود.

یه شب قبل توی اون اتاقک کوچیک.

هنوزم دقیق یادش بود که نانی چقدر بهش نزدیک بود.

وقتی گفته بود که نانی براش با بقیه فرق داره انگار تمام جمله‌هایی که سالها پشت لبهاش مونده بودن بالاخره راه خروجشونو پیدا کرده بودن.

خیلی کم پیش میومد که اسکای از چیزی پشیمون بشه ، درواقع از گفتن اون جمله هم پشیمون نبود فقط با خودش فکر میکرد شاید برای گفتنش یکم زود بود یا شاید اصلا نباید حرفی راجبش میزد.

اما حقیقت این بود که اگه اون لحظه دوباره تکرار میشد بازم احتمال داشت همون جمله ، همونقدر ناگهانی از دهنش بیرون بپره.

لبهاشو آروم روی هم فشار داد.

بعد از گفته شدن اون حرف باید اتفاقی میوفتاد ؛ نانی باید غر میزد ، شوخی میکرد یا شاید حتی خیلی رندوم بحث بلورو میکشید وسط اما بجای همه‌ی اینا انگار تصمیم گرفته بود اسکای رو نادیده بگیره.

بی‌توجهیش مثل قبل نبود ، این یکی فرق داشت.

آگاهانه بود.

از دیشب هربار‌که نانی رو نگاه کرده بود ، اون پسر نگاهشو دزدیده بودو هربار که سعی کرده بود چیزی بگه نانی وانمود میکرد حواسش نیست.

آخرشب قبل از اینکه حتی بتونه دهنشو باز کنه گفته بود 'شب‌بخیر' و رفته بود.

تمام ماجرا این نبود ، صبح هم وقتی اسکای داشت برای دانشگاه آماده میشد نگاهش اتفاقی به پنجره‌ی خونه‌ی روبرویی افتاده بود.

نانی هم توی اتاقش پشت پنجره بود و نور ابری صبح موهای روشنشو تقریبا نقره‌ای کرده بود ، اسکای با لبخند براش دست تکون داده بود اما نانی فقط با یه حرکت آروم پرده رو کشیده بود انگار حتی نمیخواست اسکای رو توی پس‌زمینه‌ی زندگیش ببینه.

گوشه‌ی لبش ناخوداگاه رفت بالا ، واقعا خنده‌دار بود.

اگه کسی از بیرون نگاهش میکرد احتمالا با خودش میگفت باید ناراحت باشه اما هربار که اون صحنه یادش میومد بجای دلخوری یه حس گرم و نرم خیلی آروم گوشه‌ی دلشو قلقلک میداد.

نفس توی ریه‌اش حبس شد ، شاید فقط زیادی فکر میکردو نانی واقعا از چیزی ناراحت بود که هیچ ربطی به اسکای نداشت.

اما اگه حتی یک درصد دلیل اخم‌های دیشبش داویکا بود..

فکرش نیمه‌کاره موند.

چیزی شبیه بال زدن چندتا پروانه‌ی کوچیک ، خیلی آروم جایی پشت قفسه سینه‌اش تکون خورد.

نه انقدر شدید که درد بگیره و نه انقدر کم که بشه نادیده‌اش گرفت..فقط یه حس آرومِ آبی.

از اون حس‌هایی که آدمو بی‌دلیل وادار میکنن دوباره همون صحنه رو توی ذهنش مرور کنه.

نگاهش از شیشه‌ی کلاس جدا شدو آروم روی موبایلش افتاد.

نمیدونست باید بهش پیام بده یا نه.

شاید باید بیخیال میشد ، همه‌ی آدما حق داشتن بعضی روزها دلشون نخواد با کسی حرف بزنن.

خودشم همینجوری بود ؛ گاهی ساعت‌ها و حتی روزها فقط سکوت میکرد اما نه چون از کسی ناراحت بود..فقط چون ذهنش به کمی سکوت احتیاج داشت.

پس اگه نانی هم امروز دلش نمیخواست حرف بزنه اسکای نباید مزاحمش میشد.

انگشت شستش خیلی آروم روی لبه‌ی میز ضرب گرفت.

یبار ، دوبار ، سه‌بار.

بعد دوباره نگاهش سمت پنجره برگشت.

صدای استاد همچنان ادامه داشت و کار دیو هم حالا از خط‌خطی کردن گذشته بود ؛ گوشه‌ی برگه‌ی جزوه‌اش پر شده بود از چندتا دایره ، چندتا فلش ، یه توپ بسکتبال نصفه و چیزی که بیشتر شبیه سیب‌زمینی بود تا آدم.

اسکای نیم‌نگاهی به برگه‌اش انداخت ، اگه شرایط عادی بود احتمالا دیو رو دست مینداخت ولی امروز ذهنش جای دیگه‌ای بود.

انگشتهاش آروم جلو رفتن و بالاخره موبایلشو برداشت.

واقعا پیام دادن ایده‌ی خوبی بود؟

نانی از دیشب تقریبا یک کلمه هم باهاش حرف نزده بود و اگه به کمی فاصله احتیاج داشت اسکای نباید این فاصله رو ازش میگرفت.

اخم کمرنگی روی پیشونیش نشست.

اگه دلیل این سکوت چیز دیگه‌ای بود چی؟

فکرش دوباره رفت سمت بیمارستان ، به اون لحظه‌ای که نانی فهمیده بود خواهرش پارتنر داره.

شاید این بی‌حوصلگی‌ها هیچ ربطی به اسکای نداشتن ، شاید نانی فقط نگران جینگ بودو ذهنش از دیشب هزار جای دیگه گیر کرده بود‌.

همین فکر باعث شد گره کوچیکی که از صبح گوشه‌ی دلش افتاده بود کمی سفت‌تر بشه.

آه خیلی آرومی کشیدو اسکرین موبایل رو روشن کرد ، نور روی انگشت‌های کشیده‌اش افتادو اینستاگرام رو باز کرد.

توی قسمت دایرکت اسم نانی رو به راحتی بین بقیه پیدا کردو برای چندثانیه فقط به صفحه چتشون خیره موند.

آخرین پیام عکسی بود که اسکای دوروز پیش از نوآ برای نانی فرستاده بود ، گربه کوچولو با قیافه‌ی کاملا طلبکارانه وسط تخت لم داده بودو به دوربین نگاه میکرد.

گوشه‌ی لب اسکای بی‌اختیار تکون خورد و بعد کیبورد بالا اومد.

انگشتش چندبار روی حروف مکث کردن.

|خوبی؟|

نه ، خیلی مستقیم بود.

پاکش کرد و نوشت:

|احساس میکنم ناراحتی|

نه..بازم پاک کرد.

چندثانیه بیشتر به صفحه خیره موندو بعد خیلی ساده نوشت:

|همه‌چیز خوبه؟|

همین ، نه کمتر و نه بیشتر.

فقط یه جمله‌ی کوتاه که نانی رو مجبور به جواب دادن نمیکرد.

انگشتش روی دکمه‌ی ارسال مکث کرد و برای آخرین‌بار به خودش گفت که اگه جوابی نگیره هم اشکالی نداره.

حداقل نانی میفهمه که حواس اسکای بهش هست.

پیام ارسال شدو حباب آبی‌رنگ کوچیکی روی صفحه نشست.

تقریبا همون لحظه پیامش سین خورد.

نگاه اسکای بی‌اختیار روی اسکرین قفل شد و چندثانیه بعد بالاخره سه‌نقطه‌ی کوچیکی پایین چت ظاهر شد.

نانی داشت تایپ میکرد.

چیزی شبیه نور خیلی کمرنگی از بین ابرهای دلش رد شدو بدون اینکه خودش متوجه باشه لبهاش ذره‌ای از هم فاصله گرفتن.

سه‌نقطه چندثانیه همونجا موند ، حرکت کرد ، ایستاد و دوباره ظاهر شد.

انگار اون طرف اسکرین یکی جمله‌ای رو مینوشت ، پاک میکردو دوباره مینوشت.

اسکای هیچ عجله‌ای نداشت ، حتی نمیدونست چرا ناخوداگاه نفسشو نگه داشته بود.

فقط همون سه نقطه‌ی کوچیک رو نگاه میکرد ، سه‌نقطه‌ی آبی‌رنگی که عجیب‌تر از هر جمله‌ای دلشو امیدوار کرده بود.

اما درست وقتی فکر کرد پیام تا چندثانیه‌ی دیگه به دستش میرسه سه‌نقطه ناپدید شد.

هیچ پیامی نیومد.

اسکای چندثانیه‌ی دیگه همونطور به صفحه چت خیره موند و بعد خیلی آروم ، بدون اینکه اخم کنه یا آهی بکشه اسکرین موبایل رو خاموش کرد.

نمیدونست نانی چی نوشته بود ، نمیدونست چرا پاکش کرده بود.

فقط متوجه شده بود نانی میخواسته حرفی بزنه و بعد پشیمون شده.

همین سکوت از هر جوابی پیچیده‌تر بود.


اون طرف دانشگاه ، دانشکده‌ی هنر مثل همیشه حس و حال متفاوتی داشت.

بوی چوب درهای اتاق تمرین ، کاغذ نت‌هایی که گوشه‌ی پیانوها جا مونده بودن ، رزین آرشه‌های ویالون و صدای دور و نزدیک سازهایی که هیچوقت باهم هماهنگ نمیشدن اما به شکل عجیبی ، همین بی‌نظمی به ساختمون رنگو روح میداد.

نور آسمون ابری از پنجره‌های بلند داخل اتاق موسیقی میریخت و همه‌چیز رو با لایه‌ی آبی‌رنگ و آرومی پوشونده بود.

چندنفر اونور اتاق مشغول تمرین بودن.

یکی نت اشتباه میزد ، یکی زیرلب میشمرد اما انگار نانی وسط اینهمه سروصدا داخل حباب کوچیکی از سکوت نشسته بود.

گیتار روی پاش قرار داشتو سرش پایین بود.

پیچ‌های کوک رو یکی‌یکی میچرخوند ، نت رو بررسی میکردو دوباره میچرخوند.

میدونست سیم‌ها از ده دقیقه‌ی پیش کاملا کوک شدن فقط دلش نمیخواست شروع کنه.

دلش نمیخواست آهنگ بزنه یا به چیزی فکر کنه.

و دقیقا چون نمیخواست فکر کنه تمام ذهنش فقط دور یک نفر میچرخید.

احمقانه بود ، واقعا احمقانه بود.

نوک انگشتش آروم روی سیم میانی کشیده شدو طنین کوتاه و آبی‌رنگی داخل اتاق موسیقی پیچید.

همون لحظه موبایلش روی صندلی کناری لرزید ، صدای ویبره‌اش کوتاه بود اما همینم برای نانی کافی بود تا بی‌اختیار سرشو برگردونه.

نگاهش باید یه نگاه معمولی و کاملا بی‌اهمیت میبود اما همینکه اسم اسکای روی اسکرین افتاد چشمهای فندقیش بی‌اختیار گرد شدن.

گیتار رو با یه دست نگه داشت تا از روی پاهاش سر نخوره و با دست آزاد موبایل رو برداشت.

انگار اگه یه آدم دیگه زودتر این پیام رو میدید دنیا تموم میشد.

صفحه چت رو باز کرد.

|همه‌چیز خوبه؟|

لبهاش روی هم فشرده شدن و انگشت شستش خود به خود روی کیبورد حرکت کرد.

|آره|

چندثانیه به جمله نگاه کرد.

نه ، اصلا خوب نبود.

پیامشو پاک کرد و اینبار نوشت:

|نه|

فقط یه کلمه‌ی کوتاه و واقعی ، اما..اگه اسکای ازش میپرسید چرا ، باید بهش چی میگفت؟

دوباره پاکش کرد و انگشتهاش اینبار کندتر از قبل تکون خوردن.

|ازت ناراحتم|

چشمهاش روی اون سه کلمه موند.

ازش ناراحت بود؟

واقعا؟

اخم کمرنگی روی پیشونیش نشست ، چرا باید از اسکای ناراحت میشد؟

اسکای که کاری نکرده بود.

مگه بغل شدن توسط اکسش جرم بود؟

مگه شماره دادنش چیز عجیبی بود؟

اصلا..به نانی چه ربطی داشت؟

نفس عمیقی کشیدو با حرص اون پیام رو هم پاک کرد.

از خودش عصبانی بود ، از اینکه انگار هیچ جمله‌ای پیدا نمیشد که حالشو توصیف کنه هم بیشتر.

دوباره شروع کرد‌.

|برو با...|

انگشتش وسط نوشتن اون جمله توی هوا معلق موند و قلبش یه ضربه‌ی محکم زد.

با..؟

با کی؟

قرار بود چی بنویسه؟

'برو باهاش حرف بزن؟'

'برو باهاش بیرون؟'

'برو با داو..'

نه ، نه ، نه.

چشمهاش از تعجب گرد شدن ، خودشم از خودش ترسید.

انگار ذهنش قبل از اینکه اجازه بگیره داشت چیزی رو لو میداد که صاحبش هنوز حاضر نبود حتی روش اسم بذاره.

خیلی سریع جمله رو پاک کرد و انگار که اسکای هیچوقت وجود نداشته موبایل رو روی پاش گذاشت.

دستشو روی صورتش کشیدو جوریکه فقط خودش بشنوه زمزمه کرد"چته تو؟"

نگاهش روی دستش افتاد ، روی سه خط باریکی که روی پوستش کشیده شده بودن.

رد پنجه‌های کوچولوی نوآ ، اثر هنری گربه‌ای که فکر میکرد همه‌ی دنیا اسباب‌بازیش حساب میشن.

چندثانیه فقط نگاهشون کردو بعد خیلی آروم گوشه‌ی لبش رفت بالا.

پوزخندش انقدر کوچیک بود که اگه کسی روبروش نشسته بود اصلا متوجهش نمیشد.

زیرلب گفت"آفرین نوآ.."

همون لحظه یه فکر کاملا بچگونه از ذهنش رد شد.

اگه اسکای قرار بود مسئول کوتاه کردن ناخن‌های نوآ باشه و کارشو فراموش کرده بود پس باید اینو میدید.

با همون لحن لوسی که خودشم حواسش نبود داره برای چه کسی استفاده‌اش میکنه زمزمه کرد"تقصیر خودته"

دوباره موبایل رو برداشتو دوربین رو باز کرد.

وقتی آستین گشاد سفید رنگشو کمی بالاتر زد نور آبی روی پوست روشن دستش افتاد.

سه رد صورتی ، واضح وسط عکس دیده شدن.

چیک.

عکس ثبت شد.

چندثانیه بهش نگاه کردو بعد بدون اینکه حتی یک کلمه بنویسه فقط عکس رو برای اسکای فرستاد.

درست بعد انجام اون کار برای اولین‌بار از دیشب تاحالا دلش کمی سبک‌تر شد.


توی کلاسِ درس هنوزم ماژیک آبی‌رنگ روی تخته حرکت میکرد و صدای آروم و خسته‌کننده‌ی استاد هنوز داخل کلاس میچرخید اما اسکای هیچکدوم رو نمیشنوید.

همینکه نوتیف پیام نانی روی اسکرینش افتاد بدون اینکه خودش متوجه باشه ضربان قلبش آروم‌تر شد

صفحه چت رو باز کرد اما وقتی بجای پیام ، عکسی رو دید که فرستاده شده بود برای چندثانیه گیج شد.

چشمهای تیره‌اش خیلی آروم روی تصویر حرکت کردن.

پوست سفید ، سه خط صورتی باریک و رد پنجه‌هایی که خیلی خوب میشناخت.

ابروهاش آروم بهم نزدیک شدن و چندتا تصویر از شب گذشته توی ذهنش مرور شدن.

نوآ که مشغول بازی کردن با میلک و سی بود ، نانی که گفته بود از کوتاه کردن ناخن گربه‌ها میترسه و خودش که قول داده بود ناخن‌های نوآرو میگیره.

فراموشش کرده بود.

زیرلب زمزمه کرد"لعنت.."

و نگاهش دوباره روی همون سه خط موند ، ردها عمیق نبودن اما برا اسکای مسئله اصلا عمق زخم نبود.

تمام چیزی که میدید این بود که نانی آسیب دیده بود ، اونم بخاطر کاری که خودش قرار بود انجام بده و نداده بود.

انگشت شستش ناخوداگاه روی اسکرین کشیده شدو احساس کرد یکی داره قلبشو فشار میده.

دنیا بدون هیچ تغییری ادامه داشت ، فقط انگار زمان دور اسکای کمی کندتر شده بود.

باید چی میگفت؟

ازش میپرسید درد داره یا نه؟

نه..اول باید مسئولیتشو قبول میکرد.

انگشت‌های بلندش آروم روی کیبورد حرکت کردن و نوشت:

|ببخشید ، قرار بود ناخناشو کوتاه کنم|

هیچ توضیح اضافه‌ای ندادو هیچ بهونه‌ای نیاورد ، فقط همون دوتا جمله رو نوشت و برای نانی فرستاد.

چندثانیه بعد وقتی پیام خونده شد قلب اسکای بی‌دلیل امیدوار شد که شاید جواب بده ، شاید غر بزنه و شاید بخواد بیشتر قهر کنه.

اما نقطه‌های تایپ روی اسکرین بالا نیومدن ؛ یک ثانیه ، دوثانیه ، پنج ثانیه..هیچی.

نفسشو آروم بیرون دادو بدون اینکه خاموشش کنه روی میز گذاشتش ، انگار امید داشت هر لحظه ویبره بخوره.

استاد بدون اینکه حتی یک ثانیه مکث کنه مشغول نوشتن یه نظریه روی تخته شد ، درواقع هیچکس بهش گوش نمیداد.

آئون با اخم عمیقی که هیچ ربطی به درس نداشت موبایل رو یکم پایین‌تر بردو انگشتهاشو سریع‌تر روی اسکرین حرکت کرد.

"نه نه ، اینو نزن"

صدای آرومش باعث شد اسکای فقط برای یک ثانیه نگاهش کنه.

"لعنت..دوباره مردم"

و بدون ذره‌ای ناراحتی از اول وارد بازی شد ، انگار شکست براش از نفس کشیدن طبیعی‌تر بود.

دیو حتی یکبارم سرشو بالا نیاورد.

خودکار بین انگشتهای کشیده‌اش حرکت میکرد ، ولی نه برای نوشتن بلکه برای خط کشیدن.

گوشه‌ی سفید جزوه‌اش از ده دقیقه‌ی پیش تبدیل شده بود به جنگلی از خط‌های کج ، توپ‌های بسکتبال و طرح‌های نصفه‌نیمه.

اول گوشه‌ی صفحه بود ، بعد وسط و حالا تقریبا نصف جزوه پر شده بود.

موهای لختش روی پیشونیش ریخته بودن ، پاهای بلندش هم زیر میز تا شده بودن و کف کفشش بی‌حوصله به پایه‌ی صندلی ضربه میزد.

حرکتش نه ریتم داشت و نه از قصد بود ، فقط میخواست یادش نره هنوز توی کلاسه.

اسکای بی‌اختیار چندثانیه نگاهش کرد.

چندوقت میشد که دیو کمتر میخندید؟

کمتر شوخی میکرد و وسط مکالمه نمیپرید؟

و عجیب‌تر از همه..از چند وقت پیش شروع‌کننده‌ی هیچ مکالمه‌ای نبود؟

سه روز؟

چهار روز؟

یا از همون روزی که با تی قطع ارتباط کرد؟

اسکای دستشو برد سمت موهاش و به عقب هدایتشون کرد.

براش سوال بود که چرا آدم‌های مهم زندگیش یهو تصمیم گرفته بودن ساکت بشن؟

نانی از دیشب و دیو از چند روز پیش.

بدون اینکه توجه استاد رو جلب کنه کمی به سمت دیو خم شدو با صدایی که فقط خودشون سه نفر میتونستن بشنون پرسید"همه‌چیز خوبه رفیق؟"

نوک خودکار فقط برای یک ثانیه ایستاد و دوباره روی کاغذ حرکت کرد.

دیو بدون اینکه سرشو بالا بیاره گفت"آره"

این 'آره' اصلا شبیه 'آره' نبود ، اسکای دیو رو به اندازه‌ای میشناخت که میدونست الان دلش نمیخواد چیزی ازش پرسیده بشه پس بخاطر همین چیزی نگفت.

چندثانیه سکوت بینشون افتاد ، فقط صدای استاد و برخورد خودکار روی کاغذ شنیده شد.

بعد اسکای گفت"راستی.."

حرکت خودکار دوباره کند شد.

"دیشب داویکارو توی بیمارستان دیدم"

دیو هنوز سرش پایین بود اما انگشتهاش دیگه حرکت نمیکردن.

بعد از چندثانیه دوباره شروع به کشیدن همون خطوط نامنظم کرد.

"واقعا؟"

یه مکث کوچیک.

"توی بیمارستان چیکار میکردی؟"

اسکای لبخند محوی زد.

دیو بالاخره داشت حرف میزد ؛ هرچند کم و آروم اما همینم کافی بود.

"نانی میخواست خواهرشو ببینه"

نگاهش برای لحظه‌ای به سمت پنجره رفت ، جایی که ابرهای کمرنگ داشتن از آسمون رد میشدن.

"من..لاو ، میلک و سی هم باهاش رفتیم"

دیو خیلی کوتاه گفت"هوم"

اینبار بجای کشیدن خط‌های نامفهوم بی‌اختیار چندتا مستطیل کوچیو کشید ، مثل پنجره‌های یه ساختمون یا اتاق‌های خونه‌ای که آدما داخلش جدا از هم میموندن.

آئون بالاخره سرشو بلند کردو نگاه کوتاهی به اسکای و دیو انداخت و بعد خیلی آروم جوریکه لحنش بیشتر شبیه فکر کردن بود تا حرف زدن ، گفت"چرا حس میکنم این چندوقت همه یجوری از هم دور شدیم؟

نگاه دیو برای چندثانیه روی کف زمین موند ، انگار دنبال حرکتی برای پشت سر گذاشتن حرف آئون بود.

بعد بی‌هوا سرشو بالا آورد ، موهای قهوه‌ایش روی پیشونیش ریخته بودن و رد خودکار هنوز روی انگشت اشاره‌اش مونده بود.

"بعد از دوسال دوباره همدیگه رو دیدین ، پس چرا یه نوشیدنی مهمونش نمیکنی؟"

یه تای ابروی اسکای بالا رفتو پرسید"بنظرت ایده‌ی خوبیه؟"

دیو خیلی راحت شونه بالا انداخت"هوم ، پرونده‌‌ی شما دوتا بسته شده پس دو دل نباش"

دیو همیشه همینجوری بود ، وقتی یه تصمیم میگرفت انگار هیچ پیچیدگی توی دنیا وجود نداشت.

همه‌چیز یا آره بود ، یا نه.

و احتمالا همین ویژگی باعث میشد اسکای ناخوداگاه بیشتر مواقع بهش اعتماد کنه.

"موبایلتو بده"

اسکای حتی نپرسید چرا ، فقط موبایلشو از روی میز برداشت و گذاشت کف دستش.

آئون بدون اینکه نگاهشو از اسکرین بازیش بگیره زیرلب گفت"شما دوتا یه روز رمز کارت بانکیتونم بهم میدین"

هیچکدوم جوابشو ندادن چون حرفش دروغ نبود.

بین اسکای و دیو چیزی به اسم مرز وجود نداشت.

موبایل با یه حرکت باز شدو دیو مستقیم وارد دایرکت داویکا شد.

اسکای فقط نگاهش کرد ، نه جلوشو گرفت نه حتی توی تایپ کردن مشارکت کرد.

انگشتهای دیو روی کیبورد سر خوردن و با سرعت مشغول نوشتن شد.

|امروز من با دیو و چندتا از بچه‌ها میریم کلاب ، توام میای؟|

گوشه‌ی لب اسکای تکون خورد ، این جمله اصلا شبیه خودش نبود ولی بهرحال اولین‌باری نبود که دیو از طرف اسکای به کسی پیام میداد.

دیو بارها این کار رو کرده بود ؛ برای هماهنگ کردن تمرین ، برای قرارهای گروهی و حتی یبار برای تبریک تولد یکی از همکلاسی‌هاشون.

سه ثانیه از فرستادن پیام نگذشته بود که داویکا جوابشو داد.

|حتما ، اگه دوستای دیشبتم بیاری خیلی خوب میشه|

گوشه‌ی لب اسکای آروم تکون خورد ، داویکا همون آدم سابق بود کسی که میتونست فاصله‌ی دوسال رو با دوثانیه پاک کنه.

دیو بدون اینکه به اسکای چیزی بگه دوباره تایپ کرد.

|اوکی|

پیام رو فرستادو موبایل رو گذاشت روی میز.

ذهن اسکای سمت پسر مو روشنی رفت که دیشب حتی حاضر نشده بود موقع خداحافظی دوثانیه وایسه.

آروم گفت"فکر نکنم نانی بیاد ، از جاهای شلوغ خوشش نمیاد"

دیو یکی دوثانیه نگاهش کردو آروم خندید"اون یه آرتیسته اسکای ، گیتاریسته..مطمئن باش مکان موردعلاقه‌اش کلابه"

اسکای بدون اینکه چیزی بگه فقط نگاهش کرد ، دیو اشتباه نمیکرد فقط نانی رو از یه زاویه‌ی دیگه دیده بود.

نانی کلاب رفتن رو دوست نداشت ، موسیقی رو دوست داشت و این دوتا باهم فرق میکردن.

قبل از اینکه حرفی بزنه دیو از جاش بلند شدو صندلی با صدای آرومی رفت عقب.

"میرم ازش بخوام باهامون بیاد"

اخم ریزی روی پیشونی اسکای نشست"دیو.."

اما دیگه دیر شده بود ، دیو کیفشو از روی صندلی برداشت و با همون قدمهای بلندی که همیشه داشت از بین صندلی‌ها رد شد.

استاد حتی متوجه خروجش نشد ، در کلاس آروم بسته شدو سکوت دوباره برگشت.

آئون نگاه کوتاهی به در انداختو بدون اینکه بخواد به معنی حرف‌هاش فکر کنه گفت"میره به بلو دعوت‌نامه‌ی مخصوص بده؟"

یه چیز خیلی کوچیک و نامرئی مثل یه موج آبی از گوشه‌ی دل اسکای رد شد و شونشو بالا انداخت.

"مثل اینکه آره"

نه حس بدی داشت نه خوشحال بود ، فقط احساس میکرد یچیزی این وسط داره تغییر میکنه.

To be continued..

Report Page