CHAP26

CHAP26

W𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾

دو دقیقه گذشته بود.

شایدم کمی بیشتر.

نور سفید بیمارستان هنوز روی کف براق راهروها کش میومدو صدای دور چرخ برانکاردها مثل یه موج آروم از انتهای ساختمون رد میشد.

بوی الکل ، پارچه‌های تمیز و دارو لابه‌لای هوای خنک دستگاه‌های تهویه شناور بود اما هیچکدوم برای نانی وجود نداشتن.

یا شایدم مغزش دیگه حوصله‌ی اینو نداشت که قبول کنه وجود دارن.

داویکا هنوز روبروی اسکای ایستاده بود ، فاصلشون حالا عادی شده بودو آغوش کوتاه چند دقیقه‌ی قبل از بین رفته بود اما دست ظریف دختر هنوز بی‌حواس روی بازوی اسکای مونده بود.

جوری راحت و طبیعی که انگار از قبل عادت داشت موقع حرف زدن همچین تماس کوچیکی رو حفظ کنه.

با فکر کردن به این موضوع سریع نگاهشو ازش گرفت.

نه چون ناراحت شده بود ، فقط..هیچ دلیلی نداشت بیشتر نگاه کنه.

اصلا چرا باید نگاهشون میکرد؟

داشت به کفشهای خودش نگاه میکرد ، به بندهای سفید کتانی‌هاش ، به خط‌های خاکستری کف راهرو و به هرچیزی بجز اون دونفر.

صدای خنده‌ی کوتاه داویکا دوباره بلند شد ، اسکای هم چیزی گفت و نانی هیچکدوم رو نفهمید ، درواقع دلش نخواست بفهمه.

لاو که تا همون موقع نگاهش با کنجکاوی بین صورت داویکا و اسکای درحال رفت و برگشت بود بالاخره اخم خیلی ظریفی روی پیشونیش نشست.

نگاهش روی نانی موند ، روی سکوت غیرعادی و لبخند کجی که به زور روی صورتش مونده بود.

بدون اینکه چیزی بگه دستشو محکمتر دور بازوش حلقه کردو گرمای دستش از روی پارچه‌ی یاسی‌رنگ تیشرت نانی رد شد.

بعد با همون اعتمادبنفس همیشگی کاملا بی‌دعوت پرید وسط مکالمه‌ی اون دونفر.

"معرفی نمیکنی اسکای؟"

صداش باعث شد هردو همزمان برگردن ، اسکای که انتظار نداشت اون‌ چهار نفر راجب داویکا کنجکاو بشن لبخند کوچیکی زد"درسته.."

اول به سی اشاره کرد ، به پسری با قیافه‌ی آدمی که چهل و هشت ساعت نخوابیده کنار لاو ایستاده بودو حتی زحمت صاف ایستادن رو هم به خودش نمیداد.

"سی ، هم‌تیمی بسکتبالم"

سی فقط دستشو خیلی آروم بالا برد"سلام"

داویکا با همون لبخند گرم سرشو تکون داد و بعد اسکای رفت سراغ میلک.

میلک هنوز برگه‌های آزمایش بارداری رو توی دستش داشت ، برگه‌هایی که هربار نگاهشون میکرد انگار دوباره یاد اتفاق وحشتناکی که پشت سر گذاشته بود میوفتاد.

لاو هم با انرژی بین نانی و سی ایستاده بود.

"این دوتا هم لاو و میلکن"

لاو دست آزادشو تکون داد"سلام پی"

میلک زیرلب غر زد"خواهش میکنم یکی این برگه‌هارو از دستم بگیره"

همه خندشون گرفت ، حتی داویکا.

بعد نگاه اسکای روی نانی نشست ، روی پسری که وانمود میکرد مشغول نگاه کردن به معماری داخلی بیمارستانه و این مکالمه اصلا ربطی بهش نداره.

اسکای مکث کوتاهی کرد ، انقدر کوتاه که اگه کسی دقت نمیکرد متوجهش نمیشد و بعد آروم گفت"اینم.."

یه مکث دیگه.

"نانی"

درآخر اضافه کرد"همسایه‌ی روبروییم"

نانی سرشو تکون داد"سلام"

داویکا با دقت به صورت تک‌تکشون نگاه کرد انگار داشت چهره‌هارو به خاطر میسپرد و یهو لبخندش پررنگ‌تر شد"شماها توی دبیرستان با اسکای همکلاسی بودین ، درسته؟"

سه ثانیه سکوت.

دهن میلک باز موند،

ابروی سی بالا رفت و لاو با احتیاط پرسید"مارو از کجا میشناسین؟"

داویکا نیم نگاهی به اسکای انداخت"توی عکسهای دبیرستانش دیدمتون"

سی زیرلب گفت"چه حافظه‌ی دقیقی"

اسکای بی‌تفاوت شونه بالا انداختو لبخند لاو برای نانی ترسناکتر شد ، چون قطعا داشت چیزی رو میدید که بقیه نمیتونستن ببینن.

"شما و اسکای همدیگه رو از کجا میشناسین؟"

داویکا درحالیکه نگاهش هنوز روی اسکای بود گفت"دوسال پیش بهم نزدیک بودیم ، مگه نه اسکای؟"

نانی بی‌اختیار دوباره نگاهش کرد.

برای چندمین بار؟

نمیدونست.

فقط دوباره نگاهش کردو بازم اون فکر لعنتی برگشت.

اون دختر زیادی خوشگل بود ، مثل فرشته‌ای که بالهاش شکستن و بعد از اینکه از آسمون افتاده خیلی آروم کنار آدمهای معمولی به زندگیش ادامه داده.

نور سفید بیمارستان روی پوست نرمش مینشست ، موهای تیره‌اش دور صورتش ریخته بودن و وقتی میخندید انگار هوا سبک‌تر میشد.

چه حس مزخرفی بود.

داشت خودشو باهاش مقایسه میکرد ، اما مثل وقتهایی نبود که به تی نگاه میکردو با خودش میگفت کاش مثل اون بود تا توجه دیو بهش جلب بشه.

نه‌.

این فرق داشت.

چون اسکای دیو نبود و مطمئنا با وجود اینکه چند دقیقه‌ی پیش خیلی یهویی گفته بود نانی واسش با بقیه فرق داره هیچ ربطی به نانی نداشت که این دختر چرا انقدر خوشگله ولی با این حال داشت احساس میکرد درحال باختنه.

اسکای همون موقع خیلی آروم جمله‌ی داویکارو ادامه داد"داویکا اکس منه"

همون لحظه انگار چیزی داخل مغز نانی منفجر شد.

اکسش؟

همین؟

انقدر طبیعی و راحت به زبونش آورد؟

هیچ تلاشی برای پنهان کردنش نکرد؟

هیچ مکث ، دروغ و بهونه‌ای در کار نبود فقط حقیقت محض رو به زبون آورده بود.

حالت چهره‌اش یکم تغییر کرد ، انقدر کم که حتی خودشم نفهمید.

اما اسکای متوجه شد.

داویکا هم حس کرد فضای جمع برای یک ثانیه خشک شده ، برای همین خیلی طبیعی نگاهش روی برگه‌های داخل دست میلک افتاد.

"اسمت میلک بود ، درسته،"

میلک سریع سرشو تکون داد"بله"

داویکا با لبخند به برگه‌ها اشاره کرد"برای آزمایش بارداری اومدی؟"

میلک با چشمهای گردشده گفت"نه"

لاو با خنده برگشت سمت سی و اسکای با لبخندی که سعی در کنترل کردنش داشت گفت"درواقع اومدنمون به اینجا داستان داره"

داویکا با ابروی بالا رفته یکم نگاهش کردو بعد رو به میلک با خنده‌ی ریزی گفت"ببخشید..همیشه زود نتیجه‌گیری میکنم"

میلک با درماندگی برگه‌هارو توی دستش تکون داد"خواهش میکنم این قضیه رو فراموشش کن"

داویکا خندید"قول میدم"

و واقعا هم فراموش کرد ، انگار اصلا معذب نبود چون خیلی راحت با همه گرم گرفت و اسم‌هارو همون بار اول حفظ کرد.

رو به سی گفت"راستی..مدل موهات قشنگه"

سی که انتظار هرچیزی رو داشت جز شنیدن تعریف ، چندبار پلک زد.

"ممنون..؟"

بعد برگشت سمت لاو"توام خیلی انرژی خوبی داری"

لاو لبخند پهنی زد"میدونم ، ممنون"

دختر درآخر به نانی نگاه کردو همونطور که لبخند نرمشو حفظ کرده بود گفت"و تو..خوشحالم باهات آشنا شدم"

نانی لبخند زد ، یا حداقل سعیشو کرد.

"منم همینطور"

بدترین بخش ماجرا این بود که داویکا واقعا دوست‌داشتنی بود ؛ هیچ ایرادی نداشت ، هیچ رفتار آزاردهنده یا ژست مصنوعی و خودنمایی نداشت..هیچ چیزی نداشت که بشه ازش متنفر شد.

همین کار رو سخت‌تر میکرد چون نانی دیگه نتونست هیچ بهونه‌ای پیدا کنه فقط خسته بود،

فقط دلش میخواست بره خونه.

همون لحظه نگاه داویکا روی دست اسکای ثابت موند ، رد چندتا خراش باریک روی پوستش دیده میشد.

خیلی طبیعی دستشو جلو بردو نوک انگشتشو آروم روی رد چنگ‌ها کشید"اینا چیه اسکای؟"

نانی با دیدن این حرکت خشکش زد‌.

اسکای خیلی عادی جواب داد"گربه‌ی نانی دستمو چنگ انداخته"

نگاه داویکا سمت نانی برگشت"تو گربه داری؟میشه عکسشو ببینم؟"

نانی چندثانیه نگاهش کرد و بعد توی مسخره‌ترین حالت ممکن فقط گفت"آره"

موبایلشو روشن کرد ، وارد گالریش شدو تنها عکسی که از بچه‌اش داشت رو پیدا کرد.

نوآیی که توی بغل اسکای بود.

خیلی طبیعی و مطمئنا بدون هیچ دلیل خاصی با انگشت روی اسکرین زوم کرد ، جوریکه فقط نوآ دیده بشه و بعد مویایل رو سمت داویکا گرفت.

داویکا یکم به سمت موبایل خم شدو با دیدن گربه یه برق کوچیک توی چشمهاش نشست"واای ، چقد نازه..اسمش چیه؟"

"نوآ"

"زیادی بامزست"

داویکا اینو گفت و بعد بی‌اختیار انگشتش روی اسکرین حرکت کرد ، عکس از حالت زوم خارج شدو اسکای با کیف‌دستی‌هایی که توی دست آزادش داشت دوباره داخل قاب دیده شد.

داویکا اشاره‌ای به عکس کردو اسکای رو مخاطب صحبت‌هاش قرار داد"مثل باباهایی شدی که رفتن واسه بچشون سیسمونی بخرن"

حتی میلک هم خندش گرفت اما لبخند نانی با تموم شدن اون حرف سفت‌تر شد.

چرا داویکا همچین چیزی گفت؟

بابا؟

واقعا؟!

اصلا چرا درباره‌ی این عکس نظر داد؟

این عکس برای خود نانی بود ، برای خودش و نوآ و...اسکای.

ذهنش بی‌اجازه جلو رفت.

نکنه وقتی باهم بودن واقعا درباره‌ی بچه حرف زده بودن؟

نه‌.

چه فکر مسخره‌ای.

اسکای نیم نگاهی به نانی انداخت اما همون نگاه کوتاه کافی بود چون اون لبخند تصنعی رو میشناخت.

لبخند خیلی کمرنگی به داویکا زدو گفت"داویکا ، ما دیگه باید بریم"

نانی با شنیدن این حرف برای اولین‌بار از چند دقیقه‌ی گذشته نفس راحتی کشید اما نمیدونست چرا ، یا شایدم خودشو به نفهمیدن زده بود.

داویکا خیلی آروم سرشو تکون داد"اوکی"

چندثانیه سکوت کردو بعد انگار چیز جدیدی یادش اومده باشه گوشه‌ی لبش بالا رفت"هنوزم شماره‌ی قبلیتو داری؟"

اون فقط یه سوال مزخرف و عادی بود اما نانی ناخوداگاه نفسشو حبس کرد.

اسکای برای کسری از ثانیه چیزی نگفت ، جوریکه شاید اگه کسی دقیق نگاهش نمیکرد اصلا متوجه نمیشد.

"نه"

داویکا بی‌درنگ موبایلشو از جیبش بیرون آوردو قاب سفید موبایل زیر نور سرد بیمارستان برق خیلی ملایمی زد.

اسکرین رو باز کردو خیلی طبیعی مثل کسی که هیچ فاصله‌ای بین گذشته و حال احساس نمیکنه موبایل رو سمت اسکای گرفت"پس شماره‌ی جدیدتو بهم بده"

همونطور که موهاشو با دست آزاد مرتب میکرد ادامه داد"خیلی چیزا هست که باید بهت بگم"

نانی بهشون نگاه نکرد..خودش اینجوری فکر میکرد چون چشمهاش روی کف براق راهرو روی تصویر انعکاس اسکای رو روی سرامیک‌های سفید میدید.

انگشتهای بلند اسکای روی اسکرین موبایل داویکا حرکت کردن.

یه شماره.

دو شماره‌.

سه شماره.

صدای خیلی ریز برخورد انگشتش با گلس موبایل توی سکوت راهرو شنیده میشد.

به همین سادگی.

نه اتفاق خاصی افتاد و نه کسی چیزی گفت فقط حالا شماره‌ی همدیگه رو داشتن.

نانی بی‌اختیار نگاهشو از انعکاس کف زمین گرفت"خب‌.."

لبخند خیلی کوتاهی زد ، لبخندی که حتی خودشم واقعی بودنشو قبول نداشت"من دارم میرم"

منتظر هیچ جوابی نموند ، چرخیدو قبل از همه راه افتاد.

قدمهاش نه تند بودن نه آروم ، فقط میخواست زودتر از اونجا خارج بشه.

داویکا چندثانیه نگاهش کردو یه تای ابروش خیلی نامحسوس بالا رفت.

لاو سریع متوجه نگاهش شد و با خنده‌ی کوچیکی به نانی اشاره کرد"بیخشید پی ، رفیقم امروز تازه فهمیده خواهرش با یکی قرار میذاره"

شونه بالا انداخت.

"یکم بی‌حوصلست"

داویکا با فهمیدن ماجرا سرشو تکون داد"آها.."

نیم نگاهی به نانی انداخت که حالا تقریبا به در خروجی رسیده بود"امیدوارم حالش بهتر بشه"

بعد از یه خداحافظی کوتاه یکی‌یکی از بیمارستان بیرون رفتن.

هوای بیرون خنک‌تر بودو شب آروم‌آروم روی شهر پهن شده بود.

چراغ‌های خیابون نور آبی کمرنگشونو روی آسفالت پخش کرده بودنو همه‌چیز انگار رنگِ آبی گرفته بود.

لاو کلیدو زد و قفل‌های ماشینی که کنار جدول پارک شده بود با صدای کوتاهی باز شدن.

میلک در سمت شاگرد رو باز کرد اما قبل از اینکه قدمی برداره نانی بدون هیچ حرفی از کنارش رد شدو نشست.

میلک چندثانیه کنار در ایستاد و بعد خیلی آروم پلک زد.

نگاهی به لاو انداخت ، وقتی با خط و نشون کشیدنش روبرو شد زیرلب "باشه"ای گفت و بعد باز کردن در عقب ، کنار سی نشست.

سی هم چیزی نگفت ، فقط یه کوتاه به نانی انداخت.

اسکای آخرین کسی بود که به ماشین رسید ، دستش هنوز روی دستگیره‌ی در بود که نگاهش ناخودآگاه داخل ماشین روی نانی که کنار لاو نشسته بود چرخید ، بدنشو جمع کرده بود ، یه دستش روی زانوش بود ، دست دیگه‌اش کنار شیشه و صورتش کاملا سمت پنجره.

نور آبی تابلوهای خیابون از روی شیشه رد میشدن و هر چندثانیه یکبار روی گونه‌ی نانی سر میخوردن.

انگار اصلا دلش نمیخواست کسی رو ببینه.

اسکای برای چندثانیه همونجا ایستاد و چیزی ته ذهنش شکل گرفت.

یه حدس خیلی مبهم..انقدری واضح نبود که بشه روش اسم گذاشت.

و درآخر بدون اینکه چیزی بگه در عقب رو باز کرد و کنار سی نشست.

در بسته شد و صدای موتور ماشین سکوت رو به کناری هل داد.

چند دقیقه‌ی اول فقط صدای کولر و یه موسیقی آروم از رادیو توی اتاقک ماشین میپیچید.

هیچکس چیزی نمیگفت و لاو هر چند ثانیه یکبار از آینه به عقب نگاه میکرد.

سی بالاخره طاقتش طاق شدو صاف نشست"نانی"

جوابی نیومد.

"چه حسی داری که خواهرت با یه خانم دکتر قرار میذاره؟"

نانی بیشتر سمت شیشه چرخید و انعکاس صورتش روی پنجره تار شد.

"حس خاصی ندارم"

صداش انقدر صاف و بی‌حالت بود که از هر ناراحتی ، ناراحت‌تر بنظر میرسید.

اسکای از پشت سر به نیم‌رخش خیره شد ، موهای روشنش به گردنش چسبیده بودن و پلکهاش به سمت پایین متمایل شده بود.

انگار بیرون رو نگاه میکرد اما اسکای مطمئن بود که چیزی نمیبینه.

اینبار لاو سعی کرد فضارو عوض کنه ، با خنده‌ای که بیش از حد یهویی و نمایشی بنظر میرسید گفت"آزمایش دادن میلکم بامزه بود ، میتونی در آینده واسم بچه بیاری عزیزم؟"

صدای میلک ناخودآگاه بالا رفت"لاو! خواهش میکنم دوباره شروعش نکن"

"ولی ما یه زوجیم ، چی میشه یکم فداکار باشی؟"

میلک خواست حرفی بزنه اما همون موقع صدای موسیقی یهو بلند شد ، انقدر بلند که صدای خواننده تمام ماشین رو پر کردو همه ناخودآگاه ساکت شدن.

نانی همونطور که به پنجره خیره شده بود بدون هیچ توضیحی دستشو خیلی آروم از روی سیستم پس کشید.

لاو از داخل آینه به سی نگاه کردو سی خیلی آروم فقط شونه بالا انداخت.

"...؟"

لاو بیصدا لب زد"نمیدونم"

نگاه اسکای چندثانیه بیشتر روی نانی موند.

برای اولین‌بار توی عمرش نمیدونست واقعا باید باهاش چیکار کنه.

اگه ناراحت بود..چرا؟

اگه عصبی بود..از چی؟

اگه این رفتارش فقط بخاطر جینگ‌جنیگ بود پس چرا از همون لحظه‌ای که داویکا اومده بود یهو از همه فاصله گرفت؟

چرا حتی یکبار هم به چشمهای اسکای نگاه نکرد؟

چرا زودتر از همه از بیمارستان رفت بیرون؟

و چرا حس میکرد این سکوت اصلا هیچ ربطی به خواهرش نداره؟

نکنه بخاطر حرف اسکای توی اون اتاق لعنتی کوچیک معذب شده بود؟

درحالیکه بیرون از ماشین چراغ‌های آبی شهر درست مثل موج‌هایی که هیچوقت جایی برای موندن پیدا نمیکردن یکی‌یکی از کنار ماشین رد میشدن نگاهشو خیلی آروم از نانی گرفت اما سوالش هنوز همونجا بی‌جواب موند.

بعد از حدود بیست دقیقه یا شایدم کمتر ، لاو اول سی رو رسوند و بعد ماشینش کنار خیابون ، روبروی خونه‌ی اسکای ایستاد.

وقتی اسکای دستگیره رو پایین کشیدو از ماشین پیاده شد هوای خنک شب بی‌درنگ به صورتش خورد.

خم شدو قبل از بستن در رو به میلک و لاو گفت"ممنون که رسوندیمون"

بعد لبخند خیلی کوتاهی زد"مراقب خودتون باشین"

میلک براش دست تکون داد ، نگاه لاو هم روی نانی افتاد که با بی‌حوصلگی داشت از ماشین پیاده میشد و گفت"فردا صبح میبینمت"

نانی فقط سرشو تکون داد"هوم"

در رو بست و ماشین چندثانیه بعد آروم از کنار جدول فاصله گرفت.

چراغ‌های عقبش مثل دو نقطه‌ی قرمز دور شدن و آخرسر پشت پیچ خیابون گم شد‌ن.

حالا فقط دونفر مونده بودن.

اسکای و نانی.

اسکای نمیدونست با سکوتی که بینشون افتاده چیکار کنه ، از وقتی از بیمارستان خارج شده بودن رسما داشت اسکای رو نادیده میگرفت و حالا انگار فقط منتظر بود این چند متر فاصله رو هم رد کنه.

اسکای نمیدونست باید چیزی بگه یا نه.

ته دلش یه حدسی میزد ، حدسی که هرچی بیشتر بهش فکر میکرد عجیب‌تر میشدو نمیدونست چرا ، ولی یه گوشه‌ی کوچیکی از دلشو خیلی آروم قلقلک میداد.

قبل از اینکه بتونه حرفی بزنه نانی گفت"شب‌بخیر"

همین ، جمله‌ی دو کلمه‌ایش نه مکث داشت نه حتی یه نگاه کوتاه.

اسکای همونجا ایستادو نگاهش تا وقتی که نانی کلیدشو از جیبش دربیاره دنبالش رفت.

تق.

کلید داخل قفل چرخید ، در باز شد ، نانی رفت داخل ، در بسته شد.

و اسکای چندثانیه بیشتر همونجا ایستاد.

خیلی آروم زیرلب گفت"عجیبه.."

حالا مطمئن بود یچیزی واقعا سرجاش نیست چون نانیِ ساکت غیرطبیعی‌ترین موجود روی کره‌ی زمین بود.


همین که در بسته شد سکوت مثل یه پتوی نرم دور نانی پیچید‌.

کفش‌هاشو همونجا دم‌در بی‌حوصله با نوک پا درآورد ؛ یکی سمت جاکفشی افتادو یکی وسط راهرو.

چراغهای خونه هنوز روشن بودن ، دوتا لیوان روی میز افتاده بودو ظرفهای عصرانه همونطور کنارهم رها شده بودن‌.

نانی فقط یه نگاه سرسری بهشون انداخت.

جینگ و دوست‌دختر مخفیش انگار همونجا پشت در جا موندن ، اصلا حتی یادش نبود برای چی همه رو کشونده بیمارستان.

درست همون لحظه از زیر کاناپه یه دم سفید کوچیک بیرون اومد ، بعد دوتا گوش و درآخر دوتا چشم خواب‌آلود.

نوآ.

انگار تمام مدتی که تنها مونده بود منتظر صدای کلید بود.

با دیدن نانی کش و قوسی به خودش دادو خیلی جدی روی جوراب سفید نانی نشست.

نانی بالاخره برای اولین‌بار بعد از دیدن داویکا لبخند زد"سلام فسقلی"

خم شدو دستهاشو زیر شکم نرم گربه برد ، نوآ هم بدون کوچکترین مقاومتی خودشو توی بغلش جمع کرد.

دمش آروم به بازوی نانی خوردو خرخر ضعیفی کرد.

"دلت برام تنگ شده بود؟"

نوآ بینیشو به لباس نانی مالید.

میو.

"منم همینطور"

بدون اینکه چراغی رو خاموش کنه یا بخواد ظرف‌هارو جمع کنه همونطور که نوآرو بغل کرده بود از پله‌ها بالا رفت.

اتاقش نیمه‌تاریک بودو فقط نور ماه از لای پرده روی تخت میتابید.

خودشو روی تشک انداخت و فنر تخت آروم زیر وزنش صدا داد.

نوآ همون لحظه از بغلش اومد بیرون ، دو دور روی سینه‌ی نانی چرخید ، جای مناسبشو پیدا کردو بعد همونجا نشست انگار نانی کاملا متعلق به اون بود.

نانی انگشتشو آروم روی سرش کشید"امروز خیلی اتفاقای مسخره‌ای افتاد"

میو.

نگاه نانی به سمت سقف رفت"یکی امروز به تو گفت شبیه بچه‌ی اسکایی"

نوآ خیلی جدی پلک زد.

میو.

اخم ریزی روی پیشونی نانی نشست"نه ، تو بچه‌ی منی..فقط من"

وقتی یاد جمله‌ای افتاد که اسکای توی اون اتاقک کوفتی گفته بود قلبش یه ضربان جا انداخت و آه کوتاهی کشید..مطمئنا نمیتونست با نوآ راجب این چیزا حرف بزنه پس بحث قبلی رو ادامه داد.

"جوری دربارت حرف میزد.."

چند لحظه دنبال کلمه گشت"انگار خودشم دلش میخواست مامانت باشه"

نوآ زبون کوچیکشو بیرون آوردو مشغول لیس زدن انگشت نانی شد.

"ولی تو مال اون نیستی"

نوآرو بالا کشیدو بینیشو به بینی گربه زد"مال منی"

نوآ دوباره میو کرد.

"آفرین"

چندثانیه سکوت کرد و بعد دوباره غر زدن رو ادامه داد.

"اصلا چرا باید درباره‌ی عکس نظر بده؟"

میو‌.

"عکس خودم بود"

میو.

دوثانیه مکث کردو گفت"یعنی..عکس تو بود ، ولی من گرفته بودمش"

بازم مکث.

"اصلا مهم نیست"

مهم بود ، خیلی هم مهم بود.

"بعد به اسکای گفت شبیه باباهایی شدی که رفتن سیسمونی بخرن"

چهره‌اش جمع شد"کی ازش نظر خواسته بود؟"

نوآ دمشو روی گردنش انداختو نانی ادامه داد"اصلا چرا باید این تشبیه به ذهنش برسه؟مگه هرکی یه گربه تو بغلش بگیره باباست؟"

نوآ کاملا بی‌تفاوت خمیازه کشیدو نانی جواب خودشو داد"بنظرم نه"

بچه گربه که انگار حوصلش از این بحث سر رفته بود دست نانی رو گرفتو با همون باند صورتی‌رنگ چنگش زد.

"آخ"

خیلی محکم نبود ، فقط دوتا خط صورتی باریک روی پوست سفیدش افتاد.

وقتی دستشو بالا آوردو به رد چنگ‌ها نگاه کرد بی‌اختیار تصویر دست اسکای اومد جلوی چشمش.

همون ردهای باریک و همون زخم‌های کمرنگ ، همون لحظه‌ای که به نانی گفته بود قراره از این به بعد ناخن‌های نوآرو بگیره.

اخمش پررنگ‌تر شدو نوآ با کنجکاوی نگاهش کرد.

"معلومه دیگه..یادش رفته"

دستشو پایین آورد و گوشه‌ی لبش کج شد"کاملا مشخصه سرش گرم یکیه ، منو تو براش اصلا وجود خارجی نداریم نوآ"

میو.

گربه رو توی بغلش گرفت"نه عزیزم ، اون یادش رفته که منو تو یه گوشه‌ی دنیا داریم زندگی میکنیم"

نوآ دوباره میو کرد‌.

"دقیقا"

موبایل رو از داخل جیب شلوارش برداشت و وقتی اسکرینشو روشن کرد بی‌اختیار وارد دایرکت اسکای شد.

کادر تایپ باز بود.

انگشتهاش خیلی سریع نوشتن:

|بیا ناخنای بچه رو کوتاه کن|

چندثانیه به جمله نگاه کردو نوآ با پنجه‌اش آروم به مچ دست نانی ضربه زد.

درست همون لحظه تصویر موبایل داویکا از جلوی چشمش رد شد.

'شماره‌ی جدیدتو بده..'

'خیلی چیزا هست که باید بهت بگم'

شاید الان داشتن حرف میزدن ، شاید اسکای همین الانم گوشی دستش بودو پیام نانی ممکن بود بپره وسط حرف زدنشون.

بدون مکث کل جمله رو پاک کرد ، حرف به حرف.

وقتی چیزی باقی نموند و اسکرین کاملا سفید شد موبایل رو پرت کرد کنار بالش و چشمهاشو بست.

"ولش کن"

اما وضعیت بدتر شد.

خنده‌ی اون دختر ، لبخند اسکای ، دستی که بی‌تعارف روی بازوش نشسته بودو صدایی که خیلی طبیعی گفته بود:

'داویکا اکس منه'

این اتفاقی که توی ذهنش داشت میوفتاد خیلی مسخره بود.

قرار بود امشب به جینگ فکر کنه ، به خواهرش و دوست‌دختر مخفیی که داشت نه به اینکه چرا هنوز لبخند یه دختر غریبه جلوی چشمش مونده بودو نه به اینکه چرا تصویری که واقعا ولش نمیکرد اسکایی بود که کنار یکی دیگه ایستاده بود.

نوآ آروم خودشو روی قلب نانی جمع کردو صدای نفسهای کوتاهش تمام اتاق رو پر کرد.

نانی هم درحالیکه انگشتهاش ناخودآگاه لای موهای نرم و کوتاه گربه گم میشدن با فکر کردن به اتفاقهایی که افتاده بود کم‌کم به خواب رفت.

To be continued..

Report Page