CHAP25

CHAP25

W𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾

هردو تقریبا همزمان از اتاق خارج شدن.

هنوز اون حس عجیب و آبی‌رنگ مثل رد نور ماه روی آب ، جایی بین نفسهاشون معلق بود.

نانی مطمئن نبود چجوری باید بعد از اون اتفاق راه بره ، نفس بکشه یا حتی به اسکای نگاه کنه بخاطر همین وقتی لاو بهش زنگ زد واقعا از کائنات سپاسگزار بود چون ظاهرا فکر فرار کردن از اسکای آسون‌تر از فرار کردن از قلب خودش بود ، یا حداقل خودش اینطور فکر میکرد.

چند قدم بیشتر برنداشته بودن که دست ظریف لاو از جایی ظاهر شدو نانی رو مثل یه جاسوس تحت تعقیب کشید پشت دیوار‌.

همزمان یه دست دیگه هم یقه‌ی اسکای رو گرفت و اونو کشید عقب.

نانی با تعجب به دیوار چسبید.

سی هم دستشو از روی بازوی اسکای برداشتو اسکای رو بهش گفت"داری آدم میدزدی؟"

سی با قیافه‌ی جدی به اونور سالن اشاره کرد و نانی تازه متوجه شد اون سه نفر جوری پشت دیوار قایم شدن که انگار مامور مخفی یه سازمان بین‌المللی هستن.

میلک با دست‌های گره خورده به دیوار تکیه داده بود ، لاو روی نوک پاهاش ایستاده بود تا بهتر ببینه و سی تو نقش فرمانده‌ی عملیات اوضاع رو مدیریت میکرد.

نانی چندثانیه بهشون خیره موندو فورا انگشتشو گرفت سمت میلک"میلک؟"

میلک مشکوک نگاهش کرد"هوم؟"

"جواب آزمایش چیشد؟حامله‌ای؟"

چندثانیه سکوت.

بعد میلک با یه لبخند عصبی گفت"آره ، آخر همین ماه به دنیا میاد"

نانی خواست جوابشو بده که لاو بدون کوچکترین تردیدی با کف دست روی بازوی میلک کوبیدو گفت"ساکت شو"

"آخ"

لاو انگشت اشارشو به سمت میز پذیرش بردو گفت"اونجارو ببین نانی"

نانی به سمتی که اشاره کرده بود نگاه کردو برای دومین‌بار توی کمتر از پنج دقیقه احساس کرد مغزش دوباره از کار افتاده.

جینگ پشت میز پذیرش نشسته بود.

همون جینگ همیشگی ، آروم ، غیرقابل پیش‌بینی.

کنارش یه زن ایستاده بود ، موهای بلوند روشنش زیر نور سفید بیمارستان میدرخشیدو کت سفید پزشکی روی شونه‌هاش افتاده بود.

یه دستش روی میز بودو دست دیگه‌اش توی دست جینگ ، انگشتاش جوری پشت دست اونو نوازش میکردن که انگار این طبیعی‌ترین کار دنیا بود.

نانی پلک زد ، دوباره نگاه کرد و فهمید که متاسفانه توهم نزده.

جینگ چیزی گفت ، اون زن جوابشو دادو بعد هردو خندیدن.

سی زمزمه کرد"هنوز زنده‌ای؟"

نانی چشمهاشو ریز کرد"صبرکن.."

اون زن آشنا نبود؟

خیلی آشنا نبود؟

یهو یه خاطره مثل برق از ذهنش رد شد.

اتاق معاینه ، بوی دارو ، معده‌ای که احساس میکرد هرلحظه قراره منفجر بشه و جینگی که با اعصابِ خرد جلوی پزشک ایستاده بود.

چشمهای نانی گرد شد"من این زنو میشناسم"

لاو با حالتی دراماتیک‌تر از نانی گفت"از کجا؟!"

نانی با ناباوری انگشتشو سمت زن گرفت"دوماه پیش وقتی داشتم از رفلاکس میمردم جینگ‌جینگ منو آورد پیش این دکتر"

میلک خندش گرفت"یعنی از اون موقع همدیگه رو میشناختن؟"

سی که از اذیت شدن نانی لذت میبرد گفت"یعنی پی‌جینگ مدتهاست این رازو ازت قایم کرده"

همون لحظه صدایی از اونور سالن اومد"پی جانهه؟"

زن مو بلوند که معلوم شده بود اسمش جانهه‌اس سرشو چرخوند ، چیزی به جینگ گفت و بعد خم شد.

درست جلوی چشم‌های پنج‌تا آدم فضول یه بوسه‌ی کوتاه روی نوک بینی جینگ گذاشت.

سکوت.

جانهه بعد از اینکه تونست عمیق‌ترین شوک ممکن رو به نانی وارد کنه همراه پرستار رفت.

میلک گفت"واو"

سی تائید کرد"واو"

لاو و نانی همزمان زمزمه کردن"واو"

اسکای چیزی نگفت اما نگاهش چندثانیه روی راهرویی که جانهه توش ناپدید شده بود موند.

نانی آهسته برگشت سمت دوستهاش"باورم نمیشه"

مکث.

"جینگ دوست‌دختر داره"

سی همون لحظه گفت"باورم نمیشه مشکوک بودنای نانی الکی نبود"

میلک دستشو لابه‌لای موهای مشکی و صافش فرو بردو همونطور که مرتبشون میکرد گفت"من نه تنها همیشه آخر از همه ، از همه‌چیز خبردار میشم بلکه آخر از همه هم باورش میکنم"

سی با آرامش گفت"نه ، درواقع این نانیه که هنوز باورش نشده"

"چیو باورم نشده؟"

لاو نمایشی‌ترین حالت ممکن رو به خودش گرفت ، دستشو روی قلبش گذاشتو گفت"اینکه خواهرت ازت جلو زده"

سکوت.

اخم نانی عمیق‌تر شد.

لاو انگار که تیرش به هدف خورده بود با هیجان گفت"دیدین؟؟تازه فهمید"

نانی دست‌ به سینه شد"بهتون قول میدم اگه یه روز خواستم با کسی قرار بذارم هیچوقت به جینگ نمیگم"

اسکای آروم کنارش ایستاده بودو فقط به حرفهاش گوش میداد ؛ انگار نه انگار چند ثانیه پیش بزرگترین دغدغه‌ی زندگی نانی حل شده بودو انگار نه انگار چند دقیقه‌ی پیش خودشم جمله‌ای رو گفته بود که هنوز گوشه‌ی ذهنش سنگینی میکرد.

سی گفت"اصلا اول باید کسی پیدا بشه که بخواد با تو قرار بذاره"

لاو دستشو بالا گرفت"وقتشه برای نانی دوست‌پسر پیدا کنیم"

همه باهم شروع به حرف زدن کردن و نانی درقت وقتیکه میخواست اعتراض کنه نگاهش به نگاه اسکای گره خورد.

فقط یک ثانیه ، یک ثانیه‌ی کوچیک.

اما همین کافی بود چون هنوز جمله‌ی 'تو با بقیه واسم فرق داری' جایی توی قلبش نفس میکشید.

اسکای هم نگاهش کرد ، انگار مطمئن نبود باید چی بگه و یه حرف اشتباهی میتونست چیزی رو بشکنه.

نانی بدترین تصمیم ممکن رو گرفت ، جوری سریع نگاهشو از اسکای دزدید که خودشم خجالت کشید.

لاو هنوز کنارش داشت مسخره‌ترین برنامه‌ریزی ممکن رو انجام میداد و خنده‌های ریزشون گوشه‌ای از فضای راهرو رو پر کرده بود.

بحث راجب دوست‌پسر آینده‌ی نانی بود اما هیچکس اشاره‌ای به دیو نکرد ، نه میلک ، نه سی و نه لاو.

چون هر سه نفر به اندازه‌ی کافی باهوش بودن که بدونن بعضی اسم‌ها نباید جلوی بعضی آدم‌ها گفته بشن.


ده دقیقه بعد بنظر میرسید همه‌چیز آروم‌تر شده.

بیمارستان کم‌کم وارد اون ساعت عجیبی شده بود که نه کاملا شلوغ بودو نه خلوت. نورهای سفید هنوز روی کف براق راهروها میوفتادن ، صدای چرخ ویلچر از دور شنیده میشدو بوی الکل و دارو مثل همیشه توی هوا شناور بود.

برای نانی؟

راز جینگ حل شده بود.

خواهرش طلسم نشده بود ، عضو مافیا نبود ، فراری بین‌المللی نبودو مخفیانه هم تبدیل به قاتل زنجیره‌ای نشده بود.

فقط‌..دوست‌دختر داشت.

که البته از نظر نانی به همون اندازه شوکه‌کننده بود.

میلک کنار اسکای راه میرفت ، سی نیمه‌خسته و نیمه‌بیدار قدم برمیداشتو لاو ظاهرا یادش رفته بود دوست‌دختر خودشم همراهشونه.

یکی از دستهاش دور بازوی نانی قفل شده بود و دست دیگه‌اش دور بازوی سی ، انگار داشت دوتا زندانی خطرناک رو اسکورت میکرد.

همه‌چیز عادی بود ، خوب بود ، آروم بودو برای اولین‌بار از صبح احساس میکرد ذهنش کمی سبک شده.

شاید امروز بالاخره تموم شده بود.

شاید..

"اسکای؟!"

صدایی گرم و واضح از سمت پله‌ها اومد ، صدایی که بخاطر خوش‌آهنگ بودنش اگه رنگ داشت احتمالا طلایی میشد.

همه تقریبا همزمان برگشتن.

نانی اول فقط یه روپوش سفید رو دید ، بعد دختری که از پله‌ها پایین میومد و بعد لبخندی که روی صورتش نشسته بود.

نه..بهتر بود بگه صورتش روشن شده بود انگار کسی چراغی پشت چشمهاش روشن کرده بود.

زیبا بود ، خیلی زیبا.

جوری که نیازی به تلاش برای جلب توجه نداشت.

موهای تیره و بلندش روی شونه‌هاش ریخته بودن و چهره‌ی جذابی داشت ، دقیقا شبیه آدم‌هایی بود که وقتی وارد اتاقی میشدن همه ناخوداگاه آروم‌تر نفس میکشیدن.

وقتی چشمش به اسکای افتاد لبخندش بزرگ‌تر شد.

اسکای چندثانیه بهش خیره موند ، بعد ابروهاش بالا رفت.

"داویکا؟"

غافلگیری توی صداش موج میزد ، اما از اون غافلگیری‌هایی که آدم دوست داره.

نانی متوجه نشد چرا همون لحظه دلش فرو ریخت.

داویکا از پله‌ها پایین اومدو تقریبا باقی راه رو دوید.

"باورم نمیشه!"

و بعد بدون مکث ، بدون تردید و بدون حتی یک ثانیه فکر کردن خودش رو توی آغوش اسکای انداخت.

سکوت.

اسکای چندثانیه‌ی اول خشکش زد ، و بعد خندید.

نانی حس کرد یه نفر مستقیم با مشت روی قلبش کوبید چون این خنده رو میشناخت.

این خنده رو یادش بود ، خنده‌ای که از چشمها شروع میشدو صورت آدم رو نرم میکرد ، سبک میکرد ، زنده میکرد.

داویکا هم خندید ، انگار اون لحظه رو دوست داشت.

انگار دیدن اسکای واقعا خوشحالش کرده بود.

هیچ‌چیزی اشتباه نبود و همین قضیه رو بدتر میکرد.

نانی هیچ دلیلی برای متنفر شدن از اون دختر نداشت.

هیچ دلیلی برای اخم کردن نبود و هیچ دلیلی برای اون حس عجیب و ریزی که زیر پوستش میدوید وجود نداشت و با این حال..وجود داشت.

چرا اون دختر انقدر راحت اسمشو صدا زد؟

چرا اسکای انقدر راحت جواب داد؟

چرا هیچکدوم معذب نبودن؟

چرا انگار‌..همدیگه رو میشناختن؟

اسکای چیزی گفت اما نانی نشنوید ، یا شایدم مغزش نخواست بشنوه.

نگاهش آروم پایین رفتو روی دست‌های داویکا متوقف شد‌.

دست‌های ظریفی که حالا دور شونه‌های پهن اسکای حلقه شده بودن.

یهو همه‌ی صداها دور شدن و انگار کسی سر نانی رو برد زیر آب.

همون موقع اسکای هم دستشو بالا آوردو بدون تردید روی کتف داویکا گذاشت.

یه حرکت کوچیک و معمولی بود اما نانی نتونست نگاهشو از اون لمس بگیره.

چون دستی که اون دختر رو بغل کرده بود همون دستی بود که موقع عکس گرفتن بین انگشتهاش گیر افتاده بود ، همون دستی که چند دقیقه پیش اجازه نداده بود جعبه‌ها روی سرش خراب بشن ، همون دستی که موقع پیدا کردن بلو گرفته بودو همون دستی که هنوز روش چندتا رد کمرنگ از چنگ‌های نوآ مونده بود.

ردهای کوچیک و محوی که حالا تقریبا بخشی از اون دست شده بودن ، مثل یادگاری‌های بی‌اهمیت یا نشونه‌های زندگی‌.

نانی نفهمید چرا همون ردهای کوچیک یهو بیشتر از هر چیز دیگه‌ای به چشمش اومدن و چرا مغزش بهش یادآوری کرد که نوآ چندروز روی همون دست خوابیده بود.

چرا اسکای با اون دست یه آدم غریبه رو بغل کرده بود؟

اخم خیلی کمرنگی روی پیشونیش نشست ، انقدر کمرنگ که شاید خودشم متوجهش نشد.

یه فکر خیلی کوچیک از ذهنش گذشت.

فکری که حتی فرصت نکرد کاملش کنه.

این دختر کسی بود که قبلا دست اسکای رو میگرفت؟

نگاهش بی‌اختیار بالا رفت ، به لباس پزشکی سفیدش ، به کارت شناسایی روی سینه‌اش ، به لبخند گرمو اعتمادبنفسش.

دوباره داشت خودشو با یکی مقایسه میکرد ، و بازهم از نتیجه خوشش نیومده بود چون داویکا واقعا زیادی کامل بنظر میرسید.

زیر نور سفید بیمارستان و بین اونهمه صدای دور و محو ، چیزی کوچیک و آبی‌رنگ توی دلش فرو ریخت و کاملا بیصدا شروع به درد گرفتن کرد.

To be continued..

Report Page