CHAP24
W𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾شب تازه روی شهر نشسته بود ، تابلوهای نئون روی آسفالت نور میریختن و درست وسط اون آرامش نسبی لاو داشت به تمام ماشینهای روی کرهی زمین فحش میداد.
"اصلا چرا مردم اینهمه ماشین دارن؟"
میلک بدون اینکه سرشو از پنجره فاصله بده فقط آهی کشیدو گفت"هنوزم میتونیم برگردیم خونه"
لاو سریعا گفت"نه"
سی حرف میلک رو ادامه داد"هنوز هیچ جرمی مرتکب نشدیم"
نانی از روی صندلی پشتی برای دهمینبار خودشو از بین صندلیها کشید جلو"اونجا خالیه لاو"
لاو ترمز زد و همه عملا نیم متر پریدن جلو.
"کجا؟!"
"نه ولش کن جا نمیشه"
"نانی منو عذاب نده"
"ببخشید"
نانی نشست اما بعد از چندثانیه دوباره خم شد"اونجا چطوره؟"
سی بدون اینکه نگاهش کنه گفت"اگه یبار دیگه خم بشی میندازمت بیرون"
نانی بیتوجه به تهدید دوست عزیزش دوباره روی صندلی جابجا شد ، البته جابجا شدن توصیف دقیقی برای اون وضعیت نبود چون عملا بین اسکای و سی گیر کرده بود.
دوطرفش دو کوه عضله نشسته بودن و هربار که میخواست خودشو جلو بکشه باید از فضای باقیمونده بین اون دونفر عبور میکرد.
تیشرت یاسی گشادش هربار به بازوی سی گیر میکرد یا به بازوی اسکای میخورد و انقدر روی پیدا کردن جای پارک تمرکز کرده بود که اصلا متوجه هیچکدومشون نشد.
اما اسکای متاسفانه متوجه میشد.
همون موقع وقتی برای بار چندم به جلو خم شد بازوی لاغر و گرمش کنار بازوی اسکای قرار گرفت.
فقط چندثانیه بود اما از نظر اسکای زیاد طول کشید..نگاهشو به بیرون دوخت ، به چراغهای آبی آمبولانسی که دورتر چشمک میزدن ، به درختهای کنار خیابون و به هرچیزی غیر از نانی.
چون نانی کاملا از چیزایی که توی ذهن اسکای میگذشت بیخبر بودو همین خطرناکترین بخش ماجرا محسوب میشد.
"سی؟"
"دوباره چیشده نانی؟"
"چرا ماشینو بلند نمیکنی بذاری روی پیادهرو؟"
سی با خونسردی گفت"چون شکوندن کمرم جزو پلن امشب نیست"
"ولی الان یه ماموریت مهم داریم"
"ساکت شو نانی"
نانی با اخم برگشت سمت اسکای ، کاملا مطمئن بود که همسایهی عزیزش عاقلترین آدم این جمعه اما قبل از اینکه چیزی بگه لاو جوریکه انگار گنج پیدا کرده بود یهو جیغ کوتاهی کشید.
"پیداش کردم"
فرمون رو چرخوند و ماشینشو بین دوتا ماشین دیگه جا داد ، خیلی سریع ، خیلی خطرناک و بیش از اندازه لاوطور.
چند دقیقه بعد پنج آدم کاملا مشکوک داشتن به سمت ورودی بیمارستان میرفتن ، اونم به شکلی که مطلقا تصور میکردن جلب توجه نمیکنن.
لاو جلوتر راه میرفتو میلک دستشو برای جلوگیری از ارتکاب جرم گرفته بود.
نانی هم جوریکه انگار ده فنجون قهوه خورده کنار سی و اسکای قدم برمیداشت.
میلک پرسید"فکر میکنی کجا باشه؟"
نانی بدون مکث جواب داد"اورژانس؟فکر کنم..؟"
"فکر کنم؟"
"خب من که بهش ردیاب وصل نکردم"
درهای شیشهای اتوماتیک باز شدن و موجی از نور سفید روی صورتشون ریخت.
اولین چیزی که به نانی ضربه زد صدا بود ؛ صدای چرخهای برانکارد ، صدای دستگاهها ، صدای اعلام بخش از بلندگوها و صدای گریهی بچهای که از جای دورتری شنیده میشد.
همهچیز مثل یه رودخانهی بیپایان جریان داشت و متوقف نمیشد ، منتظر کسی نمیموند و نورهای سفید سقف تقریبا هیچ سایهای باقی نذاشته بودن.
نانی ناخوداگاه آرومتر شدو شونههاش کمی افتادن ، نگاهش بین اونهمه آدم و اونهمه اضطراب چرخیدو به این فکر کرد که جینگ چجوری همهی اینارو تحمل میکنه؟
"نانی ، جینگ اونجاست"
نانی با تلنگر لاو به خودش اومد و پلک زد ، وقتی نگاهش به میز پذیرش افتاد چشمهاش گرد شدن.
جینگ اونجا ایستاده بود ، لباس آبی پزشکی پوشیده بودو درحالیکه یه پرونده توی دست داشت مشغول صحبت با همراه یکی از بیمارها بود.
"جینگ!"
صدای نانی انقدر بلند بود که سی فورا دهنشو گرفت"هیسس"
اما دیگه دیر شده بود ، نانی خواهرشو دیده بودو حالا مغزش داشت وارد حالت عملیات میشد.
دست سی و اسکای رو گرفتو بدون هیچ هشدار قبلی با خودش کشید.
اسکای فقط فرصت کرد تعادلشو حفظ کنه ، میلک و لاو هم همراهشون رفتن و هر پنج نفر باهم پشت یه آبسردکن قایم شدن که البته مخفیگاه افتضاحی بود.
آبسردکن باریکتر از اون بود که همه بتونن پشتش پنهان بشن و به همین خاطر نصف بدن اسکای از صدمتری هم دیده میشد ، لاو عملا بین چهارتا آدم قدبلند گم شده بود و نانی همچنان فکر میکرد نابغست.
"فکر کنم موفق شدیم"
همهچیز داشت طبق برنامه پیش میرفت ؛ البته اگه تعریف از 'برنامه' این بود که پنج دانشجوی بالغ ، سالم و از نظر قانونی مسئول کارهای خودشون ، پشت آبسردکن بیمارستان قایم میشدن و سعی میکردن دختر جوونی رو تعقیب کنن که صرفا اومده بود تا شیفت کاریشو انجام بده.
اسکای هنوز مطمئن نبود زندگیش دقیقا تو کدوم نقطهای از مسیر منحرف شده اما یچیزی رو کاملا فهمیده بود ، زندگی کردن کنار نانی هیچوقت قابل پیشبینی نبود..هیچوقت.
اونطرف سالن جینگ یه پروندهی دیگه از روی میز برداشت و درست به سمت اونا شروع به راه رفتن کرد.
چشمهای نانی گرد شد"خدای من"
بعد فوری سرشو انداخت پایین"خم بشین!"
همه تقریبا همزمان واکنش نشون دادن.
لاو که عملا بین میلک و سی گم شده بودو اصلا نمیدونست چه اتفاقی افتاده گفت"چیشد؟"
میلک با قیافهی کسی که از نفس کشیدن خودش پشیمون بود آهی کشیدو خم شد ، سی هم با ناامیدی تسلیم سرنوشت شدو گفت"اگه یه روزی مامانم بفهمه چجوری با دوستام وقت میگذرونم مطمئنا میبرتم پیش روانپزشک"
اسکای هم سعی کرد خودشو پایین بکشه اما مشکل اینجا بود که اون آبسردکن برای آدمی با قدو قامت اون طراحی نشده بود برای همین مجبور شد بیشتر خم بشه و سرش به سر نانی چسبید.
برای ثانیهی کوتاهی رشتههای روشن و تیره کنارهم قرار گرفتن ، مثل دو رنگ متفاوت که وسط نور آبی بیمارستان بهم رسیده بودن.
خودشون ندیدن اما اگه کسی از دور بهشون نگاه میکرد احتمالا دلش ضعف میرفت.
نانی آروم زمزمه کرد"بنظرتون رفت؟"
"نمیدونم"
"سی نگاه کن"
"نمیخوام جزئی از این کار خجالتآور باشم"
درست همون لحظه صدایی بالای سرشون گفت"ببخشید..؟"
هر پنج نفر یخ زدن ، انگار حتی جریان نفس کشیدنشونم متوقف شد.
اولین کسی که سرشو بالا آورد نانی بود و بعد بقیه یکییکی صاف ایستادن.
پرستار جوونی که روبروشون ایستاده بود اخم کمرنگی روی پیشونیش نشست و نگاهش بین چهارنفری که پشت یه آبسردکن کوچیک ایستاده بودن حرکت کرد.
"میتونم کمکتون کنم؟"
هیچکس جواب نداد.
اگه کسی نانی رو همون لحظه تکون میداد احتمالا صدای ویندوز خاموششده به گوش میرسید ، مغزش کاملا از کار افتاده بود.
سی به نقطهای نامعلوم روی دیوار خیره شده بود ، میلک آماده بود از نزدیکترین پنجره فرار کنه و اسکای با تمام قدرت سعی میکرد نخنده.
بالاخره لاو دست میلک رو گرفت و همونطور که جلو میرفت با جدیترین قیافهی ممکن گفت"فکر کنم دوستدخترم حاملست خانم پرستار"
پرستار به چهرهی جدی لاو خیره شد ؛ دوبار ، سهبار.
بعد به میلک نگاه کرد.
انگار مغزش داشت با تمام توان اطلاعات دریافتی رو پردازش میکرد.
اما سیستم پاسخ میداد:
ارور.
سی آروم پیشونیشو به دیوار کوبید و میلک دهنش باز موند"چی؟"
لاو بیتوجه به همهی اینا کفششو روی پای میلک فشار دادو بهش هشدار داد که باید همکاری کنه و بعد با لبخند مصنوعی گفت"میشه کمکمون کنین؟"
پرستار هنوز گیج بود ، نگاهش دوباره بین اون دوتا دختر رفت و برگشت.
بعد لاو بازوی میلک رو محکمتر گرفت"خیلی نگرانشم"
مکث.
"حالت تهوعش واقعا شدیده"
میلک برای چندثانیه فقط بهش خیره موند و همونجا به یه نتیجهی مهم رسید.
اول اینکه عاشق یه دختر صدوپنجاه سانتیمتری با موهای آلبالویی شده بود.
دوم اینکه احتمالا بزرگترین اشتباه زندگیشم همین بود.
سوم اینکه اگه الان همکاری نمیکرد لاو تا آخر عمر بیخیال این ماجرا نمیشد.
برای چندثانیه بهم خیره شدن ، اون نگاه مخصوص زوجهایی که سعی میکردن از طریق تلپاتی تصمیم بگیرن.
متاسفانه تلپاتی جواب نداد.
پس میلک مجبور شد خودش ادامه بده"درسته ، چندوقته حالت تهوع دارم"
پرستار یادداشت ذهنی برداشت.
میلک ادامه داد"و سرگیجه..و خستگی"
پشت سرشون نانی پیشونیشو بیاختیار به شونهی اسکای تکیه داد.
شونهای که زیر آستینکوتاه مشکی کاملا ثابت مونده بودو برخلاف صاحبش که سعی میکرد بیتفاوت بمونه ، هر خندهی بیصدای نانی رو با دقت حس میکرد.
لرزش ریز شونههاش ، نفسی که از خنده بریدهبریده شده بودو صدای خفهای که هر چندثانیه از گلوش فرار میکرد.
اسکای کاملا پوکرفیس مستقیم به روبروش نگاه میکرد ، حداقل از بیرون.
اما داخل؟
داخل مغزش اوضاع چندان آروم نبود.
سی زیرلب زمزمه کرد"کاش یکی منو از اینجا نجات بده"
هیچکس توجه نکرد.
پرستار بالاخره پرسید"آخرین آزمایش بارداری کی بوده؟"
هر پنج نفر ساکت موندن.
حتی دستگاه آبسردکن هم انگار ساکت شد.
میلک پلک زد ؛ یک بار ، دوبار..بعد گفت"هیچوقت..؟"
حالت نگاه پرستار کلافهتر شدو دقیقا همون لحظه لاو پرید وسط حرفشون"گفتیم بجای استفاده از بیبیچک مستقیم بیایم بیمارستان"
بنظر میرسید اگه پرستار بیشتر از این دربارهی ماجرا فکر میکرد لازم میشد بستری بشه پس تصمیم گرفت فکر نکنه.
تصمیم عاقلانهای بود.
خیلی آروم گفت"باشه ، محض اطمینان میتونین آزمایش بدین"
بعد اشارهای به راهروی جلوروشون کرد"لطفا دنبالم بیاین"
لاو فورا سرشو تکون داد"خیلی ممنون"
همین که پرستار چند قدم دور شد میلک برگشت سمتش"خیلی ممنون؟!"
سعی کرد صداشو پایین ببره"من حامله نیستم لاو"
"خب میخواستی چی بگم؟ایدهام خیلی خوب بود که"
بعد کاملا جدی اضافه کرد"درضمن میلک تو نمیتونی اینجوری تند باهام حرف بزنی"
"چرا؟"
"اگه یه روز واقعا خواستیم بچهدار بشیم چی؟"
میلک برای چندثانیه فقط نگاهش کرد ، بعد به سقف و دوباره به لاو.
"من هیچوقت قرار نیست حامله بشم"
همون لحظه پرستار برگشت و منتظر نگاهشون کرد.
لاو با لبخند بازوی میلک رو گرفت و اونو کشونکشون دنبال خودش برد"بچهها سعی کنین اطلاعات مفیدی جمع کنین ، ما زود برمیگردیم"
و بعد توی پیچ راهرو ناپدید شدن.
چندثانیه سکوت برقرار شدو بعد صدای خندهی بلند نانی توی راهرو پیچید.
اشک گوشهی چشمش جمع شدو به سختی گفت"صورت پرستارو دیدین؟"
سی سرشو با تاسف تکون داد"فکر کنم هنوزم برای عوض کردن دوستام دیر نشده"
نانی با انگشت کوچیک گوشهی چشمشو پاک کرد ، چندتا نفس عمیق کشیدو سعی کرد خودشو جمع و جور کنه.
موفق نشد.
چون هربار تصویر صورت گیج پرستار یادش میوفتاد دوباره شونههاش میلرزیدن.
وقتی بعد از یکی دو دقیقه بالاخره تونست به حالت نرمال حرف زدنش برگرده گفت"منو اسکای میریم سمت راهروها"
بعد به سی اشاره کرد"تو برو داخل اورژانس"
سی با اخم گفت"ببخشید؟چرا من باید برم اونجا؟"
نانی چندثانیه بهش نگاه کرد انگار سوال خیلی عجیبی ازش پرسیده بودن ، بعد خیلی طبیعی گفت"چون من از دراماهای اورژانس میترسم"
سی خواست حرفی بزنه اما درنهایت فقط دستشو روی صورتش کشید ، هیچ استدلال منطقی توی جهان وجود نداشت که بتونه با نانی رقابت کنه.
نانی هم که اینو پیروزی تلقی کرده بود لبخند زد"پس حل شد"
سی نفسشو بیرون داد ، بدون اینکه بازی رو شروع کنه شکست خورده بود..مثل همیشه.
نانی خوشحال از پیروزیش قدمی سمت راهرو برداشت اما قبل از رفتن گفت"عصبانی نباش ، شاید تونستی مخ یکی از دکترارو بزنی"
سی با اخم گفت"ما اومدیم اینجا کارآگاهبازی کنیم نه اینکه من کیس جدید پیدا کنم"
"هیچوقت نمیشه فهمید عشق کجا منتظرته"
"خفه شو نانی"
اسکای سرعت قدمهاشو تندتر کرد تا از نانی عقب نمونه و درست وقتی داشتن وارد راهپله میشدن صدای سی پشت سرشون پیچید ، بلند ، محکم و کاملا مطمئن.
"مطمئن باش هیچوقت با یه دکتر قرار نمیذارم"
نانی بدون اینکه برگرده سمتش دستشو بالا برد"باشه بابا"
و به راهش ادامه داد.
درحالیکه اگه کسی دقت میکرد شاید میفهمید بعضی از جملهها توی دنیا عمر خیلی کوتاهی دارن.
چند دقیقه بعد بیمارستان آرومتر شده بود ، البته نسبت به اورژانس.
راهروهای طبقات داخلی نور ملایمتری داشتن ، صدای دستگاهها دورتر بودو پرستارها آرومآروم راه میرفتن.
نانی هر چند قدم یکبار به گوشههای راهرو سرک میکشید ، بعد برمیگشت و میرفت سراغ راهروی بعدی.
اسکای مطمئن شده بود اگه جینگ هم اونارو پیدا نکنه مسئول حراست بیمارستان حتما پیداشون میکنه.
"فکر کنم زیادی تابلوئیم"
نانی بلافاصله گفت"نه نیستیم"
و اسکای تصمیم گرفت بحث نکنه چون تجربه ثابت کرده بود هیچوقت برنده نمیشه.
به پیچ بعدی رسیدن ، نانی از پشت دیوار خم شدو با دیدن جینگ فورا یه قدم عقب رفت"پیداش کردم"
اسکای هم ناخوداگاه به اون راهرو نگاه کرد و جینگ رو دید اما هیچ چیز مشکوکی وجود نداشت.
جینگ فقط داشت کار میکرد ، رو به یکی از پرستارها چیزی گفت و دوباره مشغول راه رفتن شد.
همین.
نانی چندثانیه نگاهش کردو بعد آروم گفت"چرا هیچ چیز مشکوکی وجود نداره؟"
"چون اومده سرکار؟"
"هیچ ربطی نداره"
جینگ از راهرو عبور کرد ، از کنار چندتا اتاق رد شدو وقتی پیچید سمت یه بخش دیگه نانی بلافاصله دنبالش راه افتاد"بجنب اسکای"
نور سفید روی کف براق راهرو افتاده بود ، گاهی پرستاری از کنارشون رد میشدو گاهی صدای خندهای کوتاه از یکی از اتاقها به گوش میرسید.
نانی همچنان مصرانه با فاصلهی نسبتا زیادی پشتسر جینگ راه میرفت انگار پشت یکی از این درها جواب همهچیز منتظرش بود.
جینگ به انتهای راهرو رسید ، لحظهای مکث کردو با یکی از پزشکها مشغول حرف زدن شد.
بعد از چندثانیه وقتی سنگینی نگاهی رو روی خودش احساس کرد سرشو چرخوند و چشمهای نانی گرد شد"خدای من"
به دیوار پشتی چسبید"جینگجینگ مارو دید؟"
"نمیدونم نانی"
"باید قایم بشیم"
نانی اینو گفت ، فورا نزدیکترین در رو باز کردو بعد گرفتن اسکای باهم رفتن داخل.
در نیمهباز موند و صدای راهرو محوتر بنظر رسید.
نور اتاق خیلی کم بودو فقط نوار باریکی از لای در وارد میشد.
اتاق خیلی کوچیک بود ، جوریکه انگار برای آدما ساخته نشده بود.
چندتا قفسهی فلزی ، چندتا کارتن و چند دست لباسِ تا شده.
نانی وقتی برگشت تا وضعیت رو بررسی کنه و مطمئن بشه جینگ از کنارشون رد شده یهو متوجه شد چقدر به اسکای نزدیکه.
انقدر نزدیک که برای اولینبار نتونست وانمود کنه این فقط یکی از همون لحظههای معمولیه و نگاهش روی جزئیات گیر کرد.
روی موهای مشکی اسکای که زیر نور کمِ اتاق سایههای نرم گرفته بودن ، روی خط فک تیزش ، روی تیشرت مشکی که آستینهای کوتاهش دور بازوهاش جمع شده بودن و روی گرمایی که از اون فاصلهی ناچیز حس میشد.
قلبش یه ضربان جا انداخت و ناخوداگاه عقب رفت.
تق.
پشتش به قفسه خوردو همون لحظه صدای لق شدن چیزی بلند شد.
وقتی سرشو بلند کرد با دیدن چندتا جعبهی بزرگ که روی قفسه تکون میخوردن چشمهاش گرد شد.
عالی بود ، قرار بود زیر همین کارتنهای بیمارستان بمیره.
چه مرگ باشکوهی.
جعبهها کجتر شدن و قبل از اینکه حتی فرصت تکون خوردن پیدا کنه اسکای سریع اومد جلو.
دست راستش روی یه طرف قفسه نشست ، دست چپش روی طرف دیگه و قبل از اینکه کارتنها سقوط کنن متوقف شدن.
همهچیز توی سکوت فرو رفت.
حتی صدای راهرو هم انگار دورتر شدو اون اتاق کوچیک یهو از بیمارستان جدا شد.
فقط اسکای و نانی باقی موندن.
نانی آروم پلک زد ، بعد سرشو بالا آوردو درست همون موقع متوجه شد فاصلشون کاملا از بین رفته.
اسکای برای نگه داشتن قفسهها مجبور شده بود جلو بیاد و حالا نانی بین اون و قفسه گیر افتاده بود.
قلبش تندتر از قبل نبض زدو تونست صدای نفس کشیدن اسکای رو هم بشنوه.
آروم ، سنگین ، خیلی نزدیک.
یهو یچیز دیگه رو هم حس کرد ؛ یه بوی شیرین ، خیلی کمرنگ و خیلی آشنا.
مثل خامه ، مثل بلوبری ، مثل عصرونهای که چندساعت پیش خورده بودن.
چرا انقدر واضح و واقعی بود؟
انگار تمام دنیا یهو کوچیک و آبی شده بودو توی مرکزش فقط اسکای ایستاده بود.
چشمهاش آروم بالا اومدو به چشمهای اسکای رسید.
نباید نگاه میکرد چون بعد از اون دیگه نتونست ارتباط چشمی بینشونو از بین ببره.
انگار برای اولینبار داشت واقعا اسکای رو میدید ، نه همسایهی روبروییش نه رفیق صمیمی دیو و نه بازیکن خفن تیم بسکتبال.
فقط اسکای.
آروم ، صبور ، بیصدا ، مثل رنگ آبی.
رنگی که هیچوقت برای جلب توجه فریاد نمیزد اما اگه یکیار بهش توجه کنی دیگه همهجا میبینیش.
از اونطرف اسکای داشت از هم میپاشید چون تا چندثانیه پیش فقط میخواست جعبهها روی سر نانی نیوفتن ، فقط همین.
اما حالا میتونست تکتک مژههاش رو ببینه ، میتونست نور کمرنگ راهرو رو روی مردمکهاش ببینه و میتونست گرمای نفسشو حس کنه.
برای اولینبار چیزی که مدتها توی سکوت رشد کرده بود دیگه نتونست مخفی بمونه.
انگار جایی درون قفسه سینهاش یه پیلهی قدیمی خیلی آروم و نرم ترک برداشت.
و بعد..
اولین پروانه بیرون اومد.
آبی ، به رنگ آسمون بعد از بارون ، به رنگ اقیانوسهای تیره ، به رنگ تمام لحظههایی که اسم نانی توی ذهنش مونده بود.
پروانه بال زد و یکی دیگه دنبالش اومد ، بعد یکی دیگه و دوباره یکی دیگه..تا جایی که دیگه نتونست بشماره.
همشون از جایی عمیق و پنهان آزاد شدن.
بال زدن و خودشونو به دیوارههای قفسهی سینهاش کوبیدن.
به قلبش ، به نفسش ، به تمام چیزهایی که سعی کرده بود نادیده بگیره و هر ضربه میگفت'نگاهش کن ، فقط نگاهش کن'
اسکای نفسشو نگه داشت چون اگه یک ثانیه بیشتر بهش خیره میموند ممکن بود همهچیز لو بره ، همهی اون احساسات آبی و بیصدایی که مدتها توی سکوت زندگی کرده بودن.
بالاخره جعبههارو محکم سرجاشون هل دادو دستهاشو عقب کشید.
نانی تازه یادش افتاد باید نفس بکشه ، درحالیکه قلبش هنوز نامنظم میزدو زانوهاش حس عجیبی داشتن هوارو داخل ریههاش فرستاد.
درحالیکه که هنوز نگاهش روی اسکای بود با صدایی که خودشم نمیشناخت زمزمه کرد"ممنونم..اسکای"
اون اسم خیلی آروم از بین لبهاش خارج شد اما برای اسکای بلندتر از هر صدایی بود که در طول شب به گوشش رسیده بود.
سرشو بالا آوردو جواب داد"هوم"
وقتی متوجه شد صداش چقدر گرفته شده برای چندثانیه هیچ حرف دیگهای نزد.
صدای دوردست بیمارستان آرومآروم برگشت اما حالا یچیز خیلی کوچیکی تغییر کرده بود.
مثل آخرین رنگ آبی قبل از طلوع ، مثل پروانهای که جرعت کرده بود از پیلهاش بیرون بیاد.
سکوت بینشون فقط چندثانیه بود اما هنوز گرمای نزدیکی اسکای دور نانی پیچیده بودو رد اون لحظه روی پوستش مونده بود ، هنوز میتونست بوی خامهی شیرین و بلوبری که آروم توی هوای باریک بینشون شناور بود حس کنه بخاطر همین وقتی اسکای کمی عقب کشیدو دستشو داخل جیب شلوار جینش انداخت نانی احساس کرد از این فاصله ناراحت شده..خیلی کم و انقدر نامحسوس که حتی حاضر نبود پیش خودشم اعتراف کنه.
اسکای نگاهشو ازش گرفت و با لحنی که سعی میکرد کاملا عادی باشه گفت"هنوزم باورم نمیشه برای تعقیب خواهرت اومدیم بیمارستان"
نانی گوشهی لبشو به دندون گرفت و انگشتهای لاغرش رفتن سمت لبهی شلوار جین گشادش.
همون عادت قدیمی که هروقت نمیدونست با احساساتش چیکار کنه و خودشو زیادی آسیبپذیر حس میکرد میومد سراغش.
لبهی پارچه رو بین انگشتهاش گرفت و گفت"فقط..نگرانش بودم"
مکثی کردو نگاهش روی زمین افتاد"توام مثل میلک و سی فکر میکنی دیوونه شدم؟"
اسکای جواب ندادو همین باعث شد نانی بیشتر مضطرب بشه ، دوباره سرشو بالا آوردو اسکای بالاخره گفت"نه"
فقط یه کلمه ، ولی انقدر سریع و مطمئن که انگار اصلا نیازی به فکر کردن نداشت.
اسکای بدون اینکه نگاهشو ازش بگیره گفت"بنظرم..به خواهرت خیلی اهمیت میدی"
و تمام.
انگار کسی یه پتوی نرم و آبی روی قلب نانی انداختو آروم شد ، چون این اولینباری نبود که بخاطر این رفتارش مسخره میشد و انتظار داشت اسکای هم مثل بقیه رفتار کنه.
حتی خودشم گاهی اوقات فکر میکرد مشکل داره اما اسکای به همین داستان نگاه کرده بود ، به همین رفتار و به همین نگرانی و درآخر جور دیگهای برداشت کرده بود.
اهمیت دادن.
انگار یکی آروم بغلش کرد ، بغلی از جنس نور آبی و فهمیده شدن.
این حس خطرناک بود چون نانی کمکم داشت به بودنش عادت میکرد ، به اینکه اسکای همیشه اونو جور دیگهای میدید..جور بهتری.
لبخند خیلی کوچیکی گوشهی لبش نشستو آروم گفت"تو همیشه اینجوری ازم دفاع میکنی"
اسکای قرار بود یه جواب معمولی بهش بده ، یچیز کاملا بیخطر اما مغز بعضی وقتها دیرتر از قلب به خط پایان میرسید.
قبل از اینکه فرصت فکر کردن پیدا کنه گفت"چون تو با بقیه واسم فرق داری"
سکوت.
واقعیترین ، مرگبارترین و خجالتآورترین سکوت دنیا.
نانی اول فکر کرد اشتباه شنیده ، بعد فکر کرد شاید منظور دیگهای داشته و بعد فکر کرد شاید مغزش داره از کار میوفته.
و بعد گونههاش شروع به سوختن کردن.
نه کمکم و آروم ، یکباره.
انگار کسی چندتا چراغ قرمز رنگی زیر پوستش روشن کرده بود.
گرما از گردنش بالا خزید ، به گوشهاش رسیدو بعد بیرحمانه تا نوک گوشهاش ادامه پیدا کرد.
خدایا.
حتی گوشهاش؟
جدی؟
دلش میخواست زمین دهن باز کنه و اونو ببلعه ، یا یه کامیون ، یا یه شهابسنگ و یا هر بلای طبیعی دیگهای.
انگشتهاش بیچارهتر از قبل پارچهی شلوارشو مچاله کردن و نگاهش بین کف زمین ، قفسهها ، دیوار ، سقف و هرچیزی که اسمش اسکای نبود سرگردان شد.
اسکای هم همون لحظه فهمید چی گفته و ایکاش نمیفهمید.
اون پروانههای آبی حالا دیوونه شده بودن ؛ بال میزدن ، میچرخیدن ، بهم برخورد میکردن و قلبش وسط حجوم اینهمه شلوغی گم شده بود.
نگاهش برای لحظهای از نانی فرار کرد ، بعد برگشت ، بعد دوباره فرار کردو گفت"منظورم.."
سکوت.
"یعنی.."
بازم سکوت.
نمیدونست باید چجوری خودشو نجات بده اما انگار جهان تصمیم گرفت به هردوشون رحم کنه ؛ یا شایدم برعکس.
چون همون موقع صدای آلارم نانی مثل انفجار داخل اتاق پیچیدو هردو از جا پریدن.
نانی انقدر دستپاچه شد که نزدیک بود دوباره به قفسهها بچسبه.
با عجله دستشو داخل جیبش برد ، موبایل رو بیرون کشید و وقتی اسکرین روشن شد با دیدن اسم لاو نفسشو بیرون داد.
نمیدونست باید خوشحال باشه یا ناراحت.
دکمهی سبز رو فشار داد"الو؟"
صدای لاو انقدر بلند بود که حتی اسکای هم تونست بشنوه"نانی! همین الان بیاین سمت پذیرش"
و تماس قطع شد.
نانی احساس کرد تمام اون فضای نرم و آبی اطرافشون مثل سطح آروم یه دریاچه که کسی وسطش سنگ انداخته باشه ترک خورده.
اسکای هم همون حس رو داشت ، جوریکه دلش میخواست زمان برای چند دقیقه بیشتر متوقف بشه ، فقط چند دقیقه.
اما نمیشد.
چون دنیا هیچوقت برای احساسات آدما صبر نمیکرد.
To be continued..